dzien dobry, moje drogie

[pampeliszka]

Moje dziecko sie juz wyspalo, wiec doszlam do wniosku, ze powiem Wam dzis
pierwsza dzien dobry, a co. Miłego dnia, witajcie w taki piekny poniedzialek...

[agus8]

ooo! dzien dobry... nie ma jak duza ilosc snu?...u mnie walka w nocy była ale
pospałem troche dluzej, a teraz jade z tatusiem do żłobka..miłego dzionka życzę
wszytkim-zwłaszcza niewyspanym

[mooh]

Nie spodziewałam się nikogo tu zastać o takiej porze. Myślałam, że poczytam
wieczorne wątki, a tu proszę, dzień na forum już się zaczął. Witajcie,
zaczynamy od herbatki i śniadania?

[enja11]

Dzień dobry! Ja juz po śniadaniu, dopijam Inkę i próbuję wymyślić obiad na
Jacha. Nie mam pomysłu. Może coś poradzicie?

A ja na smutno

[ezrapound]

Mam za sobą okropną noc, ale nie z powodu dziecka. Wczoraj wieczorem
dowiedziałam się, że zmarła znajoma z pracy - pani Profesor, która przez lata
pracowała w tym samym zakładzie, co ja. Bardzo nagle to się stało. Nie miała
chyba nawet jeszcze sześćdziesiątki. Była zdrowa. W grudniu zaczęła ją boleć
noga, okazało się, że to był zator, wczoraj wieczorem zmarła. Była Kanadyjką,
przyjechała do Polski wiele lat temu i (nie wiedzieć czemu) polubiła ten kraj.
Nigdy nie dostała porządnej wizy (o obywatelstwie nie wspominając), zawsze
walczyła z urzędnikami. Parę tygodni temu była w szpitalu, w związku z tym
bólem nogi. Wiem od koleżanki, że bardzo źle ten pobyt w szpitalu znosiła. Nie
mogła się z nikim dogadać (chociaż nieźle mówiła po polsku), za wszystko
musiała płacić, a opieka i tak pozostawiała wiele do życzenia. Wiedziałam
wtedy, że ma kłopot ze zdrowiem i przez cały ten czas planowałam, że
ZADZWONIĘ!!! Że zapytam, czy nie potrzebuje jakichś kontaktów medycznych
(przecież mój mąż jest lekarzem!) Ale odkładałam cały czas tę rozmowę, bo były
inne sprawy. Wiadomość o jej śmierci zwaliła mnie wczoraj z nóg. Mam ogromne
poczucie winy. I niesamowicie mnie trzepnęła myśl o kruchości naszego życia.
Ona jeszcze w zeszłym tygodniu zbierała prace semestralne od studentów. Wczoraj
mówiła komuś przez telefon, że już je ma sprawdzone. Kilka godzin później nagle
było już po wszystkim. Na nasz rozum, istnieje niestety podejrzenie jakiegoś
niedopatrzenia medycznego, co czyni tę sytuację jeszcze trudniejszą do
przełknięcia.
Wybaczcie taki temat, ale musiałam się wygadać.

[schaapje]

wiem jak sie czujesz, bo ja tez zaluje, ze 'czegos nie zrobilam'. sytuacja byla
nieco inna, ale bol pozostaje ten sam...
dlatego staram sie mowic i robic pewne rzeczy od razu, jak mi tylko przyjda do
glowy, jak tylko o nich pomysle... zeby juz wiecej nie musiec zalowac i nie
miec takich okropnych wyrzutow sumienia...

Schaapje,

[ezrapound]

masz rację, to jest napewno wielka lekcja. Ważne rzeczy trzeba robić
natychmiast. Sęk w tym, że ja nie miałam pojęcia jak ważny byłby ten telefon.
Gdybym chociaż z mężem wcześniej o tym porozmawiała. Wczoraj, kiedy mu
powiedziałam, że bolała ją noga tak, że nie mogła prowadzić samochodu, to
złapał się za głowę - to podobno jednoznaczny objaw bardzo poważnej
zatorowości. Nie mam pojęcia, czy to było właściwie rozpoznane i leczone. I
pewnie się nie dowiem.

