Jakie macie plany na starość swoich rodziców?

[daisy]

Również tych toksycznych, od których uciekłyście kiedyś do innych miast?
Dręczy mnie ten problem od jakiegoś czasu i nie wiem, co myśleć. Mama bardzo
ciężko zachorowała, być może ojciec niedługo zostanie sam - i co, jeśli też
kiedyś zachoruje? Wiem, ile ciągłej opieki wymaga teraz mama. Mieszkam daleko
od rodziców, jak najbardziej z wyboru. Oboje urządzili nam koszmarne
dzieciństwo, ojciec teraz świata poza wnukiem nie widzi, ale cóż, ja mam z nim
problem. Nie wyobrażam sobie ani wziąć go do siebie (pomijając całkowicie
warunki mieszkaniowe itd), ani zostawić w ewentualnej chorobie na pastwę losu...

[kawka74]

Moja matka nie żyje - opiekowałam się nią dwa lata podczas jej choroby.
Mój ojciec żyje, jest poważnie chory i musi radzić sobie beze mnie, tak jak ja musiałam wiele lat radzić sobie bez niego czy wręcz wbrew niemu.

[gladys_g]

planuję sprowadzenie mamy do mojego miasta, do mieszkania które kupiłam, a w
którym nie mieszkam i które jest w odległości 20 km od miejsca, gdzie teraz
jestem. Mieszkanie zostanie wyremontowane i dostosowane do potrzeb osoby
starszej - uchwyty, wymiana wanny na prysznic itp. Odległość umożliwi
bezpośrednią pomoc (choćby dowożenie zakupów) lub nawet szybki przyjazd w razie
czego, a jednocześnie jest na tyle duza, żeby nie musieć i nie móc się widywać
codziennie.

Jednocześnie w razie potrzeby - łatwiej będzie mi w moim mieście znaleźć mamie
pielęgniarkę bądź inną pomoc.

Zamieszkanie razem nie wchodzi w grę.

[triss_merigold6]

Żadnych.
Moja matka nie żyje, ojciec mieszka bardzo blisko i jest w pełni
sił. Jeśli nie będzie w pełni sił to pomogę w miarę możliwości, ale
wspólne mieszkanie wykluczam.

[gryzelda71]

Mam tak jak Triss.
Nie wiem jak będzie później.

[ledzeppelin3]

Na razie są sprawni, chcemy zamieszkać bliżej nich, m.in żeby im w przyszłości
ew. pomagać - oni teraz pomagają przy dzieciach sporo. Wspólne zamieszkanie- nie
wykluczam, nie byłaby to jakaś tragedia, choć oczywiście wolałabym nie.

[18_lipcowa1]

Nie mam pojęcia. Póki co nie widze ich jako staruszków, są żwawi,
aktywni zawodowo- ale fakt, że z tą myślą przeprowadzałam się z UK
do PL. Że ''jakby co'' to jestem blisko.

Nie zakładam, że oboje będą obłożnie chorzy w tym samym czasie.
Licze więc że jedno zajmie się drugim + moja pomoc + zatrudniona
pomoc.

Jako, że będę żyła w innym mieści 200km od rodziców to gdyby oboje
wymagali opieki, ciągłego doglądania sprzedam ich mieszkanie, kupię
im inne blisko siebie i tyle.

[lykaena]

Nie wiem.
Na razie są w pełni sił ,pracują,są aktywni, nie wyobrażam sobie jeszcze ich
jako staruszków.
Mieszkamy w jednym mieście, mamy partnerskie, fajne ,przyjacielskie stosunki.
Wspólne mieszkanie w razie ciężkiej choroby - nie.

[anorektycznazdzira]

Zabieram do siebie, ale moja nie jest toksyczna. Nieco marudna się robi
na starość, choć spokojnie da się znieść.
Mam pietra, bo opieka nad staruszką to nie jest mój szczyt marzeń, ale
co bym miała zrobić. Ona ma tylko mnie. I byłabym ostatnią niewdzieczną
francą, gdybym się wykręcała,bo bardzo mi pomagała w róznych
sytuacjach.

[an_ni]

opieka, jesli bedzie koniecznosc rowniez wspolne zamieszkanie
pamietam swoja babcie w ostatnich latach zycia, nie bylo szans na
pomoc z doskoku a nie byla obloznie chora, tylko po prostu stara i
niedolezna
chyba nie mialyscie wokol siebie starych, naprawde starych dziadkow -
tak kolo 90-tki skoro przewidujecie pomoc staruszkom tak tylko
doskoku na odleglosc ...
moj maz i jego siostra maja takie podejscie, bo ich rodzice wlasnie
nie pomagali swoim rodzicom na starosc wiec nie maja dobrego
przykladu i nie mysla o tym ze starzy, niesamodzielni rodzice 350 km
od nich to moze byc wielki klopot dla kazdej ze stron
i to nie musi byc od razu kwestia gniezdzenia sie w jednym pokoju ze
starym ojcem/matka ale chocby i zaklad opieki blisko m-sca
zamieszkania zeby tego rodzica odwiedzac czesto.

[verdana]

Niestety, wspólne zamiszkanie ze wzgledu na warunki mieszkaniowe nie
wchodzi w grę. Jeśli ktoś będzie oblożnie chory - przy moim wzroście
i sile fizycznej nie ma mowy, abym byla w stanie się nim zająć.
Pogadać, ugotować, przynieść - OK - pielegnować leżącego -
niemożliwe.
Ale moi rodzice uznali, ze sami odpowiadają za siebie - w związku z
tym zgromadzili oszczędności na wypadek choroby, aby można bylo np.
przyjąć pomoc domową czy pielęgniarkę.

Zenujace te Wasze niektore wymowki

[emikal10]

>przy moim wzroście
>i sile fizycznej nie ma mowy, abym byla w stanie się nim zająć.

Juz wy sie tu nie wykrecajcie niskim wzrostem i brakiem sily, tylko poprostu
powiedzcie ze sie brzydzicie opieki nad starymi ludzmi. Jakos wiekszosc
pielegniarek ktore znam (w tym moja mama) to filigranowe kobiety i radza sobie z
obloznie chorymi, bo musza, jakby was zycie zmusilo to tez byscie sobie
poradzily, ale przeciez latwiej powiedziec "nie umiem bo jest zbyt mala/slaba" -
zenada.

[przeciwcialo]

Faktycznie znam sporo pielęgniarek i to raczej normalne jak nei
drobne kobiety.
Rodzice zdrowi, ale jakby cos to jest nas kilkoro, damy radę.

[waserwanna]

no i co jeśli nawet ktoś się brzydzi? Co w tym złego?

