Prawda a magia dzieciństwa

[jagabaga92]

Mam dylemat wychowawczy Otóż mój 5-letni synek słuchając bajek pyta, czy
to prawda, czy tak kiedyś było - np. czy wodniki istnieją, gdzie trzymają
skrzypce, żeby się nie zamoczyły, czy kiedyś na świecie były złe czarownice,
które więziły królewny w wieżach itp. A ja nie wiem, co mu odpowiadać, bo z
jednej strony z tymi wodnikami i czarownicami to przecież blef, a z drugiej
widzę, że on chce jeszcze w to wierzyć, ale coś mu zaczyna nie pasować. Np. na
pytanie o wodnika odpowiadam, że nie wiem, nigdy wodnika nie widziałam, ale
kto wie - może w szuwarach sobie mieszka... - wtedy synek przygląda mi się
przenikliwie i badawczo, a po chwili zadaje pytanie: a gdzie wodniki trzymają
skrzypce, żeby im się nie zamoczyły?

Jak Wy "radzicie sobie" z podobnymi pytaniami? Mówicie prawdę, czy podsycacie
iskierkę niepewności?

[tijgertje]

Madrala Mojemu 5,5-latkowi staram sie tlumaczyc, co jest
wymyslem, co jest mozliwe, a co jest prawda. Wszystko bierze
doslownie i inaczej sie nie da, nie rozumie przenosni, wszystko
wizualizuje i choc bajki uwielbia, potrafi je sa barwnie opowiadac,
to ucze go, ze bajki to taki swiat na niby. Tlumacze, ze wiele
historii powstalo, bo ludzie czegos nie wiedzieli, nie rozumieli i
wymyslali roznosci, ktore wydawaly sie prawda, jak z tymi wodnikami.
Wiem, ze nie u kazdego dzieckat przejdzie, ale u mojego dziala.
Przez ta jego doslownosc pare razy juz sie wpakowala w tarapaty i
uwazam, ze im szybciej nauczy sie rozrozniac rzeczywistosc od
fantazji, tym lepiej, zwlaszcza,z e 5-latek juz naprawde sporo
potrafi zakumac, co widac chocby po zadawanych pytaniach.
Z tymi skrzypcami to (jesli chcesz sie trzymac mozliwosci istnienia
wodnikow), to powiedz, ze skrzypce wodniki ze zdrewnialych lodyg
lilli wodnych robia, struny z wlokien tataraku i nic im sie nie
stanie, jak sie zamocza A jak chcesz mu to bardziej uwiarygodnic,
to mozesz zrobic wodne skrzypce. Pokaz mu, ze wode tez mozna uzywac
w muzyce, pokaz, jak sie gra na butelce i zmiana ilosci wody
powoduje zmiane tonu. Jeszcze lepsza jest gra na kieliszkach. Moze
to szklane skrzypce? I moze brzmia tak jak czelesta? Zobacz, jak
wodnie brzmi:
www.youtube.com/watch?v=ougjBl03R2g

[jaktosik]

Mój ma trochę ponad 2 lata i na razie pyta tylko "Co to?", ale
ciarki mi po plecach przechodzą jak sobie uświadamiam jego kolejne
pytania i moje dylematy

[wakacyjna_iguana]

Myślę, że trzeba powiedzieć prawdę, i że to bajeczka tylko. Moja 3,5- letnia
córka też zadaje takie pytania np.czy u nas w domu mieszkają krasnoludki albo
czy jest możliwe kupić w sklepie czarodziejski garnek albo jak można spotkać
wróżkę i żeby nam coś wyczarowała. Ja jej odpowiadam zgodnie z prawdą, że tylko
w bajkach jest to możliwe a naprawdę to nie i jak czytamy książeczki, to tam
wszystko może się zdarzyć a w zyciu jest inaczej, ona to zrozumiała i oddziela
fikcję od rzeczywistości dość dobrze jak widzę.

[dorotamakota1]

Ja mówię prawdę tylko.
Np tak dinozaury żyły ale smoki nie i nie zjadały księżniczek itp.

[kitka20061]

Ja mówię zawsze prawdę.

[mw144]

Mój 3 latek wie, że to bajki odkąd wogóle zaczął bajki oglądać. Nie sądzę, żeby
na tym ucierpiała jego psychika. Tym bardziej nie wciskałabym "ściemy" 5 latkowi.

[jagabaga92]

A ja cały czas waham się, czy wprowadzać synka do krainy "prawdy i tylko
prawdy". Przecież kraina bajek i baśni to kraina wyobraźni, a bogata wyobraźnia
to pomysłowość i kapitał na dorosłe życie Chcąc wychowywać go wyłącznie w
"prawdzie", musiałabym mu też powiedzieć np. że prezenty od Św. Mikołaja to
ściema, bo to dorośli kupują prezenty, a tym samym odebrałabym mu magię dzieciństwa.

