nerwica - czy kos choruje ?

[l.e.a]

NIE NAWIDZE SWOJEJ CHOROBY ! chcę ją zwalczyć, staram się .. czasami czuję
się jak z innej planety
czy ktoś też walczy z nerwicą ?

dla tych, którzy do tej pory sie nie spotkali zta chorobą ...

cyt.
" Terminem "nerwice" obejmuje się zespół psychogennych zaburzeń
emocjonalnych, których źródłem są nierozwiązane nieuświadomione konflikty
wewnętrzne. Najczęściej są to konflikty pomiędzy dążeniami jednostki a jej
możliwościami, potrzebami a obowiązkami, pragnieniami a normami etycznymi.
Pojawiają się wtedy, kiedy wrażliwa i nieodporna na stresy osobowość
poddawana jest presji sytuacji (często świadomie akceptowanej), a wymagającej
od niej funkcjonowania sprzecznego z nieuświadomionymi tendencjami.

Psychicznymi objawami nerwicy są najczęściej lęk, apatia, przygnębienie,
różnego rodzaju fobie i natręctwa, histeria i hipochondria.

Często występują zaburzenia czynnościowe różnych narządów wewnętrznych, mimo,
iż nie stwierdza się żadnych zmian organicznych.

Źródła nerwicy często znajdują się w dzieciństwie chorego, kiedy to
niewłaściwe metody wychowawcze, presje i oczekiwania wpłynęły na
ukształtowanie niewłaściwych cech osobowości, uniemożliwiających
samoakceptację i wykształcenie umiejętności adaptacyjnych.

Stany nerwicowe powodują nieprzystosowanie do życia, niezdolność
samorealizacji, zaburzają kontakty z innymi. Leczenie nerwicy polega na
długotrwałej psychoterapii, której celem jest uświadomienie sobie przez
pacjenta istoty wewnętrznego konfliktu, rekonstrukcja osobowości i
rozwinięcie zdolności adaptacyjnych. Środki farmakologiczne mogą mieć funkcję
tylko wspomagającą. "

KOSZMAR

[coronella]

ja stałam się baaardzo nerwowa I to, paradoksalnie, w momencie, gdy życie
bardzo mi się wyciszyło. Urodziłam dziecko, siedzę w domu, za 3 miesiące będę
mieć drugie, tez z nim posiedze.
Wybucham w tak nieoczekiwanych momentach, ze zaskakuje sama siebie. Czasem
budzę sie już z postanowieniem- dzisiaj zrobie rodzinie piekło!

Koszmar. Dosłownie.

do coronelli

[l.e.a]

coronella - nerwica to nie nerwowość, ja jestem osobą BBARDZO spokojną -
przeczytaj sobie - czym jest nerwica

[malgra]

mój mąż od kilku lat leczy nerwicę lękową.Na początku,przy pierwszych atakach
myśleliśmy ,że to serce.Na szczęście dość szybko trafiliśmy na lekarza, który
zdiagnozował właściwie chorobę i wysłał do odpowiedniego specjalisty.
Dodam jeszcze ,że mąż jest spokojnym, ciepłym, pogodnym człowiekiem i gdyby nie
to,że łyka tabletki i czasem żle się czuje- głównie w nocy, zapomniałabym, że
jest chory.

[blondyneczka30]

tak l.e.a. ja choruję i to bardzo poważnie choruję , nerwica wykańcza mnie
niemal każdego dnia , i mam wrażenie że w końcu mnie zabije, tak dokładnie to
mam na mysli. mam zaawansowane stany lękowe z omdleniami, silnymi bólami
brzucha i zaburzeniami pracy w tej chwili już całego organizmu , moje lęki
doprowadziły mnie do tego iż ważę ledwie 40 kg / 155 cm wzrostu/ i nie jest to
anoreksja . nie mam siły już walczyć , a muszę mam dla kogo żyć . Nerwica to
straszna choroba i ciężko z niej wyjść niestety.
pozdrawiam Cie cieplutko, trzymaj sie , pamiętaj nie jesteś sama

[l.e.a]

ta choroba to istne piekło nie raz juz byłam święcie przekonana ,że umieram
na zawał ale nie chce się poddać, tym bardziej, że znam przyczynę, a źródło
niestey ma w dziciństwie, długa droga przede mną....wszystkim chorujacym ,zyczę
dobrego samopoczucia i uwolnienia sie od tego paskudstwa !

Ps. czy chodzicie na terapię ? ja dopiero zaczęłam ale czuję, że mi pomogą

[mrufkaa]

Lea,
tysiac usciskow, trzymaj sie mocno i nie poddaj tej paskudzie...
ja mam raczej depresje, ale tez silna osobowosc, wiec odstwilam tabletki
probuje radzic sobie sama.
Mamy dla kogo walczyc.
Usciski.

[mama_jej]

moj ojciec twierdzi ze jestem histeryczka jednak wydaje mi sie ze moje
gwaltowne reakcje na spiecia z dziadkiem (mojej corki) to tez niepoukladane
sprawy z dawnych lat. nigdy nie mialam z nim dobrego kontaktu, dzisiaj nawt po
glupich sprzeczkach mam potworne bole brzucha, czasem wymioty... nie wiem czy
to nerwica, moze czas wybrac sie do specjalisty?
dziewczyny trzymajcie sie

[maxim31]