[echtom]

> Juz wy sie tu nie wykrecajcie niskim wzrostem i brakiem sily,
tylko poprostu powiedzcie ze sie brzydzicie opieki nad starymi
ludzmi.

Ja się nie brzydzę - zmieniałam ojcu pampersy tak jak wcześniej
swoim dzieciom i nie mam żadnej traumy. Przed śmiercią ważył
niewiele ponad 60 kilo, ja ważę 57, dźwigałam go z pomocą mamy i
nadwerężyłam sobie kręgosłup, bo bezwładne ciało wydaje się znacznie
cięższe. Moja mama waży ok. 90 kg i nie będę miała nikogo do pomocy,
kiedy przestanie wstawać.

[kochanic.a.francuza]

Pielegniarki, z racji profesji, szkolen i doswiadczenia, wiedza,
jak zajmowac sie niepelnosprawna osoba, bez uszczerbku dla wlasnego
zdrowia. Poza tym, pracuja 8 godzin i maja wolne co jakis czas.
Opieka nad niepelnosprawnym trwa ciagle bez wakacji. To nie tylko
wyczerpanie fizyczne, nadwyrezanie kregoslupa itp. Slyszalam o
wyczerpaniu psychicznym, zrozumialym poczuciu winy za slabosc,
depresjach z probami samobojczymi, badz agresja w kierunku kiedys
kochanych.
Zeby nie bylo: jestem za opieka w domu(o ile to mozliwe), sama
chcialabym byc cieplo potraktowana na starosc, wazne tez uczyc
wlasne dzieci takich postaw, ale bez regularnej, profesjonalnej
pomocy bedzie ciezko.

[burza4]

Nie robię żadnych planów, bowiem nie mam pojęcia co życie przyniesie.
W całej rodzinie poza jednym przypadkiem nikt dotąd nie wymagał całodobowej czy
intensywnej opieki, wszyscy byli na chodzie i samodzielni do końca, więc liczę
na dobre geny. W razie czego - pomoc dochodząca, przy mojej posturze fizyczna
opieka jest niewykonalna, a wspólne mieszkanie niczego nie rozwiąże.

[przeciwcialo]

Juz kolejny post o kiepskiej posturze. Macie po 150 wzrostu i 38 kg
wagi?

[burza4]

przeciwcialo napisała:

> Juz kolejny post o kiepskiej posturze. Macie po 150 wzrostu i 38 kg
> wagi?

mniej więcej. Sądzisz, że osoba która waży AŻ 50 kg bez problemu poradzi sobie z
osobą ważącą np. 90? tydzień-dwa może i tak, na dłuższą metę kręgosłup jej
wysiądzie.

[verdana]

Zgadłaś. Mam 150 cm wzrostu i co więcej - nie jestem już mlodą
dziewczyną.

niski wzrost?

[anorektycznazdzira]

moja mama tak ma ("parametry" takie) i zajmowała się babcią.
Zajmowanie to szerokie pojęcie, do ciężkich prac zatrudniała
pielęgniarkę. Bardzo często stan starszej osoby jest taki, że nie
moze sama mieszkać i nie może ktos do niej "z doskoku" wpadać.
Podawanie wody i kanapek, poprawianie poduszek, okrywanie/odkrywanie
koca, pilnowanie przyjmowania leków (3x dziennie) itp to też opieka,
często nieodzowna, a nie wymaga siły bicepsów. Wiadomo, że na
dłuzszą metę uciążliwa...
Wybacz, ale jak ktoś mi pisze, że u niego starzy rodzice nie będą
mieszkać, to jest dla mnie jasne, że NIE CHCE (do czego, zeby nie
było nieporozumień, ma prawo) a bajanie o niskim wzroście to niezbyt
trafiona racjonalizacja własnych niechęci.

[braktalentu]

Moi nietoksyczni. Zakładam wspólne zamieszkanie u nas. To dotyczy również Teściów.

[expecting]

Ja będę mieć cholerny problem. Bo moja matka jest toksyczna. A na dodatek -
mieszkają w domu, którego zapewne nie będą chcieli za żądne skarby sprzedać
celem nabycia czegoś bliżej mnie. A ja nie będę w stanie porzucić mojej rodziny,
pracy, mojego życia i przenieść się do nich. Jeśli oni jednak zdecydują się
przeprowadzić bliżej mnie, to nie ma problemu - będę pomagać. Tyle że każdy z
nas musi dać coś od siebie. Może jestem wyrodna, ale trudno - swoim
postępowaniem przez całe życie wymuszają na mnie teraz/w przyszłości takie
zachowanie...

[thaures]

Moi rodzice są starsi, nie toksyczni i w ciągu kilku miesięcy posypali się i
zdrowotnie i fizycznie. Straszne jest patrzeć na ich starość i ich niemoc. Co
drugi dzień przychodzi opiekunka-na szczęście mogą sobie na nią pozwolić- co
drugi dzień jestem ja. Nieraz mam dość, ale wiem,że ich nie zostawię, a bez
mojej pomocy nie dali by sobie rady.
Planuję też wzięcie jednego z nich do siebie jak już któreś zostanie samo- też
na szczęście mam na to warunki. Mąż też nie robi z tego powodu żadnych kwestii-
jego rodzice są młodsi, ale nie wiadomo jak się wszystko potoczy. Moja siostra
mieszka za granicą i fizycznie nie ma jak pomóc.
Starość jest straszna, ale samotna starość to koszmar.

[sueellen]

Nie mam pojęcia...
Mieszkam za granicą i nie bardzo widze się w PL, ale mój ojciec jest jeszcze w
pełni sił.

[gazeta_mi_placi]

>Również tych toksycznych, od których uciekłyście kiedyś do innych miast?

Nie interesuje mnie to kompletnie.
Nawet nie wiem do końca czy mój ojciec żyje.
A jak żyje to mało mnie obchodzi jego starość.
Będzie miał to co sobie zasłużył przez całe życie.
Choć znając życie moja idealna siostra się nim zajmie

[wbka1]

Dlatego wszystkim rodzicom i młodym i starym polecam refleksję, czy zamiast kupować mieszkania i samochody dorosłym dzieciom nie byłoby lepiej zabezpieczyć się na starość, odciążając w ten sposób dzieci.Odwiedziny, jak najbardziej ale codzienna pomoc od dobrze opłacanej opiekunki.Dziecko nie będzie miało wtedy takiego ciężaru na plecach i być może uda się zachować dobre wspomnienia i relacje do końca, bez wyrzutów sumienia, że zaniedbuje się własne dzieci.

