Dostalam prace = mam problem

[girasole01]

Niektorym pewnie moj problem wyda sie glupi, ale dla mnie jest to
dylemat wszechczasow.
Zawsze uwazalam, ze jesli jest taka mozliwosc to male dziecko
powinno byc wychowywane przez rodzicow. Maz ma wlasna firme i
zarabial wielokrotnie wiecej niz ja, wiec jak zaszlam w ciaze
uznalam za oczywiste, ze po macierzynskim pojde na wychowawczy.
Uwielbialam swoja prace, ale okazalo sie ze w roli kury domowej jest
mi rownie dobrze Planowalam zostac z corka co najmniej rok i
pozniej isc do pracy na pol etatu, ewentualnie rozpoczac wlasna
dzialalnosc.

Moje plany zaburzyl niedawno telefon z firmy z propozycja pracy na
zupelnie nowym dla mnie stanowisku. Czyli super okazja zeby nauczyc
sie czegos nowego, ktora na pewno wiecej sie nie powtorzy, bo
przeciez w "obcej" firmie nie zatrudnia mnie na stanowisku, na ktore
nie mam zadnych kwalifikacji. Mialabym zaczac jak corka bedzie miala
9 miesiecy na pol etatu i po 3 miesiacach przejsc na 3/4 etatu.

No i mam dylemat... Z jednej strony super okazja, ktora strasznie
zal mi odpuscic, a z drugiej strony jak patrze na moja corke to zal
mi jeszcze bardziej. Dodatkowo myslac, ze nie wroce na razie do
pracy pozapisywalam sie na rozne zajecia, w sumie 10 godzin
tygodniowo (corka jest wtedy z mezem) i gdybym wrocila do pracy
pewnie bym z tych zajec zrezygnowala, bo to juz by bylo w sumie za
duzo, a tego tez nie chce. Gdyby corka mogla zostawac na dluzej z
mezem to bym ta prace wziela, ale nie ma takiej mozliwosci.

Wlasciwie podczas pisania tego posta duzo mi sie w glowie poukladalo
i chyba juz podjelam decyzje Jestem teraz szczesliwa to nie ma co
kombinowac - bo moze bede bardziej szczesliwa, ale moze wcale.

Napiszcie jednak - czy gdybyscie nie mialy przymusu finansowego i
dobrze czulybyscie sie w domu z dzieckiem to wrocilybyscie do pracy
po 9 miesiacach w imie przezycia nowego wyzwania i zdobycia nowych
umiejetnosci?

[ik_ecc]

Moja corka ma 4 lata i dalej "siedze z nia w domu" czyli nie wrocilam
do stalej pracy na pelen etat. W tym czasie jednak lapalam kontrakty,
sporo na pol etatu i jeden na pelen etat. No i musze powiedziec, ze
praca na pol etatu dla nas byla najlepsza. Nie znosilam pracy na
pelen etat, ale na pol bylo fajnie. Niektore kontrakty (z domu)
udawalo sie robic bez zatrudniania kogos dodatkowego do opieki nad
corka, na inne corka miala absolutnie fantastyczna nianie, ktora sie
nia zajmowala 3 godziny dziennie. Teraz dalej szukam takich
kontraktow, do pracy na pelen etat mam wstret jak sobie przypomne jak
to wygladalo wczesniej. Czyli dla mnie jest albo brak pracy albo
praca na pol etatu, najchetniej do robienia z domu. Na wiecej nie
chce.

[girasole01]

No wlasnie, na pol etatu byloby ok, ale oni chca, zebym po 3
miesiacach (corka skonczy wtedy rok) przeszla na 3/4 etatu, a to juz
troche za duzo... Dzieki, coraz bardziej utwierdzam sie w
przekonaniu, ze nieprzyjecie tej oferty to dobra decyzja.

[parasol-ka]

Ja bym nie wrocila, napracowac sie jeszcze zdazysz. Poza tym fajnie
jest miec czas tylko dla siebie i skorzystac z tych dodatkowych
zajec, gdy maz opiekuje sie dzieckiem.

[ola_motocyklistka]

Gdybym miała taki dylemat przy starszej córce-zostałabym w domu, ponieważ szkoda
by mi było ją zostawiać. Teraz przy oczekiwaniu na drugie, zastanawiam się co
będę robić za rok, i czy nie oddać małego do żłobka i wrócić na zawodowe tory.

[a.va]

Jeśli miałabym opiekę nad dzieckiem, to na twoim miejscu wróciłabym do pracy.
Taka okazja może się nie powtórzyć, a praca to podstawa twojego bytu, nie tylko
na dziś, ale i na przyszłość.

[marzeka1]

Wróciłabym do pracy.

[paolka_82]

Ja też, pod warunkiem, że miałabym dla dziecka bardzo dobra opieke. Jesli w gre
wchodzi żłobek, to bym sie zastanawiała...

[kocianna]

Na pół etatu - na pewno bym wróciła. 3/4... a może się uda zostać na pół, albo
1/4 wziąć na telepracę?

[margerytka69]

wróciłabym, ale ja nie jestem leniwa ichce mi się pracować

[girasole01]

No tak, bo jak kobieta jest z dzieckiem to dlatego, ze leniwa i nie
chce jej sie pracowac.
Mi tez sie chce pracowac i to bardzo. Dodatkowo uwielbiam nowe
wyzwania i nienawidze odpuszczac. Ale nie chce zostawiac dziecka z
niania. Tak jak napisalam na poczatku - uwazam, ze jak ktos juz
sobie robi dziecko to powinien je wychowac (on+ona, nie zadne
babcie, nianie itp., ktore wychowuja cudze dzieci czesto po
swojemu). Jasne, ludzie sa w roznych sytuacjach zyciowych, nie kazdy
moze sobie na to pozwolic finansowo/psychicznie, ale w moim
przypadku powrot do pracy bylby czysto egoistycznym zaspokojeniem
swoich pragnien ("chce mi sie pracowac").