Ezra

[schaapje]

ja wiem, z tak sie nie da, ale sprobuj pamietac, ze skoro nie wiedzialas, ze to
powazne, to nic dziwnego, ze uznalas sprawy za pilna...
z takimi myslami niestety trzeba zyc, tak jak trzeba zyc z obawa o zycie
wlasnego dziecka/meza/rodzicow. trzeba znalezc swoj wlasny sposob radzenia
sobie z tym, zeby nie zwariowac...

ja znalazlam swoj sposob - na ile to mozliwe, nie odkladac na jutro tego, co
moze byc naprawde wazne i dzieki temu widzialam przed smiercia meza mojej mamy.
czulam, ze jest z nim zle, chociaz to nie pierwszy raz. i chociaz ciagnelo mnie
do domu, do Glizdeczki, urwalam sie z zajec i pojechalam do szpitala. dwa dni
poniej zmarl. i chociaz spedzilam u niego zaledwie kilkanascie minut i nawet
nie wiem, czy kojarzyl, ze u niego jestem - ciesze sie, ze tam dotarlam, bo
mialam okazje sie z nim pozegnac... biorac pod uwage sytuacje z przeszlosci,
ten jeden raz na trzy, gdy mi sie nie udalo - zal pozostaje. i pewnie zawsze we
mnie bedzie...

mialo oczywiscie byc

[schaapje]

ze NIE uznalas sprawy za pilna

[ezrapound]

Dzięki Schaapje! Muszę jakoś ochłonąć. Zwłaszcza, że moje wyrzuty sumienia
niczego już przecież nie zmienią.

[malwus]

witamy serdecznie, w pracy od 7-mej a dzieciątko budzi się notorycznie w nocy i
półprzytomna siada i piszczy...

[xemm1]

Witam wszystkich u nas nocka w miarę spokojna
Rety! Pam wcześnie zaczęłaś

Ezra przykro mi Ale nie możesz obarczać sie winą... faktycznie jest to
kolejne doświadczenie, które uczy nas, daje nam wskazówki na przyszłość...
niestety przykre doświaczenie

[pampeliszka]

Dzien dobry jeszcze raz. Malgol jednak dal sie przekonac, ze jest zbyt wczesnie
na wstawanie i dal sie uspic, oczywiscie w naszym lozku. A o 6 wstal znowu,
wkurzyl tatula na maxa, bo biedaczek mial w planach pospac do 6.50, po czym
zasnal przez 7 i spalysmy prawie do 9.
A teraz stoi koło szafki i zrzuca co sie da na podłoge.
Ostatnio spedza czas-stojąc i probujac chodzic przy meblach. Zabawki są nudne, a
siedzenie obrazliwe, niestety.
Ezra, rozumiem Twoje obawy i wyrzuty, mam nadzieje, ze sie szybko pozbierasz.

[kubona]

hmmm nie wiem czy mogę to napisać...... spaliśmy do 11

Ezra, strasznie mi przykro, nie będzie Ci łatwo, jednak kiedyś sę z tym
pogodzisz.

KUBA UR. 22 MARCA 2005r. godz 9:10
KUBULEK na stojąco
KUBUŚ MA JUZ...

[pampeliszka]

Dla przyzwoitosci powinnas dodac, ze w nocy była choc jedna pobudka...

[mmala6]

u mnie byla jedna na Monia, ktore bezczelnie spadl pod lozeczko.Ale za to dwie
wczesniejsze noce!!!lepiej nie mowic!

[kubona]

ponieważ jestem przyzwoita dodaję żę w nocy była pobudka z okropnym krzykiem
trwajacym jakies 15 minut, potem ok 8 przerwa w spaniu na jedenie i dalej lulu.
teraz usypia mi na ręce. chyba nie zdążę zrobić obiadu na 14...........

[wiolkak]

kaśka ostatnio trenuje wstawanie do fabryki, jak nic matołek będzie na szóstą
rano zapychać do roboty coraz wcześniej wstaje, a matka coraz bardziej
nerwowa i niewyspana!

Wiolka,

[pampeliszka]

to załatw jej gdzies jakas praktyke, wyslesz na nocna zmiane i sie wyspisz

[xemm1]

żeby tylko na dwie zmiany nie chciała - nocka i dniówka ...

[wiolkak]

dobra myśl, tylko nie wiem czy ja wezmą, bo to wiecej szkody narobi niz pomoże

[pampeliszka]

Ostatecznie coś tam dopłacisz...

witam wszystkich, witaj EZRA

[duramgama]

Dzień dobry,
dopiero mam chwilkę, żeby usiąść i nadrobić forumowe zaległości. Srajdzinka
wymęczona zimowym spacerkiem i intensywną zabawą nowymi klockami, pogrążyła się
w słodkiej drzemce...