L.e.a. parę lat temu również miałam podobny problem - z nerwicą lękową. Doszło
do tego, że nie wychodziłam z domu w obawie, że cos się stanie. Ciągle
brakowało mi powietrza. W najostrzejszym okresie choroby ważyłam 47 kg i prawie
nic nie jadłam.
Nie jeździłam również autobusami - bałam się.
Nie wiem, czy będę miała kiedykolwiek nawrót choroby.
Podziałała na mnie świadomośc, że ja nie chcę takiego życia. Zycia w ciągłym
lęku i myśleniu o sobie. Życie na to jest zbyt piękne i zbyt krótkie.
A przy tamtym stanie nie bylo możliwe nawet to, żeby gdzieś pojechac, coś
zwiedzic, z kimś sie spotkac.
Pomogła mi również świadomośc posiadania dziecka. Chociaz to właśnie po
urodzeniu syna choroba zaatakowała.
W mężu oparcia nie miałam - on mojego stanu nie rozumiał. I paradoksalnie to
również pomogło w walce z chorobą.
Wyjście na prostą zajęło mi ok. dwóch lat. Pomógł mi Xanax, kt. jadnak
zażywałam wtedy, gdy się b. źle czułam (nie było to regularne zażywanie leku).
Obecnie żadnych leków uspakajających (oprócz persenu) nie mam w domu.
Myślę, że należy walczyc ze swoimi słabościami, nie skupiac się za bardzo na
sobie. Otworzyc się na innych. Jak również docenic siebie.
Każde zwycięstwo , przezwyciężenie (pokonanie) sytuacji zagrożenia - pomaga.
Drobnymi krokami należy iśc do przodu.
Dla mnie świadomośc zmiany jakości życia była celem nadrzędnym.

[l.e.a]

maxim - widzisz, ja mam ogromne problemy z emocjami, ze swoją nadwrażliwością
należę min. do DDA, chcę to zmienić, mam ogromne wsparcie w mężu, leki musiałam
zacząć brac w momencie kiedy nie byłam w stanie ruszyć się z łóżka, a moje
myśli skupiały się tylko na strachu i lęku - koszmar 30 marca mam kolejne
spotkanie z terapeutą, nie mogę się doczekać ...

[maxim31]

L.e.a. wiem jak się czujesz. Ja również byłam otoczona lękiem. Lęk był we mnie,
ja byłam lękiem, oddychałam lękiem. W najostrzejszym okresie choroby czułam się
tak, jakby od innych oddzielał mnie gruby mur, tak inne wydawało mi się moje
własne życie. Przed wyjściem z tego miałam często napady paniki.
Pomyśl sobie, że nic, ale to absolutnie nic nie może się Tobie stac. Ten strach
o własne życie jest irracjonalny.
I wiem, jak trudno się tego myślenia pozbyc.
Ja przestałam w pewnym momencie oglądac się wstecz. Nic mi to nie dawało, a
powodowało przygnębienie. Zmuszałam się do normalnego życia, krok po kroku
praktycznie uczyłam sie go na nowo.
Psychoterapeuta powiedział, że najważniejsze jest to, żeby pokonac własnymi
siłami, wolą, umysłem ten strach. I że nikt za mnie tego nie zrobi - bo ja sama
decyduję o własnym życiu. I o jego jakości.
Wystarczyła tylko jedna wizyta.
Chociaz wiem, że na chorobę często ma wpływ sytuacja rodzinna w okresie
dzieciństwa. Też nie miałam spokojnego domu.
Ja z moim strachem postanowiłam walczyc. I zaparłam się, że musi sie udac.
Wielokrotnie w tym okresie bałam się o własne życie. Dusiłam się. Ale walczyłam.
I na podstawie własnych doświadczeń wiem, że jest możliwa wygrana.
Musisz się otworzyc na innych. Mnie pomogła zasadnicza zmiana w podejściu do
mnie samej - przestałam zwracac szczególną uwagę na swoje emocje, odczucia.
Nauczyłam się dystansowac swoje problemy. Gdyz tak naprawdę w pewnym momencie
wydawały mi sie najważniejsze - a przeciez każdy ma swój bagaż- nie tylka ja.
Uwierz mi (chociaż wiem, że teraz dla Ciebie zabrzmi to paradoksalnie) szkoda
czasu na nerwicę.
Mnie ta myśl pomogła.

do maxim31

[l.e.a]

też chcę w to wierzyć, dlatego walczę z moja chorobą
pozdrawiam cieplutko słonko

[maxim31]

Będzie dobrze.
Również pozdrawiam na wesoło

[babsee]

Lea-ja także należe do DDA.stąd moja nerwica.Ujawniła się tuż przed maturą-
niewiarygodnym spadkiem wagi i omdleniami-przeszłam setki badań-podejrzewano
nawet krwiaka mózgu.Po badaniach lekarz powiedział-nic Pani nie jest,to tylko
nerwica i bez słowa zapisał psychotropy.Choroba jest okropna.Czasem przez pół
roku nic się nie dzieje,ale jak wraca...Chudne w oczach,mdleję,całymi dnaimi
trzęsą mi się łapy (czuje się jak żul)i mam tik w oku(to takie upokarzające)Ale
najgorsze sa bezsenne noce,kiedy mam ból w klatce piersiowej tak mocny,ze łzy
same płyną..I to poczucie alienacji.I to ciągłe zastanawianie się"czy jestem na
tyle walnieta,ze powinno się mnie zamknąć?"
Brałam prozac przez jakiś czas ale było jeszcze gorzej-odrealnienie całkowite.
teraz walczę.Staram się ignorowac chorobę.Ręce chowam do kieszeni.I cieszę się
moją córeczką.I zrobię wszystko,by jej ojciec nie zafundował jej takiego życia
jak moj mnie.
Czuję się często zupełnie sama z tym "wariactwem"Pozdrawiam Cie Lea.

do babsee

[l.e.a]

kochanie

ja czuję się identycznie, niestety mój ojciec zafundował mi w dzieciństwie
koszmar, skutki tego są fatalne: prawie zerowe poczuwcie wartości, czuję się
ZAWSZE ta gorsza, ta czego nic nie osiągnęła, której NIGDY sie nic nie uda, nie
wierzę w swoje możliwości, czuję się winna za błędy innych ... nie nawidzę bóli
w klatce piersiowej są tak sraszne .. leci ciśnienie w górę, a serce wali jak
oszalałe, bałam się,że umieram i ta niemoc czuję się często niezrozumiana
przez Świat. Ale walczę mam dobrych terapeutów. Od niedawna chodzę na terapię
indywidualna i grupową DDA - Będzie dobrze MUSI !

przytulam Ciebie i inne osoby cierpiące
lea

Terapia

[reed28]

Droga lea przaszlam terapie 5 lat temu tak jak ty dda indywidualna i grupowa
pomoglo wiem na co mam zwracac uwage nerwica sie wyciszyla po pewnym czsie
przeszlo. Zycze powodzenia i wiary w lepsze jutro....
Ps. Moj ojciec jest abstynentem od 13 lat.....

