diecko przestymulowane

[izabela966]

witam1 może mi coś poradzicie. Jestem logopedą i pedagogiem specjalnym,
pracuję długo. W ramach usług specjalistycznych, prowadzę terapię 3- letniego
Wojtka. Chłopczyk jest głęboko upośledzony ma 80% mózgu w zaniku, jest
śliczny, bardzo dużo umie, mówi parę słów, nie siedzi, nie trzyma
głowy.problemem są rodzice jeżdżą do 3 ośrodków naraz, ćwiczą vojtą, bobatami
naraz,Wojtek ma zajęcia od rana od 8 do13 30.Czasem płacze, zasypia na moich
zajęciach. Jak z nimi rozmawiać, że to za dużo, na delikatne sugestie nie
reagują albo są agresywni.

[guderianka]

co to znaczy że są agresywni ?

[dorka1971]

To rodzice,którzy są przekonani,że robią dobrze.Szkoda tylko,że kosztem
dziecka.Każda z nas matek,gdy widzi chociaż minimalną poprawę u dziecka,nabiera
wiary,że będzie lepiej.Tylko to nie zawsze jest prawda.Rehabilitacja jest bardzo
męcząca dla niepełnosprawnego dziecka i masz rację ,że rodzice wyraźnie
przesadzają .Może nie do końca mają świadomość na co cierpi ich dziecko i jakie
są tego następstwa.Może wierzą ,że będzie zdrowy jak będą dużo ćwiczyć?Nie wiem
czy dziecko podlega pod jakiś ośrodek,ponieważ jest tam określony harmonogram i
dzieci ćwiczą góra 2 godziny ,a i tak mają dość i zasypiają.Przydała by się
dyskretna rozmowa z psychologiem ,ale jak to zrobić?

[izabela966]

dziękuję za odpowiedz. Wojtuś chodzi do nas do ośrodka, gdzie ma zajęcia ze mną
czyli neurologopedą, z pedagogiem i rehabilitację. W drugim ośrodku oddalonym od
miejsca zamieszkania o 34km w te same dni ma zajęcia z
psychologiem,rehabilitację inną metodą. Jeszcze jeździ na
do trzeciego ośrodka na vojtę. Wszyscy rozmawiamy z rodzicami nawet Pani
kierownik, że dziecko ma za dużo zajęć. Nic to nie daje. Mały jak na swoje
uszkodzenia rozwija się świetnie, dużo umie ale rodzice go nie chwalą , bo ich
takie umiejętności nie interesują. szkoda nam Wojtusia

[salomea385]

Witaj!Postanowiłam odpowiedzieć na Twój post,chociaż zdaję sobie
sprawę z tego,że moja wypowiedż moze wzbudzić ogromny protest ze
strony innych mam.Po pierwsze nie wydaje mi się,żeby Wojtuś
był "przestymulowany".Napisałaś,że jak na swoje możliwości rozwija
się bardzo dobrze,więc wydaje mi się,że nie pracuje za dużo.Nie
robiłby takich postępów,gdyby ćwiczenia przekraczały jego
możliwości.Pewnie,że jest zmęczony-ale wg mnie to i tak mała cena
jaką płaci za nabywanie nowych umiejętności.Po drugie-wg mnie nie
powinniście zwracać uwagi rodzicom,że męczą tak bardzo
małego.Ryzykujecie tym,że nie będą robić nic.Są takie typy
ludzi,którzy albo robią wszystko i jeszcze trochę,albo nie robią
zupełnie nic.A dla Wojtusia układ taki,jaki jest,jest zdecydowanie
korzystny.Wg mnie jedyną poważną sprawą w tym wszystkim jest to,że
rodzice Wojtusia go nie chwalą.Ja jestem osobą dość otwartą,więc
powiedziałabym im wprost,że brak pochwał po prostu może spowalniać
jego rozwój.Może to ich przekona.
Chcę zaznaczyć,że pisząc ten list kierowałam się tylko
informacjami,które były podane w Twoim poście.Mogę się mylić w
ocenie sytuacji-przecież nie znam Wojtusia i jego rodziny.Z drugiej
jednak strony jestem matką 13-letniego chłopca,o którym powiedziano
8 lat temy,że "nie powinnam go męczyć nauką","bo to cud ,że wogóle
mówi".A mówi-obecnie nawet specjaliści w pierwszej chwili nie mogą
dopatrzeć się upośledzenia umysłowego,które tak naprawdę jest
umiarkowane(w dolnej granicy normy).A to,ile to wymagało pracy,to
lepiej nie mówić.Łzy,walka,szamotanie,gehenna.I ogromna satysfakcja
z tego,co udało nam się osiągnąć.Uważam,że było warto-pomimo
ciągłych uwag specjalistów,że to dla mojego syna za dużo,że jest
zmęczony ,przepracowany.
Pozdrawiam serdecznie Ciebie , Wojtusia i jego rodzinę.
Anka

