Szaleństwa popełnione z miłości...

[natiz]

Za młodu byłam bardzo kochliwa. Jak już się zakochałam to "na zabój" - nic,
że moja miłość trwała tydzień- dwa, ale jaka ekspresja ją cechowała!
Kilka przykładów:
- W dobie kryzysu byłam na kolonii w Czechosłowacji, nakupowałam sobie
różnorodnych słodyczy i pyszności, ale po przyjeździe do kraju w przypływie
emocji oddałam te wszystkie skarby mojej sympatii. Boszsze, jak ja później
tego żałowałam (kiedy głód na słodycze mnie przycisnął)
- Chciałam wstąpić do wojska razem z moim chłopakiem (!)
- Pojechałam do miasta odległego o kilkadziesiąt kilometrów na wesołe
miasteczko, bo tam pracował taki przystojny chłopak...
- do przystojnego dentysty też biegałam...
Później jeszcze dopiszę!

[lila1974]

Skoro zaczynamy od bardzo wczesnej mlodosci ...

Zakochalam sie w Adrianie na kolonii. Poniewaz mielismy dyzury w stolowce, to w
miejscu, gdzie on siadal stawialam zawsze najpiekniejszy kubek!!! Chlopak
staran nie docenil i choc lubil mnie bardzo, to jeszcze bardziej lubil moja
kolezanke Po kolonii napisalam do niego rozpaczliwy list i wyjawilam mu te
starania oraz wyrazilam ubolewanie, ze jednak wybral ja nie mnie.
Historia miala swoj dalszy ciag w nastepne wakacje.
Pierwsza miloscia mego zycia byl kolega z podworka mojej babci, nijaki Robert.
I wyobrazcie sobie, ze cala trojka spotkalismy sie na nastepnej kolonii. Adrian
oczywiscie nie omieszkal wyjawic Robertowi tresci owego listu. Chcialam sie
zapasc pod ziemie. Robert w tych okolicznosciach zainteresowal sie Wiesia.
Zostalam na lodzie i z morderczymi zamiarami wobec Adriana.


Jeszcze inna historia zwiazana jest z zimowiskiem dla odmiany.
Wpadl mi w oko pewien chlopak, oczywiscie mial na imie Robert (tych Robertow to
ja mialam w zyciorysie zatrzesienie, wiec sie prosze nie zgubic).
Niestety, przynalezal juz do innej dziewczyny, wg mnie wyjatkowo do siebie nie
pasowali. Chlopak ku mojej ogromnej radosci rowniez patrzyl na mnie laskawym
wzrokiem. Cudo to bylo nieprzecietnej urody, humoru i inteligencji. Dziewczyna
mi jednak bruzdzila i rozpuszczala okropne plotki. Podstepem zakradlam sie wiec
kiedys do jej pokoju i w kazda pare butow wycisnelam po tubce pasty do zebow!

Milosc do chlopaka przeszla mi dopiero pol roku pozniej w nieprzyjemnych dla
mnie okolicznosciach.


Chwilowo tyle, meza do pracy musze wypchnac.

[natiz]

Lila, ja tu widzę, że my takie "inne" jesteśmy! Ty moja bratnia duszo!

[lila1974]

Juz jakies 50 postów temu zwchalam, ze Ty musisz byc mi siostra DD
Dolozylabym do tego klanu jeszcze Wegatke, tylko, ze Ona cos nam sie tu
ostatnio nie udziela. Jednak czekam niecierpliwie bo podejrzewam, ze nie
odstaje od nas.

Ty mi tylko nie mow, ze jak pojedziesz na Litwe, to ja Cie tu przez ten czas
nie uswiadcze?!!!

[natiz]

No niestety, własnie wychodzę z pracy, a jutro Litwa, Łotwa i sitwa mnie czeka.
W poniedziałek sie odezwę. Trzymaj się ciepło!

[lila1974]

Na powrót czekam z niecierpliwoscia.

