Wyrwij murom zęby krat...

[Gość: Yaraz]

On natchniony i młody był, ich nie policzyłby nikt
On im dodawał pieśnią sil, śpiewał, że blisko już
świt
Świec tysiące palili mu, znad głów unosił się dym
Śpiewał, że czas, by runął mur, oni śpiewali wraz
z nim

Wyrwij murom zęby krat
Zerwij kajdany, połam bat
A mury runą, runą, runą




I pogrzebią stary świat!

Wkrótce na pamięć znali pieśń i sama melodia bez
słów
Niosła ze sobą starą treść, dreszcze na wskroś
serc i dusz
Śpiewali wiec, klaskali w rytm, jak wystrzał
poklask ich brzmiał
I ciążył łańcuch, zwlekał świt, on wciąż śpiewał
i grał

Wyrwij murom...

Aż zobaczyli ilu ich, poczuli siłę i czas
I z pieśnią, że już blisko świt, szli ulicami
miast
Zwalali pomniki i rwali bruk - Ten z nami! Ten
przeciw nam!
Kto sam, ten nasz największy wróg! A śpiewak
także był sam

Patrzył na równy tłumów marsz
Milczał wsłuchany w kroków huk
A mury rosły, rosły, rosły
Łańcuch kołysał się u nóg...

Patrzy na równy tłumów marsz
Milczy wsłuchany w kroków huk
A mury rosną, rosną, rosną
Łańcuch kołysze się u nóg...

J.Kaczmarski "Mury"

[Gość: Rohoo]

A mury runą!!!

[Gość: torunianka]

runą, runą i pogrzebią stary świat

Przesłanie Pana C.

[Gość: torunianka]

ocalałeś nie po to aby żyć
masz mało czasu trzeba dać świadectwo

bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy

[Gość: iv]

a to co do mnie bardzo trafia
-----------------------------

W pełnym słońcu w środku lata
Wśród łagodnych fal zieleni
Wre zapamiętała praca
Stawiam łódź na suchej ziemi
Owad w pąku drży kwitnącym
Chłop po barki brodzi w życie
Ja pracując w dzień i w nocy
Mam już burty i poszycie

Budujcie Arkę przed potopem
Dobądźcie na to swych wszystkich sił!
Budujcie Arkę przed potopem
Choćby tłum z waszej pracy kpił!
Ocalić trzeba co najdroższe
A przecież tyle już tego jest!
Budujcie Arkę przed potopem
Odrzućcie dziś każdy zbędny gest

Muszę taką łódź zbudować
By w niej całe życie zmieścić
Nikt nie wierzy w moje słowa
Wszyscy mają ważne wieści
Ktoś się o majątek kłóci
Albo łatwy węszy żer
Zanim się ze snu obudzi
Będę miał już maszt i ster!

Budujcie Arkę przed potopem
Niech was nie mami głupców chór!
Budujcie Arkę przed potopem
Słychać już grzmot burzowych chmur!
Zostawcie kłótnie swe na potem
Wiarę przeczuciom dajcie raz!
Budujcie Arkę przed potopem
Zanim w końcu pochłonie was!

Każdy z was jest łodzią w której
Może się z potopem mierzyć
Cało wyjść z burzowej chmury
Musi tylko w to uwierzyć!
Lecz w ulewie grzmot za grzmotem
I za późno krzyk na trwogę
I za późno usta z błotem
Wypluwają mą przestrogę!

Budujcie Arkę przed potopem
Słyszę sterując w serce fal!
Budujcie Arkę przed potopem
Krzyczy ten co się przedtem śmiał!
Budujcie Arkę przed potopem
Naszych nad własnym losem łez!
Budujcie Arkę przed potopem
Na pierwszy i na ostatni chrzest!

Jacek Kaczmarski
1980

[Gość: henio]

piękne, dziękuję! Będzie o czym myśleć w nocy...

Żeby Polska

[Gość: torunianka]

Żeby Polska była Polską i wczoraj i dzisiaj:

Z głębi dziejów, z krain mrocznych
Puszcz odwiecznych, pól i stepów.
Nasz rodowód, nasz początek
Hen od Piasta, Kraka, Lecha.
Długi łańcuch ludzkich istnień
Połączonych myślą prostą:

Żeby Polska, żeby Polska,
Żeby Polska była Polską.
Żeby Polska, żeby Polska,
Żeby Polska była Polską.