[babsee]

wstydzę się iść na terapię dda...Mam swiadomść ze to nie moja wina ale to mnie
upokarza.Jak tam jest?warto iść?Chodziłam 3 lata temu do psycholożki-przez
pierwsze 3 wizyty nie powiedziałam słowa..tak sobie siedziałyśmy i paliłyśmy
szlugi...Nie umiem się otworzyć.

do babsee

[reed28]

Idz najgorszym doradca w tej kwesti jest wstyd na mojej grupie byli wspaniali
ludzie dobrze wyksztalceni cudowne osoby.

[aari]

> prawie zerowe poczuwcie wartości, czuję się
> ZAWSZE ta gorsza, ta czego nic nie osiągnęła, której NIGDY sie nic nie uda,
nie
>
> wierzę w swoje możliwości, czuję się winna za błędy innych ...

Lea .. ja nie jestem DDA ... a czuję dokładnie to samo

[agacz2905]

Ja choruję, moja n. jest depresyjno-lękowa. Czasem są to stany bliskie
omdleniu, potworny lęk, tachykardia, czasem b. silnie odczuwalny ból różnych
narządów, mimo prawidłowych wyników wszystkich badań (np. ekg, próby watrobowe,
cała morfologia). Pamiętam jakie miałam koszmarne stany przed ślubem, lęk b.
silny, przerwy w świadomości, koszmarne bóle i zawroty głowy. Na podst. złego
zapisu eeg zdiagnozowano wtedy epilepsję i w wyniku tej mylnej diagnozy brałam
tegretol przez dwa lata(. Ogólnie nerwica to koszmar, wiem coś o tym. Ale mam
świadomość, że niektóre konflikty i dysonans moich pragnień (tego, co bym
chciała) a rzeczywistością (tego co jest) nigdy nie zostaną rozwiązane.
Pozdrawiam
Agnieszka

[cz.wrona]

Leuś przesyłam tysiąc buziaków i uścisków po kablach dla Ciebie i Twojej
Rodzinki

cmok
cmok
cmok

[ledzeppelin3]

Dziewczyny, jesteście bardzo dzielne. Trzymam za Was kciuki, najważniejsze za
Wami- zdanie sobie sprawy z problemu, właściwa diagnoza i podjęcie leczenia.
Pewnie, że każdy dzień jest walką...Ale to, co przychodzi z trudem (pokój w
sercu), tym lepiej smakuje. Nie pdodawajcie się. Z każdym rokiem wchodzą coraz
lepsze leki, coraz więcej wiadomo o zaburzeniach nerwicowych. Pozdrawiam.

[evee1]

Ja meczylam sie z moja nerwica lekowa (plus lekka depresja) dobrze ponad 10 lat.
W sumie jakby przeczesac Wasze posty, to mialam wszystkie objawy, z wyjatkiem
omdlen i niskiej wagi ciala ).
Wreszcie zaczelam bralac leki i po 3 latach (w pewnym momencie przestalam brac
leki i mialam nawrot choroby) wylizalam sie z tego. Od jakiegos pol roku jest
OK i bez lekow, chociaz mam lekka depresyjke, ale z nia jakos daje sobie rade.
Serdecznie Was sciskam i chetnie sluze wsparciem na priv.

[alex05012000]

witam, ja mam "tylko" depresję, leczę sie od stycznia, jest lepiej, ale nie tak
jak powinno być, być może mam to paskudztwo od paru? parunastu? lat, tylko nie
wiedziałam... nasiliło się po śmierci bliskiej osoby, to tak jakby człowiek był
ciężko chory, tylko nie wiadomo na co, tzn wiadomo na "głowę", dolegliwości
fizyczne mi minęły, psychika ma jeszcze sinusoidę, lepiej-gorzej-lepiej-
gorzej... ktoś tu napisał, zę odstawił leki i radzi sobie sam... ja nie mam
zamiaru odstawiać, gdyż przed ich przyjmowaniem byłam w strasznym stanie i nie
mam zamiaru powracać do tego... z depresją niestety nie można sobie poradzić
samemu, to jakieś zaburzenia "chemii" w organiźmie; przekonałam sie o tym
sama ... pozdrawiam wszystkie nerwowo-depresyjne e-mamy

[aniko3]

witam, ja mam taki problem, że bliska mi osoba ma silną nerwicę, nie wiem jak przekonać ją, aby zaczęła sie leczyć,uważa,że sobie sama poradzi, a to nie prawda, bo to już trwa i sobie nie radzi. Do tego osoba jest bardzo implusywna. Może ktoś też miał tak na początku, to może podpowie,jak przekonać. Dodam,że osoba ta ma tak silną nerwice, pojawiaja sie ataki astmy, ale to nie astma tylko tak silna nerwica. pozdrawiam wszystkich gorąco

[magdalenki1]