[diabel.lancucki]

ale w moim
> przypadku powrot do pracy bylby czysto egoistycznym zaspokojeniem
> swoich pragnien ("chce mi sie pracowac").

a co tym zlego? nie bedziesz tam spedzac po 10-12h, wiec i dla dziecka tez
bedzie czas.

[girasole01]

Aha, dodam jeszcze, ze oczywiscie nie uwazam, ze dobrzy rodzice
powinni spedzac ze swoimi dziecmi caly czas az do 18stki
Ale uwazam, ze zanim dziecko pojdzie do przedszkola powinno miec z
rodzicami (obojgiem) jak najwiecej kontaktu. No i nie chcialabym
zalic sie jak to zla babcia nie slucha moich uwag nt wychowywania
dziecka i jak to dziecko placze za niania itp.

[aagnie.szkaa]

Ale nie chce zostawiac dziecka z
> niania. Tak jak napisalam na poczatku - uwazam, ze jak ktos juz
> sobie robi dziecko to powinien je wychowac (on+ona, nie zadne
> babcie, nianie itp., ktore wychowuja cudze dzieci czesto po
> swojemu).

mam taka sama opinie na ten temat.

nie

[sanrio]

ja zakładałam pójście do pracy po skończeniu przez córkę co najmniej roku i tak
też się stało, robiłam wszystko, żeby pracodawca przesunął termin zatrudnienia
(i przesunął od maja do września). Może Tobie też się tak uda? Z drugiej strony,
3/4 etatu pozwala na naprawdę czynne uczestniczenie w wychowaniu dziecka, także
można upiec dwie pieczenie na jednym ogniu

tak,

[diabel.lancucki]

w imie ochrony wlasnego tylka meza moze spotkac wypadek, moze umrzec, moze
zbankrutowac, wszystko sie moze zdarzyc. a tak pracuje, nie wypadam z rynku, i
jest jakas kasa, ktora mozna zainwestowac w cos na tzw. czarna godzine.

[girasole01]

Dzieki, ale to akurat dla mnie nie jest wazne. W razie "czegos"
zawsze moge do pracy wrocic (jedyne co trace to okazje do
przekwalifikowania sie), a aspekt finansowy nie jest tu zupelnie
istotny, na czarna godzine jestesmy juz wystarczajaco zabezpieczeni.

diabel.lancucki i autorka

[lilka69]

bez przesady diable...jak maz umrze to wtedu autorka moze isc do pracy.
ja bylam 3 lata na wychowawczym, po tym czasie zaczelam na 1/3 etatu pracowac a
po kilku miesiacach na 1/2. i to jest optymalny wymiar czasu pracy dla mnie. na
zawsze. a dziecko obecnie chodzi sobie do przedzkola.

[diabel.lancucki]

wiesz, pelno bylo ostatnio w mediach wypowiedzi wdow po gornikach, ktore maja
pretensje do rzadu i calego swiata, ze nie maja renty po zmarlym mezu (sa
ponizej 50.). bo one cale zycie nie pracowaly, maz zginal i teraz nie ma za co
zyc. dlatego uwazam, ze kobietya powinna pracowac dla wlasnego dobra, a dziecku
nic sie nie stanie jezeli bedzie chodzic do zlobka czy przedszkola. bez przesady.
nie wyobrazam sobie nie pracowac trzy lata i siedziec w domu. w moim zawodzie po
macierzynskim jest co nadrabiac, nie mowiac juz o 3 latach. i pewnie nie tylko w
moim

[lilka69]

skoro twoje dziecko jest zadowolone ze zlobka i ty sobie nie
wyobrazasz siedziec to pracuj. kto ci nie pozwala?

[diabel.lancucki]

lilka69 napisała:

> skoro twoje dziecko jest zadowolone ze zlobka i ty sobie nie
> wyobrazasz siedziec to pracuj. kto ci nie pozwala?


ha, coz za ton agresywny.
ale dziekuje za pozwolenie na prace.

[kali_pso]

...jak maz umrze to wtedu autorka moze isc do pracy.


Tiaaaa. 45-letnia wdowa, bez dorobku zawodowego, bez doświadczenia,
no chyba, że w parzeniu kawy dla męża i jego kontrahentów, nawet po
studiach, chociaz często bez, będzie łakomym kąskiem dla
pracodawców, jasssssne

Errata...Girasole:)

[kali_pso]

.......to absolutnie nie było do Ciebie

Nie doczytałam, że Lilka napisała "autorka będzie mogła iśc do
pracy", odpowiedziałam Lilce na bazie wypowiedzi Diabła o zonach
górników. Przepraszam, głupi błąd.

[girasole01]

Nie ma problemu, do 45 sporo mi jeszcze brakuje i nie zamierzam nie
wracac do pracy tyyyyle lat Kwestia jest tylko czy wracac teraz
na nowe stanowisko czy za pare miesiecy na stare.
Swoja droga moj maz tez poczytal watek, a ze on hipochondryk to juz
sie zestresowal, ze cos mu dolega

kalipso

[lilka69]

ale autorka NIE ma 45 lat wiec twoj post o 45-letniej wdowie jest
bez sensu. piszemy tu o konkternym problemie a nie wyimaginowanym.

[phoney]

Wróciłabym.
Jeśli jesteście dobrze sytułowani, to na pewno zorganizujecie dobrą
opiekę dla dziecka.
A jakie zdanie ma Twój mąż?

