Mój 6-cio latek nie chce spać sam

[alawinx]

Wiem, to tylko moja wina.
Na poczatku ulewał w nocy, więc chciałam go mieć przy sobie. Potem
karmiłam piersią więc nie chciało mi się wstawać, potem budził mi się
po nocach i nie chciało mi się pół nocy siedzieć przy jego wąskim
łózku lub kursować tam i spowrotem gdy do pracy trzeba wstać o 5.30
rano. Takie moje przerywane spanie po nocach ciągnęło sie chyba pół
roku więc w końcu wzięłam go do siebie.
I został do dzisiaj.
A efekt jest jaki jest. Nie chce sam spać. Boi się, nawet jak go
przeniosę to się budzi z płaczem w nocy.
Nie wiem jak mu wytłumaczyć, że musi spać sam.
Może macie jakiś pomysł jak go nauczyć spać cała noc w swoim łóżku,
bez budzenia się co 2 godziny w nocy?
Tylko proszę o powstrzymanie się od komentarzy, że to moja wina. Ja to
wiem.

zapomniałam

[alawinx]

Tak mi przyszło do głowy. Mały jest bardzo nerwowy, łatwo go
wyprowadzi co bądź z równowagi. Czasami ktoś go zdenerwuje a on
przyjdzie i mnie uderzy albo ugryzie, tylko mnie - ojca nie. Do tego
częso dmucha sobie w plauszki u rączek. Nie wiem czy nie chce mu się
myć i uważa że dmuchanie załatwi sprawę?
Jakoś nie umie wytłumaczyć dlaczego tak robi.
Może to ma jakiś związek z tym spaniem?

[jagabaga92]

Jedno, co mi przychodzi do głowy to nagrody za samodzielne spanie

[broceliande]

Ja nauczyłam dziecko spać samo w trochę tylko młodszym wieku.
Skończone pięć.
Położyłam, poczytałam, utuliłam i zapowiedziałam, że idę jeszcze
oglądać film dla dorosłych, rozmawiać czy zmywać.
Powiedziałam też, ze może mnie zawołać i faktycznie latałam kilka
razy po schodach.
Dalej śpi z nami, tylko zasypia sam.

[anyx27]

broceliande napisała:

> Dalej śpi z nami, tylko zasypia sam.

W waszym łóżku?

[broceliande]

Tak.
Mamy jeden wielki materac.

[anyx27]

broceliande napisała:

> Tak.
> Mamy jeden wielki materac.


To sexu nie uprawiacie?

[broceliande]

W łóżku rzeczywiście rzadko.
Ale jest sofa, wanna i tak dalej.
Fantazję trzeba mieć

[pacynka27]

Z moim synem było podobnie. Tyle że spał z tatą nie ze mną od momentu
odstawiania od piersi. Kiedy miał 5 lat dostał własne "dorosłe" łózko. Jako że
mieszkanie było maleńkie to nowe łózko stanęło nieopodal naszego łózka. Młody
zaakceptował nowe miejsce do spania ale trzeba było z nim siedzieć aż zaśnie. Po
tygodniu czy dwóch zdecydowaliśmy że będzie zasypiał sam. Łatwo poszło, słyszał
nasze głosy z kuchni i był spokojny.
Kiedy miał 6,5 roku, przeprowadziliśmy się do nowego domu. Dużo wcześniej
przygotowywaliśmy syna, że będzie miał swój pokój i będzie w nim spał sam.
Żadnych problemów. Aż w szoku byłam.

[kanna]

Pierwszym krokiem jest to, zeby zasypiał w SWOIM łóżku.

Prawdopodobnnie bedzie to wymagało od Was siedzenia z nim wieczorem,
czytania itp. Potem mówisz "już nie rozmawiamy" i po prostu z nim
siedzisz, aż zasnie.

[alawinx]

Wczoraj porozmawiałam z nim poważnie, że musi spac sam. Nie chciał
nawet tego słuchać, ale ja mówiłam pomimo tego, że ja będę go usypiać
w jego łóżku i że jestem za ścianą.
Oczywiście nie zdążyłam zasnął w naszym łóżku, więc go przenieślismy
a w nocy kursowałam tam i z powrotem.
Jednak pewnie najlepiej byłoby gdyby usypiał w swoim łóżku. Muszę
jakoś tak spróbować ale on nie chce nawet o tym słyszeć.

[mruwa9]

nie wyglupiaj sie, ze musisz wielokrotnie wstawac w nocy do 6-latka.
Taki opis pasowalby do dwulatka, ale nie do tak duzego dziecka.
Albo, nie obraz sie, jest jakis problem z rozwojem dziecka
(zaburzenia rozwoju czy zaburzenia psychiczne wszelakiego typu, co
warto skonsultowac ze specjalista), albo tak skrajnie upupilas
dziecko swoja miloscia, nie pozwalajac dziecku sie usamodzielnic.
To, co mie uderzylo w ostatnim poscie, ze traktujesz kwestie
samodzielnego spania jako kare (albo przynajmniej dziecko tak to
odbiera), zamiast zamienic je w cos pozytywnego.