nie będę zanudzać opowieścią o swoim przypadku, a byłoby dużo do powiedzenia,
ale przerobiłam to wszystko dokładnie, było bardzo ciężko, długo nie umiałam
sobie poradzić, wstydziłam się, bo nie wiedziałam co mi dolega, przeczytałam
chyba większość fachowej literatury na temat nerwicy, psychozy, schizofrenii,
cytaty z Kępińskiego śniły mi się po nocach, byłam pewna, ze jestem wariatką i
że tylko dni dzielą mnie od zakładu, robiłam nawet plany dotyczące przyszłego
zycia mojej córki beze mnie. Było bardzo źle, a najgorsło to, ze wstydziłam się
o tym mówić, do perfekcji opanowałam chowanie się po katach, na kilka sekund
przed kolejnym atakiem lęku, zakładałam buty i krzyczałam, muszę wyjść niedługo
wracam i uciekałam do miejsc gdzie mnie nikt nie zna, gdzie nikt się nie
zorientuje. Na moment przed napadem lęku zawsze miałam jakby stop klatkę i
wiedziałam, ze już za chwilę to się stanie, przeplatane to było płaczem,
depresją, tygodniami bezczynności i rozmyślania o tym, co jeszcze bardziej
nakręcało spiralę, ale znalazłam wyjście z tego tunelu i myslę, ze sobie
poradziłam, jedyne wspomnienie tego co było, to czasem takich kilka sekund
kiedy znów czuję tą dziwną obcość, tą która kiedyś była zwiastunem najgorszego,
ale juz nie uciekam i nie odwracam głowy, głośno mówię : "no choć czekam, bo
juz się nie boję, i jestem gotowa" to lata walaki, czasem z wiatrakami, ale
udało się, jeśli chciałabyś pogadać napisz na priv, chętnie porozmawiam, choć
nie chcę się narzucać, ale lubię o tym mówić, bo wiem jak to pomaga, czasem 10
minut odważnej rozmowy i wyrzucenia z siebie swoich najgłębszych strachów
oczyszcza i pomaga na długo i to dobry początek terapii - najlepszej terapii.
pozdrawiam strachy na lachy

Aniko3

[maxim31]

Ja miałam taką właśnie postac nerwicy. Ciągle się dusiłam, miałam wtedy
wrażenie, że za chwilę umrę z powodu braku powietrza.
Wyszłam z tego, kiedy sobie uświadomiłam, że tak naprawdę jedyną rzeczą jaka
może mi się podczas napadu paniki przytrafi, to zwykłe omdlenie.
Problem był tylko w tym, że czasami atak "duszności" trwał kilka godzin,
póżniej przerwa i od nowa.
Słuchaj, mozna z tego wyjśc. Trzeba tylko bardzo mocno tego chciec. Przestac
nakręcac spiralę strachu w sobie. Zając się czymś. Jest to bardzo trudne. Mnie
pomogła jedna wizyta u psychoterapeuty i jego zapewnienie, że nic nie może się
stac. Uwierzyłam mu.
Powiedział zresztą również, że nalezy nauczyc śmiac się z własnego stanu -
śmiech uzdrawia. Brzmi to dziwnie - ale takie zdystansowanie się do choroby
mnie pomogło.
U mnie objawy ustąpiły ok.7 lat temu. Czasami mam dni, w których WYDAJE mi się,
że czuję się gorzej. Ale nauczyłam się to olewac.

[agmar3]

Dziewczyny ja chyba mam nerwicę od dziecka. Jestem DDA i musiałam być zawsze
ideałem, porażki nie mogły się zdarzać. Uczucia okazywano mi pieniędzmi i
prezentami. Mama biegała ze mną na ekg, bo mdlałam. I tak nic nie wykazywało,
bo nie umiałam się rozluźnić. Bolało mnie wszystko, raz chudłam, potem żarłam
jak nienormalna i trochę /bo ilości były konkretne/ tyłam.
Ostatnio nasila się. Zawiozłam młodego do żłobka, wysiadłam z samochodu i
musiałam poprosić jakiegoś przechodnia o pomoc. Po chwili przeszło. Tak mam
często. Wyniki ok.
NON STOP SIĘ BOJĘ! ale to jakiś paradoks, bo to mnie pcha do ludzi. Potem idę
do domu i analizuję, i boję się kolejnego spotkania z szefem itp. Czuję się jak
zero, może dlatego piszę doktorat (częściej wydaje mi się, że to lubię, ale kto
wie)?

Jak wygląda taka terapia, ile kosztuje, gdzie się udać, jak sobie pomóc?
Proszę poradźcie
Pozdrawiam

do wszystkich w sprawie terapii

[l.e.a]

kochane

Te, które chorują na nerwicę i są DDA - terapia może Wam pomóc, dziś na
terapiii indywidualnej zaproponowano mi abym została osoba prowadzącą terapię
DDA w moim miasteczku - byłam w szoku i do chwili obecnej nie mogę w to
uwierzyć.

Osoby, które są DDA zawsze wszystkim i sobie chcą coś udowodnić - ja też
chciałam, dziś wiem, że to jest błąd. Po co udowadniać ??? Dlaczego ? ze co, że
potrafimy ? A jak się nie uda to co udowodnimy, że znowu nam nie wyszło, no tak
jesteśmy beznadziejne ??? NIE - trzeba zmienić tok myślenia i tego między
innymi uczy terapia. Nie udawadniajmy sobie ani innym. Nie musimy, jesteśmy
dobre i wcale nie gorsze , a jeżeli chcemy coś osiągnąć to dążmy do celu, po
prostu

DDA mają zakodowane w głowie udowadnianie cały czas komuś coś,... ja nie miałam
pojęcia o tym, że mam bardzo mocne zachwiane mniemanie o mojej wartości,
praktyczne było zerowe, moja terapeutka mi to uzmysłowiła.
Mi jest łatwo rozmawiać, zawsze byłam gadatliwa i otwarta dla ludzi.

Ważne jest znaleźć odpowiedniego terapeutę, taki, który przytuli, i ma w sobie
to coś - ciepełko. Mnie moja kochana Iza przytula i nadstawia chustkę do
wydmuchania nosa Dziś mi powiedziała, że jestem jedyna, która wychodząc od
niej leci zawsze do toalety aby się umyć - wychodzę zapłakana i cała czerwona
ale zawsze uśmiechnięta i lżejsza o jeden kamień z serca

Nie trzeba się bać, znajdziecie tam przyjazne Wam osoby, nie pozwolą Wam poczuć
się źle, przestaniecie czuć upokorzenie, być może w grupie wsparcia DDA
znajdziecie przyjaciół.

Z terapią bywa różnie, trzeba szukać w sowim mieście lub okolicy grup
terapeutycznych i psychologów, ja chodzę do niepublicznego ośrodka Profil. Nic
nie płacę, niczego ode mnie nie wymagają. Poprostu są dla nas, dla tych którzy
ich potrzebują.

