Bezdzietni "przyjaciele" ;-)

[gizmowika]

Mam samych bezdzietnych znajomych. Trzymalismy się długo w kupie jeżdżąc po
świecie i spędzając razem czas. Wszyscy jestesmy koło 30 i wyżej i
mysleliśmy, że taki stan będzie trwac wiecznie. Oj, gdy dowiedziałam się, że
jestem w ciązy byłam rozczarowana, gdyż własnie mielismy się wybrać na
Alaskę, wyprawę życia. Teraz siedzimy sami, nikt nas nie odwiedza od
dłuższego czasu, tzn odwiedzają, ale tak rzadko, że szkoda gadac, niby
wszytsko ok ale ja czuję, że straciałam przyjaciół, ale jacy to
przyjaciele, ...kurcze, przecież nie gadammy non stop o dziecku i kupach,
mozna przyjść, wyjść bo mały spokojny i spi wieczorami. Myslimy o wzięciu go
za rok na taką wyprawę, ale jakoś nie widzę entuzjazmu w oczach "przyjaciół",
zamknęli mnie w klatce, nie proponują wyjść, nie zapraszają sądząc, że
odmówie...przykro mi bardzo z tego powowdu, a raczej było mi przykro, bo
teraz to mnie w ogóle nie obchodzi, gdzy planuję wyjazd nie biorę już ich pod
uwagę, pogodziłam się z takim stanem rzeczy. Ale naprawdę nie sądziłam, że
moi znajomi okażą się tacy, cóż, a jak jest u was? Pozdrawiam Aśka

[mruwa9]

u nas odwrotnie Wsrod licznych "dzietnych" znajomych bylo jedno bezdzietne
malzenstwo.. Aktywne zyciowo (podroze, wspinaczki, kursy jezykowe, czeste
wizyty w bibliotekach, muzeach i restauracjach). No i znajoma co rusz zacheca
do wyjscia do kina, bo klub filmowy, reklamuje wystawy i restauracje.. a z
trojka malych dzieci, ktorych nie ma z kim zostawic takie propozycje odbieram
niemal jak strojenie sobie z nas zartow...Ale to sie zmienia- ci znajomi
oczekuja blizniat )
BTW kiedys, w zamierzchlych, bezdzietnych czasach bylismy na imprezie, gdzie
sposrod licznych obecnych par tylko jedno malzenstwo mialo dzieci- przez caly
wieczor wysluchiwalismy opowiesci i anegdot z zycia malych ludzikow. Moze sami
nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak czesto i jak duzo opowiadamy o naszych
dzieciach, az do zameczenia znajomych?..

[ania.de]

my jeszcze nie jesteśmy rodzicami, ale już niedługo, w listopadzie. ale
ten "problem" też zaczął nas dotyczyć i to już tuż po naszym ślubie. większość
znajomych jest sparowana ale nie-ślubna i nie potrafią zrozumieć nas, że my
teraz mamy troszkę inne spojrzenie na życie. oni postępują jak za czasów
studenckich, bo jak wórcą do domku to będzie czekał obiadek przez mame
zrobiony, jak zabraknie pieniążków to rodzice dołożą. nie rozumieją, że my
jesteśmy już za siebie sami odpowiedzialni i to po prostu nie jest to samo co w
czasach studenckich. aż sie boję pomyśleć jak będą wyglądały nasze kontakty jak
dzidzi się urodzi. chyba zostaniemy sami, bo oni nie zrozumieją, że nie możemy
wyjść bo dziecko jest np chore, czy po prostu śpi.
ale z rozmów wiem, że tak się zdarza i jest to normale.

[nataliamackowiak]

U nas też się popsuło...przed i po naszym ślubie(było to 4 lata temu), co
sobote u nas w domu wszyscy sie spotykaliśmy, były impry do białego rana.
Wyjazdy też. My wtedy pracowaliśmy, studiowaliśmy, cały dom na naszej głowie, a
Ci znajomi przewaznie mieszkali u rodziców, nie wszyscy pracowali itp.
A teraz? My mamy dziecko, wszyscy tak jakos sie odsuneli, nie wiadomo co robią,
jak propozujemy imprezkę, to każdy ma 100 powodów aby nie przyjśc, a sami nic
nie zaproponują...
Tak to już jest.
Natalia

[anka1]

hmm wyglada na to ze macie- i tacierzynstwo to papierek lakmusowy przyjazni
albo czegos co tak sie okreslalo ale nia nie bylo.
Dziewczyny chyba nie ma czego zalowac. ja tez po urodzeniu dziecka czasem
zalowalam tych imprez, wypraw, wolnego czasu ktory mialam tylko dla siebie.
a teraz jak moj Maluch sie do mnie przytula, usmiecha albo biegnie do mnie
rozesmiany, piszczac z radosci ze za chwile wyladuje w moich objeciach to zal
mi tych ktorzy nie maja dzieci. bo to oni sa "ograniczeni" nie my.