[wieczna-gosia]

a nie nie- to nie takie proste- moi rodzice mja oszczednosci i nie
kupili mi mieszkania oraz samochodu, moja babcia rowniez ma
oszczednosci, 15 lat temu zmienila mieszkanie na takie blizej
rodzicow.

Owszem jest opiekunka codziennie, pol nia z babcia posiedzi, zakupy
zrobi, nakarmi. Mojzniej wpada moja mama.

Ale babcia NAJBARDZIEJ pragnie mieszkac z kims. I to wiadomo od paru
lat. Od 30 lat mieszka sama. A moja mama jak rozdawali opiekunczosc
to stanela w innej kolejcie po prostu z babcia mieszkac NIE CHCE.
Jej prawo. Ale poczucie obowiazku nie pozwala jej oddac babci do domu
opieki (co w przypadku babci akurat byloby glupim rozwiazaniem
przyznaje bo w gruncie rzeczy bylaby bardziej samotna, w jej stanie
kontakty z innymi staruszkami przy herbatce to juz nie to), ale
rowniez nie chce wepchnac jej mi na glowe (troche tez ja rozumiem bo
ja mam 5 dziecim, jestem jedynaczka, a maz ma dwie przyrodnie
siostry, jedna ostro od niego starsza a druga za granica, wiec i
rodzice i tesciowie wyladuja mi na lbie)- najsmieszniejsze jest to ze
ja CHCE. I uwazam ze i tak najkorzystniejszy moment juz zostal
przegapiony, ale spokojnie przy pomocy mojej mamy na dochodzaco plus
opiekunki dam sobie rade- ja sie lubie i umiem zajmowac ludzmi, nie
denerwuje mnie to, nie wplywa mi na samoocene. Zorganizowac mozna
wszystko, szczegolnie ze pojawi sie babci emerytura odciazona
kosztami oplat czynszowych bedzie moja mama ( z poczuciem winy hehe
ze mi mamusi na glowe wepchnela). No ale nie- moja mama uwaza ze to
jej obiwazek- nic to ze niechcianym ze wyjatkowo zle go znosi, sama
wladowala sie w sytuacje patowa- do siebie NIE, do domu opieki NIE,
do mnie NIE, za to pol dnia spedza tam, podczas gdy w gruncie rzeczy
babci potrzeba towarzystwa... bo cala reszte i tak wykonac trzeba.

Ja jak mam szychte urlopowo- weekendowa- mieszkam u babci po prostu i
zwyczajnie- tam gotuje, prasuje a glownie sie ucze i czytam i
to u babci w pokoju tak ze ona mnie widzi i ona jest spokojna jak
trusia, uszczesliwiona, pokrzyczy sobie na dzieci, pogada z nimi od
czapy bo ani specjalnie slyszy ani nie rozumie czesci slow i dobrze-
pogapi sie w TV jej akurat obojetne czy to M jak milosc czy Hannah
Montana Od wielu lat jak tam jestem zabieram ja na yzw. wyprawy
celowe. Idziemy np. na wystawe, do kawiarni, do palacu albo
palacowych ogrodow. Idziemy z wozkiem inwalidzkim na spacer, wracamy
na ogol autobusem niskopodlogoym- jak bym nie miala sily (bo mam
to bym sobie taksowke dla niepelnosprawnych zamowila. I to nie jest
zadna wina mojej mamy czy cos- ona nawet takich pomyslow nie miewa bo
ja pobyt z babcia meczy i irytuje. Poza tym to tez jest inna
zaleznosc emocjonalna- dla mnie babcia byla zawsze stara no wiec
zapewne ponownie na wielkanoc z nia pogadam czy moze jednak by
rozwazyla przeorganizowanie ukladu

[julinekk]

Jedyne co jestem w stanie zrobic dla mojej toksycznej matki i jej
rownie toksycznego meza to dac pieniadze na opiekunke, a i to
rozwazam. Cale szczescie dla nich ze moja siostra jest tam na
miejscu i pewnie sie zajmie (jej dziecinstwo bylo rajem). Ja
ucieklam 2tys km od nich i nie ma zamiaru wracac.

[broceliande]

Ja rodziców już nie mam, mam teściów.
Typuję, że teść odejdzie pierwszy.
Jeśli warunki mi pozwolą, wezmę teściową do nas.
Możemy na spółę kupić większe mieszkanie albo dom.
To by mi odpowiadało.

doskonale Cię rozumiem

[sevennationarmy]

Moja matka również była straszną osobą. Wyprowadziłam się z domu jak tylko
mogłam. Krótko po tym moi rodzice się rozwiedli, i oboje trochę chorują. Przy
okazji widać ich postawy życiowe: tata normalnie pracuje, ona obdzwania
wszystkich, że umiera i żąda opieki.

Ja wiem jedno. Jeżeli mój tata zostałby przykuty do łóżka, bez wahania wzięłabym
go do siebie. Natomiast jeśli chodzi o matkę - chociaż nie uważam, żeby sam fakt
bycia czyimś rodzicem, przy potwornym traktowaniu, do czegokolwiek uprawniał -
to mogłabym jej płacić za opiekę, gdyby mnie na to było stać a ona wydała całą
forsę. Więcej nie.

[lazurowa33]

PODOBNNIE JAK TY DAISY MIAŁAM W DOMU KOSZMAR,JESZCZE DO NIEDAWNA
MUSIAŁAM WYSŁUCHIWAC ICH PROBLEMOW, ZALENIE SIE JEDEN NA DRUGIEGO.
MOJE ZAMARTWIENIA NIGDY NIE BYŁY WAZNE. SZYBKO WYFRUNĘŁAM Z GNIAZDKA
MAJĄC SERDECZNIE DOSYC ICH KŁÓTKI I POCZUCIA ZE JESTEM TYLKO
DZIECKIEM BO SASIEDZI TEZ JE MAJĄ. NIE UTRZYMUJĘ KONTAKTU, Z OJCEM
NIE ROZMAWIAM.OBOJE PIJĄ. WIESZ CO....gdyby potrzebowali pomocy na
boso bym pobiegła by im pomóc,poczucie obowiązku?empatia?to jest we
mnie...jednak wiem ze sa ta tyle honorowi ze nie poproszą.

[ik_ecc]

Ciezka sprawa.
Matke, gdybym musiala, wzielabym do siebie, ale poki co duzo bardziej
chetna jest do tego moja mlodsza siostra - maja nieporownywalnie
lepsze stosunki, teraz razem mieszkaja i siostrze to absolutnie nie
przeszkadza. Wiec, mam nadzieje, ze na mnie to nie spadnie - ale
gdyby spadlo, to wzielabym pewnie matke do siebie chociaz ze srednim
zachwytem. Ale nie z rozpacza.
Co do ojca - nie mam pojecia. Chwilowo jest zdrowszy i bardziej
energiczny od nas wszystkich razem wzietych. Do domu na pewno bym go
nie wziela, bo zakonczyloby sie to moim samobojstwem. Pewnie bym sie
dorzucala finansowo do jakiejs opieki gdyby rzeczywiscie zaszla taka
potrzeba.