[agatar-m]

będąc w twojej materialnej sytuacji wróciłabym do pracy jeżeli byłaby to moja
wymarzona i nie miałabym żadnych wyrzutów sumienia....ja muszę wrócić do pracy
bo finansowa sytuacja tego wymaga, tylko w moim wypadku chyba się skończy na
tym,że znajdę już wszystko jedno jaką byleby była ..zazdroszczę ci trochę, że
masz możliwość powrotu do super pracy!! Ale mimo,że też chce mi się do ludzi,
jak by finansowo było ok, to jeszcze bym z drugim małym posiedziała,
przynajmniej do tego przedszkolnego okresu

[girasole01]

Hehe, widzisz, nawet jak sie czlowiekowi dobrze zycie uklada to i
tak sobie zawsze jakies problemy znajdzie

[girasole01]

Maz chce zebym byla szczesliwa, mowi, ze mam zrobic to co sprawi mi
wieksza przyjemnosc. Ale mi jest ciezko przewidziec jak bede sie
czula jesli wroce teraz do pracy. Moze bede szczesliwsza, ale moze
bede miec wyrzuty sumienia i zal, ze np. nie zobacze pierwszych
krokow swojego dziecka... Wiem, ze troche "kwocze", ale jak pomysle,
ze nie uslysze pierwszego slowa corki to mi sie lzy same cisna do
oczu. Dlatego raczej juz zdecydowana jestem zostac - skoro jestem
teraz szczesliwa to nie ma co mieszac i tego zmieniac. Dzieki za
wszystkie komentarze.

[mika_p]

Miałabyś zacząć od grudnia? To jeszcze sporo czasu, przed tobą paskudne dni
(zimno i pada), które w większości spędzisz w domu), perspektywa wyjścia na
dłużej do ludzi może być kusząca.
Daleko masz do pracy? W sensie czasu na dojazdy? Nie byłoby cię w domu 5-6h,
część z tego córka pewnie prześpi, a zrezygnować zawsze zdążysz.
Ja chyba bym się zdecydowała na twoim miejscu.

[demarta]

swego czasu zżółkłabym z zazdrości czytając twojego posta, dzisiaj
życzę DOBREJ decyzji, daj jej spkojnie dojrzeć

nie

[aluc]

ale w moi przypadku te "nowe wyzwania" zapewne oznaczałyby pracę po
kilkanaście godzin na dobę
wystarczy, że stary tak pracuje

NIE!!!

[suazi1]

Już w jakimś wątku pisałam, że wg mnie przynajmniej przez pierwszy
rok miejsce mamy jest przy dziecku. Jeżeli masz komfort finansowy w
postaci dobrze zarabiającego męża, to warto się zastanowić, czy nie
przedłużyć tego czasu spędzonego z dzieckiem w domu? Ja bym została
jak najdłużej (i własnie to robię - drugi rok z rzędu, a mam zamiar
pociągnąć do września 2010). No ale wybór należy tylko i wyłącznie
do Ciebie.

[marripossa]

Ja bym wróciła, bo

1. Jako kura domowa nigdy się nie sprawdzę
2. Uważam, że dla własnego spokoju nie powinno się być całkowiecie zależnym
finansowo od nikogo. Nigdy nie wiadomo co się może zdarzyć. Ja nie z tych
snujących czarne scenariusze, ale naprawdę nigdy nic nie wiadomo i kochający mąż
dzisiaj może się okazać skur*ielem za trzy miesiące. Albo może zginąć w wypadku.

[ding_yun]

Ja bym wróciła. Okazja nadarza się teraz i trzeba ją łapać. Dziecko będzie
rosnąć i stopniowo coraz mniej Cię potrzebować, a Tobie na rynku pracy nie
będzie już łatwiej. Poza tym jednak nawet jeśli mąż zarabia dobrze, to ogromnym
psychicznym obciążeniem jest dla niego fakt, że musi utrzymać całą rodzinę.
Nawet jeśli nie daje po sobie tego poznać, to w głowie mogą mu się tłuc głupie
myśli: co będzie jeśli straci pracę? co jeśli chciałby się zająć czymś innym,
ale boi się ryzykować i stracić dobrą posadę? Nie życzę wam tego oczywiście, ale
takie są spostrzeżenia paru ojców, których znam, a którzy mają na głowie dzieci
i niepracujące żony. Drugi etat w rodzinie - czyli pracująca mama - bywa
odciążeniem. Przemyśl to dobrze.

[girasole01]

Heh, kazdy patrzy ze swojej perspektywy, ale po raz kolejny
zaznaczam, ze aspekt finansowy nie jest tu wazny. Moze ujme to w ten
sposob: moje zarobki niewiele zmienia nasz budzet. Moj maz nie jest
tez z tych co nie daje po sobie czegos poznac - nigdy nie kaze mi
sie niczego domyslac, nigdy nie ukrywa swoich mysli. Zajac sie czyms
innym nie chce, a jak bedzie chcial to po prostu zacznie sie tym
zajmowac. Posady tez nie straci, bi przeciez nie zwolni sam siebie.
Ewentualnie moze upasc jego firma, ale rozsadni ludzie zabezpieczaja
siebie i swoja rodzine na takie okazje. Takze dziekuje za probe
psychoanalizy mojego meza, jednak uwazam, ze byla zupelnie
nietrafiona.

[suazi1]

"Drugi etat w rodzinie - czyli pracująca mama - bywa
odciążeniem." Z tym stwierdzeniem akurat nie do końca sie zgodzę. Bo
jakie to odciążenie finansowe, jeżeli cała lub prawie cała pensja
musi być przeznaczona na wynagrodzenie dla
opiekunki/żłobka/przedszkola? Jeżeli mam pracować i prawie całe
wynagrodzenie oddać w zębach opiekunce, to wolę zostać z małą w
domu.

[lisbeth25]

Co za idiotyczny problem. Chyba sama najlepiej wiesz, czy masz
mentalność kury domowej czy kobiety sukcesu.

