zostać z dzieckiem czy wrócić do pracy ?? Pomóżcie

[gonia07]

Witam
Mój synek ma 2 latka. Nie muszę wracać do pracy ,bo sytuacja nas do
tego nie zmusza, ale ......no właśnie. Mam już dosyć siedzenia w
domu. Wiem , że dziecko jest najważniejsze i , że podobno warto sie
poświęcić i "przesiedzieć" z dzieckiem 3 lata. Tak bynajmniej sądzą
psychologowie. Sławna SUPER NIANIA również. No i nie wiem co
robić??? Dziewczyny pomóżcie, podzielcie się swoimi doswiadczeniami,
spostrzeżeniami. Jeśli wyjdzie to dziecku na dobre to sie poświęce,
choć naprawdę męczy mnie ta monotonność strasznie. Myślałam nad tym
i doszłam do wniosku, że niania, tata mogą mu zapewnić więcej
rozrywki niż ja, ale męczy mnie to,czy oby dla dziecka nie jest
wazniejsza od rozrywki obecność mamy. Synek mimo tego, że ma
skończone 2 latka to nie mówi jeszcze zbyt wiele, ale bynajmniej nie
w takim stopniu jak większosć jego rówieśników. Chciałabym być przy
nim kiedy zacznie w końcu wypowiadać "dorosłe" słowa. Z tego co się
naczytałam, nasłuchałam to jest to niezwykle zabawne i sprawia wiele
radości. Sama już nie wiem co wybrać...???
Pozdrawiam
Małgośka

[dlania]

Nie poświęcaj sie i wróć do pracy - takie jest moje zdanie.
Postępy swojego syna i tak Cie nie ominą - no chyba że pracujesz po 12-14 godzin
na dobę.

[gonia07]

Nie jest aż tak żle. Praca od 8 do 16.

[dlania]

No to między 16 a 20 masz mnóstwo czasu dla synka. Plus weekendy
A bedziesz spełnioną, zadowoloną kobietą, która ma ochote na zabawy z dzieckiem
(choc czasem może być zmeczone, tez ma takie prawo) i jest to dla niej radościa,
a nie obowiązkiem.
Ludzie są różni; ja należę do tych, dla których oderwanie od dziecka i domu choć
na kilka godzin dziennie jest jak świeże powietrze.
Pozdrawiam i życzę dobrej decyzji.

[kali_pso]

Jesli myślisz o pobycie z dzieckiem, w kategorii "poświęcenie" to
idź do tej pracyP W domu będziesz sfrustrowana, zła, i w końcu
zaczniesz zarzucać własnemu dziecku, że zamiast być Ci po prostu
wdziecznym za Twoje "poświecenie" czegos jeszcze od Ciebie oczekuje

do kali_pso

[gonia07]

chyba lekko nadinterpretujesz to co napisałam. Owszem siedzenie z
dzieckiem w domu 3 rok jest jak dla mnie poświęceniem. Np. poświęcam
możliwość swojego rozwoju pod względem zawodowym. Mam świadomość, ze
na tym sie świat nie kończy, ale sama przyznaj jakie są teraz czasy.
Mniejsza o to. Poswięcam również samą siebie. Nie mogę sobie
pozwolic na swoje zachcianki, spełnienie marzeń, nie mogę robić tego
co bym chciała, ot choćby wyjazdy w piękne miejsca razem z dzieckiem
i mężem.... To tak w wielkim skrócie.

Wiele razy byłam sfrustrowana, zła, zachaczałam o depresję, ale
niegdy mi nawet przez myśl nie przeszło aby oczekiwać od dziecka
wdzięcznośći za to , ze przy nim siedzę i czasami znoszę sytuacje w
których nie jedna mama powiedziałaby sobie DOŚĆ , wracam do pracy!!!

[kali_pso]

No to i ja napiszę w wielkim skrócie- słowo "poświęcenie" zestawione
z opieką nad dzieckiem, ma dla mnie pejoratywne
znaczenie......reszta mojego postu była pisana z przymróżeniem oka,
nie sugerowałam, że na pewno tak zrobisz.