[natiz]

Jak się zakochałam w ministrancie to w kościele w pierwszej ławce siadałam. Z
rączkami złożonymi do modlitwy jak aniołek. Matko kochana, jak ja się wtedy
żarliwie modliłam, aby mój wybranek na mnie spojrzał!!!

[evikaa]

zakochałam się w wieku 15 lat w chłopaku mieszkającym z 300 km odenmnie on był
z Gniezna ja mieszkam w Gdańsku , poznaliśmy się gdzieś na plaży , i z tej
miłości pojechałam z kolezanką do gniezna pociągiem , mamie powiedziałam , że
ide do tej koleżanki na weekend spać , mama mi na tyle ufała że się zgodziła
dała mi pieniążki ...a dwa dni później odbierała mnie z izby dziecka w Gnieźnie
bo nie miałyśmy gdzie spać..i z dworca policja nas zwineła bo myślała że
jesteśmy na ucieczce ...to było moje największe szaleństwo

choć dzś twierdze że szaleństwem było moje pierwsze zauroczenie miałam może z
14 lat i zakochałam się w koledze z klasy może nie było by w tym nic dziwnego
gdyby nie to że chłopak był ..paskudny to był z pewnością najbrzydszy chłopak w
klasie z młodzieńczym trądzikiem na twarzy ..jejku jak ja go kochałam !!!!

[twinmama76]

natiz napisała:

> Jak się zakochałam w ministrancie to w kościele w pierwszej ławce siadałam. Z
> rączkami złożonymi do modlitwy jak aniołek. Matko kochana, jak ja się wtedy
> żarliwie modliłam, aby mój wybranek na mnie spojrzał!!!

hehe ja tez miałam okres wieeelkiej miłośc do ministranta Jakies pół roku
mnie trzymało. I jaką miałam pewnośc, że ON patrzy własnie na mnie
Codziennie na Msze latałam, ale modlitwą tego nie mogłabym nazwać )

[kkatie]

natiz napisała:

> Jak się zakochałam w ministrancie to w kościele w pierwszej ławce siadałam. Z
> rączkami złożonymi do modlitwy jak aniołek. Matko kochana, jak ja się wtedy
> żarliwie modliłam, aby mój wybranek na mnie


natiz to zupelnie jak ja
w zyciu sie tyle na majowe nie nachodzilam co wtedy, i cale triduum paschalne
alez ja wtedy bylam "wierzaca"..
)))

[anek.anek]

ja pojechałam kiedyś na kolonie do NRD Wybrankiem mojego serca był Niemiec -
on nie mówił po polsku ani angielsku, ja nie mówiłam po niemiecku, ale
wystarczyły spojrzenia i trzymanie się za rękę. Miał na imię Mirko, a nazwisko
w tłumaczeniu na polski brzmiało "Cukier"
Tak strasznie go kochałam, że kiedy wracaliśmy z obozu i mieliśmy jeszcze jeden
dzień w Berlinie, to zwiałam z hotelu Mirko był z Berlina i już był w domu, a
ja 11 letnia smarkula jakoś go w tym Berlinie znalazłam. Jego mama zdębiała jak
mnie w drzwiach zobaczyła, a ja rzuciłam się jej na szyję z przeraźliwym
płaczem, że ja chcę z nim zostać na zawsze On też się poryczał i wtedy w
ogóle pierszy raz w życiu się całowałam) Spędziłam z nimi cały dzień - jego
rodzice odwieźli mnie bezpośrednio na dworzec i co więcej! pojechali z nami aż
do granicy żebyśmi mogli być ze soba kilka godzin więcej
Przez bardzo długi czas do siebie pisywaliśmy (jego mama mówiła i pisała łamaną
polszyzną i była naszym tłumaczem). Z wiekiem staliśmy się korespondencyjnymi
przyjaciółmi. Przstaliśmy utrzymywać kontakt po jakiś 10 latach od poznania. w
sumie szkodaNigdy się więcej nie zobaczyliśmy.
Cała moja rodzina wspomina to do tej pory

