kwestia św. Mikołaja

[mimarzena]

Może jeszcze za wcześnie na ten temat, ale moje dzieci już go podjęły.. Moje
dzieci w św. Mikołaja wierzą, ale ostatnio syn (8 lat) zaczął zadawać trudne
pytania? Skąd te prezenty, ze sklepu czy wyczarowane? Jak Mikołaj może coś
kupić skoro jest w niebie? Itd. Pomocnicy do roznoszenia zostali
zaakceptowani. Poradźcie jak się za bardzo nie zaplątać i przejść
bezboleśnie przez kwestię, że to przeciez rodzice podkładają te prezenty?
Wolałabym sama dziecku to wytłumaczyć i oszczędzic mu konfrontacji z
kolegami, którzy juz są uświadomieni. A może Krzyś jest jeszcze za mały na
ostateczne wyjaśnienia? Mimo wszystko chciałabym go jakoś przygotować,
podprowadzić, może sam by doszedł jak to jest?

[mamadwojga]

Oj oj oj my też mamy problem. Moja pięcioletnia "bystrzyzna" już w zeszłym
roku zauważyła że Mikołaj to był taki do dziadziusia podobny. W tym roku już
się pytała czy to Mikołaj sam chodzi czy ludzie się przebierają. Na razie
powiedziałam że Mikołaj chodzi sam ale ludzie też się przebierają żeby mu
pomóc bo on jest tylko jeden i by go dzieci nie zdążyły pooglądać. Zresztą
później w każdym sklepie inny Mikołaj będzie to i tak zauważy. Na razie
zręcznie unikam tematu. Może ktoś ma opracowany sposób na postępowanie by nie
odebrać dziecku magii świąt??

[judytak]

Ja zdecydowanie rozróżniam.
Jest prawdziwy Święty Mikołaj, który jest jeden i wszystko może, przynosi
prezenty ciemną nocą do wystawionych w okno i pięknie wyczyścionych bucików,
ale nikt nie moze go zobaczyć.
No i są przebierańcy, tak dla zabawy, jak w teatrze, żeby dzieciom było wesoło
i żeby dobrze się bawiły. Takim przebierańcem jest Święty Mikołaj w
przedszkolu, w sklepie, itp.
Rozróżniam tak od samego początku, od pierwszych pytań, czyli od trzeciego-
czwartego roku życia dziecka.
A z tym prawdziwym Świętym Mikołajem to długo pozostają przynajmniej
wątpliwości (a może jednak jest prawdziwy?), a nawet kiedy już wszystko
wiadomo, to i tak nikt nie wypowie tego na głos, jest przymrużenie oka, wspólna
zabawa i wspólna tajemnica, jak też wspólne ze starszym dzieckiem
odgrywanie "teatrzyku", bo przecież młodsze jeszcze wierzą...
Pozdrawiam
Judyta

[ata_x]

Wiecie, zawsze zastanawia mnie dlaczego okłamuje się dzieci z tym Mikołajem ?
Tym bardziej, kiedy same zaczynają mieć wątpliwości zamiast powiedzieć co i
jak, to wymyślacie kolejne nieprawdziwe wyjaśnienia. Tylko mi nie tłumaczcie,
że to zabwa itp. bo dla dziecka to nie jest zabawa, skoro w to wierzy.
Ja z moim małym też się bawimy np. w krasnoludki itp stworki, ale dziecko wie,
że ich tak naprawdę nie ma, że to tylko wyobrażone stworzenia. W życiu bym mu
nie wmawiała, jak to mnie wmawiano, że krasnoludki są naprawdę. I wcale nam to
w zabawie nie przeszkadza. Dlaczego więc wmawiać, ze Mikołaj naprawdę istnieje,
skoro nie istnieje ?
I nie odbierajcie tego co napisałam, jak atak. Może ktoś jednak się zastanowi
nad tym i jakoś mi to wytłumaczy bez obrzucania błotem ?