[soemi]

Uważasz że zadowolisz dziecko wspólnymi wyjazdami w piękne miejsca razem z
mężem? Dziecko potrzebuje mamy, tak uważam, wiesz ja widzę dziecko jako
przeszkodę w realizacji Twoich marzeń. Sorry, ale nie umiem pogodzić się z
postawą rodziców pragnących dziecka a po jakimś czasie wyznających, że są chcą
się realizować a dziecko im to uniemożliwia.
Moja koleżanka, która bardzo pragnęła dziecka wreszcie zaszła w ciążę jej synek
ma niespełna rok a ona już czuje się uwiązana i zmęczona karmieniem piersią,
kiedy miał 7 m-cy wróciła do pracy, bo "miała dosyć siedzenia w domu z dzieckiem
i uwsteczniania się". I rzeczywiście, ja tez na jej miejscu miałabym dosyć
siedzenia bite pół roku przed telewizorem.
Wracając do pracy wybrała poprostu dobro materialne. I nie neguję tego, gdyż
każdy ma prawo wybrać to co mu odpowiada, ale nie rozumiem dlaczego chcą kolejne
dziecko a po pół roku znów będą czuli się znudzeni i podrzucą takiego 7
miesięcznego dzieciaczka babci na wychowanie, jak zrobili teraz. I to nie jest
jedyny przykład, bo wielu rodziców tłumaczy sie że muszą wracać do pracy.
Można aktywnie spędzić czas z dzieckiem, nawet jeśli jest niemowlakiem, a nie
wymyślać co nam w życiu ucieka lub co byśmy mieli gdybyśmy pracowali.
Byłam z córką do ukończenia przez nią 3 lat, i nie żałuję tego do dzisiaj.
Kosztowało nas to wiele mając na uwadze finanse, nie mogliśmy sobie pozwolić na
wakacje za granicą czy lepszy samochód. Dla mnie najważniejsze jest to że byłam
z dzieckiem, że co dzień mogłam go obserwować, widziałam jego radość i smutek, i
nie siedziałam w domu użalając sie jak to mi źle. Zapewniałam nam czas czym
tylko się dało. A ten czas szczęśliwie spędzałam z dzieckiem.

[maxxt]

jesli uwazasz ze to "dziecko jest najważniejsze" i ze slepo nalezy ufac
super-niani i innym "psychologom"- siedź w domu. nie miej tylko za kilka lat
pretensji do świta o nieudane zycie i brak samorealizacji.

[agapit73]

Niestety chyba nie ma idealnego rozwiazania - kazda opcja ma wady i
zalety. Ja wrocilam do pracy po roku bycia w domu z mala - po trochu
z koniecznosci a po trochu z potrzeby wyrwania sie ze smiertelnie
nudnej rutyny. Mozg mi sie po prostu zaczal "lasowac"
Pracuje 9 godzin z dojazdami i mam czas dla malej rano przy
wybieraniu sie do pracy/przedszkola (UK) i od 17 do pojscia spac
okolo 20, no i w weekendy. Nie jest to super uklad bo padam na twarz
po pracy i czasami nie jestem w stanie skoncentrowac sie calkowicie
na dziecku. Mala "przykleja" sie do mnie od wejscia do domu i spedza
wiekszosc wieczoru na moich rekach. No i ten wieczny dylemat -
porzadek w domu czy "quality" czas z dzieckiem. Wybieram dziecko, i
jak juz pojdzie spac baaardzo nie chce mi sie sprzatac. Kwestia
obiadow: gotuje dwa rodzaje zup w weekend i zamrazam dla malej i
meza, ja jadam w pracy. Nie mam szans ugotowac czegokolwiek z mala
na rekach. Mala nie spi za dobrze i czesto nie sypiam wiecej niz po
kilka godzin. Generalnie jestem wykonczona, ale chyba nie
zamienilabym tego zycia na siedzenie w domu. Mala rozwija sie bardzo
szybko i uwielbia byc miedzy dziecmi w przedszkolu, co jest bardzo
stymulujace dla rozwoju mowy i tzw. "social skills". Czasami owszem
mam wyrzuty sumienia, ale taka pojelam decyzje i musze byc
konsekwetna. No i zawsze jest jeszcze urlop - mam teraz 30 dni czyli
6 tygodni, hip hip hura!
Zycze wyboru najlepszego dla was obojga i pamietaj ze bycie
pograzonym w nudzie i depresji nie jest dobre dla nikogo.