Wtedy, kiedy los nieznany
Rozsypywał nas po kątach,
Kiedy obce wiatry gnały,
Obce orły na proporcach.
Przy ogniskach wybuchała
Niezmożona nuta swojska:

Żeby Polska, żeby Polska,
Żeby Polska była Polską.
Żeby Polska, żeby Polska,
Żeby Polska była Polską.

Zrzucał uczeń portret cara,
Ksiądz Ściegienny wznosił modły,
Opatrywał wóz Drzymała,
Dumne wiersze pisał Norwid.
I kto szable mógł utrzymać,
Ten formował legion w wojsko:

Żeby Polska, żeby Polska,
Żeby Polska była Polską.
Żeby Polska, żeby Polska,
Żeby Polska była Polską.

Matki, żony w mrocznych izbach
Wyszywały na sztandarach,
Hasło: honor i Ojczyzna
I ruszała w pole wiara.
I ruszała wiara w pole
Od Chicago do Tobolska:

Żeby Polska, żeby Polska,
Żeby Polska była Polską.
Żeby Polska, żeby Polska,
Żeby Polska była Polską.
Żeby Polska, żeby Polska,
Żeby Polska była Polską.

Mury białoruskie

[Gość: Rohoo]

"Mury" śpiewane wczoraj na koncercie w Warszawie i w tle białoruska flaga... Aż
serce ściska. Mury runą!!!

SOLIDARNOŚĆ 1980-2005

[yaraz82]

Chłopcy z Grabówka, chłopcy z Chyloni
Dzisiaj milicja użyła broni
Dzielnieśmy stali i celnie rzucali
A Janek Wiśniewski bidok padł
Na drzwiach ponieśli go Świętojańską
Naprzeciw glinom, naprzeciw tankom
Chłopcy stoczniowcy pomścijcie druha
Janek Wiśniewski padł
Lecą petardy ścielą się gazy
Na robotników sypią się razy
Padają dzieci, starcy kobiety
Janek Wiśniewski padł
Jeden zraniony, drugi zabity
Krew się polała grudniowym świtem
To władza strzela do robotników
Janek Wiśniewski padł
Stoczniowcy Gdyni, stoczniowcy Gdańska
Idźcie do domów skończona walka
Świat się dowiedział, nic nie powiedział
Janek Wiśniewski padł
Nie płaczcie matki, bo nie na darmo
Nad stocznią sztandar z czarną kokardą
Za chleb i wolność i nową Polskę
Janek Wiśniewski padł

[Gość: torunianka]

smutno się zrobiło.
A teraz dyskusja o Solidarności.

[Gość: ...]

Czwarta zwrotka była taka (taką wersję poznałem wcześniej):

Krwawy Kociołek to kat Trójmiasta,
Przez niego giną dzieci, niewiasty!
To partia strzela do robotników!
Janek Wiśniewski padł...

Przyznaję jednak, że w ,,Człowieku z żelaza'' śpiewano zgodnie z tekstem podanym
przez Yaraza.
Pozdrawiam.

[Gość: ...]

Solidarność !

to i w dodatku...

[trond]

Kraj
Rafał Rżany


To jest biedny kraj przyjacielu,
liczba życiowych rozbitków przekracza rezerwy
poręcznych tratw ratunkowych z wosku,
mędrcy nie piszą traktatów, wolą
robić sobie nawzajem psikusy,
podkładają nogi politykom
układając dla nich przemówienia; czy śledzisz, obywatelu, wyścig ironistów?

To jest podbity kraj, przyjacielu,
przyrost punktów sprzedaży przekracza przyrost naturalny;
kraj kupców bez ziemi,
nomadów żyjących z handlu,
jak pięknie się kręci loteria spekulacji!
Czy śledzisz, przyjacielu, wyścig nihilistów?

To jest skłócony kraj, przyjacielu,
nasi dawni sprzymierzeńcy są
sprzymierzzeńcami naszych dawnych przyjaciół,
klepiąc tarcze ze słów, ukradkiem czyszczą prawdziwe sztylety.

Bo to jest kraj upadłych poetów,
choć nikt tu nie czyta książek;
suchy wiosenny wiatr rozmosi strzępy gazet,
w kałuży moknie czyjeś SOS
wypełzłe z dna butelki.
Szkło, szkło w oku,
świat co dzień zalany krwią
maże się i pęka.

02.2001.

żyrafy siędzą w zoo zamiast chodzić po ulicach