ciąża i prośba o wsparcie

[trolka72]

Właśnie dowiedziałam sie, ze jestem w ciąży. Trzeciej. Nie planowanej. Ciąża
staje w poprzek moim planom zawodowym. Jestem zła i przestraszona.
Nasza rodzina jest bardzo udana, mąż twierdzi, ze sobie poradzimy i bedzie
dobrze. Proszę, pomóżcie mi w to uwierzyć, bo teraz jestem podłamana...

[agacz2905]

A w jakim wieku masz dwoje już urodzonych dzieciaczków? W zależności od ich
wieku będzie Wam na poczatku trochę trudniej lub trochę łatwiej, poza tym - tak
jak mówi Twój mąż - poradzicie sobie). Rozumiem, że możesz być "zła i
przestraszona". Wierzę też, że z czasem ten stan minie. Oswoisz się z trzecią
ciążą. Na wątpliwe "pocieszenie" dodam, ze być może mam taki sam problem).
Przesyłam pozytywne fluidy i wirtualne uściski.
Agnieszka

[mradford]

No to moje gratulacje!! I super masz madrego meza!Dasz sobie rade na
pewno,doswiadczenie masz a malucha bedziesz kochac nad zycie.A praca?Praca nie
zajac,nie ucieknie,jeszcze sie w swoim zyciu napracujesz az zanadto!!!Trzymam
kciuki i pozdrawiam..
Aha i nie podejmuj zadnych waznych zyciowych decyzji,wiesz hormony szaleja jak
w pralce na wirowaniu.Odradzam nawet wybor nowej fryzury))))

[agmar3]

wyobraź sobie ile osób zwali Ci się na Wigilię. Rewelacja. Gdy rodzi się
dziecko zawsze wszystkie sprawy lepiej się układają! I ta ciąża wyjdzie na
korzyść nawet Twojej karierze. Zobaczysz.
trzymam kciuki, powodzenia

[taissa1]

To normalne,że teraz jesteś podłamana.W końcu nie planowałaś tej ciąży...
Zobaczysz jednak,że gdy emocje opadną spojrzysz na tę sytuację zupełnie inaczej.
Jestem pewna,że skoro wychowałaś już 2 dzieciaczków to wychowasz i trzecie.
A gdy już maleństwo przyjdzie na świat będziesz je bardzo,bardzo mocno kochała.
Trzymam za Ciebie kciuki.Pozdrawiam gorąco ,taissa

[trolka72]

Moje babki mają 7 i 5 lat. Byłam na urlopach wych. około 4 lat i teraz naprawdę
kreci mnie praca i to, ze coś sie zaczęło dziać. Ja nie chcę już zamknąć sie w
świecie niemowlakowym a wiem, ze pogodzić wszystko bedzie mi bardzo
trudno.Trudno mi pogodzić się nawet z fizjologią ciąży. Tamte 2 ciąże były
planowane a ja w nich szczęśliwa. Wiem, ze muszę pogodzić się z sytuacją, ale
jakoś nie moge ( co prawda o ciąży wiem jakaś godzinę na razie.)

[taissa1]

Więc teraz trzymamy kciuki by urodził się synek
Zobaczysz,że wszystko się dobrze ułoży i nie będziesz żałowała że wróciłaś do
pieluszek.taissa

[dominikams]

Pomyśl, że całą ciążę możesz pracować. Możesz wrócić do pracy szybko, nie
musisz tym razem brać wychowawczego, może na początek pół etetu, jeśli będzie
można. I na pewno niedługo minie Ci ten nastrój. A ja też chciałabym trzecie...

[mradford]

a moze jest mozliwosc zeby skrocic wychowawczy o polowe a druga polowe oddac
mezowi?on posiedzi z dzieckiem,zrodzi wiezi a Ty wrocisz do pracy,bedzie wilk
syty i koza cala.....

[verdana]

No, to jesteśmy już dwie. Ja miałam to samo - dwoje podchowanych i kinder-
niespodziankę. Ale ja byłam brutalna. Trzecie oddałam do żłobka - choćby po to,
by starszym nie obniżył się poziom zycia. I wszystko było OK.