[agatha61]

my mamy to samo ale widze inne plusy. zaznajomilismy sie z wieloma malzenstwami
dzietnymi, np, dzieki Mai poznalismy dzietnych sasiadow - 2 malzenstwa z
ktorymi wlasnie mamy zamiar umowic sie na kolacje pierwsza. a poza tym mamy
lepszy koontaky z tymi ktorzy juz wczesniej mieli dzieci tak juz jest i bedzie.
ja koncze studia i nie musze mowic ze wiekszosc mooich znajomych to wolne
ptaki, a my z mezem musimy myslec o kredytach, lekarzach itd. z jednej strony
szkoda tej beztroski, ale.... Maja jest cudowna. z drugiej strony jak poslucham
o czm gadaja moje kolezanki i ich problemy typu ON ZNOWU NIE DZWONI to
stwierdzam jak dobrze ze mam to juz za soba.
Agata

[gizmowika]

To prawda, dziś gdy patrzę na rozesmianą gębusię małego, serce mi się topi i
myslę sobie, że to własnie to jest moja wyprawa zycia, hehe, wyprawa w świat
tak fascynującego człowieczka pozdrawiam. Aśka

[gizmowika]

Co do tych "nieświadomych wypowiedzi na temat dzieci", otóż my nigy, nikomu,
chyba że na wyraźne życzenie nie opowiadamy o dziecku, pamiętam doskonale jak
mnie to wkurzało, dlatego wychodzimy z założenia, nic na siłę, jak zapyta to
powiem. Pozdrawiam., aska

[iwonady]

mamy identyczną sytuację.... ale jak sie okazuje to chyba nie byli prawdziwi
przyjaciele....lekarstwem na tę "przykrosć" okazała się znajomość z parami
mającymi dzieci. Okazało się, ze na klatce mamy już 3 mamusie i wystarzyło
umówić się na wspólne spacery i nowa znajomośc może przerodzić się czasem w
przyjaźń.
Fakt, przykre to bardzo, ze po tylu latach znajomosci nagle nie mają dla nas
czasu, ale dla siebie wzajemnie i owszem....
Pozdrawiam i życzę wielu nowych znajomosci!

[owsianka_i_ludek]

anka napisała "hmm wyglada na to ze macie- i tacierzynstwo to papierek
lakmusowy przyjazni albo czegos co tak sie okreslalo ale nia nie bylo" - to
swiete słowa!!!! Przy nas przyajaciele zostali, a Ci którzy tylko tak o sobie
mówili zapomnieli o nas zupełnie i dobrze, przypomną sobie jak będa mieli
dzieci))

[pancerniczek]

to częste zjawisko;
jedna moja znajoma (bezdzietna), jak do niej zadzwoniłam niedawno, zapytała -
niby żartem -"czy znowu chodzę z brzuchem", co - nie ukrywam - zabrzmiało nieco
obraźliwie.....ale jakoś nie odczuwam potrzeby tłumaczenia się z macierzyństwa,
mam to w dupie. a o swoim dziecku będę opowiadała tyle ile chcę i komu chcę,
naturalna selekcja znajomych dokona się sama. na liście moich priorytetów
rodzina jest najważniejsza.

zawsze jakiś problem, prawda?

bezdzietni się usuwają, a dzietni....konkurują.
taki dialog (zasłyszany):
- mój synek mói "da", "ma", "baba"....
- taaaak? MOJE dziecko w tym wieku mówiło już płynnie.... (akcent na "płynnie")

to też, prawdę powiedziawszy jest żenującym zjawiskiem.

generalnie - myślę sobie - nie należy jakości znajomości podciągać pod
dzietność lub bezdzietność, tylko pod stopień dojrzałosci wszystkich
zainteresowanych. Przyjaźń, wbrew pozorom to też odpowiedzialność i
zobowiązanie, ale to tylko moje skromne zdanie.