[socka2]

oj bylo tego troche...
pierwszy rok pracy (w szkole), poczatek wrzesnia, a ja wybralam sie z kumpela
na weekend stopem do Hannoveru (ze Slupska jakies 1000 km), bo tam sie umowilam
z ukochanym. Fajnie bylo, przyszla niedziela, wyjazd sie przeciagal i w koncu
ok 21 ruszylysmy do Polski - troche nam sie udalo, bo zlapalysmy stopa do samej
granicy, z granicy do Koszalina i w pociag (obie padlysmy w tym pociagu snem
sprawiedliwego). Do pracy mialam na 9.50, w Slupsku obudzilysmy sie na bocznicy
(cale szczescie, ze pociag konczyl bieg) ok. 8 ....zerwalysmy sie i pedem do
domu, kapiel i do pracy....
ale wariatka ze mnie byla....
a w ministrancie tez sie kochalam ))))

[edytkus]

ja z milosci wyszlam za maz... i mam dziecko... chyba bardziej oszalec nie mozna

[attena76]

oj można, można...można mieć 2 dzieci)

[tennessee]

Hihi... ulubiona sasiadka mojej cioci ma piatke dzieci.
Ta dopiero zaszalala!

[tennessee]

Ech, Natiz i Lila - jaki babeczkowy ten wątek!

Moj 2 tygodnie wczesniej poznany chlopak wsiadl do pociagu i jechał 3 godziny,
by mnie odnalezc w Toruniu, bo przez dwa dni nie moglam na niego trafić
dzwoniąc - ciągle nie było go już albo jeszcze. Przez to niezastawanie go nie
mogłam mu podać mojego nowego adesu, bo właśnie zmieniałam stancję (na tej
pierwszej wredna baba była i krzyczała, że puszczam wode w łazience po 22.oo)
A on jechał, by mi wytłumaczyć, że wcale sie nie ukrywa, wręcz przeciwnie,
tylko tak się złożyło, bo pomagał koledze.

Wyszłam po niego na dworzec.

On chciał iść do akademika i znaleźć Agnieszkę (nie znał jej nazwiska) i pytać
o mnie..

Zgadnijcie, co było dalej?

[lila1974]

Pojecia nie mam, co tez mogliscie na wzajem wykombinowac, wiec czekam z
niecierpliwoscia na dalszy ciag.

Skoro poruszylas temat ich szalenstw dla nas, to i ja sie dopisze.

Pojechalam kiedys na kolonie do Dziwnowa jako wychowawczyni. Nie znalam
dokladnego adresu, wiec nie podalam go rodzicom. Zreszta to o czym napisze
wydarzylo sie juz w pierwszy wieczor mojego tam pobytu. Wracalam wlasnie z moja
grupa z kolacji, gdy spojrzalam na przejezdzajacy samochod. Zdazylam pomyslec o
kierowcy:
"Ale podobny do D."
I w tym momencie uslyszalam pisk opon. Obejrzalam sie i przetarlam ze zdumienia
oczy. Z samochodu wysiadl nikt inny, a wlasnie D. Zdebialam, bo z kilku powodow
wogole nie powinno go tam byc. Przede wszystkim dlatego, ze mieszkal jakies
1000 km od tego miejsca, gdzie sie spotkalismy. Poza tym nasz zwiazek skonczyl
sie jakies trzy lata wczesniej. No owszem, wlóczyl mi sie jeszcze pózniej po
zyciorysie, ale bez konkretów. Co sie okazalo?
Stanal wlasnie na zyciowym rozdrozu i koniecznie musial ze mna porozmawiac
zanim zdecyduje, ktora wybrac z dróg. Przyjechal, zadzwonil do moich rodzicow i
guzik mu to dalo. Zdeterminowany byl okrutnie i postanowil mnie w tym Dziwnowie
odnalezc. Na swoje nieszczescie wjechal do miejscowosci z nieodpowiedniej
strony - od Miedzywodzia. Gdyby wjechal od Dziwnówka pewnie znalazlby mnie bez
problemu. A tak stracil na szukanie kilka ladnych godzin. Ja sie byczylam na
slonku, nieswiadoma, ze oto trwaja goraczkowe poszukiwania. To sie nazywa
czyste szalenstwo, co?