[girasole01]

Jaki swiat bylby nudny jakby istnialy tylko takie 2 typy kobiet. Na
szczescie sa rowniez takie, dla ktorych bardzo wazna jest i kariera,
i bycie z dzieckiem. Dlatego wlasnie sytuacja konfliktu tych dwoch
rol jest problemem. Rozumiesz?
Oczywiscie wiem, ze decyzje musze podjac sama i ja podjelam.
Zakladajac watek nie liczylam na to, ze ktos mnie zaprowadzi za
raczke i powie "zrob tak", ale na to, ze moze ktos zwroci moja uwage
na jakis aspekt tej sytuacji, ktorego do tej pory nie dostrzeglam.

[bacha1979]

W takiej sytuacji (na pół etatu na poczatek) do pracy bym wróciła bez
zastanowienia, naprawdę.
Uważam to za komfortową sytuacje, jeszcze piszesz, że masz szanse nauczyć sie
czegoś nowego, nawet bym się nie zastanawiała.

[kali_pso]

Patrząc z boku- piszesz, że i tak planowałaś pójśc do pracy na pół
etatu jak mała skończy rok. Trafia Ci się coś fajnego raptem 3
miesiące wcześniej- warto ryzykować możliwość całkowitej utraty tej
pracy? Bo jeśli teraz sie nie zdecydujesz, firma być może
oczywiscie, zrezygnuje z Ciebie albo przerzucą Cię na jakieś gorsze
stanowisko. Poddaję to pod Twój rozsądek.

[girasole01]

Tak, zamierzalam pol etatu, ale nie 3/4. A tu musialabym przejsc na
3/4 jak mala skonczy rok i w tym tkwi problem. I niestety nie ma
innej opcji - moze udaloby sie miesiac pozniej, ale szefowa bardzo
wyraznie zakomunikowala, ze na dluzsza mete chce miec kogos w
wyzszym wymiarze czasu niz pol etatu.
To co mowisz o ryzyku utraty pracy to pewnie by tak bylo gdybym
przyjela te oferte i zrezygnowala po krotkim czasie. Wtedy na pewno
by mnie tam nie chcieli juz widziec Ale nieprzyjac oferty moge -
sama oferta byla raczej kolezenska przysluga (na zasadzie - "a moze
chcialabys sprobowac swoich sil w ...") niz jakimstam nakazem
sluzbowym.

[ewcia1976]

Nie wróciłabym. Przed Tobą jeszcze conajmniej 35 lat pracy. Więc 3
letni urlop sie przyda. Zadowolona, szczęśliwa i wypoczęta Mama to
najlepsza alternatywa dla Dziecka.
( wiem praca daje oddech, dzieckiem możer się zajmować Niania,
Tata ... ale tu Tata zarabia, Mama nie płacze za pracą i finanse
pozwalają)

[kali_pso]

Przed Tobą jeszcze conajmniej 35 lat pracy


To zdaje się argument raczej za powrotem do pracy niz przeciwko

nie

[ciociacesia]

ale ja nie znajduje raczej radosci w wyzwaniach zawodwych ogólnie - szczyt
moich marzen to opieka nad dzieckiem i domem

[madalenka25]

Tak wróciłabym - życie pisze różne scenariusze a dla mnie ważna sprawą jest
niezależność

[penelopa40]

TAK, poszłabym do pracy, zwłaszcza, że na 1/2 etatu a potem 3/4,
ja poszłam na cały etat jak dziecko miało 11 miesięcy.... wszyscy
przeżyli, z dzieckiem mam super kontakt, uwielbia mnie i
najwazniejsza na świecie jest: mama, a ma juz 10 lat... piszę gwoli
wyjaśnienia, ze te 9 godzin beze mnie 5/tydz. nie zaszkodziło ani
rozwojowi dziecka ani naszym relacjom ...

[cherry.coke]

Ja bym wrocila, ze wzgledu na potencjal rozwoju zawodowego i raptem tylko 3
miesiace roznicy. Jesli maz cie wspiera i macie dobra opieke dla coreczki, to
wydaje sie to bardzo rozsadna opcja.

[donkaczka]

girasole, ile masz lat? zalozmy ze 30
to znaczy ze przed toba jeszcze 30 lat pracy, w takiej perspektywie odpuszczenie
2-3 lat to juz nie problem??, a dziecko male jest tylko raz i czasu nie cofniesz
a okazji kuszacych jeszcze bedzie, niejedna

[aagnie.szkaa]

dokladnie,
sluchaj donkaczki, to bardzo madra kobieta jest

[girasole01]

No madra, madra, klocic sie nie bede

[girasole01]

Jestem nawet troszke przed "30". Masz absolutna racje, wiek jest tu
bardzo istotny, pewnie blizej 40 juz by ryzykowne bylo marnowanie
okazji, ale na razie jeszcze pewnie pare innych okazji przede mna.

[penelopa40]

hmmm to zależy, jak ma np 35 lat i więcej to juz jest problem,
zależy też od zawodu, rodzaju pracy...wcale nieprawda że kuszące
propozycje pracy czekają za każdym rogiem...
poza tym bez przesady, przy pracy na pół czy 3/4 etatu zostaje
jeszcze sporo czasu na bycie z dzieckiem, nie demonizujmy tego
siedzenia 3 lata z dzieckiem w domu... już pomijając, że nie
wszystkie kobiety sie w ogóle do tego nadają...ja ledwo wytrzymalam
te 11 miesiecy...

[aagnie.szkaa]

Zostalabym z dzieckiem w domu, a jednoczesnie kontynuowala
rozpoczete kursy, z czasem moze jakies nowe zaczela takze (ja takze
sie doszkalam bedac jednoczesnie z mala), z czasem otworza ci sie
nowe drogi do kariery, a najwazniejsze kilka lat w zyciu swojego
dziecka bedziesz z nia, to bezcenne, to bedzie owocowalo w
przyszlosci.