[cometessa]

Mame wezmę do siebie mimo, iż lekkiego dzieciństwa nie miałam. Ale
mama zrozumiala swoje bledy i teraz sie staramy jakoś funkcjonować.
Kocham moją mamę na równi z mężem, czyli najbardziej na świecie.

Z ojcem jest trochę inna sprawa, bo on ma nowa rodzinę i nową córkę.
Prawdopodonie to ona sie nim zajmie, bo on nie nie był
zainteresowany mną wcześniej, ani niestety nie jest teraz. (PS. Ja
byłam zainteresowana, żeby nie bylo)

[ylli]

Przeczytałem tych około 30 postów i jestem trochę zaskoczony.
Nikt nie napisał, że jest w stanie się poświecić i zaoferować pomoc.
Może ja jestem dziwny, ale nie pozwoliłbym żadnemu z moich rodziców
umierać w samotności, ani cierpieć po utracie drugiego. No chyba by
mi się serducho na pół przełamało. Tyle lat oni się poświęcali dla
mnie i mi pomagali. To może strasznie trywialne ale potrafili przechodzić kilka sezonów w jednej kurtce bym ja mógł mieć jakiś
lepszy ciuch. Tyle lat czekali w piątek z nosem przy szybie czy ja wrócę tego dnia do domu (studia w innym mieście) i przezywali każdy mój oblany egzamin. Czy ja jestem naprawdę jakiś inny, że jeżeli
zajdzie taka potrzeba to będę w stanie się poświęcić? Nie chodzi
tylko o rodziców, chodzi o wszystkie bliskie mi osoby. Czy jestem
wyjątkiem? Czy dorobiliśmy się pokolenia egoistów, myślących o
własnej wygodzie i tłumaczących się swoimi warunkami fizycznymi
(żałosne).

[burza4]

Przyszło ci może do głowy, że większość osób nie ma ochoty się nigdzie
przenosić, woli zostać na swoich śmieciach i żyć swoim rytmem? wiem doskonale,
że moja mama nigdy by się na przeprowadzkę nie zgodziła, zresztą nie bardzo
widzę też korzyść ze wspólnego mieszkania, jeśli nie ma mnie w domu 12 godzin na
dobę, do tego często wyjeżdżam.

stan na dziś - moja mama zadeklarowała, że "w razie czego" żąda znalezienia domu
opieki, i zapowiedziała, żeby żadne z dzieci nawet nie brało pod uwagę osobistej
opieki. I nie dlatego, że podejrzewa nas o chęć jak najszybszego ukatrupienia
jej, a wyłącznie dlatego że sama zakosztowała opieki nad babcią i nie może
znieść myśli, że własnym dzieciom mogłaby zgotować takie piekiełko.

Wolałabym żeby nigdy do tego nie doszło, dlatego wolę w razie potrzeby
zorganizować opiekę u niej w domu, bo to jest rozwiązanie, które ONA uważa za
najbardziej optymalne. Dotyczy to sytuacji "zwykłych" chorób - bo w przypadku
Alzhaimera czy zaawansowanej demencji dom opieki uważam za jedyne rozsądne
rozwiązanie.

PS. ciekawam, jak sobie wyobrażasz podmywanie własnej mamy? czy też zakładasz że
w krępujących czynnościach higienycznych zastąpi cię partnerka?

[hellulah]

Wiesz jak trzeba i się musi to syn podmywa matkę i nie jest to żaden
powód do ekscytacji ani do obrzydzenia. Role się odwracają no i taka
chora czy umierająca matka nie jest raczej obiektem seksualnym dla
dorosłego syna.

[evee1]

A nie przyszlo Ci do glowy, ze to matka moze sie czuc skrepowana bedac podmywana
nawet przez wlasnego syna?

[gazeta_mi_placi]

A Wy znacie choć jednego syna zajmującego się osobiście niedołężną matką?
Bo z tego co zauważyłam to obowiązek ten spada na: siostry (jeżeli delikwent ma żeńskie rodzeństwo),czasem jakiejś ciotki oraz synowe

[kkokos]

>>>oraz synowe


ale nazywa się to "syn do siebie wziął matkę na starość, jaki to dobry syn. a ta
jego wredna żona to tylko narzeka i narzeka"

[gazeta_mi_placi]

[mdro]

> A Wy znacie choć jednego syna zajmującego się osobiście niedołężną
> matką?

Ja znam.

do burzy4

[plisowanka]

burza4 napisała:
> moja mama nigdy by się na przeprowadzkę nie zgodziła, zresztą nie bardzo
> widzę też korzyść ze wspólnego mieszkania, jeśli nie ma mnie w domu 12 godzin n
> a
> dobę, do tego często wyjeżdżam.

A masz własne dzieci? Widzisz jakąś korzyść z mieszkania z nimi, skoro cię nie ma 12 godzin na dobę i w dodatku często wyjeżdżasz? Może je też oddaj do domu opieki społecznej.

O co wam chodzi z tym myciem?

[plisowanka]

burza4 napisała:
> ciekawam, jak sobie wyobrażasz podmywanie własnej mamy? czy też zakładasz ż
> e
> w krępujących czynnościach higienycznych zastąpi cię partnerka?

A co w tym nadzwyczajnego? Ojcowie myją swoje małe córki lub dorosłe ale niepełnosprawne, podobnie matki myją swoich małych synów albo dorosłych ale niepełnosprawnych.

Doprawdy samo mycie to chyba najmniejszy w tym wszystkim problem.

[asche_zu_asche]

ylli napisał:

> Może ja jestem dziwny, ale nie pozwoliłbym żadnemu z moich rodziców
> umierać w samotności, ani cierpieć po utracie drugiego. No chyba by
> mi się serducho na pół przełamało. Tyle lat oni się poświęcali dla
> mnie i mi pomagali. To może strasznie trywialne ale potrafili przechodzić kilka
> sezonów w jednej kurtce bym ja mógł mieć jakiś
> lepszy ciuch. Tyle lat czekali w piątek z nosem przy szybie czy ja wrócę tego d
> nia do domu (studia w innym mieście) i przezywali każdy mój oblany egzamin. Czy
> ja jestem naprawdę jakiś inny, że jeżeli
> zajdzie taka potrzeba to będę w stanie się poświęcić?