Pytanie, jakie padlo kilka nastepnych godzin pozniej faktycznie wykazalo, ze
potrzebna mu bylam "na gwalt". Nie wiem, czy mu pomoglam, czy zaszkodzilam
wowczas swoja odpowiedzia. Wiem za to, ze na pewno pomoglam sobie, ale o tym
dowiedzialam sie dopiero pól roku temu.

[hanka_79]

Nie moja to historia i nie babska, ale przypomniała mi się jak Was czytam.
Dziewczyna kolegi studiowała jakieś 400 km od domu, chłopak był bardzo
zazdrosny, ciągle przeżywał, że ona tak daleko. Poradziłam żeby do niej
pojechał. Posłuchał rady. Wrócił na drugi dzień wściekły jak diabli.
Powiedział, że to koniec, bo w akademiku gdzie mieszkała ta dziewczyna, w jej
pokoju zastał tylko jakiegoś obcego faceta. Dobrze, że mu gęby nie oprał, tylko
grzecznie przeczekał całą noc pod drzwiami tego pokoju, czekając aż jego
dziewczyna wróci. Nie wróciła- więc on przyjechał do domu. Nie odzywał się do
niej kupę czasu. Aż się wreszcie dogadali i okazało się, że czekał na nią nie
na tym piętrze. Dziewczyna była tej nocy w swoim pokoju, ale piętro wyżej, a
jemu coś się musiało pomylić.

[l.e.a]

Mialam 19 lat i bylam w Lodzi na kursie jezyka polskiego dla obcokrajowcow.
Czulam sie dobrze z polskiego i wiedzialam, ze moge sobie odpuscic zajecia.
Wolalam wiec spakowac manatki i pojechac odwiedzic mojego obecnego meza, ktory
mieszkal jakies 600km od Lodzi. Musialam zdazyc na pociag pospieszny, ktory
kursowal tylko 1x dziennie. Spakowalam plecak wsiadlam do tramwaju i ruszylam.
Podejrzane mi bylo, ze tramwaj jedzie jakas nie znana mi trasa ale szczerze
powiedziwaszy, to zadna trasa nie byla mi znana. W koncu pomyslalam, ze cos
jest nie tak, kiedy tramwaj wyjechal poza miasto, a za oknem pojawily sie
dzialki. Wysiadlam z tramwaju, pociag odjezdzal za niecale 20 min, nigdzie
zadnego postoju taksowek, ani autobusow,
tylko dzialki i ogromne rondo ....
Na rondzie, na swiatlach zatrzymywaly sie samochody. Nie zastanawiajac sie
wiele, wpakowalam sie jakiemus obcemu facetowi w samocod krzyczac: " Jedz Pan
na dworzec Lodzi fabrycznej, za 20 minut pociag mi odjedzie!!!" Facet najpierw
probowal sie bronic i tlumaczyl, ze nie jedzie w tym kierunku, ale w koncu
nacisnal pedal i ruszylismy z piskiem opon, nawet mi jeszcze pomogl plecak
zaladowac przez okno

[lila1974]

Lea, dobrze ze nie trafilas na wariata.

