stracilam moja gwiazdke :((((

[paulina.paulikowska]

czesc dziewczyny!
kilka dni temu poronilam bedac pierwszy raz w ciazy...plakalam jak sie o
tym dowiedzialam i bylam smutna, ale przeszlam szybko do porzadku
dziennego.jakos wyparłam ten incydent z moich mysli...
czy powinnam sie tym bardziej przejmowac? czy moja reakcja jest nieprawidlowa?
co bedzie dalej? narazie odsunelam od siebie mysl o dziecku...moze kiedys bede
miala moja gwizdeczke znow.
czy ktoras z was tez miala podobnie?
buuziaki
paulina

[berecik7]

Moja koleżanka tak miała. Poroniła , a za dwa dni już wracała do życia,
farbowała włosy, robiła plany. Spróbowała znowu po pół roku i ma już fajnego
trzylatka. To dobrze, że sobie radzisz z tą sytuacją. Nie zastanawiaj się nad
tym, czy czujesz to, co powinnaś. Czujesz to, co czuesz i już. Ciesz się, że
jesteś silna i dasz sobie radę. Pozdrawiam.

[mamaadama4]

Nie ma reguł ani norm, każdy przeżywa po swojemu.

[paulina.paulikowska]

dzieki dziewczyny ...
macie racje, nie moge zachowywac sie wg schematow

[verdana]

Moim zdaniem, powinnaś się cieszyć, ze szybko wróciłas do siebie.
Rozumiem kobiety, rozpaczajace po poronieniu. Rozumiem też te, ktore nie
rozpaczają. Kiedyś dziwiono sie, ze kobiety po poronieniu mają depresję. Dziś
wahadło się odwrociło i chce się wmowić, tym kobietom, które nie rozpaczają, ze
cos jest z nimi nie tak, ze są tak samo osierocone, jak matka po stracie
dziecka i powinny do konca zycia rozpaczać.
Mysle, ze nikt nikomu nie powinien wmawiać, ze jego uczucia są złe.

[lacido]

Nie ma czegoś takiego jak prawidłowa reakcja a takie dramatyczne wydarzenie,
każdy musi sobie poradzić tak jak potrafi.Uważam że to dobrze że nie załamujesz
się tym, tylko jest jedna kwestia czy pogodziłaś się z tym czy po prostu
wyparłaś z pamięci, jeśli tak to przykre wspomnienia mogą powrócić, bo
traktowanie poronienia jako incydentu to według mnie okreslenie nie na
miejscu.No ale to zależy od ludzkiej wrażliwości.Trudno mi się wypowiadać bo
nigdy przez coś takiego nie przechodziłam ale do tej pory mam wyrzuty sumienia
że przez moją lekomyślność sym urodził się za wcześnia. Ale jak już posałąm to
zależy od odoby.Trzymaj się.

[1514a]

Ja przez to przeszłam. Pierwsze dziecko straciłam gdy moja córka miała 3 latka,
poroniłam w 12 tygodniu. Zaraziłam się toksoplazmozą od kotów(do dziś kot to
dla mnie coś obrzydliwego, nie zrobiłabym mu krzywdy ale wole z daleka je
oglądać).Potem zaszłam w ciąże, byłam przeszczęśliwa, okazało się że to
bliźniaki. W 10 tyg. jedno z bliźnią obumarło, druie przeżyło, dzięki temu że
wytworzyły się dwa łóżyska. Do 4 m-ca ciąży miałam nerwówke czy z drugim będzie
ok.Dziś mój synek ma 20 miesięcy. Nie zapomniałm o tamtych dzieciaczkach, nie
da się zapomnieć,że cos takiego było. Ale nie należy myśleć że stało się to
prez nas, bo my nie miałyśmy na to wpływu. Będzie ok. Pół roku po poronieniu
możesz myślec o dzidziusiu

[agysa]

Ja przez to przeszłam. Był to dla mnie najgorszy okres w życiu a dochodziłam do
siebie przez rok i potem zaszłam w drugą ciążę i teraz mam 3 latkę w domu.
Według mnie powinnać się naprawdę cieszyc, że tak do tego podchodzisz co Ci by
dała rozpacz. Pozdrawiam ciepło.

pierwszą ciążę poroniłam dość późno, mam 2 dzieci

[luciii]

))))

smutne to jest zawsze, ale głowa do góry, widocznie coś byłoby z okruszkiem nie
tak i organizm to wyczuł
odczekaj najmniej 3 miesiące i staraj się ponownie

trzymam kciuki

[mijaczek]

poczytaj forum poronienie..
ja poczulam sie lepiej dopiero jak zaszlam w coaze z emcia...