[zarra]

Ata_x, a ty jak byłas mała wierzyłaś w Mikołaja ?
Czy czułaś się oszukana gdy zorientowałaś się , że to rodzice kupują prezenty?
Ja w Mikołaja wierzyłam ,ale chyba tak z przymrużeniem oka.
W końcu sama do tego doszłam , ze to blef
i nie czułam sie oszukana tylko włączyłam się do "zabawy"
(dałam mamie pod choinkę jej własny lakier do paznoci,
tyle ze zapakowany).
I tak myślałam że będzie z moją córką, ze sama do tego jakoś dojdzie.
Tymczasem Zuzia ma 9 lat i nadal w niego wierzy.
Nie potrafię jej powiedzieć , ze go nie ma ,ze ją oszukiwaliśmy.
Od zeszłego roku juz tak bardzo nie ukrywamy się z tym co komu pod choinkę itp.
Ale ona chyba mysli że dorośli sobie robią prezenty pod choinke , ale Mikołaj
tez przynosi.
Dwa lata temu usłyszała w programie ze nie ma Mikołaja.
Zuzia na to z politowaniem do tv: "Ta, to ciekawe kto te wszystkie prezenty
przynosi?"
Rok temu zażyczyła sobie głupiego kota z reklamy.
Przekonywałam ją , że to jest b. droga zabawka, a ona:
"przecież Mikołaj nie płaci za te zabawki, on ma je za darmo"-
Juz wtedy miała 8 lat!!!
W tym roku stwierdziła , że powie Mikołajowi (w liście) żeby jej przyniósł
niespodziankę, bo ją omami jakaś reklama
-tego kota w końcu dostała (od babć) i bawiła się nim tylko tydzień-
a Mikołaj dobrze zna dzieci więc będzie wiedział co jej przynieść.
W dodatku rok temu widziała w Wiadomościach jak Mikołaj oficjanie wyrusza
z Laponii swoim zaprzęgiem. No i jak ma nie wierzyć?
My z mężem już w jej wieku widzieliśmy co jest grane.
Nie potrafimy jej powiedzieć , że go nie ma.
Czy powinniśmy ją uświadomić żeby nie miała do nas pretensji?
Nie spodziewalismy się że tak długo ( i mocno) będzie w niego wierzyła.
Ale nas załatwiła

[ata_x]

No własnie Zarra, np. twoje dziecko nie traktuje to jako zabawy i nie wiadomo,
jak zareaguje, kiedy się dowie, że ją oszukiwaliście. Ja bym nie chciała się
znaleźć w waszej sytuacji, dlatego nie oszukuję mojego dziecka, bo boję się, że
pewnego dnia straciłoby do mnie zaufanie. I to nie tylko w kwestiach związanych
z Mikołajem.

Co do mnie. Jak byłam mała, wierzyłam w Mikołaja, bo też mi to wmawiano.
Przestałam wierzyć w wieku mniej wiecej 5-6 lat i powiem szczerze, że miałam
żal do rodziców, że mnie oszukiwali. Głównie z tego powodu, że Mikołaj
podkopywał moje poczucie własnej wartości. Uważałam, że coś ze mną musi być nie
tak, bo ładne zabawki, które były obiektem moich marzeń przynosił zawsze innym
dzieciom, a mnie tylko drobne prezenty w postaci słodyczy czy np. praktycznej
piżamki. Bo rodziców nie było stać na inne prezenty. I kiedy dowiedziałm sie,
ze Mikołaja nie ma, pczułam wielką ulgę. Bo wreszcie zrozumiałam, że Mikołaj
nie przynosi mi tego, co chciałam nie dlatego, że jestem zła, tylko dlatego, że
rodzice nie maja pieniedzy, a to oni kupują. To byłam w stanie pojąć. Szkoda,
że nie wiedziałam tego od początku.