[mbwj88]

dziecku nic się nie stanie jak będziesz pracowała
poszukaj opiekunki i szukaj pracy

[mamamalgosi]

no to ja się wyłamię nie zamieniłabym czasu spędzanego z dzieckiem na żadną
super pracę. Pewnie, że mam czasem dość tej monotonii, braku czasu dla siebie.
Wierzę jednak w to, że ten czas poświęcony głównie córci i to właśnie teraz, gdy
ona potrzebuje mamy najbardziej, nie będzie czasem zmarnowanym. Trzy lata to nie
wieczność, przeleci szybko. Nie wyobrażam sobie, żeby mi ktoś obcy dziecko
wychowywał w początkowym okresie.
Tylko mnie nie wyzywajcie, nikogo nie potępiam, jak ktoś musi to niech pracuje.
Ja zdecydowałam się na dziecko świadomie i świadomie poświęcam córci całą swoją
uwagę. Jeszcze się w życiu napracuję

[kali_pso]

mamamalgosi napisała:

Tylko mnie nie wyzywajcie, nikogo nie potępiam, jak ktoś musi to
niech pracuje

A jak nie musi, tylko chce, to co?

[mamamalgosi]

to musi zdecydować co chce bardziej

[kali_pso]

Ale mnie chodziło o to, czy te chcące a nie muszące pracować
potępiasz czy nie, bo napisałaś, że tych, które muszą- nie
potępiasz........

[iskierka40]

ja także nie zamieniła bym chwil, które spędzamy razem z Remikiem na
super prace,na jakąkolwiek prace, w życiu się jeszcze napracuje a
chwile kiedy jest taki mały i mnie bardzo potrzebuje niewrócą
tzc:potrzebować będzie mnie napewno przez całe życie ale teraz jest
bardzo ważny czas,czas,który poświęcam głównie jemu,i kocham to
bardzo

[mamamalgosi]

jeżeli idą do pracy na 8 godzin dziennie dla samego chciejstwa to nie rozumiem
takich mam - czytaj potępiam, a owe chciejstwo pójścia do pracy spowodowane
wyłącznie tym, że się nie chce już z dzieckiem siedzieć w domu. Co innego jak
już mama nie może psychicznie wytrzymać bycia kurą domową i wtedy idzie do
pracy, mimo, że finansowo nie musi.
Chciałam jeszcze dodać, że myślę tu tylko o okresie wczesno-dziedzięcym, przed
pójściem do przedszkola.

[walczakowa3]

Ja obecnie nie pracuje tzn nie jestem na stałe zatrudniona ale...Mój
mąż ma firmę. Miesiąc temu postanowił "wsiąść" na tira gdyż nie mógł
znależć odpowiedniego kierowcy. Firmę zostawił mi na głowie. Musze
rozwozic towar i załatwiac mnóstwo spraw i ...robie to wszystko z
moja 9 mc córą.Wieczorem jestem padnieta ale przyznam szczerze że
lubie to robić( wolę to od siedzenia z dzieckiem w domu, monotonnośc
mnie zabija)i cieszę się że mam córę zawsze obok siebie, nie
wyobrażam sobie aby było inaczej. Ciesze sie rownież że Mała jak to
sie mówi " uczy się życia", nie jest dzikiem, a wręcz " cygańskim
dzieckiem". Jednak wiem że stan ten potrwa do momentu aż mój mąz
znajdzie kierowcę, ja zamierzam wtedy iśc na staż...i będzie mi
brakowało Mojej Córy, będzie mi cięzko...

