Onanizm dziecięcy - jak sobie radzicie

[sylwianatala]

Jestem mamą 2,5 rocznej dziewczynki. Moja córka onanizyje się siując
na pododze. Robi to przy każdej wolnej chwili. Jest to dla nas
trochę irytujące juz próbowaliśmy chyba każdej metody walki z tym
nawykiem i nic!! Może wy macie jakeś rady ??

[iwona335]

Mamy ten sam problem z naszą 3,5 letnią córką, która onanizuje się
od ponad roku. Najczęściej znęca się nad pluszowymi miśkami siadając
na nie okrakiem. Jest to dla nas prawdziwy problem, zwłaszcza, że
chcieliśmy małą od września oddać do przedszkola.Czytałam na ten
temat w internecie, ale nic nie pomogło, nie mam już sposobu,
zastanawiam się nawet nad wizytą u psychologa. W tej chwili
pochowaliśmy wszystki pluszaki i lalki, jeśli już to robi nigdy na
nią nie krzyczę tylko staram się ją zagadać lub zabawić żeby
odciągnąć jej uwagę, bo czytałam, że krzyk w tym przypadku jest
najgorszą rzeczą. Mała musi mieć zajęcie, bo zaczyna to robić
najczęściej kiedy się nudzi lub jest sama w pokoju, czsami sama się
przyznaje,że robiła "tala", mówię jej wtedy, że tak nie wolno. Mam
tylko nadzieję,że z tego wyrośnie. Pozdrawiam i też czekam na rady
mam, które sobie z tym problemem poradziły!

[sylwianatala]

to prawda, krzyk nie pomaga. to akurat pewne. Tylko wzmaga problem.
Nasz pediatra bagatelizuje problem. Twierdzi ze wszystko jest ok i
miniie. ale nie mija...

iwona335

[zocha16]

a dlaczego mówisz dziecku, ze tak nie wolno. Nie wolno bo co ? bo to
gorszy?, a jeśli gorszy to kogo? W ten sposób od małego uczysz
dziecko, że sex (w tym przypadku onanizm) jest zły - a to nie
prawda. Ucz ja że jeżeli musi to robić, to niech robi to w
odosobnieniu a nie przy ludziach, bo przy ludziach takich rzeczy nie
wypada robić.
Nie ucz natomiast dziecka, że przyjemność z tym związana jest zła -
bo tak nie jest

[kanna]

Onanizm dzieciecy jest normą rozwojowa i jako taki nie jest
szkodliwy dla dziecka - nie ma żdnych nastepstw.

jeżeli jest bardzo nasilony - czytaj: dziecko zaniedbuje inne
czynnosci, żeby sie onanizować, to warto:
- wyeliminowac przyczyne medyczna (stany zapalne sromu, grzybica
itp.) - czesto przyczyna onanizmu jest to, że tam dziecko swędzi
- zadbac o plan dnia dziecka - zeby wiedziało, co po kolei bedzie -
czesciej onanizuja sie dzieci napiete, poddenerwowane, bo onanizm
rozładowuje napięcie. Podobnie jak seks u dorosłych
(dodam, że jak krzyczysz na dziecko i je karzesz za onanizm, to sie
denerwuje, a jak się denerwuje to się więcj onanizuje)
- zadabc, żeby dziecko miało zajęcia i sie nie nudziło
- powiedziec, że to jest czynnośc intymna i sie tego nie rozbi przy
innych osobach.

Generalnie warto o onaniźmie nie gadac za duzo z dzieckiem - im
mniej uwagi, tym szybciej mija.
Przypominam, to NORMA ROZWOJOWA - nie świadczy o zadnej patologii.

pozd. Ania

[sylwianatala]

no tak teoria jest mi znana jednak w praktyce jest inaczej.
odwracanie uwagi powoduje placz i protest.

[kanna]

Przeczytaj jescze raz mój post - nie piszę tam SŁOWA o odwracaniu
uwagi.

pozd. Ania

[daisy]

Ale przecież zajmowanie dziecka, żeby się nudziło, i odwracanie uwagi od
wiadomej czynności to często musi być jedno i to samo, nie rozumiesz?
Tak to jest, śliczna teoria jedno, a praktyka drugie, nasz synek też ma takie
napady i wścieka się, jak próbujemy go wtedy czymś zająć. A jak go zostawimy
samemu sobie, to nie wygląda to fajnie i właśnie coraz bardziej się nakręca.
Ja zdaję się na intuicję, nie wpadam w panikę, ale staram się zapobiegać i
łagodnie przerywać te sesje "męczenia siusiaczka". Niestety trudno jest zajmować
się dzieciakiem 24 godz. na dobę, czasem trzeba posprzątać czy ugotować.