[guderka]

nie znam sytuacji, nie wiem ile pracy rodzice wkładają w
rehabilitację (w godzinach)-ale mam podobne zdanie do salomei.
Uwierz-znam "przypadki" gdy dziecko ma o wiele więcej zajęć i wtedy
faktycznie można mówić o przestymulowaniu
Wydaje mi się-przynajmniej tak powinno być- że specjaliści wiedzą,
jakie zabiegi i zadania dziecko wykonuje z innych specjalistom.
Dlatego nie sądzę , że mając taką wiedzę celowo i świadomie
dopuszczali by do "przemęczenia"

Jeszcze podam Ci przykład mojej córki. W sanatorium podczas 3
tygodni zabiegów- bardzo intenstywnych i męczących, róznego rodzaju+
spacerów po kilka kilometrów dziennie (dziecko praktycznie nie
chodzące tyle chodziło !) -córce wyraźnie poprawił się chód. Po
powrocie do domu i zmianie trybu zycia, uspokojeniu córka ..leżała.
Dziecko które zaczęło biegac nagle padło, nogi uginały się pod nią,
nie umiała chodzić, musieliśmy kupić jej kule żeby mogła poruszac
się inaczej niż na czworakach. Wiesz co sprawiło,że na nowo staneła
na własnych nogach? AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA I MOCNE STYMULOWANIE
chcę przez to powiedzieć, że chłopiec mógłby doznać regresu w
rozwoju gdyby zmniejszono mu liczbę zajęć

[gofer73]

Słuchajcie ale to że dziecko zasypia na zajęciach coś oznacza.
Granica pomiędzy uzyskaniem wyników a przemęczeniem dziecka jest
bardzo cienka. Wiemy to po sobie, że takie same ba nawet lepsze
wyniki uzyskujemy nie przemęczając Szymona. I są takie dni kiedy
czasem zbiegnie mu się rehabiliacja z zajęciami wczesnego
wspomagania rozwoju i wtedy jest cięzko dokończyć przynajmniej jedno
z nich bo Szymek ewidentnie protestuje i nie chce współpracować.
Kiedyś ćwiczyliśmy 3x dziennie i robilismy tysiace innych rzeczy.
teraz ćwiczymy raz i efekty mamy lepsze.
Bo takie zajęcia potrafią zmęczyć malucha - jest mniejszy i dużo
słabszy od nas.
Mniej zmęczony może mieć jeszcze lepsze efekty.

