mały szantażysta i nerwusek

[kasia0303]

Witajcie,
Jestem mamą 20 m-ego chłopczyka i od jakiegoś czasu mój synuś na wszelkie
zakazy, słowo "nie" zaczyna reagować histerycznym płaczem, rzuca się na
podłogę i nawet stuka głową. Żadne prośby czy roźby nnie pomagają wogóle nas
nie słucha. Staram się zachowywać spokój chociaż to BARDZO TRUDNE. Nie wiem
co robić! Postanowiłam że raz w tygodniu będę zabierać go do sklepów tj
hipermarketów aby obył się z dużą ilością ludzi, rzeczy (bo praktycznie przez
cały dzień jesteśmy sami w domu, mąż wraca dopiero ok 18, a w poblizu nie ma
dzieci w okolicach jego wieku). Nie wiem czy to dobry pomysł? Ale jak
jesteśmy na małych zakupach to Maciuś jest nie cierpliwy, ale ciekawy i
wszystko chce zobaczyć, więc może to pomoże?

[cocosek1]

nie sądzę zeby hipermarket pomógł, utrudni ci zakupy a w dodatku zniechęci do
wspólnego chodzenia do sklepu. Niestety u nas też jest awantura jak czegoś
zabronię, choc mały ma dopiero 14 m-cy. Silny jest bardzo i jak się zaprze to
nie ma na niego mocnych. Ja nie znalazłam sposobu jeszcze, może ktoś go ma? a
tymczasem zapraszam do naszej grupy wsparcia (post czy ktoś ma takie dziecko?)
pozdr

[1asia]

No dziewczyny zaczynam przechodzic to samo.MOja mala tez ma 14 mcy i juz wie
jakie sklepy lubi i gdzie co znajdzie.Chodze z nia codzienie na zakupy, bo nie
mam mozliwosci robienia ich raz w tygodniu i to hurtem.A mala maly eksplorer
wszytko chce zobaczyc.I od dzisiaj postanowilam jedno: najpierw mama robi
zakupy, a Sara jest w wozeczku.A jak skonczymy to wychodzimy z centrum
handlowego i wracamy razem na nozkach.ale boje sie tego strasznie.Bo jest
uparta.To musimy to wytrwac i czekamy na dobre sposoby opanowania zadzy
poznania
Pozdrawiam

[tekla76]

Też miałam ten sam problem co wy Moja córcia ma dziś 3,5 roku i jakos dajemy
sobie rade. Było podobnie wszelkie zakazy , prośby grożby były kwitowane buntem
aż pewnego dnia odkryliśmy z mężem że kiedy to my zaczynamy zdanie od nie np.
nie idziemy dzisiaj na spacer , lub nie kupujemy dzisiaj serka ) moja corka
zaczela reagowac odwrotnie tzn chcac wykazac odrobine buntu i jednoczesnie
samodzielnosci zaczynala wszystko od zrobienia nam na przekór,( co własciwie
okazało sie naszym sukcesem gdyż o to nam chodziło)i jej nie zamieniło sie mimo
woli w tak, bo zgadzała sie na wszystko. Kolejnym sposobem było ignorowanie jej
wystepkow i chociaz wiem ze to bardzo trudne ( bo nam sprawialo to najwiekszy
klopot) okazało sie ze gdy zauwazyla ze nie reagujemy na jej proby krzyku i
wymuszenie a wrecz przeciwnie zajmujemy sie soba lub przestajemy z nia
rozmawiac doszla sama do wniosku ze musi byc grzeczna aby cos osiagnac i
przedze wszystkim nie wymuszac krzykiem bo to powoduje ze rodzice sie do niej
nie odzywaja. Wiem ze to bardzo trudne bo cala rodzinka musi dac temu rade
zarowno rodzice jak i dziadkowie ( choc oni pewnie przede wszystkim) to zycze
powodzenia)))

[weronikarb]

Znam to bo borykam sie z tym pare m-cy.
Ja poprostu mowie do malego (1,5 roku) "wiesz ze to na mame nie dziala" i albo
udaje ze nie widze, albo odwracam uwage lub poprostu klade sie kolo niego i tez
rwrzeszcze (to podpowiedziala mi mama), znasz swoje dziecko to bedziesz
wiedziec w jakiej sytuacji co poskutkuje
Maly taki cwany ze wie ze ta metoda swietnie dziala na tate - wszystko mu da
byleby ten nie wrzeszczal. I tak teraz jest ze jak on jest z tata to on
kompletnie nic nie zrobi tylko musi cala uwage poswiecac synkowi, jak ja wracam
to wychodzi z podziwu, bo maly bardzo rzadko sprawdza to na mnie Choc
jeszcze probuje