[blackglass]

Co prawda ja takiego problemu nie mam ale pamiętam koleżankę z podstawówki z
którą siedziałam w ławce.Ciągle (na lekcjach tez ) ocierała się o kant krzesła.U
niej to trwało dosyć długo ale przeszło.

[kasiak37]

nie Daisy.Nalezy tak zajac dziecko zeby nie mialo czasu pomyslec nawet o
onanizowaniu a to juz nalezy do inwencji tworczej matki,checi i
cierpliwosci.Popieram to co napisala tutaj dziewczyna ze to faza rozwojowa i nie
wymaga leczenia.

[sylwianatala]

kasiak37 napisała:

> nie Daisy.Nalezy tak zajac dziecko zeby nie mialo czasu pomyslec
nawet o
> onanizowaniu a to juz nalezy do inwencji tworczej matki,checi i
> cierpliwosci.Popieram to co napisala tutaj dziewczyna ze to faza
rozwojowa i ni
> e
> wymaga leczenia.

przykro mi moja droga ale tak się nie da, a mając jeszcze jedno
dziecko + dom na glowie to już w ogóle?/ a tak nawiasem to czy sama
borykasz bądź borykalas się z takim problemem?? bo strasznie dużo tu
teorii a brak wiedzy praktycznej

[kasiak37]

"bo strasznie dużo tu
teorii a brak wiedzy praktycznej "
Wlasnie zabieram glos jako matka 3 dzieci, w tym dwojga doroslych wiec nie mow
mi prosze o teorii.

Do Kasiak37

[daisy]

E tam, wolne żarty. To nie zależy od inwencji twórczej matki, tylko od tego, czy
ma ona na służbie kucharkę, pokojówkę i "młodszą". Jeśli tak, to faktycznie,
może się poświęcić robieniu nieustannego show dla dziecka, żeby nie miało ani
chwili na autorefleksję. Tylko coś mi mówi, że ani matka, ani dziecko dobrze by
na tym nie wyszli.

Kto mówi, że "onanizm" dziecięcy wymaga leczenia? Nie słyszałam. Zresztą jak by
to można leczyć, pewnie zimnymi kąpielami i biegami przełajowymi...
Mnie raczej chodzi o to, że kiedy sprawy przybierają zbyt poważny obrót, to nie
można - jak zalecają teoretycy - zostawić dziecka samemu sobie, bo "przejdzie".
Trzeba je jakoś wydobywać z nawyku, nie pozwalać, żeby się utrwalał. Zresztą
takie rzeczy się widzi, to widać, że sprawa jest niefajna, każda matka, która
miała do czynienia z nasilonymi objawami będzie wiedziała, o czym mówię.

[kasiak37]

"nieustannego show dla dziecka"
To nie chodzi o show a o maksymalnie ZORGANIZOWANY czas.

[kanna]

daisy napisała:

> Ale przecież zajmowanie dziecka, żeby się nudziło, i odwracanie
uwagi od
> wiadomej czynności to często musi być jedno i to samo, nie
rozumiesz?

Nie, to dwie zupełnie różne rzeczy.

Zajmuje się dziecko PRZED, zeby sie nie nudziło, zajmuje się nim,
żeby miało wypełniony czas.
Odwracanie uwagi W TRAKCIE jest czyms zupełnie innym - i najczęściej
nie skutkuje. Dlaczego? Bo onanizm daje dziecku przyjemnośc i wtedy
w nosie ma ciebie i to, co mu proponujesz. Kiedy sie dzieciom
przerywa, to się złoszczą i nic dziwnego, bo wyobraź sobie, że Tobie
by ktos przerwał w takim momencie.

pozd. Ania

[daisy]