[mimarzena]

Słuchajcie, św. Mikołaj naprawdę istnieje - wierzący nie mają wątpliwości. Był
biskupem Mirry i naprawdę spełniał dziecięce marzenia, przynosząc im nocą
prezenty. Był bardzo dobrym człowiekiem. Nie wiem czy pamiętacie, ale dawny
św. Mikołaj (z moich wspomnień) to właśnie postać z pastorałem, w biskupiej
czapce. Renifery, Laponię wymyślili Amerykanie. Niestety nasze dzieci znają
tego komercyjnego Mikołaja. A może pamiętacie, że był też Died Maroz)
Moje dzieci wierzą w tego prawdziwego, wiedzą, że z tymi reniferami to bujda.
Tylko prezenty pozostają nie wyjaśnione. Jak bezboleśnie wyjaśnić, że są one
na pamiątkę tych dawnych podarunków, które rozdawał nocą biskup Mikołaj?
Dzieci lubią magię i myślę, że dlatego tak bardzo wierzą. 6 grudnia też jest
nie bez powodu. Przecież to imieniny Mikołaja, a w Ameryce Mikołaj przynosi
prezenty w Boże Narodzenie. To kolejny problem. Dlaczego amerykańskie dzieci
mają innego Mikołaja?

[ma.pi]

mimarzena napisała:

> Słuchajcie, św. Mikołaj naprawdę istnieje - wierzący nie mają wątpliwości.
Był
> biskupem Mirry i naprawdę spełniał dziecięce marzenia, przynosząc im nocą
> prezenty. Był bardzo dobrym człowiekiem. Nie wiem czy pamiętacie, ale dawny
> św. Mikołaj (z moich wspomnień) to właśnie postać z pastorałem, w biskupiej
> czapce. Renifery, Laponię wymyślili Amerykanie. Niestety nasze dzieci znają
> tego komercyjnego Mikołaja. A może pamiętacie, że był też Died Maroz)
> Moje dzieci wierzą w tego prawdziwego, wiedzą, że z tymi reniferami to bujda.
> Tylko prezenty pozostają nie wyjaśnione. Jak bezboleśnie wyjaśnić, że są one
> na pamiątkę tych dawnych podarunków, które rozdawał nocą biskup Mikołaj?
> Dzieci lubią magię i myślę, że dlatego tak bardzo wierzą. 6 grudnia też jest
> nie bez powodu. Przecież to imieniny Mikołaja, a w Ameryce Mikołaj przynosi
> prezenty w Boże Narodzenie. To kolejny problem. Dlaczego amerykańskie dzieci
> mają innego Mikołaja?


Na temat amerykanskiego Mikolaja to byla juz tutaj dyskusja w zeszlym roku o
tej samej porze.
I tak dla wyjasnienie w Ameryce mamy St. Nicolas - po polsku Sw. Mikolaj.
A na Boze Narodzenie przychodzi Santa Clause.


Pozdr.

[odalie]

Pewnie tu podpadnę, jak się przyznam, że u nas nie było i nie będzie św.
Mikołaja.

Dziecko wcale nie jest jakieś mniej szczęśliwe przez to, że wie, iż prezenty
dają sobie nawzajem kochający się ludzie, którzy wiele wysiłku i starań
wkładają w to, aby dać coś niepowtarzalnego i, przede wszystkim, takiego, co
obdarowywany pragnąłby dostać.

Dlaczego?

W moim rodzinnym domu nie było Mikołaja, nikt się nie przebierał ani nikogo nie
wynajmował. Z drugiej strony, ja od najmłodszych lat wiedziałam, że mogę dać
coś - np. wykonanego przeze mnie - rodzicom i bratu od siebie. Rodzice jakoś
specjalnie nie dyskredytowali Mikołaja, wyszło to po prostu naturalnie.

Gwoździem do trumny mitycznego tłuścioszka w czerwonym wdzianku był mój
wieczorny spacer w tatą "do mamy do pracy". Mama pracowała w systemie
zmianowym, na dyżurach, co trzy lata także i w Wigilę. Więc my z tatą poszliśmy
w taki dzień zanieść jej coś do jedzenia, no i odwiedzić. Szliśmy przez takie
wielkie blokowisko i ja wypatrzyłam całę mrowie samochodów (fiaciuków )) ) z
których wysiadali panowie w czerwonych szatkach... niosący naręcza prezentów.
Tata najnaturalniej w świecie wyjaśnił mi, że to ludzie, dorabiający sobie jako
Mikołaje, i że takiego pana można wynająć. I ot co.