Mysle, że dobrym rozwiązaniem będzie tłumaczenie, że negatywne postaci (smoki,
czarownice) to wyłącznie fikcja, chociaż tak naprawdę źli ludzie też żyją
obecnie, natomiast istnienie pozytywnych bajkowych postaci niech będą owiane
nutką niepewności.

A swoją drogą: czy na pewno nie ma wodników? To, że nikt z nas nigdy nie widział
wodnika, to wcale nie znaczy, że ich nie ma

[ga-ti]

A my wprowadziliśmy pojęcie "legędy" Trochę prawdy, trochę bajki, trochę do końca niewiadomo...
Ja nie chcę tak zupełnie odbajkowywac świata moich dzieci. Synek już dużo wie, rozumie, podejrzewa, że to nieprawda, pyta i po mojej odpowiedzi "niewiem, może to prawda" czasem mówi "no co ty mamo, to bajka tylko, wymyślona". Rozmarzamy się, jak by to było dobrze, gdyby żyły Krasnoludki i jakie psikusy by nam robiły, jak by było niebezpiecznie ze smokami itp.
Mój prawie 5 letni synek jest tak na "pograniczu" prawdy i magii, stopniowo rozgryza co jest tylko bajką. I mam nadzieję, że to jego "rozgryzanie" nie będzie trwało za krótko. Według mnie świat dzieciństwa to trochę świat baśni i magii.

[coronella]

można dziecku mówić prawdę i pozostawić go w krainie basni. Ja staram sie tak robić. Kazda bajka skąś pochodzi, i ma ziarenko prawdy.
Czy żyły czarownice? oczywiście, że zyły!! Byli kiedys ludzie, którzy mieli jakies umiejętności, czy zdolności, np potrafili przepowiadac pogodę. Ogół sie ich bał, bo nie rozumiał, zostali nazwani czarownikami.
Smoki porywały księzniczki- żyły wielkie lesne zwierzęta, ktore porywały ludzi (niedzwiedzie, wilki), ksiezniczki oczywiście były, a, że państwa były zalesione, ludzie czsto spacerowali...

mozna to opowiedziec językiem dziecka, i w taki sposób, by go nie klamać.
Nie miałabym sumienia odpowiedziec po prostu: coś ty, to tylko bajka, nigdy tak nie było.
Sama czasem mam ochotę wierzyć w bajki...

[kosolka]

Popieram. Sama miałam takie "bajkowe" dzieciństwo i wspominam z
sentymentem. Przyjdzie czas że dziecko wszystko samo zrozumie, ale
po co pozbawiać je marzeń i fantazji. Pewnie częściowo taki 5latek
zdaje sobie juz sprawę że nie wszystko jest prawdą, ale drążąc i
pytając, albo dopowiadając historię, rozwija wyobraźnię. Przecież
nie trzeba mówić "było" -"nie było", można gdybać, udawać że się nie
jest pewnym do końca, że może,może...Ja to uwielbiam i robię - mam
4latkę.

[fermmina]

coronella, to tak jak ja. Pamiętam do dziś jak zajączek podrzucał mi
słodycze. Memu synkowi też podrzuca Ja stawiam na magię

[mama_kotula]

Cytatnegatywne postaci (smoki, czarownice) to wyłącznie fikcja

Ja tak tylko odnośnie do smoków - smoki w literaturze rzadko są postaciami
negatywnymi . Polecam np. Anne McCaffrey i cykl "Jeźdźcy smoków z Pern".

Moje dzieci generalnie wiedzą, co jest prawdą, co jest fikcją, co nie zmienia
faktu, że jak syn dostał "Poradnik Hodowcy Smoków" to nie przyjmuje do
wiadomości, że matka mu smoka nie kupi, bo takowe nie istnieją, bo "przecież tu
na stronie jest napisany adres hodowli, gdzie można kupić, w Ameryce, dolary
trzeba mieć". Bo faktycznie jest , książka jest zrobiona w genialny sposób jak
standardowy np. "poradnik hodowcy psów".

[mama-ola]

Mój syn doskonale odróżnia, co jest bajkowe, a co prawdziwe. Jest
młodszy od Twojego, a problemu z tym nie ma. Może to kwestia
umysłowości - Antek jest dość racjonalny, zasadniczy.
Jeśli się o coś pyta, np. ostatnio, czy czarownice naprawdę latały
na miotłach, odpowiadam poważnie, że takie rzeczy to tylko w
bajkach. Co nie przeszkadza nam uruchamiać wyobraźni i z uśmiechem
wyobrażać sobie, że latamy na miotłach. Ale że czarownice były tylko
w bajkach i że latanie na miotle to wymysły, jest dla niego
oczywiste i nie przyszłoby mi do głowy ściemniać, że może tak kiedyś
było, tylko że się skończyło.
Pozdrawiam