Wybacz, ale po tym, co piszesz, widać, że masz o sprawie pojęcie wyłącznie
teoretyczne. Spróbuj sobie wyobrazić (wiem, nieładne porównanie, ale dość
trafne), że masz w domu sukę w cieczce i psa, który o niczym nie marzy, żeby
spełnić się jako ojciec. I bez żadnych drzwi musisz nie dopuścić do rendez-vous.
I jak tu wyjść na chwilę na siku?...
Widzisz, w nasilonym "onanizmie" chodzi o to, że dziecko często woli robić to
niż zajmować się innymi rzeczami. Szczególnie, gdy jest zmęczone, ma za dużo
wrażeń, itd. A kiedy jest zmęczone i ma za dużo wrażeń? Kiedy jest ciągle zajęte
- bo matka je zajmuje, żeby nie myślało o "onanizmie". I tak kółko szybko i
skutecznie się zamyka.

[iza.mama]

Latwo powiedzieć.
Moja córka onanizuje się od kiedy skończyła 5 miesięcy. Teraz ma 11
lat, nie ma czasu na nudę, świetnie się uczy, jest bardzo
komunikatywna. Ja mam z nią dobry kontakt, zawsze staramy się
rozmawiać, a i tak zawsze przed snem się onanizuje. często też się
to zdarza w ciągu dnia.Co wy na to

[broceliande]

Ja mam synka. Nic nie robiłam. Przeszło.

Do daisy

[sylwianatala]

Zgadzam się z Tobą zupelniie. Kiedy ten nawyk zaczyna przeszkadzac w
życiu psycho spolecznym dziecka ( zastępuje zabawe, wycisza,
rozladowuje wszelkie emocje)nie można tego bagatelizowac.
Ale jest ciężko...

[mali-naa]

Mam ten sam problem. Moja córka ma 4 lata i onanizuje się od dwóch
lat. Pracuję od 15 lat w przedszkolu i z moich obserwacji wynika, ze
nie mozna zostawiać problemu samemu sobie. Widziałam w swojej
praktyce wiele dzieci onanizujących się. Praktycznie w każdej grupie
jest 2- 3 takich dzieci. Psychologowie machają na to ręką. Słysze że
to naturalne, przejściowe,..Niestety nie zawsze tak jest. Są
przypadki kiedy dziecko naturalnie poznaje swoje ciało i onanizuje
sie z nudów np w czasie leżakowania i to szybko mija. Są też
przypadki kiedy u dzieci wchodzi to w nawyk. Dzieci te onanizują się
na zajęciach, bawiąc sie z innymi dziećmi. Potrafią bawić się
klockami jednocześnie ocierając krocze np stopą. Rozmawiają z
rówieśnikami i onanizuja się, rysują i ocierają sie o brzeg
krzesełka.Miałam przypadek chłopca, który robił to nawet na balu
karnawałowym w przerwach w tańcu. To jest przykre dla rodzica, który
na to patrzy... Znam przypadek dziewczynki, która ociera sie na
każdym krzesełku, pluszakach. Czasami to przeszkadza w normalnej
aktywności dziecka, kiedy skoncentrowane jest nie na tym, zeby się
bawić ale na poszukiwaniu źródła przyjemności.
Jeżeli nic sie z tym nie robi, nie szuka przyczyn, nie próbuje
zapobiec dochodzi do eskalacji onanizmu.
Moja mała odkryła to bujając sie na koniku. Konia musieliśmy schować
ale problem pozostał. Nie jest mocno nasilony ale jest.
Ja traktuję to jako nawyk taki sam jak dłubanie w nosie.
Zastanawiam sie czasami jak to jest, ze dłubiącemu dziecku zwracamy
uwagę i próbujemy oduczyć a onanizujące mamy zostawić w spokoju - bo
to naturalne. Jedno i drugie jest przecież nieakceptowane społecznie.
Ja rozwiązuję problem dwutorowo - pierwsze nie dopuszczam do
wytworzenia nawyku. Jak widze ze sposobi sie do czynności od razu
zagaduję, właczam bajkę, pokazuję coś ciekawego. Nie zostawiam jej
samej.Jak zajmuję się czymś w kuchni to przynosze jej tam zabawki.
Nawyk niepowtarzany, zapomniany zanika. Wiadomo, ze jak przerwe w
trakcie to bedzie zła ale jak widze ze dopiero sie sposobi, to łatwo
odwróce uwage. Mówie że nie ma tak robić, to nieładnie i nikt nie
chce na to patrzeć. nie poświęcam temu jednak uwagi, nie krzyczę,
nie piętnuję jej. Panie w przedszkolu tez są zapoznane z tematem i
pilnują. jak zauważą że sie sposobi to dają jej jakieś zadanie,
zwracają uwagę.
Po drugie - zawsze jest jakaś przyczyna. Nie tylko nuda.trzeba
obserwowac dziecko. U nas głównym motorem jest zmęczenie. Robi to
zawsze jak sie nie wyśpi. Tak stara sie wyciszyc, uspokoic. Mała
musi spać 11 godzin na dobe, bo jesli sie nie wyspi to wiadomo, ze
bedzie problem.
Robię jej przerwy w chodzeniu do przedszkola, zeby nie przeciążac
systemu nerwowego. jak panie zauważą że problem wraca to zatrudniam
babcie na tydzień i po takiej przerwie jest dobrze.
Myślę ze problem u małej powoli przechodzi. zdarza jej sie coś
takiego rzadko. w domu jak mam nad nią kontrolę nie zdarzyło sie juz
od 6 miesięcy. W przedszkolu było w tym roku kilka takich dni, ale
problem mijał po zrobieniu krókiej przerwy.
Rok temu starałam sie nie zwracac na to uwagi i dochodziło do
eskalacji. Teraz kiedy pracujemy nad tym, uważamy na to, powoli
nawyk mija