Poza tym moim wychowaniem, jest jeszcze aspekt wiary. Nie chciałabym aby
Mikołaj był ważniejszy od malutkiej, kruchutkiej istotki w żłobie...

Osobiście nie wyobrażam sobie ośmiolatka wierzącego, że te gry komputerowe i
klocki lego jak z reklamy )))) naprawdę są wyczarowane. Oczywście, o ile to
nie jest "willing suspension of disbelief" czyli udawane i celowe wierzenie w
coś w sposób oczywisty niewiarygodnego ))))) i to pewnie ma miejsce w
przypadku syna Mimarzeny.

[mika.r]

Moje dzieci wierzyły w mikołaja do ok 11 roku życia.Pewnie domyślały się
wcześniej, ale chyba je to bawiło i cieszyło. Ja też wierzyłam, i myślę, że
właśnie w chwili, kiedy okazuje się, że to rodzice a nie Sw.Mikołaj przynosi
prezenty, kończy się pewien etap dzieciństwa. A ja chciałabym, aby moje dzieci
były nimi jak najdłużej, żeby nie "czepiały się" dorosłości na siłę! Dziś
mówią, że ta chwila, kiedy przychodził św.Mikołaj była dla nich magiczna i
wspaniała. A to co w świętach najważniejsze będzie zależało od atmoswery,
sposobu przeżywania i tradycji, a nie od wielkości prezentów. Od nas rodziców
zależy, czy ważniejszy jest Jezus w żłóbku czy choinka i prezenty. I nie ma w
tym momencie znaczenia, czy dziecko wierzy w św.Mikołaja czy nie. Dzieci uczą
się od nas bardzo wiele przez obserwację, a nie słuchanie tego co do nich
mówimy i tłumaczymy.
Wiecie, ja chyba gdzieś głęboko nadal wierzę w św. Mikołaja i nie chcę przestać!
Pozdrowionka
Monika

[odalie]

Hej!

Właściwie nie powinnam się tłumaczyć )))

Może zwyczaje (brak Mikołaja) w moim rodzinnym domu, a teraz także w mojej
rodzinie, wydają się niektórym z Was szokujące - ale proszę pamiętajcie, że ja
wcale nie sugeruję, że taki model jest "jedyny słuszny" - po prostu taki lubimy
i taki dla nas jest najlepszy.

No i jest możliwy )) jak najbardziej do wykonania.

W modelu bez Mikołaja przynoszącego prezenty dzieci razem z rodzicami czynnie
włączają się w przygotowywanie podarunków - to mi bardzo odpowiada. Wszyscy
członkowie rodziny są więc równi i równie traktowani. Nie tylko dzieci dostają
prezenty - każdy od każdego coś ma. I podkreślony jest aspekt odbarowywania -
nie ważne, czy to drogie, czy tanie ale wykonane własnoręcznie - ważne są
cieplutkie myśli dołączone do prezentu.

To jest przyjemność - zastanawianie się razem z córcią, co tez
tata/dziadek.babcia/wujek chcieliby znaleźć pod choinką!

Moja córeczka nie "czepia się dorosłości na siłę", chociaż jest bardzo
samodzielną osóbką, której my jako rodzice umożliwiamy podejmowanie
integralnych decyzji w jak najszerszym zakresie.

I ja, i mąż traktujemy dziecko jak równoprawnego partnera. Według mnie co
innego bajanie, marzenia, wymyślanie historii, baśnie, a co innego takie - za
wybaczeniem )))) - robienie w konia )))))) Akurat wmawianie, że św. Mikołaj
coś gdzieś podrzuca dla mnie jest tym drugiem )))))

Magia Świąt... Ja nie byłam uczona wiary w św. Mikołaja, a magię Święt Bożego
Narodzenia doskonale pamiętam - i teraz ją odtwarzam w moje rodzinie.