Mialam podobna przygode.
Milosc mojego zycia przebywala wowczas w Niemczech na saksach. Przez kolege,
ktory musial wrócic do domu, podal mi list. Oczywiscie odpisywalam dlugo i
namietnie. Minelo kilka dni, a ja nadal nie oddalam swojego listu temu koledze,
ktory zalatwiwszy swoje sprawy wracal do Niemiec. Przypomnialam sobie dopiero w
szkole po skonczonych lekcjach. Jak wariatka popedzilam na dworzec PKP, bo
liceum mialam w Szczecinie a owego kolege w rodzinnej miejscowosci, jakies 40
km dalej. Wsiadlam w pociag ... i po 30 min zorientowalam sie, ze jade w zlym
kierunku. Wyskoczylam na najblizszej stacji na peron i popedzilam na szose.
Prawie wpadlam pod kola nadjezdzajacego auta. Facet zahamowal i juz byl gotowy
na mnie nawrzeszczec, ale ja mu sie wpakowalam do samochodu z okrzykiem:
- Opieprzy mnie Pan w trakcie jazdy, a teraz gazu.
Pojecia nie mam skad mi sie wzielo przekonanie, ze facet jedzie do Szczecina,
ale w tamtym momencie bylam tego pewna. Musialam zdazyc na swoj pociag, ktory
przy odrobinie szczescia powinnam zlapac na jednej z podmiejsckich stacji,
czyli w Zdrojach. Oczywiscie facet zrezygnowal z wrzasku, byl z lekka
oszolomiony moja bezczelnoscia i grzecznie, acz szybko dowiozl mnie we wskazane
miejsce. Pedem dopadlam stojacego juz na peronie pociagu. Malo mi tylka drzwi
nie przytrzasnely. Ze ja w tym pociagu ducha ze zdenerwowania nie wyzionelam,
to tylko cud jakis.
Kolege-poslanca udalo mi sie dopasc w drzwiach, bo wlasnie podjechal po niego
samochod, ktorym mial ruszyc w droge powrotna.
List wiec dotarl do Mojego Ukochanego, a ów kolega nawet zalowal, ze nie ma
takiej gotowej do poswiecen dziewczyny jak ja. No musialam mu przeciez
wytlumaczyc dlaczego tak dziwnie wygladam i dlaczego wpadlam w ostatniej chwili.
Moj Chlopak byl wart wszelkich poswiecen - zeby bylo jasne - dzis nie jest moim
mezem.

[tennessee]

Kiedy juz skonczylam po 2 semestrach te moja filologie w Toruniu ,
powrocilam na Wybrzeże. Ten sam chlopak odporowadzal mnie po kazdej randce
(czytaj: codziennie)pozno w nocy i wracal do domu ostatnim tramwajem.
Mieszkalam na 9 pietrze i mrugalam mu swiatlem, zeby biegl, bo tramwaj juz
wjezdzal pod wiadukt. Dzieki temu zawsze zdazyl i nie musial isc pieszo. Boze,
ile ja sie namrugalam w zyciu
Kiedys, a bylo to ciezka zima w latach 90 -tych (ale brzmi, co?!?) tramwaj
dlugo nie nadjezdzal, a ja stalam w oknia i patrzylam, jak on tak sie
podejrzanie kreci po przyleglym do przystanku duzym trawniku. A on wydeptal :
LOVE ALA.
Ach...

[aska2000]

Taaa...
Coś mi to przypomina...Swego czasu wychodząc rano do pracy zobaczyłam koło
mojego samochodu sporych rozmiarów serducho, dla pewności opatrzone inicjałami,
żeby nie mogło być mowy o pomyłce... Były też rozmaite karteczki,różyczki(te
mini)itp. za wycieraczką, czasem pod domem, czasem pod moim biurem... telefony-
"głuszce" o rozmaitych porach- przeróżne "dowody pamięci"- o tyle chybione, że
byłam już od pewnego czasu szczęśliwą żoną mojego męża (jak najbardziej zresztą
aktualnego , no i mój Wielbiciel (zresztą też bynajmniej nie stanu wolnego
doskonale o tym wiedział...
Było, minęło, choć do tej pory, gdy zdarza mi się odebrać głuchy telefon,
szczególnie w okolicach jakiejś "znaczącej" daty- domyślam się, kto mógł być z
drugiej strony...

[tennessee]

Mój chłopak, kiedy byliśmy oboje studentami i kiepsko się przędło, zrobił mi
pierścionek ze złotka po pralince. Z taką kuleczką na wierzchu. Pierścionek,
nie pralinka. No i pasowal akurat na mój serdeczny palec. bez przymiarki.
I mam go do dziś. I palec i pierscionek.

Acha, a jak powołali go do wojska na pół roku, zaraz po studiach, to nie
pojechałam na przysięgę, bo akurat stalam w konsulacie po odbiór wizy
kanadyjskiej. Ale i tak bym nie pojechała, bo ja jako nie-żona odmawiam takich
przysług, jak machanie żołnierzowi chusteczką.

