W zasadzie my z mężem nie obchodzimy, jakoś nie przyjęło się to święto u nas. Mąż przeważnie kupuje jakiś gadżet sercokształtny (bo trudno tego dnia nie natknąć się na coś takiego, więc kupuje "odruchowo"), ja nawet tego nie.
Ale wczoraj pod wpływem jakiejś walentynkowej reklamy w TV powiedziałam - wiesz co, zaproś mnie na walentynkowy obiad do restauracji xxx (nasza ulubiona restauracja).
Na co mój mąż : "O, to dobry pomysł. Zabierzemy Piotrka *, bo mówił mi ostatnio, że chciałby się tam wybrać".

(* Piotrek to przyjaciel męża "od zawsze", stary kawaler, dość nudny i upierdliwy.)
Nie wiem jak zareagowałaby statystyczna emama, ale ja parsknęłam śmiechem, tak mnie rozbawił kontrast pomiędzy "założeniami" tego święta a podejściem do niego mojego męża...