Wszystkiego dobrego
lea

[agacz2905]

Mi każdorazowo się "pogorszyło" - po urodzeniu dziecka jednego, potem drugiego.
Gdy Agatka miała miesiąc wybrałam się na indywidualną psychoterapię, jednak nie
wytrzymałam tego... finansowo. To był czas podejmowania ważnych decyzji, kredyt
na 20 lat, kupno i remont mieszkania, przeprowadzka...Większe mieszkanie było i
jest dla mnie ważniejsze - czy to nie dziwne? Ale u mnie tak jest. Nerwy, dużo
emocji, wrażliwość na każdy ból, kłopoty z koncentracją i alkohol - chyba mnie
to momentami przerasta, choć ogólnie nie jest źle. Na obecnym etapie życia
uważam, że to życie wygrywam. Pozdr.
Agnieszka

do Agacz

[l.e.a]

Agnieszko, ciesze się bardzo,że wygrywasz Ja mam to szczęście, że mam
terapię darmową, nic nie płacę.

[evee1]

Dla mnie pojscie do lekarza jawilo sie jako poddanie sie chorobie i
przyznanie przed soba, ze sama juz nie ma sily i sobie z tym nie poradze.
Moj mezus jednak mi powiedzial, ze wlasnie odwrotnie - to ze wreszcie
odwazylam sie skorzystac z pomocy lekarza jest dowodem mojej sily i odwagi.
Moze taka argumentacja pomoze?

do evee1

[l.e.a]

Bo to święta prawda - pójście na terapię, to pierwszy krok do wyleczenia

[basienkad]

Witam!
Rowniez walcze z nerwica. 2 lata temu przeszlam przez psychoterapie i od tego czasu jest duzo duzo
lepiej choc ciagle ona za mna "lazi" i wraca w stresowych momentach ale nie jest takim koszmarem jak
wczesniej. Mialam (teraz tez czasem mam) zawroty glowy ktore zwalaly mnie z nog, nie moglam
normalnie wyjsc z domu bez strachu ze strace rownowage. Przeszlam mnostwo badan ( wydalam
niepotrzebnie kupe pieniedzy ), nasluchalam sie roznych glupot od lekarzy np. o SM czy raku mozgu.
Bardzo zachecam wszytkich ktorzy chocby podejrzewaja najmniejsze symptomy nerwicy o podjecie
terapii. Ze swojej strony polecam intensywna terapie na Sobieskiego w Warszawie ( jest ona bezplatna ).
Basia

[an_ni]

bliska mi osoba ma nerwice ktorej wlasnie somatycznymi objawami sa zawroty
glowy i utrata rownowagi, to oczywiscie na tle lekowym (tez przed wyjsciem z
domu i ogolnie w sytuacjach stresowych)
po wielu badaniach i niezrozumieniu stanelo na nerwicy, co ma zreszta
dziedzicznie (nie wiem jakie sa badania ale w tym przypadku sie zgadza)
jest obecnie na lekach (mala dawka ale po paru latach leczenia) natomiast nie
chce podjac terapii a mozna byloby juz odstawic leki i sprobowac sobie jakos
radzic, a czy ty bralas leki i jak dlugo? czy na lekach mialas terapie czy
po ?

do an_ni

[l.e.a]

Leczenie środkami psychotropowymi tylko wspomaga, dla pewnych opsób leki są
wybawieniem, gdyż bez nich nie są w stanie istnieć i zyć normalnie ale po ich
opdstawieniu wszystko wraca, awłaśnie dlatego,że problem nie został rozwiązany
tylko odtsawiony na jakis czas na boczny tor. BARDZO WAŻNA jest psychoterapia.
Ja zaczęłam od leków, ale wiem, że dzięki terapii mogę leki odstawić

[an_ni]

udalo cie sie juz odstawic?

[l.e.a]

tak - bo wierzyłam, że mi pomoże własnie terapia i widzę skutki

[an_ni]

to gratuluje!

[basienkad]

Lea ma calkowita racje-leki maja za zadanie "postawic" na nogi gdy jest zle, gdy czlowiek nie jest w
stanie funkcjonowac, zaczac jakiejkolwiek terapii. To jest ogromny blad lekarzy ze przepisuja latami
leki a nie zacheca czlowieka do terapii. Ja akurat nie bralam lekow psychotropowych, czasem tylko
ziolowe. Na Sobieskiego byly 2 grupy - jedna bezlekowa, druga dla tych co biora leki i z tego co
widzialam to zazywali leki w czasie terapii.

[an_ni]

niestety to prywatny lekarz i mu nie zalezy
zreszta co to za roznica ... nie zalezy lekarzom na tym
owszem zachecali ale gdyby nie przepisywali lekow na pol roku to moze bylaby
jakas motywacja

[myncek]