Skoro wierzycie w Mikołaja, to uwierzcie, że według niektórych ludzi możliwe są
piękne, rodzinne, pełne miłości i szacunku Święta bez niego )))))))))

[mimarzena]

Odalie, ośmioletni chłopczyk to jeszcze DZIECKO. Masz rację mój syn, chce
wierzyć w św. Mikołaja a ja nie chcę mu odbierać radości, kiedy obudzi się
rano i zobaczy wymarzony prezent obok łóżka (i w cale nie są to prezenty z
reklamy). Tylko, kłopot w tym, że ośmiolatek jest również niesłychanie
spostrzegawczy i dociekliwy i wie, że prezenty nie spadają z nieba, że ktos je
musi przy łóżku położyć. I stąd moje pytanie. Może ktos ma jakąś dobrą receptę
na to aby pogodzić dziecięce marzenia, tajemnicę i rzeczywistość.
I naprawdę nie chodzi mi o komercję i krasnoluda z reniferami, tylko o
tradycję. Sw. Mikołaj był b. ważną postacią w moim dziecięcym świecie. Do dziś
pamiętam jak dostałam wymarzone klocki. I bardzo cieszę sie z tego, że
wierzyłam w Mikołaja.
Każdy ma prawo do własnych wyborów. Dzieci przyjmują za swoją postawę rodziców
i to nie tylko w kwestii św. Mikołaja.
A co do Świąt, to w nich też jest jakaś magia. I mimo, że dobrze wiemy, że
Jezus urodził się ponad 2000 lat temu to do dzisiaj śpiewamy "Bóg się rodzi" i
ustawiamy żłóbki.
A prezenty gwiazdkowe też sa częścią tradycji, jak potrawy, kolędy. Każda
rodzina buduje własną tradycję, którą dzieci przekazują potem dalej. To, na
czym dzieci skupią główną uwagę podczas Świąt też zależy od nas, rodziców.
Do nas nie przychodzi Mikołaj w Święta tylko 6 grudnia, ale w każdej rodzinie
może być inaczej, bo kultury i tradycje się mieszają.
Pozdrawiam

[odalie]

... to ja powiem tylko, że mi się bardzo, bardzo podoba pogląd
Praktycznegoprzewodnika opisany niżej.

[praktycznyprzewodnik]

Ja też zawsze odróżniałam sw. Mikołaja biskupa i mikołaja przebierańca. Zaczeło
sie od tego, ze córka zauwazyła, ze jakis mikołaj-krasnolud palił papierosa za
sklepem. Wtedy mąz powiedział, ze to na pewno jakis przebieraniec, ze ktos sie
podszywa, ze podróba. I tak zostało. Mikołaj prawdziwy jest w niebie, namawia
nas do robienia sobie prezentów, do nasladowania go, do dzielenia sie. I
poznajemy go na obrazku po mitrze, pastorale. Nikt go nie może naprawde
zobaczyc. A mikołaj- krasnolud jest przebranym w strój krasnoludka panem, zeby
nam było przed swietami weselej. I działa.

[abakus2]

Synek mojej koleżanki odchorował wysoką gorączką nagą prawdę
o Mikołaju. Wpadł w histerię i doszedł do wniosku, że skoro nie ma
Mikołaja, to Boga też nie ma!!
Mimo wszystko my kultywujemy mikołajkową tradycję, bo to jednak
piękna trdycja których coraz mniej w kulturze, a życie przynosi
czasem bolesne rozczarowania i nie uważam, że trzeba za wszelką cenę
chronić dziecko przed nimi. Moja 3-latka już od tygodnia "pisze"
listy do Mikołaja. Wczoraj rozczuliła mnie bardzo, bo napisała
żeby Mikołaj przyniósł jej ten bardzo stary wazonik, który rozbiła
mamie w ubiegłym tygodniu )) Staram się kultywować ten zwyczaj
interpretując go raczej jako "duchową" moc sprawczą Mikołaja, a nie tylko
czysto materialną.
Pozdrawiam
abak