Ty masz obowiązek pomóc swoim rodzicom. Dbali o ciebie.

Ja takiego obowiązku nie mam. Moi rodzice przestali się mną interesować, gdy
skoczyłam kilka lat. Nie łożyli na moje utrzymanie, a ojciec sprzedałby mnie za
kufel piwa, gdyby mógł. Więc choćby umierali z głodu i topili się we własnym
szambie - nie mam moralnego obowiązku im pomagać i się nimi interesować.

[saper_vodiczka]

> Przeczytałem tych około 30 postów i jestem trochę zaskoczony.
> Nikt nie napisał, że jest w stanie się poświecić i zaoferować pomoc.
> Może ja jestem dziwny, ale nie pozwoliłbym żadnemu z moich rodziców
> umierać w samotności, ani cierpieć po utracie drugiego. No chyba by
> mi się serducho na pół przełamało.

Ja też zrobię tak jak Ty i też jestem zaskoczony, ale zupełnie czym innym i do zupełnie innych wniosków mnie ta lektura doprowadziła. Podejrzewam, że większość osób, która się tak wypowiada nie jest wcale ani egoistyczna ani niemoralna, tylko po prostu dostała od własnych rodziców porządnie w kość. I naprawdę trudno kogokolwiek w takiej sytuacji potępiać, kiedy nie masz pojęcia o tym przez co ten człowiek mógł przejść. Ja to w pełni rozumiem. Wygodnictwa nie rozumiem i nie akceptuję, ale niechęć do kontaktu z rodzicami, którzy zrobili krzywdę - tak.

Ja mam rodziców w tym samym mieście wiem, że pewnie będę się kiedyś musiał nimi zająć i zrobię to oczywiście. Oni też zresztą sami nie uciekli od odpowiedzialności i dali mi przykład. Mój ojciec zajmował się swoim własnym ojcem, kiedy był po wylewie, nie chciał, żeby dziadek trafił do domu opieki, mimo, że nie był on dla niego zbyt dobry. Jego bracia się wypieli, a mój ojciec nie. Teraz zajmuje się teściem czyli moim drugim dziadkiem, pomaga w miarę możliwości mojej babci. Dla mnie też rodzice byli zawsze dobrzy, więc musiałbym być niezłym bydlakiem, żeby ich olać jeśli będą mnie potrzebować.

[ziuta111]

Ylli! Jesteś normalnym człowiekiem! Masz całkowitą rację,zgadzam się ze
wszystkim, co napisałeś. Ja też pomagam swoim rodzicom jak tylko mogę, jedno z
nich już nie żyje (ale zmarło trzymając mnie za rękę) a drugie mieszka ze mną.
Rodziny wielopokoleniowe zawsze wygrywają, bezinteresowna miłość również.

[syla27]

ale jak poświęcić, nierozumiem. Rzucić pracę, swoje małe dzieci,
małżeństwo i nie wiem co tam jeszcze i przenieść się na czas ich
niedołęstwa do nich? Ja też nei chcę, aby moi rodzice zostali sami
sobie. Jestem o tyle w dobrej sytuacji, że mieszkamy blisko siebie,
ale ciężko byłoby mi zajmować się choć jednym z nich 24h na dobę, bo
to oznaczałoby zrezygnowanie z pracy, a z jednej pensji nie
dalibyśmy radę wyżyć. Sądzisz, ze ta skromna rencina czy emerytura
rekompensowałaby brak drugiej pensji? Łatwo powiedzieć, ale życie
weryfikuje nasze plany, obietnice.

które 30 postów wybrałeś?

[anorektycznazdzira]

Jak mi sie wydaje ja napisałam. I jeszcze kilka osób.

[lazurowa33]

widocznie nieuwaznie czytałes...

[przytulia_czepna]

ylli napisał:

> Przeczytałem tych około 30 postów i jestem trochę zaskoczony.
> Nikt nie napisał, że jest w stanie się poświecić i zaoferować
pomoc.
> Może ja jestem dziwny, ale nie pozwoliłbym żadnemu z moich
rodziców
> umierać w samotności, ani cierpieć po utracie drugiego. No chyba
by
> mi się serducho na pół przełamało. Tyle lat oni się poświęcali dla
> mnie i mi pomagali. To może strasznie trywialne ale potrafili
przechodzić kilka
> sezonów w jednej kurtce bym ja mógł mieć jakiś
> lepszy ciuch. Tyle lat czekali w piątek z nosem przy szybie czy ja
wrócę tego d
> nia do domu (studia w innym mieście) i przezywali każdy mój oblany
egzamin. Czy
> ja jestem naprawdę jakiś inny, że jeżeli
> zajdzie taka potrzeba to będę w stanie się poświęcić? Nie chodzi
> tylko o rodziców, chodzi o wszystkie bliskie mi osoby. Czy jestem
> wyjątkiem? Czy dorobiliśmy się pokolenia egoistów, myślących o
> własnej wygodzie i tłumaczących się swoimi warunkami fizycznymi
> (żałosne).



Przeczytałeś - ale bez zrozumienia.

[cherry.coke]

Moja matka sprawe zalatwila sama usuwajac sie z okolicy i z zycia rodziny, nie
mam z nia kontaktu od paru lat, a swoje powinnosci wobec niej spelnilam juz z
naddatkiem w bardzo dla mnie niewygodnym momencie. Tato trzyma sie dobrze. Mamy
dobre uklady, ale z uwagi na to, ze ja jestem za granica (rodzenstwo w Polsce),
nie mam teraz mozliwosci stalego zajmowania sie w razie choroby. Jest to jednak
jedna z przyczyn, dla ktorych odkladam pieniadze. W razie czego bede mogla takie
fundusze na pomoc uruchomic, a teraz funduje rozne drobniejsze sprawy, zeby choc
w ten sposob miec wklad.