No to widzę, że rzeczywiście sporo osób choruje na nerwicę. Ja zmagam się z nią
już ponad 10 lat i ciągle mnie czymś nowym zaskakuje – od pewnego czasu jest to
kilkusekundowa utrata równowagi (nie mylić z zawrotami głowy). Uczucie bardzo
nieprzyjemne i potrafiące zepsuć nastrój na długi czas. Robiłam badania, ale
wszystko wskazuje, że to właśnie nerwica jest tego przyczyną.
Ja zaczynałam swoją chorobę od depresji i napadów lęku. Co najgorsze nie miałam
pojęcia, co się ze mną dzieje. Myślałam, że mam jakąś chorobę psychiczną.
Napadów lęku nie kojarzyłam ze strachem, ale z dziwnym uczuciem bycia jakby
obok życia . Dopiero po paru miesiącach, kiedy na moich oczach mój brat miał
wypadek, zrozumiałam, że to dziwne uczucie bycia obok to był potworny strach,
tylko bez przyspieszonego tętna...
Potem przyszła kolej na ataki paniki. Po pierwszym ataku miałam zrobione
badania, żeby było śmiesznie w szpitalu dla nerwowo chorych, gdzie pracowała
moja mama. Dowiedziałam się od niej, że nic mi nie jest i że sama wymyślam
sobie jakieś choroby. Wierzyć mi się nie chce, że nikt jej nie powiedział co
się ze mną dzieje, tym bardziej, że karmiła mnie od tego czasu relanium. Ataki
oczywiście znowu się powtarzały, ale już nic nikomu nie mówiłam. Poszłam sama
do przychodni do lekarza i tam od razu dowiedziałam się co ze mną jest. To był
chyba najważniejszy moment kiedy dowiedziałam się, że choruję na nerwicę.
Powoli zaczęłam być świadoma tego, że sama muszę walczyć z tą chorobą i
zmierzyć się ze wszystkimi strachami, a nie uciekać, bo właśnie taka ucieczka
prowadziła do ataków paniki. Przez ponad rok nosiłam przy sobie leki
uspokajające tak na wszelki wypadek kolejnego ataku, ale na szczęcie chyba
udało mi się ten etap choroby już pokonać. Potem jeszcze walczyłam z
przyspieszonym tętnem, problemami żołądkowymi, bólami w klatce piersiowej itp.
Strasznie dużo nieprzyjemnych objawów ma nerwica, a co najgorsze dotyka mnie
ona nie wtedy kiedy jestem w jakimś długotrwałym stresie, ale wtedy kiedy
wydaje mi się, że jestem najszczęśliwsza na świecie...
Wiem, że do mojej choroby w dużym stopniu przyczynili się moi rodzice, to w
jaki sposób mnie wychowywali.
Miałam bardzo nieciekawe dzieciństwo i wielka szkoda, że teraz kiedy już mam
swoje życie to co przeżyłam w kiedyś dawno temu ma ciągle taki duży wpływ na to
co dzieje się teraz.

[basienkad]

An_ni, postaraj sie pomoc tej bliskiej osobie. Czesto jest tak ze trzeba kogos takiego "popchnac" byle
nie nachalnie. Moja przyjaciolka ciepri na depresje od ponad 10 lat, caly czas jest na lekach a ja widze
co zrobily z niej te leki - niby jest ok ale widze roznice, jest otumaniona, jakby nie miala kontaktu sama
ze soba. Zaczela terapie ale indywidualna i prywatnie w tym samym czasie co ja. Byla zniechecona tym
ze musi placic 80 zl za godzine i po pewnym czasie stwierdzila ze nic nowego nie jest w stanie
opowiadac o swoim zyciu terapeutce. Przerwala w trakcie i widze ze "rozgrzebala" swoje zycie nie
wiedac co dalej poczac. Zachecalam ja do terapii grupowej bo grupa dodaje dynamiki, wnosi ciagle cos
nowego, inni ludzie sa jak lustra w ktorych mozna sie przegladac. Tylko niestety nikogo nie zmusi sie
do leczenia, to musi byc chec i decyzja tej chorej osoby.

[l.e.a]

an_ni , bo widzisz lekami psychotropowymi rzeczywiscie powinno się leczyć
minimum 6 mies. Kiedyś mi psychiatra to tak tłumaczył:
Neurony ( chyba to one mam nadzieje,że nic nie pomyliłam ) które są
odpowiedzialne za nasze emocje i te emocje nie są zachwanie sa jak rozwiniety
kwiat. Kiedy nasza psychika zaczyna chorować ten kwiat się zwija, jak ukwiał,
żeby ponownie się rozwinął trzeba zazwyczaj 6 miesięcy leczenia
farmakologicznego. Częśto osoby cierpiące na nerwicę lub depresję myślą, że
czują się dobrze, że wyzdrowiały i bywa ,ze samoistnie odstawią leki i to jest
błąd. Albo bywa , że po zakończeniu farmokologicznego leczenia człowiek jest
pewnien, że jest ok. A tym czasem choroba po jakimś czasie choroba wraca,
nawet się nasiliła - często własnie dlatego,że człowiek nadal nie radzi sobie
ze sobą. Nie umie rozwiązywac problemów, tego właśnie uczy psychoterapia.
Człowiek musi sam chciec się leczyć, chorego nie da się zmusić inaczej leczenie
nie będzie miało żadnego skutku.

[an_ni]

6 m-cy to tak, ale 5 lat?
w rodzinie nie ma wsparcia bo ktos inny chorujacy na nerwice tez tylko lyka
leki ... i w zwiazku z tym nie ma mobilizacji do terapii

Dla DDA

[black_currant]

Szczególnie tych, którzy nie mają chwilowo dostępu do terapii (chociaż nie
tylko) polecam stronkę dda.bhd.pl/ oraz listę mailingowa, która się tam
znajduje.

Buziaki

---------------------------------------
Ania - podwójna mama październikowa
Emilka (1.10.2001)
Grześ (18.10.2004)

[klafuti]

kobiety, mamy, nerwusy czy jest tutaj osoba, która zmaga się z nerwicą lękową z
objawami ze strony układu pokarmowego
potrzebuję wsparcia! choć jestem w trakcie terapii jeszcze nie trafiłam na
osobę, którą męczą ciągłe spadki wagi i strach przed wyjściem gdziekolwiek z
powodu mówiąc wprost - napadów biegunek.
współczuję szczerze tym co omdlewają ( też znam to niemiłe odczucie), co mają
wrażenie że się uduszą, i tym ,które nie wchodzą do windy, metra, kina itd...
wierzę jednak że można się zmienić i wypłakac swoje krzywdy, i zarządzać sobą
na nowo) ściskam was "nerwuski"

[l.e.a]

hej klafuti

napisałaś cyt. " kobiety, mamy, nerwusy " choruję na nerwice ale nie jestem
nerwusem, jestem osobą bardzo spokojna o łagodnym usposobieniu.