mój proiorytet we własnej osobie:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=24812786

[gizmowika]

Twój "priorytet" jest śliczny

[em_em71]

Ja bym nie rwała włosów z głowy, że przyjaciele się odsunęli. Normalne, że wraz
z pojawieniem się dziecka świat wywraca się do góry nogami. My byliśmy długo
bezdzietni i ciężko nam było znaleźć towarzystwo do realizacji różnych
pomysłów; teraz mamy dzieciaczka i znów jesteśmy sami, bo nasze jest
najmniejsze, innym pociechy podrosły i też ciężko jest się dopasować. Pamiętam
jak sama omijałam szerokim łukiem "tych z dziećmi" (miałam jeszcze szeroko
pojęty dzieciowstręt, którego nie ukrywałam). Nie ma co brać przyjaciół w
cudzysłów, należy ich zrozumieć, oni jeszcze żyją w błogiej nieświadomości, jak
cudownie (mimo wszystko) być rodzicami, wg mnie żadna, najwspanialsza wyprawa
nie może się z tym równać. Ale mi się napisało, hehheeh, ale ja tak czuję

[gizmowika]

No tak , ja też omijałam łukiem takie pary, ba, byłam przekonana, że dzieci ni
ebędę mieć, ale życie płata figle, teraz widzę jak wiele mi dało
macierzyństwo, nie rwę też włosów z głowy, choć tak było do pewnego czasu,
teraz nie jest wazne co było, ale to co będzie, Fakt, fajnie ci esię napisało :-
) Pozdrowionka, Aśka

[flawia]

A w moim przypadku jest odwrotnie - tzn. ja odsuwam się od bezdzietnych
przyjaciółek... Po prostu czuje się nie zrozumiana i przestałam też rozumieć 2
stronę - a problemy typu "jak go poderwać" zupełnie mnie nie interesują... To
inny etap, etap, który dawno mam za sobą. Ci ludzie mają inne problemy - z
mojej perspektywy - mało ważne. Chyba tylko druga mama potrafi zrozumieć mamę!
Teraz więc jestem sama, ale mam nadzieję że to się z czasem zmieni. Póki co
jest to forum i e-mamuśki ))

[duramgama]

A cóż to za przyjaciele? Czy aby na pewno możesz ich nazwać mianem przyjaciół?
Naprawdę nigdy nie widziałam i nadal jakoś dostrzec nie mogę problemu typu
"dzietni" - "bezdzietni".
Kiedy w naszym życiu nie było jeszcze małej, mieliśmy sporo znjomych/przyjaciół
zarówno z jednej jak i z drugiej kategorii. Ze wszystkimi dało się rozmawiać o
wszystkim (oczywiście to duże uproszczenie, ale napisałam tak, żeby podkreślić
fakt, iż nikt nie zamykał nikogo się w getcie pod tytułem: "jestem TYLKO
rodzicem"). Spotykaliśmy się w różnych konfiguracjach, często o wcześniejszych
porach, żeby ci z maluchem mogli trochę z nami pobyć zanim pójdą kąpać brzdąca.
W naszym domu na imprezach nie raz i nie dwa pojawiały się dzieciaki, które o
przyzwoitej porze usypiane były w pokoiku na górze, a "starzy" bawili się z
nami, od czasu do czasu sprawdzając czy pociecha grzecznie śpi.
Teraz, kiedy przekroczyliśmy magiczną granicę, wiele się nie zmieniło. Chociaż
rzeczywiście nasza krzywa statystyczna pod tytułem "imprezy, wyjazdy, koncerty"
nieco chyli się ku dołowi. Nie odczuwam jednak związnych z tym frustracji.
Spełniam się w trochę innych obszarach i jestem z tego powodu kontenta Nie
czuję się z tego powodu ani głupsza ani samotna ani "niedopieszczona towarzysko"
(być może dlatego, że doskonale bawimy się z panem mężem we własnym
towarzystwie, a i mała dostarcza nie lada rozrywki).
Ludzie odiwedzają nas dość chętnie (wydaje mi się, że bez szczególnych oporów),
my czasami zabieramy małoletnią do znajomych (gdzie bezdzietne ciocie noszą ją
na rękach i całują - mała nie ma nic przeciwko temu. Jeśli się daje -
wychodzimy na koncerty i imprezy na wolnym powietrzu (ona to uwielbia - gwar,
muzyka, tłumy.
Na palcach jednej ręki mogę policzyć osoby, które w jakiś sposób odsunęły się od
nas z powodu dziecka. Przypuszczam, że mają poczucie, że będą przeszkadzać, że
nie mamy na nic czasu, że narobią kłopotu jak przyjadą. Jakoś nie ma okazji by
ich wyprowadzić z błędu. Raczej nie sądzę, że spisali nas na straty.
Jedna z moich dość dobrych znajomych wpada dużo rzadziej, bo jak przyznaje
otwarcie - nie lubi dzieci. Chwała jej za szczerość. Akurat specjalnie nie
brakuje mi ani jej i ani jej odwiecznych problemów z facetem, z którym non stop
rozstaje się i wraca do niego jak bumerang. Zatem niechcący nieźle wyszło...
A prawdą jest, że dziecko to doskonały przyczynek do zawierania nowych
znajomości z innymi młodymi rodzicami, co miałam okazję sprawdzi na własnej
skórze ( poznałam wszystkich "dzietnych" sąsiadów Może więc zyskasz niebawem
nowych znajmomych. A może po prostu ośmiel starych, żeby Cię odwiedzili i
przekonali się, że ciągle jesteś sobą..? Może by pogadać szczerze? Zapytać
dlaczego Was unikają? Powiedzieć, że możesz wyjść, że dasz się zaprosić. Może
sama zorganizuj jakieś spotkanie? (choć oczywiście nic na siłe..) Rety, przecież
nie jesteś zadżumiona!!!