[trolka72]

Nie mam jeszcze stałego zatrudnienia, wiec to nie takie łatwe. Ok. grudnia
obronię doktorat, a potem - nie wiem...Mąż zarabia właściwie na cała rodzinę
(ja zarabiam dość niewiele, stypendium i zlecone, ale i tak jestem z tego
dumna). Trudne to wszystko. Dzięki, ze piszecie.

[allga]

Dzielna z Ciebie babeczka! Teraz skup się na doktoracie. Później reszta się
ułoży. Znam osobę, która ma baaardzo ciekawą pracę i jedzie na zleconych. Wiem,
że ciągnie Cię pewnie tak w ogóle do ludzi. Może uda się póki co stworzyc taki
układ, który, gdy Maleństwo podrośnie, zmieni się na etat?

Życzę Ci tego mocno i pozdrawiam!

[magdusia11]

CZEŚĆ!
Może to zabrzmi bardzo górnolotnie ale zdarzył się cud-Wasze dzieciątko.
Poradzicie sobie. Masz wsparcie w mężu to bardzo dużo.
Pewnie,że praca jest bardzo ważna,sama coś o tym wiem,bo będąc w ciąży na
zwolnieniu lekarskim pracowałam (Szefowie się zgodzili na układ,że pracuję w
domu), na macierzyńskim również, a zaraz po nim wróciłam do pracy.
Jak byłam w ciąży dwukrotnie leżałam na patologii i widziałam dramat kobiet,
które poroniły. Znam też tekie pary, które od lat starają się o dzidziusia i
nic z tego.
My z meżem też zastanawiamy się nad następnym dzieckiem (drugim) i też myślę o
pracy,chyba za bardzo.
Podtrzuymuję to co powiedziałam na początku zdarzył się cud.

Życzę dobrego samopoczucia i uwierz,że na pewno pokochasz Tą "fasolkę" tak samo
jak dziweczynki.

Pozdrawiam Cię z całego serca

Magda (Mama Oleńki-kochanej córeńki 20.12.2002)

[trolka72]

Dzięki, dziewczyny.
Na razie jest mi trudno, ale czas pewno zrobi swoje. Przykro mi wobec tego
dziecka, że tak je przyjmuję na tym świecie, ale nie chcę udawać przed sobą ani
kimkolwiek, że się cieszę, a inaczej niż przez udawanie nie da się radości na
razie wskrzesić...

[allga]

Daj spokój z tym poczuciem winy! Ambiwalentne uczucia wobec ciąży są całkiem
normalne, a zestawianie tego z kobietami, które poroniły lub dzieciaczków mieć
nie mogą jest gruuubą przesadą. Absolutnie się z Tobą zgadadzam, że lepiej
wprost powiedzieć co się czuje niż udawać. I na tym budować. A dziecka za
przeproszeniem to Ty jeszcze nie przyjmujesz na tym świecie, zrobisz to za
kilka miesięcy, jeśli zdecydujesz się je urodzić. Bez przesady. Pani, która
pomaga mi przy sprzątaniu zabraniała mi mieć złe myśli, kiedy przystawiałam
dziecko do piersi, bo je z mlekiem wypije... Daj spokój, kobieta też człowiek!

Będzie dobrze i trzym się!

[magdusia11]

Cześć Kochana!
Właśnie przyszłam do pracy (tylko tu korzystam z internetu) i mam sporo roboty
ale musiałam wejść żeby zapytać o Twoje samopoczucie.
Mam nadzieję, że wszytko powoli zaczyna się układać i masz lepszy nastrój.

Pozdrawiam Cię serdecznie z bardzo słonecznej Bydgoszczy!!!!!!!

Magda

P.S. Czytając krytykę mojego postu przez "allga" pomyślałam,że mogłam Cię
urazić. Nie miałam takiego zamiaru. Nie chciałam Cię z nikim porównywać. Jestem
z Tobą całym sercem i trzymam kciuki za całą Twoją rodzinę.