Pół roku później chłopaka zamieniłam na męża. Trochę się stawiał, ale wzięłam
go na litość Jest moim mężem od 3,5 roku. Hura!

[tennessee]

Juz tylko mamuskami jestescie?
Eee...gdzie te szalone dziewczyny, co tak kochały na zabój???

[lila1974]

Moja Wielka Milosc niestety stala mojemu Tacie koscia w gardle. Nie szczedzil
slow krytyki i calonocnych pogadanek. W dodatku Tata to tradycjonalista i pewne
sprawy nie mieszcza mu sie w glowie. Miedzy innymi uwazal, ze dziewczyna
ABSOLUTNIE nie powinna chodzic do domu chlopaka. Ale ów chlopak byl moim
sasiadem i przebywalam w jego domu od dawien dawna, nawet jeszcze na dlugo
przed tym, jak zrozumielismy, ze czujemy do siebie miete. Mozna powiedziec,ze
raz on bawil sie w mojej piaskownicy a raz ja w jego. I tak minelo nam 21 lat.

Tego wieczoru wrocilam do domu okolo 23:00. I nagle doznalam szoku. Moj Tata
rozpetal afere. Slów uzywal takich, ze mi skóra cierpla na plecach. Kto czytal
jedne z moich pierwszych postów, ten wie, ze na punkcie Taty mam hopla z
przerzutka, zreszta vice versa, wiec jego slowa wbily mnie w kompletne
osupienie. Na koniec polajanki, Tata powiedzial:
- Jak ci sie u niego tak podoba, to sie przeprowadz.
Na co ja spytalam:
- Teraz, czy moge poczekac do rana?
- Mozesz poczekac. - padla odpowiedz. Tata nie podejrzewal nawet dalszego
ciagu. Nie mialam pojecia, co go ugryzlo, bo choc nie lubil mojego chlopaka, to
jednak nigdy nie wyciagal przeciwko nam armaty. Chyba szok sprawil, ze
spakowalam przez noc plecak, spiwór i namiot, a o godzinie 8:00 stanelam w
drzwiach wyjsciowych i powiedzialam:
- Nie martw sie o mnie, jade do Gdanska.
I wyszlam z domu.
Po chwili zadzwonilam do drzwi sasiadów i poprosilam, by zawolali A.
- Wyprowadzam sie z domu. Jedziesz ze mna?
A wpatrywal sie we mnie nie mniej zszokowany, jak ja pare godzin wczesniej. Bez
slowa wszedl do domu. Doskonale wiedzialam po co. Usiadlam na schodach. Po
pólgodzinie stal przede mna ze swoim plecakiem i ze swoim spiworem. Zadzwonilam
jeszcze do pracy, ze biore urlop i poszlismy na dworzec.
Pierwszy nadjezdzajacy pociag zawiozl nas do Gryfic, stamtad juz autobusem
dostalismy sie do Pogorzelicy.
To byly najcudowniejsze wakacje mojego zycia.

Wrocilismy z nich po dwoch tygodniach. Musialam wrocic do pracy. Honor nie
pozwalal mi jednak wrocic do rodzicow. Chwilowo przygarneli mnie rodzice A.
Tata nie wiedzial, ze wrocilam. Bunkrowalam sie nieziemsko, bo inaczej dostalby
zawalu!!! Jednak po nastepnych dwoch tygodniach Tata spotkal mnie na ulicy i
powiedzial, zebym wracala do domu. Nie byla to prosba, ani grozba. Nie bylo w
tym krzty emocji. Wrocilam, bo siedzenie obcym ludziom na karku i to w takich
okolicznosciach bylo z mojej strony totalnym przegieciem.

Po powrocie zakomunikowalam, ze od 1 wrzesnia ide na swoje. Wczesniej wynajelam
mieszkanko, ale moglam sie wprowadzic dopiero po wakacjach. Tydzien czasu bylam
wiec jeszcze z rodzicami, po czym poszlam na swoje.