[lidia23]

Ja tak nie miałam, ale koleżanka tak dwa razy, ale n ie poddawała się spróbowali
trzeci raz i obecnie mają fajnego dwulatka. A czy twoja reakcja jest prawidłoea?
Myślę że tak. Bo przecież trzeba się pozbierać by mieć siły nadal próbować.
Powodzenia

Paulina

[shady27]

nawet nie wiesz jak mi przykro, ja mam rowniez za soba poronienie, i jesli Cie to pocieszy miesiac po poronieniu zaszlam znowu w ciaze...teraz moj synek ma rok tak wiec glowa do gory. Wiem, ze Ci ciezko, mnie tez bylo. Najgorsze dla mnie bylo to , ze ta ciaza miala byc prezentem na boze narodzenie a poronilam dzien przed Wigilia ( Tezymaj sie, bede trzymac kciuki

[alfa36]

Też przez to przeszłam. Najgorszą rzecza, ktora wtedy zrobiłam było pojscie na 3 tygodniowe L4. Bradzo sie wtedy męczyłam i przypuszczam, ze gdybym od razu po szpitalu wrócila do pracy, to nie przeżywalabym tego. Poza tym, mi strasznie zalezalo, żeby nikt (oprócz męża) nie dowiedzial sie o poronieniu. Dlatego ciesz sie, że wrocilaś do formy (i psychicznej i fizycznej). Wydaje mi sie, że nie przeżywałam tej straty ciąży tak długo (mimo, że była planowana), bo trafilam na forum poronienie i pomogly mi rozmowy.

[pesteczka5]

Ja poroniłam pierwszą wyczekiwaną ciążę po długich staraniach. Było mi bardzo
ciężko, ale ból się wypalił i dziś nie boli mnie to wspomnienie. A nawet myślę,
że jak było, to było po coś i już.

Czujesz tak, jak czujesz, Twoje prawo, przecież nie krzywdzisz nikogo. Kiedyś
odmawiano prawa do bólu kobiecie po poronieniu, kazano uważać, że "będziesz
miała jeszcze dzieci, młoda jesteś" itd. a teraz prawem wahadła panuje
imperatyw nadawania imienia dwóm kreskom na teście i swoistego nakazu
cierpienia.
A tymczasem każdy człowiek przeżywa inaczej, i nie etykietujmy że to dobre, a
to naganne.

Pozdrawiam serdecznie. Trzymaj się i wszystkiego dobrego na zimę

[paulina.paulikowska]

dzieki ))

[mamitka]

Mysle ze tez wiele zalezy od tego jak przebiegalo poronienie, czy bylo
samoistne, czy w szpitalu, czy ciąza byla dlugo wyczekiwana i upragniona - od
wielu czynników. Mojemu towarzyszyły same przykre sytuacje - wyladowalam w
szpitalu, bezduszny lekarz robil mi USG i stwierdził martwy płód a potem
usilnie namawiali mnie na skrobanke... Ja wolalam sama poronic - ciagle
wierzylam ze dzidzia zyje. Spedzilam sylwestra w szpitalu ale w koncu poroniłam
samoistnie. Byc moze sama skazalam sie na ta ponad tygodniowa gehennę ale nie
potrafiłam inaczej. Kiedy mialam wyjsc ze szpitala bylam taka radosna,
szczesliwa ze juz wychodze, że to już koniec fizycznego cierpienia i to trwalo
moze 2 dni a potem jednak dopadło mnie przygnebienie, musiałam sie
wypłakac, "przejśc żałobe", oczyscic sie z emocji a nie je wypierac. Jeśli Ty
jestes silna i czujesz ze to juz do Ciebie nie wróci to dobrze - gorzej jesli
wlasnie tak jak piszesz "wyparlam ten incydent". Nie mozna wyprzec, trzeba
zmierzyc sie ze swoimi uczuciami i wtedy prawdziwie przejsc do "porządku
dziennego".
Pozdrawiam Cie cieplutko! Na pewno będziesz miała znów swoja gwiazdeczkę

[paulina.paulikowska]

dziewczyny kochane jestescie!! dziekuje wam wszytskim!