[maak3]

abakus2 napisała:

> Synek mojej koleżanki odchorował wysoką gorączką nagą prawdę
> o Mikołaju.

a my z siostrami wiele lat temu płakałyśmy jak bobry, gdy dowiedzałysmy się,że
Pankracy nie jest prawdziwym psem )))))))))))
(troszkę frustracji dzieciom nie zaszkodzi, niech się hartują do życia w tym
bezlitosnym świecie )


a ja milutko wspominam czekanie na przyjście św. Mikołaja, ale nie przychodził
do nas żaden przebieraniec
(choc raz się tak zdarzyło i wspominam to jako najgorsze święta w
dzieciństwie, bo ów przebieraniec zażądał śpiewania piosenek w zamian za
prezent bbbbbrrrrrrrrr wielce upokarzające doświadczenie dla dzieci, które
wierzyły w bezinteresowną dobroć św. Mikołaja)
tylko ''nagle''pod choinką pojawiały się prezenty, z czasem
rodzice ''uświadomili'' nas wieścią,że św. Mikołaj ma tyle pracy w niebie,że
już nie daje rady z noszeniem prezentów dlatego rodzice robią to w jego imieniu

my kontynuujemy tę tradycję
a do męża, górala z krwi i kości, św. Mikołaj przychodził jedynie 6
grudnia,zaś w Boże Narodzenie radowano się narodzeniem Jezusa i pilnujemy,żeby
w kwestiach mikołajowych tego nie zagubić

[e.beata]

U mnie w domu był Mikołaj, jest Mikołaj i mam nadzieję, że będzie ))))
Bo tych pierwszych lat magii nic już potem nie zastąpi.
Prawdziwy Mikołaj przychodzi 6 XII, a pod choinkę to dodatkowo ludzie robią
sobie prezenty. Najmilsze są oczywiście te robione własnoręcznie przez dzieci.
Nie neguję tez istnienia krasnoludków, dopóki nie zostaną przedstawione dowody
na ich nieistnienie )))) no i jest przecież myszka-podmieniaczka ).
Może i stara romantyczka, niereformowalna jestem ale bardzo chcę aby moje
dzieci też smak tajemnicy i czarów poczuły. Nie zabrałabym im tego nigdy.

A czy jest jakaś mama która nie wierzyła ze w nocy zabawki ożywają?????

[edytkus]

e.beata napisała:


> A czy jest jakaś mama która nie wierzyła ze w nocy zabawki ożywają?????

A czy jest jakas mama ktora nie wierzyla ze w Wigilie zwierzeta mowia ludzkim
glosem???? (moj kot byl uparty i slowkiem nie pisnal

[wieczna-gosia]

A kto wie jak gasnie swiatlo w lodowce )))))

[agadd02]

myszka-podmieniaczka - ale fajne, muszą to zapamiętać,
mój synek ma dopiero pół roku ale już myślę jak to będzie z mikołajem - ja do
dziś uwielbiam święta, mikołaja, aniołki itp. Nie chcę żeby do małego
przychodził przebieraniec raczej będę mu tłumaczyć że mikołaj nie da się
zobaczyć bo jest magiczny, tajemniczy a poza tym jak mógłby roznieść w jedną
noc prezenty wszystkim dzieciom (co nie znaczy że ich nie roznosi) powiem o
biskupie mikołaju i jescze powiem że te wszystkie prezenty od mikołaja
pojawiają się nagle, niespodziewanie jakby za sprawą czarodziejskiej różdżki,
powiem że nie każde dziecko może dostać wymarzony (drogi) prezent a to dlatego
bo musi starczyć dla wszystkich dzieci, potem pewnie wyjdzie że ludzie sobie
podkładają ale będę się starała żeby zawsze dostał prezent niespodziewanie tak
jakby to rzeczywiscie sam mikołaj przyniósł,
w boże narodzenie do nas zawsze przychodził aniołek i do teraz siedzę
niecierpliwie na krześle, bo nie mogę się doczekać rozpakowywania prezentów i
nieważne że nie zawsze dostanę to co bym chciała i tak jestem szczęśliwa - aha
i do dziś u nas w domu nikt nie widzi kto podkłada prezenty pod choinkę (może
to zakłamanie ale przynajmniej nie jest jak w urodziny czy imieniny - jest
taki inny nastrój)
a poza tym wierzę w krasnoludki, aniołki, mikołaja i nawet w tą myszkę-
podmieniaczkę bo to wnosi w szare życie choć trochę magii