[gizmowika]

oj, to masz faktycznie szczęście . Ja do 30 stki nie myślałam o dzieciach i
życiu rodzinnym. dlatego dobierałam sobie znajomych według wizji - życ,
podrózować, przezywac. To ludzie bezdzietni, niepożenieni, z pasjami, które im
zastępują rodzinę. Wyłamalismy się, dldtego pewnie tak wyszło, nie zrozumieli i
nie winię ich za to, ale byłam przekonan, że tak się nie stanie, nadal uważam
ich za przyjaciół, a cudzysłów wyraża raczej moje smuty i wąty niż
faktyczny stan rzeczy. Rozumiem ich po prostu, ale trzeba żyć po swojemu, ja
także nie nudzę się w towarzystwie męża i bobaska, potrafimy sobie zorganizowac
czas, ale to moje rozgoryczenie wynika chyba też z tęsknoty za takiom totalnym
bezpanskim zyciem", czasami mi tego tak brakuje, no cóż, chyba zbyt póxno
się "zdecydałam ' na dziecko , bo wciąż, mimo że 6 miesięcy minęło, ni
potrafię się przyzwyczaic do codziennego kieratu, stąd te gryzmoły.
pozdrawiam. Aska

[anamd]

Kurde jakbym czytała o sobie. Mamy teraz 2 córki. Młodszej nawet nie widzieli bo
cały czas są zajeci. Prosimy, zapraszamy i nic. Chyba boją się że ich zarazimy
rodzinką.
Ja rozumiem że maja pracę i własne obowiązki ale gdy idą gdzieś wyskoczyć to czy
nie mogliby sobie przypomnieć o nas ? To prawda że czasami musimy wiedziec dzien
lub dwa dni wczesniej ale w koncu nawet babcie i dziadka trzeba uprzedzic o
szczesciu jakie ich spotka.
Aby sie spotkać z moimi znajomymi w 8 miesiacu ciazy poszłam z nimi do
hałaśliwej nory smierdzącej fajkami i wcale mi to nie przeszkadzało. Ale oni
chyba nadal nie rozumieją że jesteśmy normalnymi ludzmi którzy potrzebują
kontaktów z nimi...

[joakal]

to przykre że tak Was traktują
My mamy odwrotnie - jako pierwsza para mamy dziecko i już w paczce kolejna
dziewczyna jest w ciąży a kolejne pary już się zastanawiają. Zresztą mieli nam
za złe że się późno przyznaliśmy - oni chcieli w tym samym czasie mieć dzieci.
Teraz cieszą się jak mogą nas odwiedzić i na imprezy docierają wcześniej żeby
asystować przy kąpieli i usypianiu

do joakal

[duramgama]

Asystują przy...usypianiu? To musisz mieć Anioła, nie dziecko
Moja nie dałaby się spokojnie uspić, gdyby kilka osób było w poblizu. Byłaby tak
zaaferowana, że coś się dzieje i tak oburzona, że chcę ją ululać kiedy tyle się
dzieje, że z pewnością odmówiłaby kategorycznie współpracy...