[dorka1971]

Nie chodzi tutaj o obrażanie się itp.Każda z nas ma inne doświadczenia i widać
jak różne są nasze dzieci.Moja córka jest w ciężkim stanie i nawet kilka minut
pracy z nią są bardzo wykańczające.Jednak jeśli faktycznie dziecko jest
przestymulowane to też może dojść do zatrzymania rozwoju .Dziecko się zniechęci
i wtedy skutki są inne do przewidywanych.Wszystkie walczymy o to samo i wiem ,że
gdyby nie własna determinacja nic byśmy nie zdziałały,ale musimy też wyłapać to
co dla naszych pociech najlepsze.Skrzywdził ich los i jak jeszcze nie mają
chociaż namiastki dzieciństwa to podwójna tragedia.Każdy by chciał mieć dzieci
doskonałe.Jednak dla rodziców ,którzy akceptują swoje dziecko tylko dlatego ,że
ono jest, znajdą w nim doskonałość.Inną ,ale niepowtarzalną.Oczywiście też
ubolewam nad tym,że Wojtusia nikt nie chwali ,co na pewno nie ułatwia mu
przejścia przez te wszystkie zestawy ćwiczeń.Tu współczuję rodzicom,bo nie
wiedzą jakiego mają wspaniałego syna i dla kogo on to wszystko znosi ?

[guderianka]

no ale tak sobie myślę nad tym co gofer napisała...przeciez gdyby
dziecko było przemęczone nie rozwijało by się, nie miałoby efektów
pracy nad nim. Może to godziny zajęć są źle dobrane a nie ich ilość?

[gofer73]

chciałam jeszcze zauważyć że jest róznica pomiędzy przemęczeniem
permanentnym a chwilowym wynikającym ze źle dobranych godzin zajęć.
Z jakim mamy do czynienia w tym konkretnym przypaku? Nie mam
pojęcia....

[mamaronja]

Nie rozumiem, nad czym się zastanawiacie - Mały zasypia podczas
zajęć !!!! A czy te intensywne zajęcia wrócą mu zdrowie ? Nie !
SŁUŻĄ TYLKO ZASPOKOJENIU POCZUCIA OBOWIĄZKU RODZICÓW !!! Tylko, że
potem powstają rózne traumy i depresje gdy taka mama i tata po tych
setkach godzin ćwiczyń nie widzą upragnionego przez siebie efektu
(nie wiem, czego ci rodzice oczekują od dziecka z 80 % uszkodzeniem
mózgu - że zatańczy w "Jeziorze Łabedzim", albo skoordynuje załogową
wyprawę na Marsa ??? Wariaci po prostu, męczą dziecko.
Wiem, co mówię, bo moją mocno uposledzoną córkę przez rok podobnie
męczyliśmy.
Normalnie bym im do rozumu przemówiła.
Ech, wkurzam się strasznie na takich !

Do Mamaronja

[salomea385]

Rehabilitacja dziecka niepełnosprawnego NIE JEST ZASPOKOJENIEM
POCZUCIA OBOWIĄZKU RODZICÓW.To jest po prostu NASZ OBOWIĄZEK
WZGLĘDEM WLASNEGO DZIECKA.Zrobiło mi się bardzo przykro,kiedy
przeczytałam w Twoim poście,że wkurzasz się na takich
rodziców.Dlaczego???!!!Mój syn podczas ćwiczeń
płakał,krzyczał,zasypiał,miewał ataki epi,kopał mnie,zrzucił na
siebie całą meblościankę(!).Jego stan określano jako "upośledzenie
głebokie"-to mówili ci sympatyczniejsi specjaliści,lub "zupełnie
nierokujący".NIGDY NIE WIESZ,CO MOŻE OSIĄGNĄĆ TAKI MAŁY CZŁOWIEK!!!
Piszesz,że Twoja Córeczka jest mocno upośledzona,a czy naprawdę masz
pewność,że Jej osiągnięcia będą tylko osiągnięciami dziecka
upośledzonego w mocnym stopniu?Nie możesz tego wiedzieć.I nie
dowiesz się,jeśli nie będziesz z Nią pracować-maksymalnie!Zarzekam
się od razu,że wcale nie chcę w tym momencie insynuować,że Ty z Nię
nie pracujesz-napewno to robisz.Chcę Ci tylko powiedzieć,że pisanie
o takich rodzicach,jak ja,Elmalina-że zaspokajamy tylko własne
poczucie obowiązku,może być dla nich bardzo krzywdzące i
niesprawiedliwe.Robimy to dla własnych dzieci.Ja miałam to
szczęście,że nie uwierzyłam specjalistom,że mój syn
jest "nierokujący".Obecnie niewiele osób jest w stanie "wyłapać"
jego niepełnosprawność,choć jego orzeczenie mówi o umiarkowanym
stopniu upośledzenia.A osiągnęłam to właśnie taką pracą,jaką Ty
krytykujesz-jeżdżeniem do przysłowiowych"trzech ośrodków
naraz"i "męczeniem dziecka".Tak naprawdę pierwsze efekty tej pracy
przyszły dopiero po około dwóch latach.Najważniejsze,to się nie
poddać-bo naprawdę jest o co walczyć!

