To jest mobbing?

[tryggia]

Bo w sumie, to myślę, że i tak u nie.
Chodzi o sytuację, w której szef, wiedząc o preferencjach politycznych/religijnych pracownika, często go o to zaczepia. Naturalnie, szef ma przeciwne.
Sytuacja jak najbardziej prawdziwa.
Nie traktuje pracownika gorzej, nie obciąża, ale dogaduje. Zespół niewielki, kontakty codzienne i codzienne szpilki.
Pracownik prosił, by tego nie komentować, ale szef nie może sobie darować i ciągle mu "się kojarzy".
Mobbing czy nie?
Tak, wiem, to zależy od opcji... 😁

[ga-ti]

Najwyraźniej szef jest niewychowany, kulturalny człowiek wie, kiedy żart nie jest żartem.
A jeśli wie i nadal 'żartuje' no to albo mobbing, albo zwykłe chamstwo.

[jematkajakichmalo]

Ja napisze jak ja bym to odebrala. Dla mnie byloby istotne czy sa to wlasnie uwagi dotyczace polityki, religii czy tego, ze jestem np. wege itp. Jakby mnie ogolnie inaczej nie traktowal i robil tylko uwagi co do np. preferencji politycznych mialabym to w nosie, religijnych juz nie. Ja wiem, ze to na ematce calkiem normalne, ale obrazanie/wytykanie tych kwestii to dla mnie zupelnie inny kaliber i tu zastanawialabym sie co z tym dalej zrobic.

[zawsze-w-drodze]

Takie przypiep...nie sie non stop JEST mobbingiem - zwłaszcza, że pracownik nie jest na równych prawach i nie moze odpowiedzieć. Niezależnie, czy dotyczy przekonań politycznych, religijnych, koloru włosow, stanu cywilnego, liczny posiadanych dzieci/ich braku czy czekogolwiek niezwiązanego z pracą. Po prostu.

[troompka]

a na jakich prawach jest pracownik w stosunku do szefa, jesli chodzi o sfere prywatną? Ani chwili bym sie nie zastanawiała nad odpowiedzią, jesli szef zahaczałby mnie o sprawy prywatne i w nosie miałabym, że jest szefem. To, że tak myslimy robi z nas ofiary.

[35wcieniu]

Nie wiem czy mobbing, na pewno buractwo szefa, ale przy tym kolejny argument za tym żeby nie paplać w robocie o takich sprawach jak poglądy polityczne, przekonania religijne, życie prywatne.

[z_lasu]

> ale przy tym kolejny argument za tym żeby nie paplać w robocie o takich sprawach jak
> poglądy polityczne, przekonania religijne, życie prywatne.

Pewne rzeczy ciężko jest zataić, jak choćby dietę wegańską czy ateizm (w kraju, gdzie nikt nie pyta czy Twoje dziecko idzie do komunii, tylko przyjmuje to za oczywistość i wypytuje o szczegóły).

[35wcieniu]

Nie mam zdania, mnie nigdy nie było ciężko zataić ani jednego ani drugiego, poza tym co tu zatajać, po prostu o tym nie gadam.

[z_lasu]

A Ty masz dzieci? O, a ile ma lat? To w zeszłym roku był u komunii! Moja w tym roku idzie. A gdzie robiłaś imprezę?

Pani Zosiu, proszę, specjalnie dla Pani, bo wiem, że Pani lubi sernik. Ale dlaczego nie? To domowy! Specjalnie dla Pani! Tu prawie nie ma kalorii! Żelatyna? No to co, że żelatyna?

[35wcieniu]

Wiadomo że trudno nie odpowiadać na pytania o to czy ma się dzieci, ale generalnie uważam że w pracy naprawdę nie ma potrzeby paplania o życiu prywatnym. A już przykład z sernikiem... no nie wiem, może miałam szczęście, ale jak czegoś nie chcę jeść to mówię "nie, dziękuję" i tyle, nikt nie drąży z jakich przyczyn.

[z_lasu]

Wiadomo, że jak ktoś przyniesie ciasto i częstuje wszystkich ogólnie to wystarczy "nie, dziękuję". Chodziło mi o sytuację, kiedy ktoś częstuje Ciebie w szczególności (w ramach wdzięczności np.) i wie, że coś lubisz/jadasz. Nie wie, że jakiś składnik jest dyskwalifikujący. Ciężko wybrnąć z takiej sytuacji nie podając prawdziwego powodu. Poza tym zakładając, że nie mówimy o jednorazowym kontakcie z klientem, tylko o osobach, z którymi kontakt jest regularny lawirowanie też może spowodować problemy w relacjach. I wcale nie trzeba "paplać", po prostu pewne rzeczy ciężko jest zataić.