[moninia2000]

Witaj!
Jesli sytuacja Cie do powrotu do pracy nie zmusza, ale zastanawiasz
sie nad tym, bo masz dosc przebywania tylko w domu (co jest
kompletnie normalne) to powinnas moze napisac sobie zwykla
liste "za" i "przeciw".
Bierzesz kartke, dzielisz na pol i zastanawiasz sie gleboko.
Czasem rzeczywiscie warto zostac, czasem nie..
A nie masz mozliwosci np.pracy na pol etatu? Mowie to, bo mi sie
udalo i oboje z mezem sie zmieniamy, jesli o opieke nad malenka
chodzi (ma 2 latka) i jestesmy szczesliwi. teraz zaczelismy sie
jednakz astanawiac juz nad przedszkolem, bo w Hiszpanii dzieci ida
do szkoly od 3 r.zycia i wolelibysmy troszke mala przyzwyczaic
przed. Ale juz rozmawialam z babka i wiem, ze jesli sie zdecydujemy
to na poczatku mozemy przychdzic z coreczka, aby nie przezyla szoku,
ze ja sama zostawaimy z kims nieznajomym, bo wlasciwie zawsze sami
sobie musielismy radzic i nie jest przyzwyczajona..
Doradze Ci, zebys sama pomyslala co czujesz, bo Ty znasz swe dziecko
najlepiej. Jesli wahasz sie i watpisz czy dobrze zrobisz...moze nie
warto?
Moze na pol etatu? Albo w ogole masz jakas mozliwosc wychodzenia na
jakis czas?

[yoggi87]

W podjeciu decyzji Ci nie pomoge, bo sama powinnas to zrobic. Moja
corka ma 8 miesiecy i uwazam, ze jest zbyt mala na jakiekolwiek
rozstania ze mna, jestem zaborcza i przewrazliwiona, wiem o tym
doskonale Dlatego tez zapisalam sie do szkoly jakiejs tam
zaocznej, zajecia sa 4 razy w miesiacu od 8 do 15. Zrobilam to nie z
checi edukowania sie, tylko zeby sie troche od Martyny odkleic I
na nowo zetknac z cywilizacja. Ale tak sobie jakos postanowilam, ze
bede z nia w domu 2 lata. A potem jesli tesciowa nadal pozostanie
przy wersji, ze sie nia zajmie to pojde do pracy, mimo, ze sytuacja
finansowa mnie do tego nie zmusza, ale czuje, ze zdziczeje siedzac w
domu... A nawet jak tesciowa nie bedzie w stanie dzien w dzien z
mala siedziec to uwazam, ze zlobek 3-4 razy w tygodniu krzywdy jej
nie wyrzadzi. W Twojej sytuacji poszlabym do pracy, tymbardziej, ze
tego chcesz, brakuje Ci ludzi.Nie mozesz pozostac w domu dlatego, ze
SUPER niania twierdzi, iz bedzie to dobre dla Twojego dziecka.

[zielonykwiatek]

ja jestem w podobnej sytuacji-córcia w grudniu skończy 2 lata. też
się zastanawiam co dalej, bo z jednej strony brakuje mi kontaktu z
ludźmi, w pracy, tym bardziej, że po urodzeniu dziecka zlikwidowałam
działalność gosp. (jestem teraz bezrobotna), ale z drugiej jak sobie
wyobrażam, że miałabym nie widzieć dziecka przez 8 albo więcej
godzin to czarna rozpacz mnie ogarnia. w sumie chyba zostanę z małą
bo do pracy nakręca mnie głównie mama (co z emeryturą, szkoda czasu
na bezrobociu itp.), a przecież dziecko ma się raz, dwa w życiu a
popracować jeszcze człowiek zdąży. jakiś kontakt z ludźmi można
złapać siedziąc z dzieckiem (z innymi mamami), albo zostawiając je
czasem z tatą, babcią.
i jeszcze jedno: idąc do pracy nawet na 8 godz. to nieprawda, że
możesz resztę czasu poświęcić dziecku- bo pranie, sprzątanie,
gotowanie, zmywanie itp. i tak naprawdę albo poświęcasz b. mało
czasu dziecku albo chodzisz z nosem przy ziemi bo wszystko robisz
wieczorem albo w nocy. dziecko 3 letnie może spokojnie już iść do
przedszkola a ten rok szybko minie- te dwa poprzednie z obecnej
perspektywy też minęły błyskawicznie (przynajmniej mnie).
pozdrawiam
ps- też jestem gosia

