Być sobą

[kosmos_pierzasty]

Co to dla Was znaczy?

[strasznymruk]

Być sobą, to być sobą.
Problem z tym określeniem mogą mieć chyba tylko osoby z rozdwojeniem jaźni.

[jola-kotka]

Zyc po swojemu nie ogladajac sie na innych, nie zmieniac pogladow bo takwypada bo inni tak mysla. Ubierac sie wygladac jak ja chce lubie i nie myslec co inni o tym powiedza.

[kosmos_pierzasty]

Do założenia wątku skłoniła mnie powieść, w której tak mniej więcej to było ujęte.
Zastanawiam się jednak co z aspiracjami, ambicjami w konfrontacji z wygodą i poczuciem, że jest doskonale tak jak jest? Taka sprzeczność I co z nią ewentualnie począć?

[jola-kotka]

A co to ma wspolnego jedno z drugim? Byc soba w kazdej sytuacji nie znaczy rezygnowania z aspiracjami, ambicjami z poczuciem, ze jest doskonale tak jak jest. Bycie soba to robienie, dazenie do celu wedlug swoich zasad bez naginania sie do innych a nierezygnacja z czegos.

[kosmos_pierzasty]

Co ma wspólnego? Że czasem jedne aspiracje wykluczają inne. Natomiast wydawać by się mogło, że fajnie dorastać do własnych ideałów w każdej dziedzinie życia. Tymczasem rzeczywistość weryfikuje takie pomysły dość skutecznie

[maaria33]

Zastanawiam się jednak co z aspiracjami

[maaria33]

“Be yourself; everyone else is already taken.” Oscar Wilde

[kosmos_pierzasty]

Wilde jest cudowny

[milamala]

Takie haslo kojarzy mi sie z dojrzewaniem, w ktorym kazdy na sile wymyslal, zeby sie roznic/nie roznic od innych, aby "byc soba". Obecnie nie znaczy to dla mnie komletnie nic.

[lauren6]

Slogan z poradników dla nastolatek.

[kosmos_pierzasty]

No tak, ale właśnie jak rzecz się ma z puntu widzenia dorosłego? Mogłabyś rozwinąć?

[lauren6]

Dorosły zazwyczaj ma poważniejsze problemy niż roztrząsanie dyrdymałów.

[kosmos_pierzasty]

Jednak pojawia się też hasło, że z biegiem lat można zgubić siebie - przez oczekiwania, obowiązki, różne ograniczenia itp. W takim kontekście czy nadal mowa o "dyrdymałach"?

[ewa_mama_jasia]

Można też znaleźć. Inną siebie, bogatszą, zorientowaną na inne cele.

[miss_fahrenheit]

Wychodzi na to, że nic nie znaczy. Jestem sobą, ze swoimi wadami i zaletami. Jedną z moich cech jest perfekcjonizm i wieczny głód wiedzy - uważam, że wciąż można być lepszym niż się jest, wiedzieć więcej, niż się wie - czy wobec tego jestem sobą, czy nie jestem, albo dopiero będę?

[chatgris01]

kosmos_pierzasty napisała:

> Co to dla Was znaczy?

Nie udawac kogos innego.

[kosmos_pierzasty]

Inaczej napiszę. Widzę, że temat mało ciekawy... no trudno Może ktoś coś jednak doda.

Na ile Wasza wizja siebie z młodości pasuje do obecnej?

[35wcieniu]

Nie miałam żadnej wizji, przynajmniej nie pamiętam zebym o czyms takim myslala.

[kosmos_pierzasty]

Kurczę... myślałam, że każdy ma... (z siebie się śmieję)

[alin9]

Ja mogę się śmiać z siebie.Jako nastolatka nie miałam żadnej wizji.Obecnie bycie sobą(życie zgodnie z zasadami i ze sobą)jest dla mnie ważne.Kiedyś zawsze się starałam dopasować.Teraz dojrzałam do tego,że nie muszę tak w każdej sytuacji.

[hungaria]

W jakichś 50%.
Z jakiegoś powodu miałam wizję siebie dorosłej a'la kobiety z powieści Joanny Chmielewskiej - zaradne, samodzielne, z wolnym zawodem, prowadzące ciekawe życie i grające po nocach w brydża
Zawód mam taki, jak wymyśliłam sobie w szkole podstawowej, tylko niestety codzienność nie jest tak barwna.
Czuję, że 'jestem sobą' - realizuję swój plan na życie (a nie rodziców czy szeroko pojętego 'społeczeństwa') i jestem dobrym człowiekiem, nawet jeśli czasem dostaję za to po d.... (ale przynajmniej co rano mogę spokojnie patrzeć w lustro).

[jola-kotka]

Temat jest bardzo ciekawy tylko ciezko ogarnac co autor mial na mysli serio nie wiem jak sie do tego odniesc zeby trafic w twoj tok rozumienia tematu.