U mnie nerwica miała różne objawy, będąc na studiach wymiotowałam dzień w
dzień, rano i wieczorem i miałam nieustepujące bóle brzucha - koszmar

[klafuti]

"nerwusy" nie od typoowo pojmowanej nerwowości bynajmniej
raczej miałam zamierzenie by użyć pieszczotliwego ( jeśli tak można to ująć )
nazwania chorych na nerwicę
wolałam tak się zwrócić do matek - kobiet nerwicowych

[l.e.a]

kumam

[lizzy]

Mam nerwicę - tzw zespół lęku napadowego. Celowo nie piszę, że choruję, bo
lekarz wkładał mi do głowy, żeby nie myśleć o tym w kategoriach choroby. To
załamanie nerwowe, krzyk naszej duszy, że zadajemy jej gwałt. W najgorszym
okresie przyjmowalam Xanax i Spamilan. Przeszłam przez terapię indywidualną u
psychologa i jednocześnie chadzałam do psychiatry. Cóż - mogę powiedzieć, że
doszłam ( doszliśmy ) do tego co spowodowało mój stan. Psychoterapia spełniła
swoje zadanie i teraz wiem o co chodzi i co mi szkodzi. Po prostu radzę sobie,
bo wiem jak. Bitwę wygrałam nie wiem czy wojnę. Nerwica to piekło. W tych
najdramatyczniejszych dniach wiedziałam, że zrobię wszystko co tylko możliwe by
to od siebie oddalić. Dziwi mnie strach przed lekarzem, bo ja udałabym się
wszędzie i do każdego byle tylko znależć pomoc. Zmieniłam też swoje życie.
Nerwica pomogła mi podjąć ważne decyzje i podjąć ryzyko. I to jest jej jasna
strona w moim przypadku. " Bo kiedy Bóg zamyka drzwi to otwiera okno ".
Pozdrawiam

[aari]

Czyli jeśli :
1. kiedy się zdenerwuję jest mi niedobrze ( normalnie mnie mdli ) opadam z sił
i nie mam na nic ochoty.
2. Mam wrażenie, zę w moim domu wciąż jest brudno i ciągle sprzatam, a mając
wrażenie, ze jest wciąż brudno denerwuję się i ... patrz punkt 1.
3. Czasami bez wyraźnego powodu wybucham, potrafię cisnąć czymś o ścianę - a
potem mam wyrzuty sumienia i źle mi z ty i patrz punkt 1.


oj już więcej nie pamiętam teraz ale znalazło by się - to sa to objawy
nerwicy ??

Bo szczerze mówiąc to już nie wyrabiam i czasami mam wrażenie, ze jestem
psychiczna po prostu.

do aari

[l.e.a]

nie słonko, Twoje objawy są jak najbardziej normalne. Kiedy człowiek się
zdenerwuje ma prawo byc zły. Ja sobie nie pozwalałam na złość. Właśnie ja
owinnam czasem walnąć w stół, atego nigdy nie zrobiłam

Aari reagujesz jak normalna zdrowa kobieta - ciesz się z tego

[l.e.a]

i jeszcze jedno słonko

nerwica nie ma nic wspólnego z wybuchami złości,wręcz przeciwnie. Nerwica to
choroba wywołująca paraliżujące lęki, takie,że boisz sie ludzi, wyjścia z domu,
odbierania telefonu. Cały czas się boisz,że umrzesz na zawał albo sie udusisz
lub zwyniotujesz. Nerwica powoduje to, że nie jestes w stanie myslec o niczym
innym tylko i wyłącznie o swoich lękach

[klafuti]

aari to bardzo trudne radzić komus na forum i jednoznacznie opowiedzieć czy ma
objawy nerwicowe czy nie( szczegónie jeśli nie jest się wykształconym w tym
kierunku.)Jeśli nie czujesz się dobrze że swoimi zachowaniami to ja na twoim
miejscu jednak wybrałabym się do psychologa. ( to jest moja subiektywna opinia)
jest coś takiego jak nerwica natręctw np są osoby, które po 300 ray dziennie
myją ręce lub ciągle dezynfekują" czyli nagminnie sprzątają mieszkanie itp.,
trzymam kciuki

[aari]

dzięki dziewczyny za odpowiedź ... l.e.a. skąd sięuciebie bierze to
ciepło ..... jesteś kochaniutka wiesz ?

klafuti - właśnie o to chodzi, że źle się ztym czuję ... dlatego napisałam.
Nie potrafię określić co czuję , jak czuję i dlaczego .... nie wiem ....

może to nie jest nerwica tak jak pisze lea ..ale to nie jest tez normalne ...
mam czasami napady histerii - i włąśńie to mnie niepokoi między innymi - z
drugiej strony - moim jednym wielkim strachem jest moja mama - "co ona powie?"
każde jej słowo, każda krytyka jest dla mnie porażką - dlatego tak sprzatam -
wpioła mi, że musi być idealnie - a ja z tym przesadzam - wiedząc o tym nie
potrafię robić inaczej.

Moja mam jest kochana kobietą .. ludzie ją lubią, ja ją kocham .... a jednak
strasznie się boję Mam 30 lat i boję się mamy .... czy to nie chore ?
Boję się, że nie spodoba się jej to co powiem, że jak zadzwonię to może nie w
tym momencie kiedy trzeba.

Ale to chyba nie nerwica ... to chyba paranoja ufff .. do lekarza chętnie
bym poszła - i wcale nie uważałabym tego za porażkę .. nie ... tylko strasznie
trudno mi się gdziekolwiek wybrać z domu ...

[ledzeppelin3]

Myślę, że wiele z Twoich zachowań ma korzenie w sposobie, a jaki Cię traktowali
rodzice...Obsesja czystości, lęk przed matką. Musi być dominującą osobą o
silnej osobowości, być może w dzieciństwie starałaś się "zasłużyć " na jej
miłość, i tak Ci do dziś zostało? Trudno mi coś powiedzieć, bo za mało danych,
więc przedestawię tylko hipotezę. Może mama Cię w pełni nie akceptuje (choć na
pewno na to zasługujesz), i stąd Ty możesz mieć trudności z zaakceptowaniem
siebie, z drugiej strony jest w Tobie podświadoma złość na matkę że nie
akceptowała Cię tak, jak powinna- do końca, ale nie mając odwagi skierować z
złości przeciwko niej, znajduje ona ujście w napadach histerii...Są to tylko
MOŻLIWOŚCI, które zakładam na podstawie opisanych przez Ciebie objawów. Jeśli
czyjesz się ze sobą źle, warto udac się do psychologa. Pozdr.