[izaga81]

Moje doświadczenie. Ja poszłam do pracy po 15 ms siedzenia z synkiem
w domu. Do mojej pierwszej pracy, bo jak mały się urodził to
kończyłam właśnie studia. Jak zaczęłam szukać pracy, kiedy synek
miał 13 ms (chcieliśmy się wyprowadzić od rodziców i usamodzelnić),
to sobie tego nie wyobrażałam, chciałam znaleźć pracę, ale nie za
szybko. Z jednej strony męczyło mnie już siedzenie w domu, z drugiej
chciałam być z małym. Znalazłam super pracę, szefowa wie, że mam
małe dziecko, więc pracuję od 7 do 15, żeby być szybciej w domu.
Mały na początku był w żłobku ale strasznie chorował i po 3 ms
zrezygnowaliśmy i znaleźliśmy mu opiekunkę. Pokochał ją od razu, ani
razu nie płakał, że mama wychodzi i go zostawia (trochę gorzej było
w żłobku), mówi że "mama idzie do pracy". A ja... z wielką radościa
pracuję i z wielką wracam do mojego dziecka. Jestem szczęśliwsza, bo
robię coś dla siebie i wiem, że synek nic na tym nie traci. Spędzam
z nim mnóstwo czasu i nie uważam, że chodząc do pracy go zaniedbuję,
mam więcej siły i cierpliwości, niż jak siedziałam w domu, wiecznie
marudząca, że mam wszystkiego dość. Myślę, że w dobrym momencie
poszłam do pracy, nie za wcześnie i nie za późno. A moje relacje z
mężem są dużo lepsze, bo nie mam kompleksu, że jestem na jego
utrzymaniu i już wiem jak to jest chodzić niewyspanym do pracy
Pozdrawiam i życzę dobrych wyborów...

[gonia07]

Dzięki dziewczyny Trochę mi się rozjaśniło. Niby naturalna kolej
rzeczy, ale mnie ta sytuacja przerasta. Byłoby mi o wiele łatwiej
gdyby sytuajcja mnie zmuszała, a tak, samej ciężko jest sie
zdecydować na ten krok.

Odnośnie pytań które zadawałyście to:

ZŁOBEK odpada, bo w mojej miejscowości cieżko z dostaniem sie tam,
poza tym oboje rodziców musi pracować.

PRZEDSZKOLE też na nie, bo zapisy są juz od jesieni, a wiec z ponad
rocznym wyprzedzenieniem.

NIANIA (bo żadnej babci nie ma w pobliżu) Jestem za , bo mały szybko
sie przyzwyczaja do obcych i kiedy znajdzie wspólne zainteresowania
z jakąś osobą, to mnie najzwyczajniej w świecie odgania i mach mi
PAPA

PRACA NA PÓŁ ETATU marzy mi sie , ale nie mam na to szans.

Najbardziej w tym wszystkim przeraża mnie wizja tego, że nawet jak
już będę miec za sobą te osiem godzin w pracy, to po powrocie do
domu zamiast zająć sie dzieckiem , będę musiała prać , sprzątać,
gotować. W sumie , to jeszcze mąż zostaje, ale wątpię żeby miał czas
mi pomóc. Muszę z nim porozmawiać na ten temat.

Jeszcze raz dziękuję dziewczyny

[mama.na.lato]

Czesc
Ja siedzialam z coreczka 3 lata i uwazam ze ciut za dlugo. Minimum o pol roku.
Te oststnie po roku to byla katoirga. Corcia byla nieznosna bo najnormalniej w
swiecie sie nudzila. A ja bylam zdolowana i wszystkiego mialam dosc. Siedzialam
z nia w domu bo tak trzeba. Teraz od dwoch tygodni corcia chodzi do przedszkola
i jest w siodmym niebie. Uwielbia chodzic do dzieci. Jak sobie pomysle jak
mialysmy sie juz obie dosyc a jak teraz obie chetnie spedzamy ze soba czas to
zaluje ze nie poszla do przedszkola wczesniej. Mysle jednhak ze te 2 lata to jet
czas ktory powinna mama byc jednak przy dziecku.