Macie sporo czasu?

[flawia]

Tak sobie czytam Wasze wypowiedzi i dochodzę do wniosku, że chyba macie sporo
czasu - a mnie to jednak nie dotyczy... Wizyty rodziny czy znajomych traktuję
póki co jako zło konieczne. Zazdroszczę, że macie czas na życie towarzyskie

[joakal]

ja mam 11 tyg. aniołka
zasypia ok 20.00 (od małego była uczona zasypiania przy obcych - w weekendy
chodzę do szkoły więc zajmuje się nią niania)
budzi się dopiero ok 2.30 na jedzonko i potem ok 6.00
nigdy nie budzi się pomiędzy karmieniami
w dzień potrafi nawet przez godzinę bawić się sama na macie edukacyjnej
naprawdę czasami mi się nudzi

[duramgama]

Hej! Nie wiem ile ma Twoja dzidzia, ale wnioskuję, że jeszcze nie wiele...
Ja też przez pierwsze trzy miesiące pozwalałam swojej kruszynie spokojnie
adaptować się do warunków "pozabrzusznych" i zdecydowanie wolałam zostać w domu
niż ciągać malucha po znajomych czy rodzinie. Sytuacja jednak zmieniła się kiedy
mała zaczęła więcej "kumać" i z ciekawoscią przyglądać się urokom tego świata.
To wszystko kwestia organizacji, a nie ilości czasu. Bez względu na to czy
jestem w domu, w lesie czy u dziadków - tak samo muszę ją nakarmić, przwinąć,
uśpić, utulić...
Akurat mam to szczęście, że Srajdzinka uwielbia ludzi, kompletnie nie boi się
obcych i chętnie z nami podróżuje. Jak tylko widzi fotelik samochodowy albo
nosidełko aż ją roznosi z radości. Nie myśl sobie, że to takie typowe życie
towarzyskie. Przede wszystkim biorę pod uwagę potrzeby małej, jej rytm dnia, a
dopiero potem jakiekolwiek rozrywki. Poza tym wyprawa z całym majdanem (torba z
ubrankami, pieluchami, grzechotkami, wózek, nosidełko itp.itd.) to nie lada
wyzwanie! (od tego targania gratów mam wyrobione mięśnie rąk jak nigdy
przedtem Ale my to po prostu lubimy. I jesli Twoje dziecko też polubi taki
sposób spędzania czasu, a będziesz chciała gdzieś z maluchem wyskoczyć -
spokojnie znajdziesz na to czas jeszcze raz podkreślam - to kwestia chęci i
dobrej organizacji.
Pozdrawiam

[milka73]

Kobieto szkoda czasu na takie problemy. Każy wolny człowiek robi co chce, mówi
co chce a jeśli inni tego nie akceptują to odchodzą i odwrotnie, jesli ty nie
akceptujesz czegos w innych to też odchodzisz i idziesz swoją ścieżką. Potem
spotykasz innych "przyjaciół" tematycznie podobnych itd. Życie jest jak
kalejdoskop - ciągle zmienia się sceneria. Więc nie zamartwiaj
sie "przyjaciółmi" tylko jedź gdzie tylko masz ochote i oczywiście możliwości.
Zobaczysz to będzie Twoja najlepsza wyprawa
Pozdrawiam
Kasia

[mama_patulki]

moi przyjaciele okazali się na szczęście prawdziwi. Cały czas utrzymujemy
kontakt, nie zapomnieli o mnie. Często wspierają mnie gdy mam gorszy dzień. Nie
mam ich zbyt wieu, ale okazali się na wagę złota. I jeszcze jedno, po urodzeniu
dziecka znalazłam jeszcze przyjaciół w osobach o których nigdy tak nie
myślałam. Są to moi rodzice (zwłaszcza mama) oraz bratowa (bezdzietna).

[berecik7]

a ja mam wrażenie, że ja prawdziwe zycie towarzyskie zaczęłam dopiero wtedy,
gdy zaszłam w ciążę!!! dużo mniej pracowałam, więc miałam czas na przyjaciół i
znajomych, których jakoś się namnożyło)) każdy się pytał, jak się czuję, jak
dzidzia, itp. Po porodzie nie mogę się odgonić od odwiedzin, aż jest to czasem
męczące. Ale cieszę się, że tak jest.