[penelopa40]

z czasem otworza ci sie nowe drogi do kariery, a najwazniejsze kilka
lat w zyciu swojego dziecka bedziesz z nia, to bezcenne, to bedzie
owocowalo w przyszlosci.
.... uwielbiam taką demagogię, po prostu uwielbiam....
ale dziś w ogóle mam podły nastrój chciażby z powodu pogody....

[ally]

> a najwazniejsze kilka lat w zyciu swojego
> dziecka bedziesz z nia, to bezcenne, to bedzie owocowalo w
> przyszlosci.

niby jak? i dlaczego akurat te lata są najważniejsze?

[aagnie.szkaa]

ally napisała:

> > a najwazniejsze kilka lat w zyciu swojego
> > dziecka bedziesz z nia, to bezcenne, to bedzie owocowalo w
> > przyszlosci.
>
> niby jak? i dlaczego akurat te lata są najważniejsze?


nie mam czasu pisac, poczytaj tu:

szkolnictwo.pl/index.php?id=PU5325
babyonline.pl/maluch_dwulatek_artykul,2352.html
www.unicef.bg/page.php?key=pr_release&id=111&t_id=26
Cytat:
Znany szwajcarski psycholog i filozof, twórca epistemologii
genetycznej Jean Piaget stwierdza, że w pierwszych trzech latach
życia dziecka dynamika rozwoju jest tak znaczna, że znaczenie tego
okresu można przyrównać do znaczenia rewolucji kopernikańskiej.
Piaget tak charakteryzuje okres wczesnego dzieciństwa: "jest to
okres decydujący dla całego późniejszego rozwoju psychicznego,
polega bowiem, ni mniej, ni więcej, jak na zdobyciu przez
spostrzeżenia i ruchy całego praktycznego świata, jaki otacza małe
dziecko"(1). Uważa on też, że dziecko wyjaśnia człowieka dorosłego
co najmniej tak samo, a często bardziej niż dorosły objaśnia
dziecko. Skoro dziecko częściowo wyjaśnia dorosłego, można także
powiedzieć, że każdy okres rozwoju częściowo wyjaśnia okresy
następne. Szczególnie widoczne jest to w stosunku do okresu
poprzedzającego mowę. Okres ten można nazwać "zmysłowo - ruchowym".
Brak funkcji symbolicznej u niemowlęcia, nie występuje jeszcze ani
myśl, ani uczuciowość powiązana z reprezentacjami, które pozwalałyby
przywołać nieobecne osoby lub przedmioty. Mimo tych braków rozwój
umysłowy w ciągu osiemnastu pierwszych miesięcy życia jest
szczególnie szybki i szczególnie ważny, na tym poziomie dziecko
wypracowuje całość substruktur poznawczych, które posłużą jako punkt
wyjścia dla późniejszych konstrukcji spostrzeżeniowych i
intelektualnych, a obok nich powstaje szereg reakcji afektywnych,
będących bazą do późniejszej uczuciowości.

[ally]

w kontekście rozwoju człowieka - pewnie, że te lata są najważniejsze (co nie
oznacza, że jeśli matka będzie pracować, to dziecko gorzej się rozwinie).
uważam, że poświęcanie dziecku czasu jest równie ważne np. w wieku nastoletnim.

[aagnie.szkaa]

ally napisała:

> w kontekście rozwoju człowieka - pewnie, że te lata są
najważniejsze (co nie
> oznacza, że jeśli matka będzie pracować, to dziecko gorzej się
rozwinie).
> uważam, że poświęcanie dziecku czasu jest równie ważne np. w wieku
nastoletnim.
>

Pewnie, ze tak, tyle, ze w roznym wieku rozne sa potrzeby.
Tak male dziecko potrzebuje opieki osoby, ktora ja kocha, ktora z
czulascia i adekwatnie bedzie reagowala na jego potrzeby.
Wg mnie jest ok, jesli maluchem moglby sie zajac tata, babcia, a
nawet zaangazowana ciocia.
Jakbysmy tego sobie nie wmawialy, niania, ani pani w zlobku, nie
pokocha naszego dziecka, a tym samym nie zaspokoi jego potrzeb
(glownie emocjonalnych) tak jak matka, ojciec, czy babcia.

[ally]

zgadzam się, ale mam jedną uwagę. w żłobku czy przedszkolu dziecko przebywa
zwykle parę godzin, więc nie ma co dramatyzować. gdyby te parę godzin było
decydujące, to ludzie, którzy chodzili do żłobka, mieliby takie same problemy
emocjonalne jak dzieci z sierocińców. a tak przecież nie jest.

[aagnie.szkaa]

ally napisała:

> zgadzam się, ale mam jedną uwagę. w żłobku czy przedszkolu dziecko
przebywa
> zwykle parę godzin, więc nie ma co dramatyzować. gdyby te parę
godzin było
> decydujące, to ludzie, którzy chodzili do żłobka, mieliby takie
same problemy
> emocjonalne jak dzieci z sierocińców. a tak przecież nie jest.

Zdarza sie, ze jest.
Gdzies kiedys przeczytalam fajny tekst na forum tutaj:

-co to za dzieci, ktore oddaja rodzicow do domow starcow, zamiast
sie nimi opiekowac
-te same, ktore kiedys zostaly oddane do zlobka



''Pare godzin'', czesto dla dziecka pracujacej matki oznacza 8-9
godzin w zlobie.
Dla takiego dziecka to jest WIECZNOSC.

[ally]

hmm, a masz na to jakieś dowody?

bo to, co piszesz, jest strasznie obraźliwie wobec kobiet, które pracują (a
niektóre muszą, bo są np. samotnymi matkami) oraz wobec ludzi, którzy jako
dzieci uczęszczali do żłobka.