[asiamamusia]

Ja wróciłam po pół roku i to było zdecydowanie za wcześnie w naszym
wypadku. Nie ma mnie 10h w domu, dziecko z opiekunką od poczatku. Do
roku to była gehenna, nie spałam w nocy, praca wymagająca, trzeba
cały czas myśleć co po 3h snu było trudne. Mąż ma pracę wyjazdową i
to jest główny problem. Jest w domu tydzień w miesiącu mniej więcej
+ w weekendy. Więc cały dom na mojej głowie, nie tylko dziecko matki
potrzebujące ale właśnie pranie, gotowanie itp. W tej chwili mała ma
prawie 2 lata i uważam, że nie potrzebuje mnie już tak bardzom jest
bardzo szczęśliwa z nianią, a ja bez problemu pracuję. Problemem
jest jednak wszystko poza dzieckiem, jak wracam (męża nie ma) to nie
mam możliwości zająć się tylko dzieckiem, muszę zrobić wszystko inne
też, często skończyć coś do pracy. Mała zasypia późno, sporo po 21,
w ogóle mało śpi. Więc czasu dla domu nie mam wiele. Najlepszym
rozwiązaniem w tej sytuacji byłaby praca na część etatu, akurat u
mnie nie możliwa. Obecnie zwyczajnie nie wyrabiam się z obowiązkami.

[nataliak9]

ja nie będę wracac do pracy jako do pracy u kogoś. planuję rozpocząć
cos swojego co umozliwi mi wyjscie z domu, zarobienie paru groszy i
kontak z ludzmi. mam coś juz na mysli i teraz sie powoli
przygotowuje. nie mysle o wielkim biznesie bo szkoda mi dziecka ale
z drugiej strony chciałabym tez cos fajnego robic, miec elastyczne
godziny, jak mała byłaby chora czy cos to mogłabym zostac w domu.
ale to moje zdanie, ja nie znosze pracowac u kogos.

[e_r_i_n]

Supernianie i psychologowie powiedzieliby Ci tez, ze wszystko zalezy
od konkretnej sytuacji.
Jesli meczy Cie bycie w domu, to idz do pracy. Dziecku sie krzywda
nie stanie, a na pewno wiecej skorzysta z zadowolonej z zycia mamy.

[mayra3]

Ktos tutaj wczesniej napisał, że "jeszcze zdążysz się napracować" (
w rozumieniu, że jestes na tyle młoda). Skoro tak właśnie jest i
jesteś młodą, silną osobą- to radziłabym Ci jednak wrocić do pracy.
Mówię to z perspektywy osoby, ktora stała po jednej i po drugiej
stronie ( najpierw rok pracy po macierzyńskim, potem wychowawczy.
A dlaczego nawiązałam do wieku? Pracowałam intensywnie 15 lat ( od
skończenia pierwszego kierunku studiów), po tych 15 latach urodziłam
dziecko i teraz mogę powiedzieć, że ja juz się w zyciu napracowałam.
Po prostu inna kolejnosc rzeczy; ani lepsza ani gorsza...

[ewelina199]

Ja wlasnie od 4 dni zanosze mojego mlodego ma 16 miesiecy narazie
tak po dwie godzinki.Ale co mi sie przytym serce lamie ja rowniez
chcialam sie wyrwac nie tak w domu.Narazie szukam pracy nie musze bo
sytuacja materialna nie jest zla tak dla samej siebie zeby maly tez
z dziecmi troszke pobyl... i doszlam do wniosku ze bede go dawala do
zlobka tylko jeszcze tydzien i tyle bede sie nim opiekowala nie
ktos inny bo przez te 4 dni sssssstttttttrasznie za nim tesknie
jeszcze czas na przedszkole pozniej jest za malutki zlobek odpada
dopiero do przedszkola go wysle.Narazie mam nadzieje ze nie bedzie
przymusu go tam dawac pozdrawiam

Zostać z dzieckiem czy wrócić do pracy ?? Pom

[majan2]

Idz do pracy. Przeciez pojscie do pracy nie oznacza, ze w ogle nie spedzszcz asu
z synem, ja mam wrazenie , ze lepiej i efektywniej spedzam czas z corka odkad
prauje.