Podejrzewam, ze zafundowalam rodzicom najwiekszy stres ich zycia. Nie
spodziewali sie po mnie takich fanaberii. Nie przygotowalam ich wczesniej na
bunt. Tata mial OGROMNY zal do mnie. Bardzo sie wtedy zblizyli z moja siostra.
Podejrzewam, ze nasze wzajemne relacje mogly juz nigdy nie wrocic do dawnej
postaci, ale LOS nie chcial na to pozwolic.

W listopadzie trafilam do szpitala. Spedzilam w nim 6 m-cy. Tate chyba to
otrzezwilo. Wolal miec córke zbuntowana i z nieodpowiednim facetem przy boku,
niz chora.

Nigdy nie rozmawialismy ze soba na ten temat. Ja nie wiem dlaczego tak na mnie
wtedy naskoczyl. On nie wie, dlaczego zareagowalam tak, a nie inaczej. Wielu
rzeczy jeszcze nie wiemy, ale za to znow mamy siebie.

Z owych dni spedzonych w Pogorzelicy nie zaluje ani minuty, ani sekundy... ech!

[kkatie]

Lilcia,
o rany, to brzmi.. niesamowicie. nawet sie wzruszylam
Ty to mialas ciekawe zycie. moze teraz powinnas swoja biografie napisac
co z tego zes mloda, i tak masz co opisywac )

[tennessee]

Moja przyjaciolka beczala co chwile z powodu swego chlopaka, bo to zly chlopak
byl i pewnego razu w zadymionym pubie ustalilysmy, ze mu podziekuje za
wspolprace.
Wyjechala zaraz potem z przyjaciolka do znanego miasta w Anglii, na literke L.,
by tam sie byczyc 2 tygodnie (pilnowaly mieszkania cioci, co tez sie
wczasowala, tyle ze gdzies na Seszelach, czy innych obrzydliwie cudownych
wyspach).
No i tam poznala romantycznego chlopaka, co jest caly zagraniczny, no i sie
zakochala jak szalona. Tak bardzo, ze w ciagu pol roku zrobila brakujace 2
semestry studiow, odebrala dyplom, zwolnila sie z pracy i pojechala wiesc z nim
piekne zycie.
Ladna z nich para.

[natiz]

To nie moja historia, ale brałam w niej czynny udział. Moja przyjaciółka do
szaleństwa pokochała pewnego zawodowego wojaka. A że mieszkał na drugim końcu
Polski i przestał się z nią kontaktować, w przypływie szaleństwa owa koleżanka
postanowiła się z nim spotkać i porozmawiać. Swej rodzicielce powiedziała, że
jedzie do mnie (mieszkamy ok 30 km od siebie). Ja niczego nieświadoma
siedziałam sobie we własnym domku , a tu nagle dzwoni telefon. Oczywiście była
to mama A i chciała z nią rozmawiać. Pod wpływem stresu palnęłam, że A. razem
ze mną pojechała do Z. Wyszło na to, że grałam rolę swojej mamy.
Porozmawiałysmy jeszcze o naszych nierozsądnych córkach (musiałam mieć bardzo
zmieniony ze zdenerwowania głos skoro mnie nie poznała). Mama A miała
zadzwonić do Z. Musiałam uprzdzić Z, musiałam zdążyć przed mamą A - dla dobra
sprawy! Z. również musiała odegrać rolę własnej mamy, z tą różnicą, iż
powiedziała, że dziewczynki poszły do lasu zrywać kwiatki (stres blokuje
umysł). Mama A. spokojnie przekazała co miała do przekazania i niczego
nieświadoma odłozyła słuchawkę.
Kiedy sama zainteresowana wróciła z wojaży, napadłyśmy na nią z Z., aby nigdy
więcej nie stawiała nas w takiej sytuacji.
Sprawa prawie się wydała kiedy nasze mamy usiadły na wywiadówce w jednej ławce.
Mama A. nawiązała do rozmowy telefonicznej...