[sylwianatala]

milo uslyszec że ktoś jeszcze traktuje to jak problem i podsowa
rozwiązania. bardzo dziękuje. Może jest ktoś jeszcze kto walczy z
tym nawykiem móglby podzielić się doświadczeniami. Z góry dziękuje

[sylwianatala]

czekam na wasze porady

[sylwianatala]

??

[karolka500]

wysłałam do ciebie maila na gazetowego

[ewbert]

dziewczyny u nas nie ma zdiagnozowanego onanizmu - bo wiem zeby mówic o onaniźmie to powienien zdiagnozowac lekarz,
ale jedna z moich córek spina brzuch i "pracuje" nóżkami - ja to odbieram jako onaniz, i u nas skutkuje łaskotanie - najpier p[owoli zaczepian idzie rak a poźniej na całego gilgam i doprowadzam do tego ze cała się śmieje z tych łaskotek
i niegdy nie krzyczałam, zawsze powitarzam "nie spinaj brzyszka i delikatnie łaskocze w brzuszek"
jak pisałam u nas nie ma diagnozy, i jest to raczej "łagodna" forma sądząc z lektury w necie
Ewa

[111a4]

U nas, kedy córka miała własnie 2 lata był ten sam problem. Jedyne
co robiłam to odwracałam uwagę,angażawałam ją we wszystko co robiłam
(obieranie pieczarek do obiadu,niby odkurzanie,mycie szyb - jesli
sprzatałam,fakt ,ze roboty miałam potem 2 razy więcej....) bo
zauważyłam,ze kiedy sie nudziła i zostawała sama sobie to własnie
się onanizowała. W tej chwili ma prawie 4 lata i problemu nie ma.

[majjaa22]

witaj. mam problem,bo to jest roczna dziewczynka,i tak naprawde ciezko odwrocic
jej uwage. mala nie jest zaniedbywanym dzieckie poswiecamy jej maksymalnie
uwagi,na tyle ile jest to mozliwe. naturalnie,ze nie mozemy jak jestesmy czym
zajete,mimo tego jak zauwazam,ze cos sie dzieje odkladam wszystko na bok. pisze
do ciebie bo tak naprawde czuje sie bez radna,chcialam sie ciebie poradzic,czy
warto isc z dzieckiem do seksuologa. czasem sie zle z tym czuje, zwlaszcza kiedy
to robi przy obcych.