[aagnie.szkaa]

ally napisała:

> hmm, a masz na to jakieś dowody?
>
> bo to, co piszesz, jest strasznie obraźliwie wobec kobiet, które
pracują (a
> niektóre muszą, bo są np. samotnymi matkami) oraz wobec ludzi,
którzy jako
> dzieci uczęszczali do żłobka.
Nie ja to wymyslilam, no, ale udowadniam:
zrodlo-aim.dmkproject.net/spdzun/index.php?
option=com_content&task=view&id=232&Itemid=57

Zjawisko to zostało udowodnione w relacji matki z dzieckiem. Do 24.
miesiąca życia tworzy się harmonia między prawą półkulą mózgu matki
i lewą półkulą mózgu dziecka. Powstanie takiej harmonii pozwala
dziecku wykształcić właściwe mechanizmy regulacji emocji. Zaburzenie
jej poprzez rozdzielenie z matką może, choć oczywiście nie musi,
spowodować gwałtowną reakcję, jaką jest somatyzacja" - dodaje
Schier. Z jej doświadczeń wynika, że dziecko oddane do żłobka może
na przykład nagle zachorować na astmę czy ostre stany alergiczne,
stać się nadpobudliwe albo nabawić się nerwicy natręctw.

i dalej w temacie-

zrodlo:mateusz.pl/wdrodze/nr301/301-02-R-Rodzicom.htm

W drugiej połowie tego stulecia w USA potrójnie zwiększył się
zarówno udział matek małych dzieci na rynku pracy, jak i procent
gospodarstw z samotnymi matkami na czele. W związku z tym pojawiła
się kwestia opieki nad małymi dziećmi. Problem ten podjęła lewica.
Feministki były zainteresowane opieką nad dziećmi jako drogą do
wytworzenia nowego „post--rodzinnego” porządku. Do tej pory negują
one jakikolwiek niekorzystny wpływ żłobków i przedszkoli na dzieci.
Tymczasem psychologowie, jak na przykład autorzy pracy Wielkie
zagrożenie: Dzieci bez sumienia 13 widzą związek między wczesną
opieką pozadomową (w wyniku rozwodu rodziców, krzywdzenia,
zaniedbania) a postawami antyspołecznymi czy psychopatią.
Przeprowadzone w 1985 roku badanie wpływu żłobków i przedszkoli na
dzieci wykazało, że wczesne pozbawienie dziecka opieki domowej
negatywnie odbija się na dyscyplinie. Badanie to opierało się na
porównaniu dwóch grup. W jednej dzieci od trzeciego miesiąca życia
oddane były do cieszącego się dobrą opinią żłobka prowadzonego przez
jeden z amerykańskich uniwersytetów stanowych. Druga grupa
obejmowała dzieci, które przez pierwsze 5 lat życia wychowywały się
w domu. Porównanie wykazało, że dzieci odda-wane do żłobka w szkole
odznaczały się agresją wobec rówieśników i nauczycieli i nie były
chętne do odrabiania zadań domowych. W żłobkach i przedszkolach kary
zastępuje permisywizm. Stały kontakt z dużą grupą rówieśników
wyrabia konformizm. Zaobserwowano też, że wychowawcy preferują
postawy agresywności, asertywności, jako negatywne oceniają
skupienie, nieśmiałość dziecka.

www.termedia.pl/magazine.php?
magazine_id=8&article_id=1081&magazine_subpage=ABSTRACT

I tak mozna by przytaczac.
Wniosek jest taki- jesli nie ma przymusu, nie posylajcie dzieci do
zlobka.
Tyle.

-
www.youtube.com/watch?v=NeBb2eSvOnM&feature=related

[ally]

w tym ostatnim nie mam dostępu do żadnej treści.

a dwa pierwsze - "badania wykazały" - jakie, gdzie, kiedy?

poza tym strony typu mateusz.pl to dla mnie nie jest źródło żadnej wiarygodnej
wiedzy, wybacz.

[aagnie.szkaa]

ally napisała:

> w tym ostatnim nie mam dostępu do żadnej treści.
>
> a dwa pierwsze - "badania wykazały" - jakie, gdzie, kiedy?
>
> poza tym strony typu mateusz.pl to dla mnie nie jest źródło żadnej
wiarygodnej
> wiedzy, wybacz.

wybaczam
Wrzuc sobie w google jakies hasla dot. zloba, to cos znajdziesz
wiecej, moze bardziej wiarygodnego dla Ciebie.
Ja nie mam czasu, szczerze mowiac.

[lisbeth25]

Uhm, ale to że Twój mąż krzywdzi Twoje dziecko pracując i przegapiając
czas, kiedy jest dla dziecka najważniejszy- to już Ci nie przeszkadza?
Cóż za hipokryzja.

[ziazia17]

Nie wiem co powinnaś zrobić, opiszę, co ja zrobiłam: pierwsze dziecko, bardzo młoda matka, sytuacja finansowa niżej niż średnia- spędziłam 4 lata z synem w domu, pracował tylko mąż (to był przełom lat 80 i 90), w 2002 urodziłam córkę, sytuacja finansowa bdb, a mnie coś podkusiło, żeby wrócić do pracy jak mała miała rok (też przeżywałam te klimaty typu rozwój osobisty, inwestowanie w siebie itp.)- nie dość, że zmęczona byłam jak pies (a pracowałam tylko 12 godzin tygodniowo), to wyrzuty sumienia mam do dziś. Gdybym miała jeszcze raz podejmować tę decyzję NIE wróciłabym do pracy do momentu ukończenia przez dzieciaka 4 lat. Ale na tym forum to chyba bardzo źle widziane, więc już się zmywam. Dodam jeszcze, że syn jest w tej chwili super facetem na prestiżowej uczelni, ze stypendium naukowym; nigdy nie było z nim kłopotów wychowawczych i jest naszą chlubą- nie żałuję czasu spędzonego z nim w domu. Natomiast ciągle nie mogę się nadziwić, że ja, taka mądra kobieta, a taką idiotyczną decyzję podjęłam w 2003 roku (a wszyscy z mężem na czele "kazali" mi "siedzieć" w domu), ale czasu nie uda się niestety cofnąć. Mam tylko nadzieję, że z córką również nie będzie problemów.
Pozdrawiam

