Znowu wrzesień

[sweet.joan]

I kolejny rok szkolny/przedszkolny itp. Czy w tym roku któreś z wrażliwców
startuje do "dorosłego" życia? A jak się czują już zaprawieni w bojach po
przerwie wakacyjnej?
Mój odzwyczaił się od przedszkola, dobrze mu w domu i ogólnie rzecz biorąc,
zachwycony końcem wakacji nie jest. Ale mam nadzieję, że nie będzie źle -
nauczycielki będą te same (a lubi je), dzieci też już znajome - ostatnio
spotkaliśmy koleżankę z grupy na placu zabaw.
A jakie nastroje panują u Was?
Pozdrawiam jesiennie już!

[mycha261]

witajcie moja w ponedziałek startuje pierwszy raz do przedszkola oj
bedzie ciezko tym bardziej ze był jeden dzien otwarty tylko w maju i
to wszystko boje sie bardzo tym bardziej, ze jest bardzo bardzo
niesmiała w stosunku do obcych, teraz była całe 2 m-ce non stop ze
mna no a teraz przedszkole ja studium , prosze trzymajcie kciuki w
poniedziałek napisze co i jak, pozdrawiam!

[mamaemilii]

Jeszcze parę dni temu bardzo denerwowałam się pójściem mojej czterolatki do
tutejszej szkoły. Wszystko dla niej nowe, miejsce, pani, dzieci, których nie
znała. Przez ostatni tydzień bolał mnie brzuch z nerwów, a wszystko niepotrzebnie.

Starałam się po pierwsze nie mówić jej za dużo o szkole, jakie to wielkie
wydarzenie itp. A przedstawiałam jej to raczej jako naturalną rzecz: wcześniej
przedszkole, teraz szkoła, my do pracy. Emilka z kolei nie mogła się doczekać,
kiedy będzie mogła używać swoich nowych rzeczy, pisaków, książek itp.

Dwa dni przed pójściem pierwszy raz dowiedziała się, czego może się spodziewać w
szkole, jakie reguły tam panują, jak będzie wyglądał odbiór jej ze szkoły itd. Z
naciskiem na to, że zawsze może zapytać swojej pani o wszystko i że to ona jej
tam pomoże.

I okazało się, że stres małej po przyjściu na miejsce był minimalny. Kiedy już
usiadła przy swoim stoliku z innymi dziećmi, po krótkiej chwili miałam wrażenie,
że czuje się na swoim miejscu. Nie rozmawiała oczywiście z dziećmi, ale zaczęła
się bawić klockami i wiedziałam, że mogę ją tam bezpiecznie zostawić.

Po trzech godzinach odebrałam ją całą w skowronkach, śpiewającą nową piosenkę i
tak szczęśliwą, jak nigdy dotąd.

Relacja może przydługa, ale to tylko dlatego, że właśnie na tym forum znalazłam
już nie raz świetne rady i podejście do naszych dzieci. I chciałam się
pochwalić, jakie to przynosi efekty. Aż trudno nazwać moją córkę wrażliwcem po
tak udanym starcie

Życzę Wam wszystkim dobrych początków na początku edukacji naszych maluchów!

Wielkie brawa dla Emilki!

[sweet.joan]

Zuch dziewczyna! To naprawdę ogromne osiągnięcie. Mam nadzieję, że będzie jej
się tam podobało coraz bardziej i bardziej Gratuluję i cieszę się

Mycha, a jak u Was?

[mamaemilii]

Miałaś opisać początki małej w przedszkolu - czekamy

[sweet.joan]

Od rana: "Nie chcę do przedszkola, nie chcę do przedszkola...". Ale poszedł
jakoś i nawet nie było źle. Zajęły go zmiany w przedszkolu - nowy łącznik
prowadzący na stołówkę, nowa szafka, nowa sala, "awans" na pierwsze piętro...
Zobaczymy, w jakim humorze wróci
A jak u Was?