[mongolia4]

Witam Cie .
Jest mi przykro ,ze musialas przez to przechodzic.Ja tez poronilam we wczesnej
ciazy nasze wyczekiwane dziecko.Niestety czlowiek musi sie
pozbierac,otrzasnac,podniesc sie i isc dalej przez zycie.
Chcialam Ci tylko powiedziec ze mam dzisiaj 14 miesiecznego chlopca i jestem
Bogu bardzo wdzieczna za Ten Cud.
Pozdrawiam i glowa do gory!!!!

[patrysia55]

Paulinko! Poroniłam 2 razy.To trzeba przeżyć,przepłakać, przeczekać.Nie ma
innej rady.I wierzyc! Mocno wierzyc ze nastepnym razem się uda!!! I za to
trzymam kciuki.Przytulam Cię mocno.

[zonazona]

Ja stracilam drugą ciazę. Obumarła na początku. Odcierpiałam co miałam,
pozbierałam do kupy (z pomocą psychotropów nawet) i trzecia ciaza była ok. I
mam 2 synków.
Choć był to poczatek ciaży (dowiedziałam się w 15 tyg), to miałam juz usnute
plany i wyobrazenia. Cieżko było mi potem wrócić do stanu sprzed. I zawsze już
myślałam i mówiłam o moich dzieciach w liczbie mnogiej, choć drugiego syna
jeszcze nie było .

[paulina.paulikowska]

dzieki ))

[melka_x]

Ja bym przyznała rację Verdanie, Mamieadama i Pesteczce (i generalnie
przyznaję), ale w Twoim poście zastanawia mnie zdanie "jakoś wyparłam ten
indydent z myśli". Jeśli szybko się pozbierałaś to dobrze i nie ma co się nad
tym zastanawiać, ale jeśli rzecz polega na wyparciu to gorzej. Bo wtedy -
brzydko mówiąc - nieprzepracowane emocje wrócą. Myślę, że sama wiesz najlepiej
jak jest z Tobą. Poza tym na razie minęło zaledwie kilka dni. Jak za miesiąc
uznasz, że nadal czujesz się świetnie to ok, ale żal też może wypłynać za
tydzień czy dwa. Choć naturalnie serdecznie życzę Ci, żeby Twój powrót do formy
był trwały.

[sowa_hu_hu]

nic sie nie przejmuj.
to lepiej że starsz sie życ normalnie niz byś miała sie zadręczać.
tez przez to przeszłam.
było mi źle... ale nie przezyłam z tego powodu traumy...
będzie dobrze - zobaczysz!!!
staraj sie myslec pozytywnie
wiem ,że łatwo sie mówi... ale nie obwiniaj sie... nie masz o co!

ja zapomnialam o poronieniu

[abneptis]

ja swoje pierwsze i jedyne poronienie tez wypchnełam z głowy zaraz po wyjsciu
ze szpitala, teraz (to okropne) ale moge o tym mówic bez najmniejszej emocji.
Dokładnie rok później znów jestem w ciazy i dopiero teraz zastanowiłam sie ze
moze sa małe cuda na tym świecie, bo moje drugie dziecko pojawiło sie dokładnie
w tym samym miesiacu i w bardzo podobnych okolicznosciach sesji letniej

Jestem pewna ze jak tylko bedziesz gotowa to zajdziesz w ciaze i wszystko
bedzie ok.

[rycerzowa]

Kiedyś było inaczej. Kiedyś ciąża i dziecko to był często dopust boży. Poroniła?
Zmarło? Bóg dał, Bóg wziął. Młoda jest, jeszcze niejedno urodzi.

Teraz ciąża jest zazwyczaj planowana, dziecko wyczekiwane. Od pierwszych dni
przyszła mama z książką w reku śledzi rozwój płodu, "rozmawia" z maleństwem,
kupuje ciuszki, marzy, robi plany.
Gdy coś się stanie - jest rozpacz, bo straciło się osobę, wyimaginowaną, ale
osobę.

Ale każda przeżywa to inaczej, bo ludzie są różni.
Jedna płacze, inna "przechodzi do porządku dziennego".
Nie znaczy, że mniej cierpi. Inaczej to przeżywa.
Czasem staje się zwyczajnie lepsza, cierpliwsza dla ludzi, jako że dla swego
dziecka nic już nie może zrobić.

Każdy człowiek ma jakiś czas do przeżycia. Gwiazdeczka miała ten czas bardzo
krótki, ale była, istniała, a czy jej istnienie miało sens, to zależy od
ciebie. Jeśli tym bardziej docenisz radość istnienia, zdrowia, samego życia , a
potem radość z posiadania dzieci - to właśnie o to chodzi.
Nie w tym rzecz, by płakać i cierpieć, ale by znaleźć sens.