DZIECKO MNA RZADZI!!!!!!!!

[vaniliaa1]

Popelnilm ogromny blad....nie bylam tak stanowcza jak malz.... teraz z nim
jest najcudowniejszym aniolkiem na swiecie a ze mna....wytrzymac sie nie
da....
gdziekolwiek jestesmy..cokolwiek robimy..skrajna histeria..zawalilam na
poczatku, bo zeby ja uspokoic to dostawala czasami lizaka, czasami cos
innego, czasami owoce...ale ilez mozna??????
jade godzine z nia autobusem a ona sie wydziera!!!!W domu dostala by w tylek
i poszla do siebie...a co ja moge zrobic w autobiusie?????? czy na ulicy????
nie mam juz sily na nic POMOZCIEW PROSZE!!!!!!
ile to moze trwac????

[mika_p]

Niecały rok, potem przerwa na oddech i abarot - bunt czterolatka.

Ja po półgodzinie w komunikacji miejskiej mam ochote krzyczec i czasami
szturchnac współpasazera, a co dopiero dwulatek i to po godzinie. Wiesz, moze
jej goraco ? Na dworze dosc chłodno, a w tłoku, czy nawet bez tłoku w autobusie
dosc ciepło. To moze byc najprostsze rozwiazanie.

[grzalka]

jak w domu może dostac w tyłek, to czemu w autobusie nie?

[76kitka]

sama przyznajesz, że nie byłaś względem małej stanowcza i konsekwentna, to teraz bądz. Powiedz, że od dzisiaj za dobre zachowania są nagrody : pochwała, punkcik, cukierek, a za złe kary : odebranie punkcika, siedzenie na kanapie dwie minutki. Nie bij dziecka, bo to nic nie daje, dziecko trzeba wychować, a nie wytresować, bo to nie o to chodzi. sama mam w domu żywe srebro, u kórego bunt dwulatka rozpoczął się gdy ten skończył 16-miesięcy, wiem co przeżywasz, tez mamy czasami dosyć biegania, pilnowania, uspokajania, doglądania. Pozostaje melisa i wypróbowany środek liczenie do 10-ciu. A w autobusie pobowcie się w cos, liczcie czerwone samochody Was mijające, taksówki czy cokolwiek Ty licz a dziecko niech Ci pokazuje. Mój mały wypatruje ciężarówek, tirów i przyczep i w samochodzie jest względny spokój. Końskiego zdrowia psychicznego i cierpliwości anielskiej życzę z głębi serca.

[anek.anek]

w metrze, kiedy zaczyna się awanura bez konkretnego powodu, nie patrząc na to,
że spóźnię się do pracy, mały nie zdąży na śniadanie do przedszkola, wysiadam
na najbliższej stacji i dalej idziemy na piechotę. To sproy kawałek drogi, więc
po dwóch takich szybkich spacerach trwających po 2 godziny, młodemu się
odechciało, wystarczy, że powiem, że jak się natychmiast nie uspokoi, nie
przeprosi pani, którą kopnął itd, to wysiadamy.
Musisz teraz jasno określić zasady. Histeryzuje na ulicy? Trudno. Weź pod pachę
i zanieś do domu. Czegoś przez to nie uda ci się załatwić, gdzieś się spóźnisz -
trudno, pamięaj, że to są rzeczy jednorazowe, a dziecko wychowujesz na całe
swoje i jego życie!
I nie daj się ponosić nerwom. Klaps niczego nie rozwiązuje. Mogą być inne
kary: nie będzie dobranocki, nie przeczytam bajki na dobranoc, nakaz siedzenia
w swoim pokoju. Sama dojdziesz do tego co najlepiej działa. Siłą, krzykiem
niczego nie rozwiążesz. Ale bądź konsekwenta i twarda.
Ja czasem jak czuję, że zaraz wybuchnę, zaciskam zęby i w ogóle się do syna nie
odzywam. To chyba największa kara.

milczenie mamy

[s_silva]

pamiętam jak mnie mama karała na różne sposoby, milczenie było najgorszą karą
ze wszystkich...
bicie mnie rozśmieszało - chyba, że zamiast mamy tata chciał być egzekutorem,
to się panicznie wtedy bałam
zakazany telewizor mnie złościł
no i to siedzienie w pokoju na drewnianym, niewygodnym krzesełku przodem do
drzwii, kiedy miękkie łóżko było tuż przed nosem - makabra

teraz sama stosuję rózne kary, ale wychodze z założenia, że jedna kara i to
rozsądnie dobrana, by potem nie okazało się,z ę jestem niekonsekwentna
czasem nie ma bajki na dobranoc, czasem telewizora, czasem ma siedzieć w pokoju
przez 3min, czasem z rękami na kolanach gdy liczę do 10, czasem zabieram
zabawkę i chowam i mówię, ze oddam jak uznam, zę jest grzeczna
kiedyś schowałam jej wszystkie bajki na kasetach, pozwoilłam jej wybrać tylko
dwie - reszta poszła do szafki i dopiero po pół roku sobie o nich
przypomniałam, hehe
ale keidy się nie odzywam do niej za karę, to ona zaczyna płakać... także chyba
tez to ją najbardziej "boli", więc rzadko stosuję - uważam, ze lepiej sie
odzywac i w ogóle rozmawiać i tłumaczyć dziecku niż obrażać się

[farpakon]

polecam ksiazke "jezyk dwulatka" tracy hogg.

no i konsekwencja w dzialaniu. najlepiej na krzyki nie reagowac, dziecko sie oduczy w koncu takiego zachowania.
mam czasem podobnie, zywego chlopac w domu, ale zaczelam stosowac pewne strategie i widze rezultaty.

[guruburu]

ja bym najpierw przemyslala te 'wspaniale' strategie: klapsy, nagrody i kary...