[mamaemilii]

U nas nadal fantastycznie. Dziś córka była pełne pięć godzin, czyli tak, jak
będzie chodzić już normalnie. I nadal twierdzi, że kocha swoją szkołę.

Mnie najbardziej cieszy, że znalazła sobie przyjaciółkę. Bardzo podobną do
naszych dzieci, spokojną dziewczynkę A wiadomo, że z kimś zawsze raźniej.

[alex_cz]

Up
Witam po dłuższej przerwie już jako mama debiutującego przedszkolaka.
Mamy za sobą ciężki tydzień adaptacyjny.
Pierwsze dwa dni wchodził sam do przedszkola, obrażony, ale wchodził.
Trzeciego dnia pękł i zaczęło się - zwisy na szyi, płacz itd
Dzisiaj uciekał dwukrotnie sprzed drzwi przedszkola.

Odbieramy go w różnym nastroju - pierwsze dwa dni na skraju płaczu, wczoraj był
wesoły, dzisiaj przygnębiony.
Z tego, co słyszę pierwsze dni po prostu stał i czekał (((
Kolejne dni próbował bawić się obok dzieci. Z dziećmi za bardzo nie wchodzi w
relacje ( z resztą tak jak zwykle.

Nie jest zbyt rozmowny w takim pierwszym kontakcie, domyślam się, że prawie nic
nie mówi.

Czuję się z tym dziwnie i oczywiście będę to kontynuować, skoro zaczęłam, ale
... co ja właściwie robię, to szczerze mówiąc nie wiem i dlaczego mam odczucie,
ze coś jest nie tak, jak być powinno??
Mam dziwne wrażenie, że go krzywdzę? Dlaczego?

Ciągle się mnie pyta "dlaczego tak długo muszę na Ciebie czekać??"
Dzień w dzień.

jestem dzisiaj bez sił.

[misia311]

Jagoda pierwsze dwa dni juz w domu mowiła, że się denerwuje i popłakiwała, we
wtorek się rozpłakała przed salą. Ale we środę już nie płakała, dzisiaj przed
wyjściem z domu powiedziała, że już wcale się nie denerwuje.
Ale widzę ogromną zmianę w zachowaniu - ciagle szczebioce, opowiada, po
przedszkolu na placu zabaw zaczyna bawić się z dziećmi
Jestem pełna optymizmu

[alex_cz]

może małe odświeżenie

ku pokrzepieniu!

Mój syn od pół roku jest przedszkolakiem.
Bywały ciężkie momenty i dalej są. Adaptacja idzie powoli, ale!są
SĄ SĄ GIGANTYCZNE zmiany
nawiązuje relacje z dziećmi, przestał się ich bać, potrafi się świetnie z nimi
bawić. Na placu zabaw jak jesteśmy potrafi zapomnieć o moim istnieniu, jak ma
towarzystwo. Lgnie do dzieci i wyraźnie szuka z nimi kontaktu.
Nie rozmawia z nimi swobodnie, raczej jest na etapie powtarzania/papugowania,
ale nie przeszkadza mu to w niczym, rozkręca się. Podobnie z paniami w
przedszkolu, jeszcze się nie przełamał i nie bardzo się komunikuje.
Nie ma za to żadnych oporów jeżeli chodzi o śpiew, taniec, recytację.
Bryluje i podobno jest najgłośniejszy. Żadnego wstydu, zahamowań - nic. Od początku.
On się komunikuje śpiewem i ekspresją ciała. Jak mi panie w przedszkolu to
opowiadają, płakać mi się chce. Serio.
Dużo czasu ćwiczyliśmy i ćwiczymy właśnie wykorzystując taniec, muzykę do
wyrażania uczuć.
Czekamy dalej, wspieramy go i mocno wierzymy że się przełamie i będzie się coraz
swobodniej czuł w przedszkolu.
Ogląda już swobodnie teatrzyki i z głośnymi dźwiękami też sobie lepiej radzi,
podobno nie zatyka już uszu.

[mamaemilii]

Super wieści