Ezra,

współczuję Ci i jednocześnie proszę, żebyś postarała się na spokojnie (na ile
się oczywiście da...) podeszła do tej nieoczekiwanej śmierci. Ech, właściwie
niemal zawsze jest ona nieoczekiwana (nawet jeśli ktoś, kto odchodzi jest
wiekowy, chory, zawsze się łudzimy, że zostanie z nami jak najdłużej, wyobrażamy
sobie, że na zawsze...).
Niechciana, bolesna, wydaje się być niesprawiedliwa - dla nas, którzy zostajemy
z poczuciem ogromnej straty...

Nie potrafimy wykluczyć czy Twój kontakt z Panią Profesor zmieniłby cokolwiek.
Być może pomogłabyś jej, być może nie... Juz nigdy sie o tym nie dowiesz. Żal
jest ogromny, poczucie winy, wyrzuty, gdybania...
Ezra, kochana, TERAZ niczego nie możesz zmienić. Musisz sobie uświadomić to w
całej, jakże bolesnej rozciagłości i zmierzyć sie z tym nagim faktem. Nie
cofniesz czasu, nie podejmiejsz jeszcze raz decyzji, możesz wyłącznie pogodzić
się z Jej śmiercią. To trudne. Bardzo trudne. Nigdy nie jest łatwe, ale tylko
wówczas jakoś oswoisz tę smierć, ten brak.

Powiem truizm - śmierć to integralna część życia, nieuchronnie wpisana w nasz
los. Brzmi banalnie, ale myśl sama w sobie jest niepojęcta. Dla wielu (być może
nawet większości!) nieuchronność śmierci jest w rzeczywistości całkowitym
zaskoczeniem.
Sama wiem, że najprawdopodobniej (jesli ich nie wyprzedzę) będę musiała pożegnać
kiedyś Babcię (wiekową juz kobietę), Rodziców, być może za wiele lat Męża... To
przerażające do szpiku kości, mozna starac sie o tym nie mysleć, wyrzucać to z
głowy, jakby nigdy mialo nie nastapić, ale nic nam po tym. Dopadnie nas. Akurat
w moim przypadku myśl o smierci najbliższych (często przygaszona, cicha)
towarzyszy mi od bardzo wielu lat (byc może dlatego, że sama otarłam się o
śmierć i długo pracowałam, żeby to doświadczenie w sobie zintegrować), odzywa
się, ściska za gardło znienacka, kiedy słyszę o innych śmierciach, kiedy
odchodzi ktoś, kto właśnie wczoraj jeszcze był, śmiał się, witał, rozmawiał ze
mną...

Nie wiem czy to najtrafniejsze określenie, ale bardzo cenię sobie otwarte,
mądre, pozbawione strachu i paniki, niezwykle wyważone podejście do śmierci
obecne w kulturach Wschodu (i nie mówię tu o wierze np. w reinkarnację).

Mam w domu wspaniały film dokumentalny, autorstwa mojej chińskiej znajomej,
która mieszka obecnie w Holandii. To film o umieraniu i pochówku starego
mistrza, mnicha buddyjskiego. Ileż tam łagodności, afirmacji, ileż spokoju i
wiary w słuszność takiego porządku świata.
Jeśli chcesz, masz czas, ochotę, potrzebę - mogę Ci go pożyczyć...
Mogę Ci też ze szczerego serca polecić wspaniałe, głębokie i mądre książki
Stephena Levine'a:
"Kto umiera.Sztuka świadomego życia i świadomego umierania"
oraz
"Gdybyś miał przed sobą rok życia. Eksperyment na świadomości"

Oto recenzje tych książek, które znalazłam pospiesznie w sieci. Zapewne nie
oddają w pełni wartości obydwu pozycji, ale może pomoga podjąć Ci decyzje czy
chcesz do nich zajrzeć czy też nie...

Trzymaj się ciepło.

Stephen Levine
Kto umiera?
Sztuka świadomego życia i świadomego umierania

Do pewnego wieku Zaduszki są świętem innych. Moich zmarłych ale nie moim. Z
czasem zaczynamy myśleć, że to własna sprawa. Przeczytałem książkę "Kto
umiera?". Autor, myśliciel z rodziny żydowskiej stara się nauczać mądrości
różnych religii, tego, co im wspólne, ale najbliższa jest mu myśl Indii. Mówi o
miłości bezwarunkowej, czyli doświadczeniu istnienia, w którym nie ma już "ja"
ani "oni" - jest jedność z całym istnieniem. Wspomina nawet o reinkarnacji.
Niemniej jest to przewodnik ponadreligijny nie tylko w autorskim zamiarze.
Sztuka umierania jest przecież bezspornie sztuką życia. Tym łatwiej umierać, im
mniej ważne jest wszystko, co mam, nawet ciało. Mistycy chrześcijańscy,
muzułmańscy spotykają się z buddyzmem, przekraczając zaklęty krąg "ego". Niech
ono umiera od zaraz.
Jan Turnau, Gazeta Wyborcza, 31 października 2001