[kyrelime]

Tak. Skoro robi to notorycznie, w obecności innych pracowników, pomimo, że był wyraźnie proszony o nie podnoszenie tematu, który z pracą nie ma nic wspólnego. Oczywiście można sobie pozartowac razem, ale tutaj to jednostronne. Dla mnie mobbing, choć obstawiam, że wynika on z buractwa czy też braku ogłady szefa, a nie z samej chęci mobbingowania.

[kyrelime]

*niepodnoszenie, słownik robi wszystko, żeby być krok przede mną.

[aqua48]

Tak to jest mobbing. Nagabywanie na tematy poza pracowe i regularne dogadywanie.

[nowalia]

I to w bardzo nieładnej formie, bo niby kulturalnie, bez dyskryminacji, ale jednak. W białych rękawiczkach.

[lauren6]

Dlatego w pracy nie rozmawia się o polityce i religii. Dobra zasada, polecam.

[fraudes]

Czasem się nie da - jak np. w piątek bierzesz schabowego w stołówce

[lauren6]

Polecam zostanie wegetarianką

[fraudes]

Schabowy to tylko przykład, niestety.

[lauren6]

Serio, trzeba być bardzo wyczulonym na tego typu kwestie i z łatwością można się przeslizgnąć bez przyznawania do swoich poglądów. Ja kiedyś pracowałam w takiej katolskiej firmie i np w wielki post robiłam sobie dietę odchudzajacą. W oczach szefostwo miałam olbrzymi plus za odmawianie słodyczy w tym czasie, a nie mieli pojęcia o prawdziwych powodach mojego zachowania.

Tak, czasami trzeba grać i udawać by mieć normalne stosunki w pracy. Taki lajf.

[fraudes]

+++

[iwoniaw]

No ok, robiłaś sobie dietę w poście, dostosowałaś swoje zachowania tak, żeby się kamuflować, ale to nie zawsze jest takie proste. Też nie jestem zwolenniczką paplania w pracy o jakichś intymnych sprawach i szczegółach życia prywatnego, ale pewne rzeczy "wychodzą" przy zwykłym small talku, zwłaszcza gdy, jak w przykładach wyżej, ludzie o różne rzeczy pytają wprost, domniemywając w dodatku różne rzeczy (typu że "oczywiście" dziecko idzie do komunii, nie jesz wieprzowiny, masz ślub z ojcem dziecka, nie zagłosowałabyś na partię x, to jasne, że żarty z polityka y są przezabawne itd.) - komuś, z kim widujesz się sporadycznie (typu szef szefów przyjeżdża raz na pół roku z centrali) albo wymieniasz z nim tylko maile służbowe nie musisz odpowiadać prawdy i możesz pewne rzeczy przemilczeć, ale jeśli siedzisz z kimś w jednym pomieszczeniu przez 8h dziennie, to trudno się nie odzywać na żaden potencjalnie "drażliwy" temat i nie odpowiadać na pytania. Pytanie zatem, jak długo można "grać i udawać, by mieć normalne stosunki w pracy" i nie wybuchnąć w końcu - i co zrobić, żeby jednak mieć te normalne stosunki i święty spokój jednocześnie. Bo opisana osoba, jak wynika z postu startowego, nie zaczyna wątku " och, ci !#$#^#& politycy partii x", a mimo to ciągle i ciągle jest atakowana tekstami "pewnie ci się partia x nie podoba, bo tych $%^%$#@ z y wolisz, co?"

[tryggia]

Dzięki za odpowiedzi. Ta osoba ma bardzo dość i nosi się z zamiarem zmiany pracy, ale z pewnością polubownie, eh...

[z_lasu]

Nie dziwię się. Szarpiąc się może więcej stracić niż zyskać.

[fraudes]

Moim zdaniem to rodzaj mobbingu, jest to jedno z wielu zachowań mobberskich mojej szefowej

[anorektycznazdzira]

Oczywiście, że mobbing, o ile doprowadza pracownika do rozstroju nerwowego.
Definicja mobbingu jest taka, że jesli pracownik się dobrze bawi i spełnia w polemikach, to nie mobbing. Jeśli rzecz się upierdliwie powtarza i doprowadza do rozstroju- mobbing.
Jeszcze zanim pracownik przyniesie pierwsze zwolnienie od psychiatry można śmiało sprowadzić szefa na ziemię, że pozwala sobie o wiele za dużo.

[betty_bum]

A dlaczego ta osoba ujawniała w pracy swoje poglądy? Najpierw się agituje, nawraca czy na odwrót, a potem zdziwienie, że to nie idzie w niepamięć? Mało to osób za poglądy awansowało czy wyleciało z pracy?

[demodee]

> A dlaczego ta osoba ujawniała w pracy swoje poglądy?

A teraz w Warszawie, to wielu pracowników, na prośbę szefów, będzie się deklarowało jako LGBT, ponieważ tacy pracodawcy będą mieli preferencje przy przetargach miejskich.

I od razu wzrośnie w stolicy w stolicy liczba osób seksualnie nienormatywnych!