wasza reakcja

[red_cashmere]

Hej młode mamusie! Do tej pory przeglądając forum gazetowe raczej omijałam to
podforum - nie dotyczyło mnie, ale... no właśnie - obawiam się, że chyba
jednak zacznie... Jestem zszokowana, boje się zrobić test, ale wiem, że muszę.
Mam 21 lat, jestem na drugim roku studiów i wszystko przede mną... a tu nagle
dziecko! Zastanawiam się jaka była wasza reakcja kiedy dowiedziałyście się o
ciąży. Przypuszczam, że też nie byłyście zachwycone. Jak sobie poradziłyście
ze świadomością, że zostaniecie mamami...

[rozowa_kredka]

Cześć...Nie bój sie zrobić testu.W końcu kiedyś bedziesz musiala a odkładając
to na później bedzie gorzej...Ale nie jesteś w złej sytuacji.Ja mam obecnie 19
lat i jestem w 22 tygodniu ciąży...
Na początku ciąży czulam złość do siebie że nie uważalam zbytnio,do chłopaka że
przez niego jestem w ciazy w tak młodym wieku i na dziecko że wogule jest.Ale
nigdy nie pomyslalam o aborcji...Do końca ok.10 tygodnia nic nie czułam do
dziecka,ciągle płakalam,nie chciało mi się życ.Ale pokochalam Dzieciątko całym
sercemJest dla mnie wszystkim i zawsze bedzieNie mogę sie doczekać kiedy
sie urodzi i przytulę je i bedę je miala na zawszeTo wspaniale uczucie jak
masz Maleństwo w brzuszkuNaprawdeJa nie żaluje ani troche że urodzę Swoją
Kruszynkę mimo że mam Maturę przed sobą i tak mało lat i że nie planowalam
dzieckaJeśli chcialabys popisać napisz

[karcia85]

Nie ukrywam, że u mnie była tragedia.
I rodzice i ja bardzo ciężko to odchorowaliśmy.
Jakoś przeszliśmy z tym do porządku dziennego ale nie było lekko.
Mieszkam z córeczką i mężem w innym mieście z racji swoich studiów.
Mąż też nieźle sobie radzi, znalazł dobrą pracę.
Ale gdybym miała do wyboru - nie popełniłabym tego samego "błędu".
Wychodzę z założenia, że dziecko powinno się urodzić koło 30-tki na spokojnie,
po studiach, gdy człowiek pozna odpowiednią osobę, wyszaleje się porządnie i
zobaczy kawałek świata...
I nigdy nikomu nie uwierzę że dziecko w bardzo młodym wieku to wielkie
szczęście.
To jest wielka odpowiedzialność i obowiązki. Owszem, radości co niemiara. Ale
miliony problemów na głowie więcej niż rówieśnicy.
Czasem tak mi smutno że najpiękniejszy czas w życiu gdzieś tam koło nosa mi
ucieka.
Kocham córeczkę. Bardzo, bardzo mocno.
Co ja teraz mogę zrobić?
Skończyć studia na których jestem, znaleźć dobrą pracę, kupić mieszkanie.
Żałuję najbardziej tylko jednego: że tak szybko wyszłam za mąż...

[martina.15]

bede sie klocic. dla mnie dziecko tak szybko bylo zaskoczeniem, szokiem, ale
JEST wielkim szczesciem (ktore to wlasnie szczescie podjada mi jeansy ).dla
mnie te problemy z "niewyszumieniem sie", "niepoznaniem swiata" sa sztucznie
stworzone. dzieki corce jestem lepszym czlowiekiem a moje zycie ma prawdziwy sens.
jakbym szlajala sie po dykotekach to rzeczywiscie, bylabym duzo szczesliwsza
-nie wmowisz mi tego.
w ciazy z Hania bylam na Ukrainie, w Niemczech, Francji, Luksemburgu, Belgii i
Holandii. w tym roku pojade do Norwegii,zabiore mała nad morze, na zlot z mojego
glownego forum, lutowek, w przyszlym byc moze zabiore Haneczke do Danii albo
Finlandii. nie widze w tym najmniejszego problemu, moge zwiedzic pol swiata i
jeszcze ktos inny na tym skorzysta.

pewnie nie mowilabym tak gdyby nie pomoc rodzicow. bardzo mi pomogli,
szczegolnie na poczatku, kiedy zostalam sama. mam wrazenie ze to jest wlasnie
problem najwiekszy- szybka i niedobra decyzja o slubie, rozstania z ojcami
dzieci... to tworzy taka otoczke tego, ze jestesmy przegrane. ja nie widze tego
tak- jestem teraz ze wspanialym czlowiekiem i nie wyobrazam sobie teraz zycia
bez niego Mam wspaniale dziecko, cudownego mezczyzne u boku- czego chciec
wiecej? kariera nie ma w tym momencie dla mnie juz takiego znaczenia, chociaz
ambicje mam- tyle ze juz nie tak wybujale

[martina.15]

najpierw zrob test, bo dzialasz autosugestywnie
dla mnie bylo to jak buchniecie obuchem, ale ja mialam niecale 18 lat. na
studiach jest juz troche inaczej bo jest juz sporo takich mam. na pewno
poradzisz sobie z sama nauka- mozesz wziac dziekanke lub indywidualny tok
(zauwazylam ze to nie jest problem u wykladowcow). wazne zebys miala wsparcie u
ojca dziecka i rodziny. trzymam kciuki

[ka-ma85]

zaszlam w ciąze mając 18 lat. klasa maturalna. bardzo szybko odnazłam siew
roli przyszłej mamy. z perspektywy czasy sadze ja juz wtedy podswiadomie
chcialam miec dziecko. wtedy wydawalo mi sie e to wlascisy facet. jakze sie
myliłam. mimo tego smialo moge powiedziec ze to dziecko sprowadzilo mnie na
dobra droge. gdybym nie zaszla w ciaze nie wiem co by zemnie zostało ;p
nabardzej balam sie reakcji rodziców. naszczescie przyjeli ok w szkole
rózniez ok przyszly tatus równiez ( do czasu, ale to inna historia)
reasumując: wielkie szczescie nastąpilo po dniach kilku, kiedy uregulowalam
sytuacje z mamą ))

[metoda_7]

dla mnie ciąża nie była zaskoczeniem, chciałam dziecka i jak pierwszy test
wyszedł negatywny, to byłam załamana, ale po kilku dnich zrobiłam kolejny i
uśmiech mi z twarzy nie schodził
będzie dobrze, nie martw sie

[red_cashmere]

Ech, dzięki dziewczyny. Nie liczyłam na taki odzew. Jesteście kochane.
Pocieszyłyście mnie (choć) trochę. Dzisiaj zrobię test, jak mój K. wróci. Chcę
aby przy tym był. Na szczęście mam w nim olbrzymie oparcie. Wiem, że cokolwiek
się stanie będziemy razem...
Po 22 napiszę jeszcze jaki jest wynik. Mam nadzieję, że w razie czego
przyjmiecie mnie tutaj, choć po takim wsparciu jakie dałyście mi, nawet jeśli
jeszcze nie teraz zostanę mamusią, to i tak będę sie tu pojawiała. Mam nadzieję,
że mogę. A tym czasem trzymajcie kciuki!

[red_cashmere]

No i wszystko jasne! Jak na razie mamusią nie będę! Kamień spadł mi z
serca (prosto na stopy) Dzięki dziewczyny! Trzymajcie się i bądźcie szczęśliwe!