[penelopa40]

są dwie kategorie kobiet: jedne uważają że najlepiej dla świata
siedzieć z dziecmi w domu conajmniej 3 lata, drugie, ze trzeba isć
do pracy i spełniać się też gdzie indziej niż na placu zabaw...
ziazia pisze o wyrzutach sumienia, ja np nie mam żadnych z powodu
pójścia do pracy i pozostawienia dziecka od 11 miesiecy do 3 lat pod
opieką niani, a potem przedszkola...nie bardzo rozumiem jakie i
dlaczego miałabym mieć wyrzuty???
a autorka wątku musi sama zdecydować....

[ziazia17]

Penelopo40 nie uważam, że najlepiej dla ŚWIATA siedzieć z dziećmi w domu co
najmniej 3 lata. Uważam, że najlepiej zrobić to dla DZIECKA. Nie rozumiesz jakie
mogłabyś mieć wyrzuty? Pewnie jesteś zasadniczo inną osobą ode mnie i z tego
powodu nie jestem Ci w stanie tego wytłumaczyć. Pozdrawiam serdecznie

[ally]

Dodam jeszcze,
> że syn jest w tej chwili super facetem na prestiżowej uczelni, ze stypendium n
> aukowym; nigdy nie było z nim kłopotów wychowawczych i jest naszą chlubą

a jaki ma na niby związek z twoim siedzeniem w domu 20 lat temu?

[ziazia17]

Jestem przekonana, że ma ogromny. A Ty wiesz, że nie ma żadnego?

[ally]

> A Ty wiesz, że nie ma żadnego?

tak sądzę.

[ziazia17]

Wydawać sądy możesz na tematy o których masz pojęcie; w przypadku moich dzieci
nie jesteś osobą kompetentną, więc nie wypowiadaj się, proszę. Opisuję swoją
sytuację autorce wątku, nie głoszę jedynych słusznych haseł, więc Ty chyba nie
masz tu nic do powiedzenia.
Pozdrawiam

[tolcia2]

ja bym sie zgodziła. Jak synek miał 7 miesiecy absolutnie nie byłam
gotowa na podjecie pracy ale jak miał 9 juz tak. Na pol etatu to
super wyjscie. A jak skonczy rok pojdziesz na 3/4 wiec tez bedziesz
miala dla corki wiecej czasu niz wiele pracujacych mam. moze
bedziesz mogła cos robic w domu wieczorami a w zamian wczesniej
wracac? Mój Tomek ma teraz rok i 3 miesiace i od kilku miesiecy
szukam pracy na pol - 3/4 etatu z miernym skutkiem poki co ale juz
mam strasznie dosc siedzenia w domu. A od niani dziecko tez moze
bardzo duzo czerpac. Takie moje zdanie ale zycze zebys podjela
najlepsza dla siebie decyzje

[ally]

> Wydawać sądy możesz na tematy o których masz pojęcie; w przypadku moich dzieci
> nie jesteś osobą kompetentną, więc nie wypowiadaj się, proszę.

Twoje wypowiedzi ocierają się o absurd i każdy ma prawo to skomentować. przykro
mi ;-(

[ziazia17]

Wszystko fajnie, tylko żeby komentarz miał sens, a nie był biciem piany. Moje
wypowiedzi ocierają się o absurd? Mam nadzieję, że rozumiesz o czym piszesz.
Niech Ci już nie będzie przykro, no rozchmurz się proszę.

[ally]

myślałam, że nie trzeba wyjaśniać, co jest absurdalnego w bezpośrednim łączeniu
sukcesów naukowych dwudziestokilkulatka z faktem, że jego matka przebywała z nim
24/h na dobę, zanim skończył 4 lata. wybacz, przeceniłam cię

[ziazia17]

Ależ ja nie proszę Cię o wyjaśnienia, Tobie również nie zamierzam nic wyjaśniać.
Chyba jesteś jeszcze niedoświadczoną kobietką i w związku z tym za bardzo
wyszczekaną. Pojęcia nie masz o czym piszesz, więc daj już spokój.

[ally]

daruj sobie ten protekcjonalny ton i nie pogrążaj się.

[ziazia17]

ty sobie daruj jakiekolwiek tego typu wypowiedzi, dokształć się, to zrozumiesz o
czym tu ludzie piszą; postaraj się trochę ukryć to chamstwo, które się z ciebie
wylewa i po prostu: spadaj na bambus!
Pa

[ally]

hmm, chyba zrobię sobie sygnaturkę ))

[cherry.coke]

> postaraj się trochę ukryć to chamstwo, które się z ciebie
> wylewa i po prostu: spadaj na bambus!
> Pa

Czyli te sukcesy naukowe to jednak raczej po tacie.

[suazi1]

Nie, po listonoszu. Baby, nie macie o co strzępić języków? Gdzieś
ktoś na tym forum miał bardzo fajną sygnaturkę: " Nie dyskutuj z
idiotą, bo ten najpierw sprowadzi Cię do swojego poziomu, a
następnie pokona doświadczeniem".

[suazi1]

A dlaczego tak ziejesz nienawiścią do kobiet, które bardziej kochają
swoje dzieci niż swoją pracę?

[ziazia17]

Ale to mam nadzieję, że nie do mnie ?

[suazi1]

nosz kuna, pewnie,że nie! Po Twoich wypowiedziach widzę, że mamy
podobne podejście do tematu!