[guderianka]

mamaronja ma rację -niestety. zgadzam sie odnośnie ZASPOKOJENIA
POCZUCIA OBOWIĄZKU RODZICÓW. Przeciez nie napisała nic zlego.
Rodzice często - co nie znaczy że zawsze- uwazają , że jedyne co
mogą dla dziecka zrobić to rehabilitowac. Bo przecież skoro
niepełnosprawne to usprawniać trzeba. Zdarzają się jednak sytuację,
gdy dziecku nic nie pomaga a już na pewno nie intensywna
rehabilitacja. Przecież tak wiele zależy od rodzaju schorzenia i
innych indywidualnych czynników. Każda z nas mierzy swoją miarą ale
nie zapominajmy-że są różne dzieci, różne sytuacje i różni rodzice
Myslę, że ważne jest jedno. Rodzice często nie mają pomocy
psychologa i terapeuty, który potrafiłby ich ukierunkowac i wyjasnic
pewne sytuacje, który wytłumaczyłby zachodzące w nich samych
procesy , wyjasnił emocje tak skrajne jak nienawiść do dziecka,
niechęć życia, załamanie,bunt, wyrzuty sumienia itp

[izabela966]

dziękuję za rady.Wczoraj Wojtek był z nami na teatrzyku bardzo mu się podobało,
patrzył cały zachwycony, nic mu nie było troszeczkę kaszle od 2 tyg nie ma ani
kataru ani zmiany zachowania. W andrzejki też był na zabawie, taki był
zadowolony. A dzisiaj była nasza ośrodkowa wigilia, zapraszaliśmy już tydzień
temu rodziców, tłumacząc, że to są nowe bodźce dla mózgu.Wczoraj normalnie
umawialiśmy się na dzisiaj , o ósmej rano telefon do szefowej, że nie będą na
zajęciach Wojtek chory. Nie wiem czy to wykręt, szkoda, że nie byli z nami na
wigili jak wszyscy.

[elmalina]

Witaj! Jestem mamą, która też korzysta "z trzech ośrodków naraz".
I również na sugestie niektórych specjalistów robię się agresywna.
Uważam, że jeżeli z dzieckiem pracują specjaliści, to niepowinni mu
zaszkodzić.

Do Elmalina

[salomea385]

Elmalinko,chciałam Ci tylko podziękować za Twój list!Zrobiło mi się
o wiele lepiej,jak przeczytałam,że nie jestem osamotniona w swoich
poglądach.Pozdrawiam cieplutko!

[mamaronja]

Bogatsza o własne doświadczenia wiem, że dla mojej Zośki
najwazniejszy jest spokój, pobyt w domu z rodzicami. Może to
dlatego, że gdy ją tak intensywnie usprawnialiśmy miała zaledwie
roczek ? Wiem, jak się poprawiła psychicznie, fizycznie a przede
wszystkim intelektualnie gdy przystopowaliśmy. Po prostu każde
dziecko jest inne.
No cóż, po prostu się nie zgadzamy.
I po to jest to forum.
Bardzo serdecznie Was pozdrawiam ! Serio !

proporcje

[piesfafik]