Stephen Levine
Gdybyś miał przed sobą rok życia
Eksperyment na świadomości

Co byś zrobiła, gdyby został ci tylko rok życia? Wybrałabyś się wreszcie na
szalone wakacje? Zabrałabyś się do pracy czy raczej rzuciła pracę? Wyszłabyś za
mąż? Rozwiodłabyś się? A może zaczęłabyś tkać makramy albo malować obrazy?
Zmieniłabyś religię? Wreszcie przeczytałabyś te wszystkie książki, na które
nigdy nie miałaś czasu? Przeznaczyłabyś wszystkie oszczędności na szczytny cel
czy wydałabyś je co do grosza? Jak byś żyła?
To właśnie ma do zaoferowania ta książka - eksperyment na świadomości: rok
przeżywany tak świadomie, jak tylko to możliwe; rok na dokończenie wszystkich
spraw; na dogonienie życia; na rozpoznanie własnego lęku przed śmiercią i
uporanie się z nim; na odnalezienie prawdziwej mądrości i radości; na zaufanie
prawdzie swego serca. Niezwykła, cudowna książka. Podstawowa lektura dla ludzi,
którzy pracują nad sobą.Renata Dziurdzikowska, Zwierciadło, listopad 2001.


Stephen Levine: Gdybyś miał przed sobą rok życia. Eksperyment na świadomości

Kolejna pozycja w dorobku wybitnego amerykańskiego myśliciela i terapeuty. "Ten
roczny eksperyment na świadomości to nie uleganie niechęci do życia, lecz
lekarstwo, które nas z tej niechęci uleczy. Jeśli będziemy stosować je
codziennie, nauczymy się doceniać każdą chwilę, obudzimy się z odrętwienia,
zaczniemy oddychać pełną piersią" - tak pisze o swoje książce Stephen Levine.
Gdybyś miał tylko rok życia to książka niezwykła: mówi o tym, jak odzyskać
radość życia, jak cieszyć się każdą jego chwilą we wszystkich okolicznościach.

Duram,

[ezrapound]

dzięki kochana! Tak, wiem, że teraz już niczego nie zmienię, że nikomu nie
pomogę swoimi wyrzutami sumienia. Jestem już znacznie spokojniejsza.

Myśl o śmierci (mojej własnej i najbliższych) towarzyszy mi prawie stale. Nie
jestem z nia niestety pogodzona, a zdarzenie takie jak wczorajsze - całkowicie
niespodziewane zniknięcie znajomej osoby - budzi we mnie trwogę, bardzo
nadwyręża moje (i tak niewielkie) poczucie bezpieczeństwa.

Znam jedna z ksiazek Levina - tę pierwszą. Nie czytałam "Gdybyś miał przed sobą
rok życia", może sobie po prostu kupię. Ale ten film to chętnie bym pożyczyła -
w jaki sposób mogłybyśmy to zorganizować?

Co do kojących lektur, ostatnio dobrze na mnie działają późne dzienniki Thomasa
Mertona z czasów podróży do Azji. Dobra jest też książka "Zen i ptaki rządzy".
Przestrzegam jednak przed wczesnym Mertonem, zbytnio zapatrzonym w katolicyzm.

Pozdrawiam serdecznie!

[duramgama]

Znam Mertona, ale nie rozczytuje się w nim (dzienników nie znam). Mam bardzo
mieszane uczucia co do jego książek, choć i dużo szacunku dla jego mądrości.

Film możesz oczywiście odebrać osobiście. Zapraszam do siebie, kiedy tylko masz
ochotę
Oczywiście, zapraszam na otwarcie salonu na Placu Wilsona 18 lutego (datę
jeszcze potwierdzę), wtedy będziemy mogły się zobaczyć i chwilę porozmawiac
osobiście. Wówczas chętnie pożyczę Ci kasetę z filmem.

Pozdrawiam Cię ciepło

[ezrapound]

Dzięki za propozycję! Będziemy w kontakcie.
Późny Merton jest dobry dla osób zainteresowanych dialogiem chrześcijaństwa ze
wschodem. Podobno po spotkaniu z Mertonem Dalaj Lama powiedział, że żaden inny
człowiek z zachodu nie zrozumiał tak głęboko istoty buddyzmu. Mnie właściwie
interesują tylko jego ostatnie dzienniki, rozważania o kontemplacji i
samotności.