[laura_eliza]

Moge tylko pogratulowac ze syn jeszcze wierzy. A te niedopowiedzenia.....ktos
kiedys powiedzial ze wiara w Sw. Mikolaja jest nauka wiary w Boga. No i
nigdzie wszystkiego do konca nie wiemy. A moze popros syna zeby sma pomyslal
jak to sie wszystko dzieje..

[mama_kamila]

A oto mikołajowe doświadczenia mojego dzieciństwa:
Wierzyłam w Mikołaja mocno i prawdziwie do 6 roku życia. Jak miałam nie
wierzyć, skoro przychodził i dawał prezenty? Mogłam go dotknąć, porozmawiać.
Był nie tylko magiczny. Był jak najbardziej prawdziwy i realny. Gdy miałam 6
lat rodzice postanowili mnie uświadomić. Zawołali mnie do pokoju i mama
zapytała „Wierzysz w Świętego Mikołaja?” I wtedy dowiedziałam się, że go nie
ma. I wierzcie mi, że było to okropne przeżycie, o czym świadczyć może fakt, że
do tej pory (a mam już 30 lat) ze szczegółami pamiętam tą rozmowę. Pamiętam
nawet jak byłam tego dnia ubrana. Czułam się okropnie upokorzona. Oto okazało
się, że mama z tatą, osoby mi najbliższe, którym najbardziej ufałam, kazali mi
wierzyć w jakieś głupoty. Nie rozumiałam, dlaczego rodzice mogli zrobić mi coś
takiego, dlaczego mnie okłamywali. Było to uczucie, na wspomnienie, którego do
tej pory ściska mnie w dołku. Nie potrafię Wam tego opisać. Z drugiej strony,
cieszę się, że nie dowiedziałam się tego od koleżanek. To byłoby chyba jeszcze
gorsze. Dlatego słowa Maak3 : „troszkę frustracji dzieciom nie zaszkodzi, niech
się hartują do życia w tym bezlitosnym świecie” napawają mnie dreszczem.
Większość dziewczyn, które wypowiadały się na ten temat, miały miłe wspomnienia
związane z Mikołajem. Ale, jak to się mówi: punkt widzenia zależy od punktu
siedzenia. I ja patrząc na Mikołaja przez pryzmat własnych wspomnień, od lat
już mam postanowione, że nigdy nie będę kazać wierzyć dziecku w coś
nieistniejącego. Mój pogląd jest tu zbliżony do poglądu Odalie. Też uważam, że
to piękne, kiedy bliscy ludzie obdarowują się prezentami, które muszą kupić,
czy zrobić, a więc poświęcić im trochę własnego czasu. I dotyczy to też dzieci.
Chciałabym nauczyć swoje dziecko, jak wielką radość może sprawiać obdarowywanie
bliskich osób prezentami. Jednak w przeciwieństwie do Odalie nie chcę
całkowicie rezygnować z Mikołaja. Gdy przyjdzie czas wytłumaczę synowi (teraz
ma dopiero 1,5 roku), że Mikołaj to przebrany pan, a prezenty kupują rodzice
(dziadkowie, ciocie itd.), a potem dają je Mikołajowi, żeby je przyniósł. A
wszystko to po, żeby dzieciom było wesoło. Opowiem też o Mikołaju biskupie i o
tym skąd wzięła się cała tradycja.
Mimarzeno, zadałaś w liście pytania, na które niestety, ja nie potrafię Ci
odpowiedzieć. Myślę, że najlepiej jest, kiedy dziecko samo, bezboleśnie odkryje
(domyśli się), jak to jest z tym Mikołajem. Ale jeśli ośmiolatek cały czas
wierzy w Mikołaja, to chyba już czas, żeby zacząć delikatnie interweniować.
Jeżeli jest wrażliwym dzieckiem, a jego wiara jest bardzo silna, to może
przeżyć szok (wiem coś o tym). Mam jednak nadzieję, że przypadki, takie jak mój
są sporadyczne. Trochę szkoda, że mamy skierowały dyskusję na temat, jak u
każdej z nich przestrzegana jest mikołajowa tradycja, a ominęły główny problem,
z jakim Mimarzena się do nas skierowała :