[kosmos_pierzasty]

Mój tok rozumowania był taki, że sobie zaczęłam kombinować, czemu w niektóre dni się siebie czepiam, że coś tam nie jest tak idealnie jak sobie wymyśliłam za młodu - czyli że nie jestem taką sobą, jaką miałam być. I wiem, że mogłabym się starać nadgonić, zmienić, ale ponieważ wiązałoby się to z pewnymi kosztami, co oczywiste, to nie za bardzo widzę w tym sens. Szczególnie, że w niektórych kwestiach z kolei rzeczywistość przerosła marzenia chyba - może skromne marzenia miałam

Trochę spoczęłam na laurach chyba A że dziecko mi rośnie i za te 2-3 lata pewnie będę już mieć jeszcze więcej czasu i energii dla siebie (a i tak mam niemało), to teoretycznie powinnam zacząć realizować dawne ambicje. Tyle że nie mam przekonania, czy jest sens, bo dobrze mi z tym, co mam i co osiągnęłam. Jest też taka opcja, że te pomysły z czasów młodości, to po prostu niedojrzałe rojenia Nie wiem, czy cokolwiek rozjaśniłam

[jola-kotka]

Nadal nie widze zwiazku miedzy tym co piszesz a tzw. Byciem soba. Mylisz realizacje siebie z jestem soba. A to sa dwa rozne pojecia.

[kosmos_pierzasty]

Dlaczego dwa różne?

[ewa_mama_jasia]

Nie masz żadnego obowiązku realizować tego, co sobie kiedyś zamarzyłaś. Możesz sobie realizować coś nowego, co Cię bardziej zainteresuje. Jeśli wymyśliłaś sobie kiedyś np. doktorat z matematyki a teraz myślisz o podyplomówce z psychologii biznesu lub kursie kucharskim to dlaczego nie? Tak samo jeśli np. wymyśliłaś sobie za młodu pobyt półroczny w stacji badawczej w Arktyce a teraz np. bardziej skłaniasz się do wolontariatu w parku narodowym w Zimbabwe to dlaczego nie? A jeśli zamiast stacji arktycznej czy rezerwatu w Afryce wolisz posiedziec na kanapie i zgłębić bibliografię Myśliwskiego lub Eco, też masz prawo.

[maaria33]

Myślę, że za tematem wątku kryje się pytanie czy gdzieś po drodze nie zagubiliśmy siebie – w pośpiechu, komformizmie, wygodzie. Nie ma nic złego w zmianie pomysłu na życie, na realizację siebie. Gorzej jeżeli istota pomysłu się nie zmieniła (nie mylić z „akcesoriami”), ale my odpuściliśmy bo „za późno”, „co ludzie powiedzą”, bo odzywają się w nas niechciane, ale automatycznie wchłonięte zasady.

[ewa_mama_jasia]

"Za późno" może być na realizację pewnych planów - np. zawodowego muzyka, sportowca, na niektóre studia zdaje się jest granica wieku. I wtedy faktycznie będzie za późno. "Co ludzie powiedzą" - to już kwestia indywidualna, na ile człowiek jest wewnątrz czy zewnątrzsterowny. Jeśli coś jest marzeniem od lat a istnieje szansa żeby to spełnić, można próbować. Tylko trzeba przemyśleć, jak to się ma do tzw. ekologii życia codziennego - czy praca pilota wycieczek nie utrudni opieki nad dzieckiem, czy stać rodzinę na opłacanie kolejnych studiów, jak np. kurs skoczka spadochronowego będzie się miał do faktu, ze mam dziecko i jestem za nie odpowiedzialna.

[maaria33]

Na tym forum jest wiele przykładów tego, że ludzie mają bardzo konkretna wizję nie tylko tego jak chcieliby żyć, ale też tego jak żyć powinni inni. Podejrzewam, że takie „zaangażowanie” w cudze życie oznacza, że sami jesteśmy więźniami danej zasady czy idei. Może się mylę, ale wydaje mi się, że im więcej prawdziwej wolności dajemy sobie, tym więcje dajemy innym. Dlatego kiedy widzę stanowcze wpisy o tym jak ktos powinien się ubierać, gdzie posadzić gościa na komunii, czy mieć dzieci i ile, itd to mam ochotę zapytać – co 16 letnia Ty powiedziałaby o Tobie teraz? Czy przypadkiem nie wstydziłaby się za Ciebie? Czy Twoja presja na innych nie wynika z tego, że Ty sama poddałaś się presji?

Trudności i przeszkody obiektywne to inna para kaloszy.

[konsta-is-me]

Moja jest ciut lepsza n iz myslalam.
To skomplikowane.
Ale wyobrazalam sobie siebie jako pania bizneswomen koniecznie w bialym kostiumiku i malym dzieckiem po 40-tce.
Obydwu brak.
Bizneswomen tez nie jestem.

[ewa_mama_jasia]

Żeby robić to co chcę i to co muszę. Ale "muszę" wynika z tego, co sobie dobrowolnie wzięłam na głowę - czyli obowiązki domowe i wobec dziecka, praca zawodowa, obowiązki wobec siebie. Będąc sobą nie muszę przekonywać innych że moja racja jest najlepsza bo moja, nie muszę się z nikim ścigać na lepszosc - chyba że chcę. Mówię co myślę (choć nie zawsze muszę to robić). Generalnie być sobą to według mnie czuć się dobrze z sama sobą, wyznaczać sobie standardy, zakres zadań i granice i ich przestrzegać.

[1matka-polka]

Dla mnie bycie sobą oznacza, że robię i mówię, to na co mam ochotę.

[1matka-polka]

Dlatego uważam, że niektórzy mogą często być sobą, bo ich cechy charakteru pokrywają się z oczekiwaniami społecznymi a inni muszą udawać ciągle kogoś innego, żeby np. nie iść do więzienia albo nie stracić pracy...