Pamietam podobna dyskusje z jednego z forum w stanach. Ktos tam
slusznie zauwazyl ze wazne jest nie tylko to co dziecko robi w
czasie terapii, ale to czego nie robi jezeli terapia wypelnia cale
zycie dziecka. Takie zajecia jak zabawa, przytulanie sie do mamy czy
zwyczajny sen sa potrzebne dla normalnego rozwoju dziecka i chyba
warto o tym pamietac i zostawic na to czas nawet przy intensywnej
terapii. Mysle ze dziecko jest przede wszystkim po prostu dzieckiem -
kochanym i przynoszacym radosc rodzicom , a dopiero potem
niepelnosprawnym ktory potrzebuje intensywnej rehabilitacji. Mysle
ze da sie to pogodzic a rodziece na ogol wiedza jak. Tyle ze to jest
pewnie trudniejsze jezeli korzysta sie z pomocy kilku roznych
specjalistow. Czesto wtedy kazdy mysli o swojej dzielce a
niekoniecznie o rozwoju osobowosci dziecka. Dziecko w tym wieku
uczy sie nie tylko chodzic i myslec ale i kochac.

[verdana]

Nie powinnam tu pisać, bo moje dzieci są zdrowe - za wyjątkiem
ciężkiej dysortografii, która w kontekście schorzeń Waszych dzieci
na pewno nie jest powaznym schorzeniem.
Mam wrazenie, ze tu piszecie o dwóch różnych sprawach. Warto stanąć
na głowie i nawet męczyć dziecko, o ile jest cień szansy, ze będą
tego efekty, umożliwiające dziecku późniejsze, lepsze zycie. Ale
niektórych wypadkach mozliwość osiągnięcia minimalnej poprawy nie
jest warta chyba zmarnowania dziecku i tak trudnego dzieciństwa.
Piszę to, bo mioją uczennicą była dziewczyna upośledzona umysłowo,
ktorej matka powiedziała, ze "zrobi wszystko", aby córka rozwijała
się jak najlepiej i skończyła szkołę. Dziewczyna miała bezustanne
zajęcia ze wszystkimi mozliwymi nauczycielami. Nawet wycieczki z
matką w niedzielę były "dydaktyczne" - musiała potem pisać z nich
sprawozdanie.
Udało się? Czy nie? Dziewczyna skończła zwykłą podstawówkę, liceum
zawodowe (po znajomosci, prywatne), teraz od pięciu lat zdaje
maturę.
W życiu nie widziałam bardziej nieszczęśliwej osoby. To dziecko (już
kobieta własciwie) nie uśmiecha się nigdy!!!, zawsze jest smutne,
przygaszone. I myslę sobie - gdyby była trochę gorzej rozwinięta, a
skończyła szkołę specjalną, a za to byla choć trochę szczęśliwa,
miała choć parę dni beztroskiego dzieciństwa - czy nie byłoby jej
lepiej?

[gorgona_1]

Dlaczego nie powinnaś tu pisać - jeżeli Cię te sprawy interesują,
jeżeli chcesz porozmawiać z nami, będzie nam (a w każdym razie mi)
bardzo miło.

Piszesz:
Warto stanąć
> na głowie i nawet męczyć dziecko, o ile jest cień szansy, ze będą
> tego efekty, umożliwiające dziecku późniejsze, lepsze zycie. Ale
> niektórych wypadkach mozliwość osiągnięcia minimalnej poprawy nie
> jest warta chyba zmarnowania dziecku i tak trudnego dzieciństwa.

A jak to rozróżnić?
Decyzje w tych sprawach podejmują rodzice, korzystając z porad
mnóstwa specjalistów. Nie ma nikogo, kto kompleksowo kieruje
leczeniem i rehabilitacją dziecka, kto chociaż odpowiedzialnie
doradzi co warto robić, a czego nie. Rodzice muszą rozwiązywać co
chwilę równanie z wieloma niewiadomymi, bo sytuacja się zmienia, a
trzeba brać pod uwagę także potrzeby innych członków rodziny.
Sprawy nie ułatwia świadomość, że dobrego rozwiązania właściwie nie
ma i że na 100% coś się nie uda Bo dziecko (zwykle)sprawne nie
będzie. Bo do końca nie wiadomo, co właściwie można (można było)
osiągnąć - w jaki sposób i jakim kosztem. Bo zawsze można mieć
wyrzuty sumienia, że się coś zaniedbało, z czymś przesadziło, a o
czymś w ogóle nie pomyślało.