[ja20034]

Moja matka ma 60 lat, ojciec nie zyje. Od ok. 3 lat matka zwolnila
sie ze wszystkich obowiazkow, tzn. juz nic nie musi, dzieci maja sie
nia zajmowac. Dzieci mieszkaja 150km od niej.
Nie ma takiej mozliwosci, zeby na starosc (ona uwaza ze juz jest
stara) zamieszkala ze mna. Pierwszy dzien tegoż bylby odtatnim dniem
mojego zycia. Jest toksyczna, leniwa, falszywa, potrafi powiedziec
nam najwieksza przykrosc i uwaza ze jako matce to jej wolno,
wszystko co zrobimy jest zle, ze wszystkiego jest niezadowolona,
ciagle robi problemy ze wszystkiego co sie da, nawet nasze sukcesy
potrafi olac (bo np. znajomej corka to juz dawno to osiagnela). Od
19 roku zycia kazdy z nas jest samodzielny, nigdy ich nie
interesowalo czy mamy co jesc.
Uwaza ze my powinnismy sie nia zajmowac, ale sama babacia (swoja
matka) to zajmowac sie nie chce. Zreszta babcia nie chce tez z nia
mieszkac, bo jak kilka miesiecy poprobowala to juz ma dosc.
Matki nigdy nie interesowaly nasze problemy, jak dajemy sobie rade.
Co najwyzej potrafila nas doic z kasy (mnie szczegolnie, bo
milosierna bylam i ślepa), nie zajmowala sie niepelnosprawnym bratem
zrzucajac to nasze barki i traktujac to jako nasz obowiazek (od 11
roku mojego zycia).
Chcialysmy sprzedac dom i kupic jej mieszkanie blizej nas, ale sie
nie zgodzila.
Siostra chciala sie do niej sprowadzic, wziac kredyt na remont domu,
ale mamusia sie nie zgodzila, zeby remont byl taki jak siostra by
chciala.
Moge co najwyzej zaplacic jej za opiekunke na stare lata, ale
mieszkac z nia nie bede - szybciej bym sie pochlastala.
Powiedzialam jej, ze bede sie nia zajmowac tak samo jak ona swoja
matka - to bedzie dla mnie wzor do nasladowania. Na razie wzoru nie
ma!
Wredna jestem. A co!
A siostra lub bratem to sie moge zajmowac i dupy im podcierac - co
tez zreszta w przypadku brata miloty razy robilam.

[miska_malcova]

Kupujemy dom i zabieramy do niego teściową, albo moją mamę - obie wdowy. Może i
obie równocześnie z nami zamieszkają. Wszystko okaże się "w praniu". Jeśli
okazałoby się, że jednak wolą mieszkać w swoich mieszkaniach, a potrzebują
opieki non stop - wynajmuję pielęgniarkę, którą będziemy zastępować w miarę
możliwości. Obie panie mieszkają niedaleko nas, więc problemu nie będzie z
dojazdami. Moja teściowa już teraz ma 70 lat, a mama 60, ale są zdrowe jak rydze.

[verdana]

O jednym tu jakos nikt nie napisał - o pieniądzach.
Przeczytałam już, że skoro osoba 150 cm w późnym srednim wieku nie
wyobraza sobie zajęcia sie leżącą starsza osoba - 90 kg - to znaczy,
ze nie chce, ale jeszcze nie przeczytałam, że można zrezygnować z
dochodów i emerytury i spokojnie zyć. Więc piszę, zeby usłyszeć
takie zarxuty.
Ja mam dziecko, ktore chce np. jeść. Jesli musiałabym zrezygnowac z
pracy, mąż nie utrzyma rodziny - zarabia za mało. Cóż, mogę sama
się "poswięcić", ale nie poświęce takze dziecka. Owszem, jestem
skłonna wziąć kolejny etat i oplacić opiekunkę. Jestem skłonna
odwiedzać na zmianę z dziećmi rodziców codziennie. Gotować i
przynosic jedzenie. Ale nie zrezygnować z utrzymania dziecka.

[burza4]

verdana napisała:

> Ja mam dziecko, ktore chce np. jeść.

eee tam, zwykłe fanaberie szukasz wykrętów i tyle, a mamusia tak się dla
ciebie poświęcała, pewnie też stała z nosem przy szybie...

[jacekadam]

Nie chcesz, żeby dzieci oddały cię do domu starców?

Oddaj je do domu dziecka!

Słuchaj gościu

[triss_merigold6]

Pokaż mi gościu faceta, który rzucił pracę, żeby kilka-kilkanaście
lat całodobowo zajmować się zniedołężniałymi rodzicami i nie
przewalił obowiązku na żonę.
Matka mojego kolegi po wylewie została częściowo sparaliżowana.
Kolega mieszkający z matką, bez żony, za to pracujący wyjazdowo.
Jego brat z żoną - obydwoje pracujący, mieszkanie dwupokojowe.
Panowie uznali, że opcja rezygnacji z pracy jest cokolwiek
idiotyczna więc załatwili dobry dom opieki w pobliżu miejsca
zamieszkania jednego z nich.

[triss_merigold6]

Pozwolisz, że się podpiszę?
Mój ojciec jest po 60-tce i w przyzwoitej kondycji, ma wysoką
emeryturę, pracuje jako konsultant, ma przyjaciółkę i generalnie
własne życie. Mieszka jakieś 3 minuty na piechotę ode mnie więc
kontakt praktycznie codzienny jest i taki mógłby zostać gdyby
potrzebował większej pomocy. O tym, żebym się w przyszłości mogła
nim zajmować całodobowo nie ma mowy - mam małe dziecko, planuję
drugie i opcja rezygnacji z pracy (oraz ubezpieczenia i przyszłej
jakiejkolwiek emerytury) odpada zdecydowanie.

[wj_2000]

triss_merigold6 napisała:

> O tym, żebym się w przyszłości mogła
> nim zajmować całodobowo nie ma mowy - mam małe dziecko, planuję
> drugie i opcja rezygnacji z pracy (oraz ubezpieczenia i przyszłej
> jakiejkolwiek emerytury) odpada zdecydowanie.

"Opieka całodobowa" wymagająca aż rezygnacji z pracy, rzadko się zdarza,
zwłaszcza na dłuższy czas (lata). Wtedy dom opieki jest naturalnym rozwiązaniem.
Ale przecież znacznie częstsze, bardziej prawdopodobne jest, że w pewnym
momencie (już np. po stracie przyjaciółki), Twój ojciec osiągnie (na długo) stan
ograniczonej samodzielności. Jeszcze dodrepce do łazienki, czy do kuchni by
zrobić sobie herbatę, czy kanapkę, ale nie będzie w stanie iść po zakupy, czy
ugotować obiad.
Czyż nie byłoby naturalne, zamienić dwa mieszkania na jedno duże i zamieszkać z
ojcem? Idziesz do pracy, dzieci do szkoły, a dziadziuś siedzi w domu sam! Coś
poczyta, coś sobie przekąsi, obejrzy telewizję i spokojnie czeka na powrót
domowników!
Zjecie razem obiad, czy obiadokolację, zajrzysz do pokoju ojca, czy czegoś nie
nabroił, czy może łóżko mu poprawisz, uśmiechniesz się i tak przez lata.
Bardzo wiele takich sytuacji obserwuję dookoła.
Po co się zastrzegać, zasłaniać koniecznością pracy na emeryturę, małymi
dziećmi, etc, etc?