[novembre]

Ja bym poszla do pracy, i tak Cie podziwiam, ze dlugo wytrzymalas.. A co do
magicznych trzech lat i superniani - to nie ona z Toba mieszka i to nie ona musi
przetrzymywac Twoje frustracje, a spelnianie sie intelektualne w domu, to
przepraszam, ale ja dziekuje, chce do ludzi. Doroslych.
Chociaz na pol etatu, czy cos, ale idz. Bo zwariujesz. A dziecku nic nie bedzie.

Pozdrawiam,
novembre

[18_lipcowa1]

monotonia jak powod calkowicie wystarczy wg mnie - by wrocic do
pracy.

[jdylag75]

Gonia, z Twojej wypowiedzi wywnioskowałam, ze jeśli np: 35 kompletnie
nieznajomych osób z forum powie Ci, żebyś została w domu, a 20 żebyś poszła do
pracy to Ty zostaniesz w domu, dobrze rozumuję?
Rozważ wszystkie za i przeciw, najlepiej z mężem. Obydwa rozwiązania mają plusy
dodatnie i plusy ujemne
pozdrawiam
PS. Ja wybrałam pracę,miałam swoje powody.

[mim288]

Rozważ za i przeciw. Jedno jest pewne, dla dziecka ważne jest by
mieć szczęśliwą mamę, dzieci to odczuwają(ważniejsze nież mieć mamę
24h na dobę). Jeśli Twoja praca nie oznacza harówki po kilkanaście
godzin na dobę (czego nie polecam), to chyba można realnie myśleć o
powrocie do niej, z korzyścią dla wszystkich.
Nie koniecznie zgadzam się z opiniami niektórcych psychologów, że
do trzech lat tylko mama, etc - W moim pokoleniu większość miała
pracujące matki i chodziła już do żłobka (nie dopiero do
przedszkola), powinniśmy byc pokoleniem zwichniętym psychicznie,
ale patrząc dookoła widzę, że często moi rówieśnicy lepiej dają (i
dawali sobie w czsach wczesnej młodości) radę w życiu niż wychowane
przez mamy "domowe" pokolenie wczesnych lat 80-tych. W wielu
krajach europejskich dzieci bardzo wcześnie idą do przedszkola
(często jest to obowiązkowe), a często tak po prostu jest przyjęte
(poniżej 3 lat z pewnością) i nie rosną tam pokolenia z problemami
osobowościowymi, naprawdę.
Pomyśl też, czy za kolejny rok nie bdziesz mieć trudności z
powrotem do zawodu, to też może byc ważne. Nawet jeśli teraz
dajecie radę finansowo, w przyszłości może być różnie. jesli
planujecie kolejne dziecko, potrzeby finansowe bedą rozsnąć, to też
nie jest bez znaczenia (niestety proza życia tez istnieje).

[titati]

Witam!
Zazdroszczę Ci, że masz taki wybór, ja niestety nie miałam, moja szefowa(matka 2
dzieciaków!) po urlopie mnie zwolniła, bo dziewczyna, która przyszła za mnie na
zastępstwo, jak to określiła, okzała się leszpa ode mnie, choć to ja mam 10 lat
doświadczenia w edytowaniu tekstów, nie ona, nota bene, bardzo fajna dyskusja
rozgorzała na ten temat na smyku:
smyk.com/index.php?option=com_forum&action=thread&id=2982&Itemid=0. Ale
wracając, ja byłam zmuszona zostac ze swoją Asią, oczywiście nie załuję, bo
mogłam się przyglądać jej wszystkim „pierwszym krokom” we wszystkich
dziedzinach... Myślę, że gdybym wróciła do pracy, to jednak miałabym wyrzuty
sumieni, że nie spędzam tego czasu z moją małą, może jeszcze kiedyś wrócę do
zawodu...

[wieczna-gosia]

> choć naprawdę męczy mnie ta monotonność strasznie.

co cie meczy?
jak cie meczy to idz do pracy, na slowa poswiece sie mam uczulenie.....