[golikgosiaczek]

Mogę prosić o kontakt [e-mail]

[fairness]

Moja córka onanizuje się od... 6 miesiąca życia (a ma teraz 4 lata), kiedy to odkryła, że "jeżdżenie" na pieluszce sprawia jej przyjemność. Badania zrobiliśmy, wszystko wyszło ok. Naczytałam się mnóóóstwa mądrych opinii psychologów, że to naturalne, że normlne, żeby nie zwracać uwagi, to samo przejdzie. Ale nie przeszło. Gdy była malutka, po prostu przerywałam jej - brałam na ręce, zabawiałam, itp. Bez krzyków, bez nerwów, zwracania uwagi - nie pomogło. Później (też za sprawą mundrych psychologów) powiedziałam jej, że to nic złego i może to robić, ale jak jest sama w łóżeczku i nikt na nią nie patrzy. I co? I doszło do tego, że córka przed snem potrafiła wozić się na misiu nawet przez 3 (!!!) godziny, zanim zasnęła, oczywiście cała spocona, do przebrania i zmiany pościeli. Tak więc ponieważ u nas zawiodły wszelkie polecane metody, po prostu zabroniłam jej tego robić. Równolegle włożyłam bardzo dużo pracy w to, żeby zorganizować jej czas i zmienić nawyki przedsenne. Udało się, choć czasem nawyk powraca, ale wtedy też mówię, że nie wolno, czasem nawet (o zgrozo!) krzyknę. Traktuję onanizm tak, jak każde inne nieakceptowalne zachowanie. Po prostu nie wolno, i już. Psychologowie straszą, że w ten sposób mogę dziecku zafundować traumę wpływającą na późniejsze życie seksualne, ale sądzę, że większą traumą będzie dla niej np. brak akceptacji ze strony rówieśników lub wyśmiewanie, na jakie byłaby potancjalnie narażona z powodu onanizmu.

[zoja654]

Z gadzam sie z fairness. Moja córka zaczeła w wieku koło 2,5 roku.
Na początku nie zwracałam uwagi, myśląc że to przejściowe.A to sie
tylko pogłębiło, doszło do tego że onanizowała sie bez przerwy.Gdy
tylko na chwile przerywała jakies zajęcie. W przedszkolu też . Za
rada psychologów wytłumaczyłam że to sprawa intymna i nie należy
tego robić w miejscach publicznych. i co? Posłuchała i onanizowała
sie już tylko w domu. Wogóle sie nie przejmując że patrze, tylko z
uśmiechem mówiła że przecież jej pozwoliłam w domu i że ona to
bardzo lubi. Przerobiłam mnóstwo wariantów , żaden nie pomógł. Aż w
końcu zabroniłam .Córka ma 5 lat i jest jescze czas żeby zapomniała
o tym. Jest coraz starsza i trudniej jej będzie coraz bardziej o
tym zapomnieć. Według mnie postąpiłam słusznie. Nadal musze ja
pilnować , bo jescze do tego wraca , ale coraz mniej. Ktoś kto niema
tego problemu to tego nie zrozumie.

[gosiak555]

Dziewczyny, przeleczcie u swoich dzieci pasożyty (robaki, lamblie,
grzyby przewodu pokarmowego). I nie piszcie proszę, że robiłyście
badania i nic nie wyszło - najczęściej nic nie wychodzi, a pasożyty
są już u najmłodszych niemowlaków. I one najczęściej są przyczyną
onanizmu dziecięcego. Owszem, jest to też kwestia rozwojowa,
odkrywanie własnego ciała,itp., ale z własnego doświadczenia wiem,
że jak się dziecko wyleczy z pasożytów (skutecznie, u znającego się
na rzeczy lekarza) to problem znika, a już na pewno znacząco
zmniejsza.

[wilkicztery]

Ja też za radą psychologów bagatelizowałam problem onanizmu, który
pojawił się u mojej 2,5-letniej córeczki. Problem mijał, ale
powracał, zwłaszcza w przedszkolu, do którego córka przyzwyczajała
się z trudem. Odwracałam uwagę, ale nie da się dziecka
upilnować,zwłaszcza gdy chodzi do przedszkola; rozmawiałam,
tłumaczyłam, wychodziłam z pokoju, mówiąc, że "kulturalni ludzie tak
nie robią". Minęło na 1,5 roku.Teraz dziecko ma 7 lat i znów -
powtórka - tym razem tylko w szkole. Jestem umówiona na rozmowę ze
szkolnym psychologiem.

[roneczka]

Jutro, w piątek ma być program na ten temat w Rozmowach w toku na
TVN.
Będzie tez specjalista, który będzie proponował jkieś określone
rozwiązania, więc może warto obejrxeć, jak ktoś ma z tym problem.