[trolka72]

Magdusiu,
dzięki za zainteresowanie. Naprawdę dobrze mi to robi)Nie czułam się w żadnym
razie urażona Twoim postem.
Na razie jeszcze bardzo mi trudno, prawie ciągle płaczę.Wierzę jednak, że
nadejdzie chwila, że zacznę oswajać się z sytuacją.
W moim otoczeniu dużo ludzi ma 3 dzieci, jednak mnie to nie przekonuje:
((.Pozdrawiam.

wsłuchaj się w siebie

[mama.razy.cztery]

hej, nie ma się czym martwć - Twoje dziewczynki są juz na tyle duze, że w
dużej mierze na pewno będą Ci pomagać. I wcale po urodzeniu dziecka nie musisz
zamykać się w domu. A może stać Was będzie na nianię - choćby tylko na kilka
godzin?

Ja miałam podobne odczucia przy kolejnych ciażach, ale sama się przekonasz -
wystarczy tylko jedno usg, tylko jedno badanie serduszka Twojej małej fasolki,
a pokochasz ją cąłym serduchem i nie beda miały znaczenia ani praca, ani
wszystko inne.

Trzymam kciuki i jakbyś chciała pogadać to pisz na maila gazetowego lub gg
6591003

niemartw sie

[czarnacz]

pomysl o tym ze jestem w gorszej sytuacji,niz ty.Bo jestem zupelnie sama i nikt
mi niepowie,ze sobie poradzimy.Jestem w osmym miesiacu ciazy i w kolko slysze
zebym oddala dziecko,bo i tak sobie nieporadze.Jestem bez pieniedzy,jeszcze nie
skonczylam szkoly......wiec niemartw sie malenstwa są najwazniejsze

[kocianna]

Moja siostra była trzecia i nieplanowana... mama chodziła od lekarza do lekarza
i zastanawiała się, czy zostawić, czy usunąć. A wtedy po dwóch cc trzecie mogło
być zagrożeniem dla jej życia...
Mam super siostrę, mistrzynię Polski w judo, pojedzie pewnie do Tokyo za 4
lata, i jakoś nas wszystkich udało się wychować, choć czasy były ciężkie. Teraz
mama mówi, że żałuje, że żałowała 10 lat spędzonych z nami w domu.
Będzie dobrze!

[mama.razy.cztery]

czarnacz - dobrze, że mówisz, że maleństwa są najwazniejsze. to znaczy, ze nie
zrobisz nic pochopnie. mam znajomą, która urodziła ale tylko po to, aby nie
oddać maluszka do rodziny adopcyjnej. nie chciała usunac ciazy ze względu na
wiarę. nie może się pozbierać choć minęło już kilka lat. ciagle myśli o tym
dziecku. wie, ze ma szczęśliwą kochającą rodzinę, ale ciagle coś w środku mówi
jej , ze dzidziuś gdyby był z nią byłby równie szczęśliwy. nie mówiąc o niej
samej.

teraz wszystko wydaje się trudne. ale gdy urodzisz, gdy spojrzysz w oczy
maleństwu, które będzie tuliło się do Ciebie, takie malutkie i bezradne,
zrozumiesz, że jesteś w stanie pokonać wszystkie problemy. staniesz się silna,
bo to własnie dzieciatko da Ci siłę.

nie poddawaj się i dbaj o siebie

[czarnacz]

No fakt ciężko,ale ciągle myśle,że on jest najwazniejszy i że musze wszystko
pokonac.Ja miałam ciężkie życie,a teraz mam jeszcze cięższe,ale nie chcę żeby
moje maleństwo miało to samo

[trolka72]

Dzięki dziewczyny za wsparcie.
Ja też myślę, ze dziecko jest bardzo ważne-tak samo jak i moje starsze
dzieciaki i ja i mąż.
Myślę, że Wasze rozważania o adopcji są po prostu zainspirowane moim problemem-
ja uważam adopcję za wielką tragedię dla biologicznej mamy- chyba długiej drogi
wymaga dojście do szcześcia i spokoju wtedy, sama nie zdecydowałabym się na
nią , chyba, ze w przypadku życiowej tragedii (jak choroba nieuleczalna).
Ja na pewno nie jestem w takiej sytuacji.
Dziękuję Wam za otwarte serca.
Pomalutku godzę się z faktami-zapisałam się do lekarza, powiedziałam o ciąży
rodzicom i od nich też uzyskałam wiele mądrego wsparcia.