Myślę, że to co piszesz o swojej uczennicy wynika z troski, a nie z
chęci oceniania jej matki.
Ale gdyby tę dziewczynę posłano do szkoły specjalnej mogłaby być
równie smutna, bo jej nastroje mogą nie być skutkiem nadmiernych
wymagań stawianych przez matkę.
A ktoś inny mógłby wtedy powiedzieć, że dziewczyna mogła skończyć
normalną szkołę, ale mamie się nie chciało

[piesfafik]

Sytuacja rodzica dziecka niepelnosprawnego nie jest latwa. Z jednej
strony musismy walczyc ile sil o zdrowie dziecka. Z drugiej, w
pewnym momencie musimy te niepelnosprawnosc zaakceptowac czy nawet
polubic, bo w jakis sposob jest czescia naszego dziecka a ono nie
widzi granicy miedzy soba a niepelnosprawnoscia. Dziecko chce byc
akceptowane takie jakie jest, a nie poprawione.
To nie o to chodzi ze nawet drobna poprawa nie jest warta walki bo
czesto jest. Ale dziecko nie moze myslec ze ta drobna poprawa to
warunek maszej milosci i akceptacji.

[verdana]

O, to, to - dokładnie o to chodzi. Wydaje mi się, ze w momencie, gdy dziecko
zaczyna sie załamywać , choć nawet osiąga drobne sukcesy, warto zacząć
zastanawiać się - czy warto?
Wracając choćby do mojej uczennicy - sukcesem było - teoretycznie - skończenie
liceum. Tylko jest to wyłącznie sukces matki, bo dla dziewczyny nic z tego nie
wynika, i tak pracy nie znajdzie, prędzej dostałaby ja jako osoba
niepełnosprawna, niż jako upośledzona umysłowo osoba ze średnim wykształceniem...
Piszę tak, bo mnie samej udalo się starannie zmarnować dzieciństwo dziecku z
drobną dolegliwoscią - dysleksją. Uznałam, ze sukces to dziecko piszace
poprawnie, chocby totalnie sfrustrowane i nieszczęśliwe.
To nie był dobry pomysł, i to nie byłby sukces.

[guderianka]

Brakuje w Polsce poradnictwa z zakresu psychologii i może nawet
psychiatrii dla Rodziców, którzy często nie potrafią nazwać swych
emocji i odnaleźć sie w niepełnosprawnosci

[gorgona_1]

To na pewno nie był sukces dziewczyny, ale czy to był sukces matki?
Wyobrażacie sobie konsternację słuchaczy, gdy mówi na imieninach, że
córka właśnie za szóstym podejściem zdała maturę?

Myślę, że kiedy ma się dziecko upośledzone umysłowo, sukcesem jest w
miarę sensowne i dobre funkcjonowanie z tym dzieckiem, a nie tylko
wokół niego. Życie z nim a nie jego życiem.

[izabela966]

Pisałam o Wojtku na wigilii, tylko źle umieściłam post. Dziecko trzeba
rehabilitować,stymulować.Ale tak myślę,powinna to być wspólna walka rodziców
,terapeutów.Ale każde dziecko ma prawo do dzieciństwa, bycia dzieckiem.Chce się
bawić z rodzicami. Nie wszyscy specjaliści i ośrodki są chętne do współpracy z
inną placówką, ujawnia swoich metod terapii.
U nas współpracujemy między sobą, mamy jeden plan pracy.Ale mamy super szefową,
kontaktujemy się z innymi placówkami,które wyrażają wolę współpracy nie wszyscy
chcą a może rodzice korzystając z kilku placówek , nalegaliby na to aby był
między nimi kontakt, konsultacje.