[sylwianatala]

przypominam watek może ktoś będzie mial coś nowego/ciekawego do
napisania

[kostka25]

przeczytałam wszystkie wypowiedzi i przypadki, mój nie jest inny,
moja córka miała 1,5 roku a może i mniej jak zauważyłam że zaczeła
się ocierać, lecz najczęściej w foteliku samochodowym, który ma
przez środek krocza pas z zapięciem. Nic nie pomagało, proszenie
zajmowanie itd. Po bardzo krótkim czasie okazało się że wdała jej
się infekcja którą bardzo trudno było wyleczyć. Wyleczyliśmy krocze
po czym postanowiliśmy zmienić fotelik na taki w którym zapina sie
pasy na ukos. !!! sukces pomogło. A jeśli chodzi o codzienność, to
nie miała czasu myśleć o tym, gdyż wszystko co robilam to razem z
nią. Jak gotowałam to pomagała mi cokolwiek robić (mazała się-nie
ważne), sprzątałam (ona bałaganiła). A w wolne chwile ciastolino,
malowanie zabawa i robibienie z nic coś. Uwieżcie tylko od nas
zależy na co dziecku pozwalamy. Moja mała zapomniała o tym, i w tej
chwili ona sama wynajduje sobie zajęcia bo wie juz że tak ma spędzać
dzień (ma 2 lata i 3 miesiące). I żadne krzyki w tym nie pomogą ani
siła, tylko spokojne podejście.
A to tylko dzieci cóż one wiedzą.
Pozdrawiam wszystkie mamy.

[slonko1335]

zajrzyj w te watki, one dotyczą co prawda mniejszych dzieci ale może coś w nich
znajdziesz ciekawego:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=19760&w=21933012&a=21933012
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=578&w=71690836&a=71721825

moja mama nie poradzila

[sic_sic]

Jestem doroslym onanista. Odkad tylko moge siegnac pamiecia
onanizowalam sie zawsze. Jedynie co pamietam z dziecinstwa dot.
tematu, to jak moja mama krzyczala przed spaniem: rece na koldre!! I
pzychodzila sprawdzac i znow krzyczala. Nie wiem, czy sie nudzialam.
Raczej nie. Mialam wiele rodzenstwa do zabawy, duzy ogrod do
biegania, laki wokol, psa, koty...no ale mama byla zajeta. Kiedy mi
przeszlo to ekstemalne onanizowanie sie? Moze jak poznalam
pierwszego chlopaka. I mielismy pozniej niezly problem seksualny.
Mialam taki zacisk waginy, ze nie moglismy nijak odbyc stosunku.
Zreszta cale zycie mialam problemy z seksem. Niedawno zdalam sobie
sprawe, ze moja corke wcale nie uwierala pieluszka. Teraz chodzi bez
i nadal sie onanizuje. I nie wiem co robic. Wiem, ze nie wolno
krzyczec jak moja mama. To wiem napewno, ze nie wolno zabraniac bo
to tylko mnie stresowalo, powodowalo wstyd i 'nakrecalo'... Zostawic
samemu sobie tez chyba nie, bo ja bylam zostawiona samemu sobie. Czy
mi to onanizowanie przszkadzalo w zyciu? Czasem tak wiele razy sie
onanizowalam, ze az mnie bolalo ale dalej chcialam. To chyba wynik
stresu. Tak, jestem pewna, ze w jakim wymiarze jest to wynik stresu.
Ps. zagladam to czasem, ale dzis z innego nicka

[naciete_krocze]

Sprawdźcie wcześniej co Wasi mężowie robią gdy zostawiacie ich
samych z córeczkami...

[sylwianatala]

brak slów

[alex_78_2006]

żałosne, naprawdę

[iwpal]

sylwianatala napisała:
Jest to dla nas> trochę irytujące juz próbowaliśmy chyba każdej metody walki z
tym> nawykiem i nic!! Może wy macie jakeś rady ??<<

Jakich metod próbowaliście??
Walka z "nawykiem" bez znalezienia przyczyny kompletnie mija sie z celem.
Przyczyny moga być róznorakie: od zakazeń układu moczowego, poprzez owsiki (nie
widac ich w kupie, wiec nie łudźcie sie, ze skoro nie widzicie, to ich nie ma),
bo zaburzenia odczuwania bodźców dotykowych az do zajmowania sie w trakcie nudy.
Zwykle zaczyna sie od swedzenia, a potem pzrechodzi w nawych; nic nie dzieje sie
bez przyczyny, tylko trzeba ja znaleźć