[aurita]

> Czyż nie byłoby naturalne, zamienić dwa mieszkania na jedno duże i zamieszkać
z ojcem?

naturalne ??????

[triss_merigold6]

No więc dla mnie to nie jest naturalne, nie wychowywałam się na wsi
czy w wielopokoleniowej rodzinie mieszkającej na kupie. Mam potrzebę
samotności niekiedy, prywatności, pokłócenia się z chłopem bez
asysty i w ogóle bycia niemonitorowaną na każdym kroku (nawet w
dobrej wierze i z troski).

[bura-tino]

Ja jestem z rodziny wielopokoleniowej mieszkającej na kupie (i żeby
nie było - żadnej patologii), ale doskonale cię rozumiem i mam
identyczne potrzeby jak ty. Monitorowanie na każdym kroku, nawet w
dobrej wierze i z troski, nie jest naturalne, jest straszne.
Przeszli to moi rodzice, przeszliśmy my jako dzieci, ale jako
dorośli już nie przechodzimy i chyba nie umielibyśmy ani nie
chcielibyśmy do tego wrócić.

[triss_merigold6]

Jeśli mieszka 3 minuty drogi ode mnie (moja siostra też blisko) to
opcja zrobienia zakupów jest dośc oczywista.
Duże mieszkanie? To musiałoby być cholernie duże. Zastanowię się za
jakieś 10 lat, teraz nie ma takiej potrzeby.
Czy potrafisz zrozumieć, że można nie mieć ochoty mieszkać z własnym
rodzicem NA STAŁE nawet jeśli był nietoksyczny i ogólnie bardzo w
porządku?

[jacekadam]

triss_merigold6 napisała:

> Czy potrafisz zrozumieć, że można nie mieć ochoty mieszkać z własnym
> rodzicem NA STAŁE nawet jeśli był nietoksyczny i ogólnie bardzo w
> porządku?

Wdzięczność ludzka nie ma granic, a już zwłaszcza dzieci wobec rodziców.
Ojciec przez dwadzieścia kilka lat dbał o Twoje życie, zdrowie, wychowanie i
wykształcenie.

I pewnie prał zasrane pieluchy po Tobie, bo pampersów jeszcze nie było.

A Ty już z góry zastrzegasz się, że mieszkać z ojcem nie mogłabyś w żadnym wypadku.

Bardzo to ładnie świadczy o Tobie.
Pozostaje nadzieja, że Twoje dzieci będą takie same.

[verdana]

Moi rodzice od razu powiedzieli, ze o wymianie mieszkania nie ma
mowy. Nie ma, bo to kosztuje straszne pieniądze - pieniądze, które
mozna przeznaczyć na opiekę. Nie mówiąc już o takim drobiazgu, ze w
moim domu jest od dwóch lat mieszkanie na sprzedaż - nie sprzedaje
sie dwóch mieszkań "od ręki", to trwa dłuższy czas.

Nie dotarło? To jeszcze raz

[triss_merigold6]

Pokaż mi gościu faceta, który rzucił pracę, żeby kilka-kilkanaście
lat całodobowo zajmować się zniedołężniałymi rodzicami i nie
przewalił obowiązku na żonę.
Matka mojego kolegi po wylewie została częściowo sparaliżowana.
Kolega mieszkający z matką, bez żony, za to pracujący wyjazdowo.
Jego brat z żoną - obydwoje pracujący, mieszkanie dwupokojowe.
Panowie uznali, że opcja rezygnacji z pracy jest cokolwiek
idiotyczna więc załatwili dobry dom opieki w pobliżu miejsca
zamieszkania jednego z nich.
I wyobraź sobie, że otoczenie uznało ich decyzję za w porządku i
racjonalną, NIKT nie oczekiwał, że zostawią pracę, poprzeprowadzają
sie etc.

[plisowanka]

triss_merigold6 napisała:
> Pokaż mi gościu faceta, który rzucił pracę, żeby kilka-kilkanaście
> lat całodobowo zajmować się zniedołężniałymi rodzicami i nie
> przewalił obowiązku na żonę.

Przecież można wynająć opiekunkę w godzinach swojej pracy, a po pracy zajmować się starszą osobą. Dodatkowo jeżeli jest kilka osób w rodzinie, to można się wymieniać opieką. Przecież w dzisiejszych czasach nie każdy pracuje od 8 do 16. Możliwości jest sporo, trzeba tylko chcieć.

[plisowanka]

triss_merigold6 napisała:
> Czy potrafisz zrozumieć, że można nie mieć ochoty mieszkać z własnym
> rodzicem NA STAŁE nawet jeśli był nietoksyczny i ogólnie bardzo w
> porządku?

A kto ci każde mieszkać z nim NA WIEKI? Starsi ludzie obłożnie chorzy zazwyczaj nie żyją w takim stanie więcej niż 2-3 lata. Ale rozumiem, że to dla ciebie zbyt wielkie poświęcenie towarzyszyć rodzicowi w ostatnich najgorszych latach jego życia.

[burza4]

wj_2000 napisał:

> Czyż nie byłoby naturalne, zamienić dwa mieszkania na jedno duże i
zamieszkać z > ojcem? Idziesz do pracy, dzieci do szkoły, a
dziadziuś siedzi w domu sam! Coś > poczyta, coś sobie przekąsi,
obejrzy telewizję i spokojnie czeka na powrót > domowników!

a przyszło ci do głowy, że dziadziuś wolałby zostać u siebie a nie
wycierać na starość cudze kąty? starsi ludzie nie lubią zmian. Lubią
czuć się "na chodzie", i wręcz silą się na udawanie, że są
samodzielni i samowystarczalni, co zresztą pozwala im utrzymywać się
w lepszej kondycji? odebranie poczucia, że się panuje nad własnym
życiem jest jak odebranie resztek godności. Utrata kontroli,
konieczność dostosowania się do innych dla starszych osób jest
ogromnym stresem. Lubią być u siebie, rządzić się po swojemu, żyć
własnym rytmem, a nie narzuconym.

moją matkę wspólne mieszkanie wykończyłoby psychicznie. Nie
opanowałaby alarmu, pięciu pilotów, ekspresu do kawy, mikrofalówki,
dla niej wyzwaniem jest nawet gotowanie na płycie i mój piekarnik.
Mamy skrajnie różne przyzwyczajenia, ona chodzi spać po dzienniku,
my koło 1 w nocy, do tego mama śpi jak zając, budzi ją każdy szelest.
Nie ma raczej mowy o wspólnym spędzaniu wieczorów, bo ja nie gustuję
w "Na Wspólnej", a ona - w CSI. Bezczynność by ją wykończyła. Jak ją
znam - to przed przyjściem pani do sprzątania pucowałaby cały dom,
żeby jej nie fatygować. A przede wszystkim - byłaby tu piekielnie
samotna. U siebie ma sąsiadów których zna od 30 lat, swoich
znajomych, ulubiony warzywniak gdzie utnie sobie pogawędkę. U mnie
byłaby odcięta od świata.