[basienkad]

Aari, obsesyjne sprzatanie to to objaw nerwicy obsesyjno-kompulsywnej (natrectw inaczej). Mozna
miec rozne postacie nerwicy naraz lub tylko jeden rodzaj. Ja takze nagminnie sprzatalam, co zajmowalo
mi mnostwo czasu a z efektu ciagle bylam niezadowolona. Przeczytaj dokladnie jakie sa objawy:
www.psychlab.pl/Article5.html. Zacznij szukac pomocy psychoterapeuty. W razie pytan
zapraszam na priv.

do basienkad i aari

[l.e.a]

basienkad dziękuję,że włączyłaś się do rozmowy nasze doświadczenia, moga
pomóc innym

aari - ja też zawsze bałam się mamy i jej krytyki, moja tareapeutka
stwierdziła, że mimo tego, że moja mama jest napewno kochana i kocha mnie, to
jest ona osobą toksyczną i niedługo czeka mnie lekcja jak rozmawiać z mamą.

Jeżeli czujesz się sama z sobą źle, jeżeli jesteś nieszczęśliwa to aari
kochana - poszukaj pomocy. Każdy ma prawo do szczęśćia

przytulam - lea

[basienkad]

Moze nie umiem tak od razu "otworzyc sie" ale sluze swoim doswiadczeniem Bardzo dobrze
pamietam czym byla nieswiadomosc posiadania nerwicy. Dlugo trwalo zanim zrozumialam co mnie
dreczy. I raczej nikt mi nie pomogl, nie wskazal jakies malenkiej drozki gdzie mam podazac. Dzis wiem
ze to moja zmarla przyjaciolka czuwa nade mna

[aari]

Tak wiem.

Jakieś trzy lata temu przeczytałam z uwagą "Toksycznych Rodziców" - na poważnie
zrobiłam notatki - moi ridzice mają wiele podstawowych cech .... zaczęłam coś
robić, zaczęłam często rozmawiać z kolegą - psychoterapeutą.
Ale w pewnym momencie straciłam wiarę w siebie - poddałąm się ... wbiłam sobie
do głowy, ze to nie to. Że po prostu ja jestem głupolek, histeryk, nerwus i do
tego mam pecha.

Mimo, ze moja mama często mi mówi, że jestem mądra i inne takie tam to tak samo
często powtarza, że nie dbam o dzieci, że mam bałagan ciągle, że to jest źle,
tamto źle - przyjedzie zrobi to za mnie i mimo iż ja nie widzę róznicy - Ona ją
widzi.

Jeśli faktycznie jest toksyczną osobą - to wydaje mi się, że Ona chyba ma
większy problem niż ja. Zresztą mam wrażenie, że cierpi na depresję
Ja jestem jakby jej lustrzanym odbiciem - mimo iż staram się nie być taka jak
Ona. - No może nie we wszystkim są rzeczy, które mi imponują i chciałabym mieć
niektóre cechy mojej Mamy a ich nie mam, mam natomiast te, które mnie zawsze
wkurzały ....

Często uświadamia mi moje błedy - drobne, które po tej krytyce urastają do
kolosalnych rozmiarów - ja to tak odbieram.

W rezultacie czuję się często złą matką, złą córką, złą żoną i beznadziejnym
przypadkiem kobiety.
I nie wiem czy tak naprawdę nie jest ... bo może tak ...

[agacz2905]

Dziewczyny, mam pytanie serio. Od jakiegoś czasu mam b.dokuczliwy świąd całego
ciała - jestem w tej chwili bliska załamania nerwowego. 3 dni temu skończył mi
sie Zyrtec, który żarłam od miesiąca i po tym Zyrtecu objawy sie uciszyły.
Dokuczliwemu swędzeniu towarzyszy równie dokuczliwa wysypka - w postaci
ciemnoróżowych placków, bąbli lub tzw."pokrzywki". Wysypka ta swędzi i PALI
mnie jak żywy ogień. Wędruje po całym ciele, pojawia się i znika w ciągu
dosłownie paru minut. I właśnie ze względu na ten wędrujący charakter wysypki
znajomy psychiatra mówi, że są to raczej objawy ze strony obwodowego układu
nerwowego, a nie alergia. Co wy na to? Czy to możliwe? Czy jakiś nerwicowiec
miał podobnie? Pozdrawiam
Agnieszka

do agacz2905

[basienkad]

Bardzo prawdopodobne ze to objaw nerwicy. Ja za kazdym razem gdy mam jakis nowy objaw najpierw
mysle ze to zwykla choroba i szukam przyczyn fizycznych ale za kazdym razem okazuje sie ze to
nerwy. Znam osobe ktora od dziecka wlaczyla z alergia ( swedzace wysypki, katar sienny, dusznosci po
kontakcie ze alergenem ). Po terapii alergia bardzo wyciszyla sie. I jak tu nie wierzyc ze wiekszosc
chorob zaczyna sie w naszej psychice. Agacz, mysl ze napewno nie jest to choroba z ciala wtedy
uspokoisz sie.

[agacz2905]

Byłam u lekarki rodzinnej - wysypka pali mnie tak mocno i przemieszcza się z
jednego miejsca na skórze w inne błyskawicznie, że wyszłam z pracy. Miałam
szczęście, bo w gabinecie obok była też pani dermatolog, która ostatecznie
potwierdziła, że to układ nerwowy i stres jest na 90% winowajcą moich cierpień.
Zaaplikowano mi dwa mocne zastrzyki antyhistaminowe, zapisano receptę na
tabletki i maść do domu.Po zastrzykach koszmarny świąd ustąpił. Szkoda, że
stres i nerwy panują jednak nade mną, a nie ja nad nimi. Lekarka wytłumaczyła,
że pod wpływem moich "nerwów" organizm wytwarza substancje zw. histaminami -
stąd leki antyhistaminowe typu Zyrtec czy Clemasine łagodzą te koszmarne
objawy. Przeszłość i stres rządzą moim ciałem, moim zdrowiem. Jakie to...durne,
no nie? Pozdrawiam
Agnieszka