> Poradźcie jak się za bardzo nie zaplątać i przejść
> bezboleśnie przez kwestię, że to przecież rodzice podkładają te prezenty?
> Wolałabym sama dziecku to wytłumaczyć i oszczędzić mu konfrontacji z
> kolegami, którzy już są uświadomieni. A może Krzyś jest jeszcze za mały na
> ostateczne wyjaśnienia? Mimo wszystko chciałabym go jakoś przygotować,
> podprowadzić, może sam by doszedł jak to jest?

Skoro, jak wnioskuję z listów, w większości domów zachowywana jest wiara w
Mikołaja, to jak i w jaki sposób Wasze dzieci dowiadują się, jak to jest
naprawdę?

Mimarzeno, jeżeli zdecydujesz się ingerować w mikołajową wiarę swoich dzieci,
napisz, co zrobiłaś i jakie były tego skutki.

Pozdrawiam

Mama Kamila

[mimarzena]

Dziękuję za listy. Bardzo mi pomogłyście. Krzyś dopytuje się nieustannie.
Powiedziałam mu, że św. Mikołaj - ten z nieba nie przychodzi osobiście, tylko
w jego imieniu prezenty rozdają prawdziwi ludzie, którzy kochają dzieci i chcą
sprawiać im radość oraz, że czynią to w imieniu św. Mikołaja. Przyjął to
bardzo dobrze, ale pojawiło się kolejne pytanie.. W jaki sposób ten ziemski
mikołaj przychodzi do domu? Czy go znam, czy mu otwieram drzwi? I kto jest tym
mikołajem? Powiedziałam, że mikołajem może być każdy, kto chce zrobić dziecku
przyjemność. Powiedziałam, że św. Mikołaj zachęca ludzi aby kontynuowali jego
tradycję i że owszem znam kilku mikołajów ale nie powiem mu kto to jest, bo
prawdziwy Mikołaj też się nie ujawniał.
Na razie na tym stanęło. Jest jeszcze kwestia listu, który co roku pisze i
pieniędzy...

[isabelle4]

U mnie sprawa była dość prosta, ponieważ w mieście był Mikołaj z Rowaniemi -
ten "prawdziwy".Więc kiedy moja 8 latka zaczęła dopytywać o Mikołaja czy jest,
czy nie zapytałam ją, jak myśli? Odpowiedziała, że jest, bo go przecież
widziała. Wytłumaczyłam jej tylko, że Mikołaj przynosi dzieciom prezenty tak
długo jak długo w niego wierzą, a potem prezenty robią rodzice. Oczywiście
Mikołaj przynosi prezenty do domu w którym dziecko mieszka, a w każdym innym
miejscu, w jakim dziecko obdarowywane jest prezentami, to nie od Mikołaja ale
od tych, którzy je kochają i chcą mu sprawić przyjemność. Wystarczyło. Od
tamtej pory moja córcia pięknie dziękuje za prezenty od babć, cioć, wujków i
innych ludzi. Poza tym czynnnie uczestniczy w pakowaniu prezentów dla naszych
bliskich. Prezent z listu od Mikołaj nadal przed nią chowamy i pakujemy w inny
niż wszystkie pozostałe papier. Niech sobie nadal w niego wierzy. Może to co
napisałam pomoże komuś wybrnąć z tego trudnego tematu. Pozdrawiam.)))