[ziazia17]

Suazi1, fajnie, że jesteś

[suazi1]

Ja pierniczkuję, chyba ktoś mnie polubił? Dzięki!

[ally]

rotfl.

"zieję nienawiścią" jedynie do głupoty

[ziazia17]

Ally rozwiń proszę swoją ostatnią wypowiedź, bo wydaje mi się, ze chyba
próbujesz mnie obrazić, a nie chcę być dla Ciebie bardzo niemiła, jeśli mylę się
w swoich przypuszczeniach.

[suazi1]

Chęć bycia z dzieckiem jak najdłużej w domu to głupota? Zastanów
się, co piszesz!

[suazi1]

Inaczej: są ludzie, którzy kochaja dzieci i tacy, którzy kochają
kasę. Mam głośno powiedzieć, do których należysz?

[cherry.coke]

Czyli ty pracujesz tylko dla kasy? Serdecznie, serdecznie wspolczuje.

[suazi1]

Pudło, moja droga!!! JA NA RAZIE NIE PRACUJĘ. I nie interesują
mnie czyjeś komentarze na ten temat! Jeżeli mi z jakiegoś powodu
współczujesz - Twoja sprawa. Grunt, że ja sama sobie nie
współczuję, bo nie mam czego.

[cherry.coke]

Pracujesz czy nie, przekonanie ze ludzie pracuja wylacznie dla kasy jest po
prostu niesamowicie plytkie.

[suazi1]

Z wypowiedzi niektórych ludzi można tylko tyle wywnioskować.

[suazi1]

Nie no faktycznie, wszyscy aktywni zawodowo Polacy są miłośnikami
swojej pracy. Sorki, ale w ciągu mojego 30-letniego życia spotkałam
może dwie takie osoby. Reszta pracuje, żeby zarabiać, a nie, bo to
ich hobby i spełnienie marzeń.

[cherry.coke]

No to mutant ze mnie, i ze znajomych tez jakies zombiaki... ale to tak na
marginesie.

[suazi1]

Może po prostu należysz do tego grona szczęśliwców, którzy nieźle
trafili i nie muszą codziennie burczeć pod nosem zamykająć za sobą
drzwi "ku...a mać, znowu do tej p...ej roboty"...

[cherry.coke]

Hyhy kazdy chyba czasem burczy Ale moja robota wynika z mojego hobby i ma
charakter wystarczajaco tworczy, zeby mi sie chcialo. Dlatego troche nie
wyobrazam sobie odwlekania czasu powrotu ponad miare (w swoim przypadku). Jak
nie mam bodzcow intelektualno-spolecznych, to sie szybko odmozdzam... Jest czas
na rodzine i jest czas na rozwoj, jakim jest praca.

[suazi1]

Ale ja nie mam zamiaru odwlekać powrotu do pracy w nieskończoność,
tylko kiedy moje dziecko skończy trzy latka i pójdzie do
przedszkola! Jak na razie realizuję się w domu robiąc, powiedzmy
prywatnie, znajomym różne projekty, rysując, fotografując. Rozwijać
można się także w domu! A zresztą co jest złego w czasowym
odmóżdżeni? Patrząc po sobie dostrzegam tylko same plusy, bo
pomysły mam teraz znacznie lepsze niż na studiach na asp. pozdrawiam

[rukala]

To, że pracę postrzegasz jako problem wskazywać może na twoje
rozdarcie. Faktycznie, jak ktoś zauważył, powrót do pracy nie zawsze
wynika z jakiejś życiowej konieczności. Są kobiety które po prostu
realizują się rozwijając karierę zawodową, a rolę matki traktują
przy tym jako coś naturalnego i próbują łączyć jedno z drugim. Że to
nieodosobnione, wystarczy posłuchać(czy raczej poczytać) Agnieszki
Cegielskiej,
pogodynki:humana.pl/publikacje/ciekawostki/wywiad_z_agnieszka_
cegielska

[suazi1]

Nie widzę związku z tym co pisałam wyżej. No chyba że to nie do
mnie...

[ally]

naucz się czytać.

[suazi1]

a ty naucz sie tolerancji

[uroda_ziemi1]

proponuję wrócić, bo jak teraz nie wrócisz to potem wcale Cię nie przyjmą do tej
firmy.

[cafe_tee]

uroda_ziemi1 napisała:
>to potem wcale Cię nie przyjmą do tej firmy.

heheh o tym samym pomyślałam.

Kurcze, tyle ile tutaj dziewczyn - tyle zdań. Ale fakt jest taki, że w życiu
naprawdę, bywa różnie.
A zwłaszcza po 30-tce. Jak już się przekroczy te magiczne 30 lat, rynek pracy
diametralnie się zmienia. Pracodawcy szukają młodszych - wg nich
kompetentniejszych..
Nie mnie oceniać czy "kwoczysz", czy nie. Ale ktoś daje ci szansę.
Dziś masz wybór, potem możesz już nie mieć. Nie odrzucałabym tej szansy - a
poważnie przeanalizowałbym i chociaż spróbowała.

Spróbować możesz - odmówić zawsze zdążysz.
Nic, na "hura".

Rynek pracy, tak bardzo się zmienia, że to co dziś jest "pewniakiem", za pół
roku, już nim może nie być. Mimo, że dziś trudno w to uwierzyć, jutro można
obudzić się z przysłowiową "ręką w nocniku". Przekonałam się na własnej skórze -
jak to jest.

Przemyśl to jeszcze, bez emocji. Na spokojnie.
Dziecku ogromnej krzywdy nie zrobisz. Miliony matek na całym świecie pracują
Wiem, że boli i człowiekowi serce się rozrywa.
Ale najważniejsze, to zachować zdrowy rozsądek we wszystkim.

[girasole01]

Juz gdzies pisalam, ze z tym nie bedzie problemu, tego jestem pewna.