Po co i w imię czego wywalać swoje i czyjeś życie do góry nogami,
skoro wystarczałaby pomoc doraźno-dochodząca? nie każdemu służy
wspólne mieszkanie.

[wj_2000]

burza4 napisała:
> U siebie ma sąsiadów których zna od 30 lat, swoich
> znajomych, ulubiony warzywniak gdzie utnie sobie pogawędkę. U mnie
> byłaby odcięta od świata.

Ty odpowiadasz na nie mój post chyba! Ja rozważałem sytuację, gdy rodzic już
nie jest w stanie wychodzić z domu, ale też nie jest jeszcze roślinką! O
jakiej pogawędce na warzywniaku Ty gadasz.
Stan, jaki rozważasz, oczywiście nadaje się do samotnego, odrębnego
zamieszkiwania. Ale trochę potem? Rozumiem, że dopuszczasz jedynie dom starców.

[turzyca]

Ja znam taka pania. Ma prawie 90 lat, z domu wychodzi tylko latem i tez raczej
tylko na laweczke przed dom, bo dalej nie dojdzie, i co wiecej jest
nietowarzyska, wiec nie o znane, zaprzyjaznione sasiadki jej chodzi. Ale upiera
sie przy samodzielnym mieszkaniu i wyklucza zamieszkanie przy rodzinie tak
dlugo, jak dlugo nie bedzie w stanie "lezacym". Tak wiec zycie zostalo
zorganizowane pod tym katem: zakupy dostarczane przez rodzine, obiady codziennie
przez oplacona firme (urozmaicone, swieze i przede wszystkim dostosowane do
wieku czyli lekkostrawne; lepsze to niz dostarczenie jej poporcjowanego jedzenia
do odgrzewania), fryzjer i pedikiurzysta co 6 tygodni przychodzacy do domu,
pranie zalatwia rodzina, sprzatanie - osoba dochodzaca. Pani jest jeszcze w
stanie sie sama umyc, jak przestanie, to zostanie zatrudniona osoba do
codziennej pomocy, tez dochodzaca. A oprocz tego oczywiscie regularne odwiedziny
rodziny. Rodzina mieszka w promieniu od 15 minut na piechote do 20 minut
samochodem, wiec w razie potrzeby jest szybko osiagalna.
Dziwne rozwiazanie? Jesli starsza pani tak chce (a upiera sie przy tym
rozwiazaniu bardzo mocno), to nikomu nic do tego. A ja ja poniekad rozumiem. Bo
to troche jak z wyprowadzka mlodego czlowieka z domu - mozna ogladac ulubiony
program w telewizji na caly regulator, mozna chodzic spac, kiedy sie chce, mozna
jesc, na co sie ma ochote, mozna przyjmowac wizyty, kiedy ma sie ochote.
Mieszkanie z innymi taka swobode jednak wyklucza.

[bura-tino]

Pamiętam przyjazdy mamy teścia. Przyjeżdżała do teściów na kilka
tygodni. Oni szli do pracy, ona zostawała sama. Była bardzo samotna
i przeżywała to tak jak opisała burza4. Starych ludzi się nie
przesadza. Babcia była "na chodzie", ale z wieloma rzeczami sobie
nie radziła. Raz o mało co nie wysadziła domu w powietrze, bo nie
umiała obsłużyć kuchenki gazowej.

[syla27]

ooo i o tym pisałam właśnie wyżej. Co to znaczy "poświęcić się"?
przecież ma się sowje dzieci i dom. Pomoc na miarę swoich możliwości
ok, ale przecież większość z nas nie może rzucić pracy by zajmować
się non stop chorym rodzicem.

[akle2]

To jakże musieli Ciebie torturować w dzieciśtwie, skoro się ZASTANAWIASZ? Nigdy, przenigdy nie zostawiłabym rodziców bez opieki, gdyby faktycznie jej potrzebowali (a niedługo może się to stać faktem), mimo że między nami bywało różnie.

[estelka1]

Moja mama już nie żyje. Mimo choroby niemal do końca była samodzielna, ba na pełnym chodzie. Dopiero ostatni miesiąc przykuł ją do łóżka, trzeba było ją karmić myć, prowadzać do łazienki. Większość czasu był z nią tata, ja wpadałam przed pracą zobaczyć co się dzieje, wstawić obiad, w ciągu pracy "urywałam" godzinkę, żeby zobaczyć, co się dzieje, po pracy też szłam do rodziców, żeby pomóc tacie, umożliwić mu wyjście chociaż na chwilę z domu, bo bał się zostawiać mamę samą i byłam z rodzicami do wieczora, dopóki nie umyłam mamy i nie położyłam na dobre spać. Było ciężko, ale nie zastanawiałam się nad tym. Dla mnie to było oczywiste, zwłaszcza że miałam świadomość, iż mama umiera. Córka po szkole też przychodziła do dziadków i pomagała mnie i tacie w opiece nad mamą.
Mój tata jest trudnym człowiekiem, absorbującym bardzo i wolałabym, aby do końca zostało tak, że on mieszka u siebie, ja u siebie. Jest już niemłody, nieco schorowany, ale w pełni samodzielny. No, czasem trochę niezaradny. Dzieli nas 10 minut nieśpiesznego marszu, jadąc autem jestem u niego w ciągu 3 minut. Widujemy się praktycznie codziennie. Wpadam do taty chociaż na parę minut, czy jadę z nim na zakupy, podwożę gdzieś itp. Telefon jest w ruchu na bieżąco. Pomagam tacie przy większym praniu, myję u niego okna, prasuję, w niedziele i święta jemy razem obiad. I oby taki stan trwał jak najdłużej. Ale jeśli nie będzie innego wyjścia, zabiorę tatę do siebie. Nie będzie lekko, wiem. Ale mimo swoich wad, mimo że jest marudny i czasem męczący, jest najlepszym ojcem i dziadkiem na świecie. Może i nie raz, nie dwa sprawił mi przykrość jakimś komentarzem, może i kłócimy się namiętnie o wszystko (chociaż po śmierci mamy odpuściłam sobie i uszczelniłam się na jego zaczepki), ale gdy u mnie dzieje się coś złego, nigdy mnie nie zawiódł, nie powiedział że nie ma czasu, czy że ma jakieś ważniejsze zajęcia. To jest po prostu mój ojciec i wszelkie komentarze są zbędne.