Zazdrośnik

[ma_niusia]

Synek ma 15 miesięcy, od 7 miesięcy chodzi do (małego prywatnego) żłobka. Jest
jedynakiem, mieszka tylko ze mną (tata oddzielnie). Od niedawna zrobił się
strasznie zazdrosny. Ma po sąsiedzku ciut starsza koleżankę, lubi się z nią
bawić, ale jak ją biorę na ręce dostaje szału, wyje, rzuca się na mnie, na
nią, bije, gryzie. Do żłobka niedawno przyszedł maluszek 8 miesięcy i siłą
rzeczy jest sporo noszony na rekach. Radek jak tylko widzi go u "cioci" na
rekach dostaje spazmów, histerii, ryczy, wyje, rzuca się na nich. Dodam, że
nie ma problemu z zabawą w grupie, z zabawami z dziećmi, jest śmiały, odważny,
zaczepia dzieciaki, na placu zabaw się bawi.

Czy to tylko taki "etap"? Przejdzie samo czy nie? Jak sobie z tym radzić?
Czuję się taka bezradna w tej kwestii

[mama-ola]

Musi się przyzwyczaić - dużo mu tłumacz. Mam dziecko w podobnym
wieku, ciągle mu coś tłumaczę i widzę, że przynosi to efekty. Nawet
jeśli nie rozumie słowo w słowo tego, co mówię, to czuje, co
chciałam mu przekazać - np. czuje moją niezgodę na takie zachowanie.
Bywa tak, że starszy je coś smacznego, a młodszy sięga, by mu to
zabrać, a jak nie dostaje, to zaczyna histerię. Wtedy kucam i
tłumaczę: zostaw, nie wolno, to jest Antosia, nie Twoje, nie płacz.
I synek zaprzestaje histerycznego wyrywania. Takiemu małemu dziecku
też można dużo wytłumaczyć.

[ma_niusia]

Tłumaczę. Przytulam, biorę na ręce (normalnie się tego bardzo nie domaga, woli
sam chodzić i biegać odkąd się nauczył). Wyjaśniam. Ma swoją lalę-dzidzię, która
się opiekujemy jak dzidziusiem. Mówię, wyjaśniam. Ale i tak są sceny

[mama-ola]

A, sceny są. Muszą być - taki wiek. Mój młodszy się kładzie na
ziemi. Ale ja to ignoruję, nie przejmuję się, nawet dopiero teraz
sobie przypomniałam, że on robi takie rzeczy. Nie przejmuj się,
pomyśl sobie hasło: ignor. Z czasem będzie to coraz rzadsze, w miarę
jak dziecko będzie bardziej kumate.
Pozdrawiam