Jak dzielicie pieniądze w domu?

[olena261]

Postanowiłam nie iść do pracy po macierzyńskim. Obecnie już od dwóch
miesięcy mamy jedną ale niemałą pensję. Ja nie wnoszę nic do związku
jeśli chodzi o finanse. Mam wrażenie, a nawet o tym rozmawialiśmy,
że mój mąż ma do mnie o to pretensje. Mówi, że współczesne kobiety
idą po 4 miesiąca do roboty i jakoś sobie ze wszystkim radzą. Razem
ustaliliśmy wcześniej , że przynajmniej rok będę w domu. Ale mój mąż
ma poczucie, że zarabia sam ale on sam nie może wydać na
swoje "potrzeby" bo większość kasy idzie na życie, dziecko, nie chce
zapominać też o moich "potrzebach"? Ja mam z powodu "moich" potrzeb
wyrzuty. Bo jak już zaczynamy ten temat to wszystkiego mi się
odechciewa. Jak jest u Was? Jak dzielić w tym układzie pieniądze, co
na to Wasi mężowie?

[mim288]

Ja ma problem w druga stronę. Poszłam do pracy po macierzyńskim i
wypoczynkowym, zarabiam znacznie więcej niz mąż, wolabym żeby on i
bardziej pomógł. W twojej sytuacji, chyba bym rozważyła powrót do
pracy (choćby na częśc etatu), nie chciałabym być na utzymaniu
męża, który mi to wypomina.

[eilian]

Decyzja o pozostaniu na wychowawczym (czyli niezarabianiu) powinna być chyba
wspólna - czy wcześniej rozmawialiście na ten temat? Ustaliliście razem, że
będziesz się zajmować dzieckiem? Bo jeśli nie, to facetowi ma prawo to nie
odpowiadać, choć z drugiej strony nie rozumiem w czym problem, skoro nieźle
zarabia i dajecie radę finansowo. Powinien się chyba cieszyć, że żona ma ten
luksus bycia z dzieckiem w czasie kiedy oboje tego jeszcze bardzo potrzebują.
No, chyba, że jest niedojrzałym chłopaczkiem, który koniecznie musi mieć nową
grę komputerowe kupić, czy nie wiem co tam jeszcze stanowi te jego "potrzeby" i
żal mu, że zamiast tego dziecku pieluchy trzeba kupić.
Ja jestem na wychowawczym i mój mąż jest z tego bardzo zadowolony, mimo, że sam
pracuje bardzo ciężko (czuje się dzięki temu jak prawdziwy macho. Ale u nas
pieniądze zawsze były wspólne i takie stawianie sprawy, że "ja do związku nic
nie wnoszę jest bez sensu", bo wprawdzie nie masz żadnych dochodów, ale przecież
pracujesz, zajmujesz się domem, dzieckiem, czy on tego nie docenia?

[malwisienia]

a może nie każdy facet chce mieć w domu kurę domową tylko babkę, z którą mógłby
porozmawiać na inne tematy niż kupy, a siedzenie z dzieckiem w domu po pewnym,
czasie powoduje odmóżdżenie niestety

[melka_x]

> a siedzenie z dzieckiem w domu po pewnym,
> czasie powoduje odmóżdżenie niestety

No może w wypadku fizyków jądrowych i kilku innych specjalności to i
prawda. Ale większość Polek na wychowawczym to sekretarki,
asystentki, ekspedientki, handlowcy, office managerowie itd itd,
czyli zajęcia nie wymagające tytanicznych zdolności
intelektualnych.
Nie rozwodząc się już specjalnie nad tym, że ktoś kto potrafi
rozwijać się wyłącznie w pracy raczej nie ma umysłu jak brzytwa.
Jeśli kobieta przestając chodzić do biura przestaje również czytać i
rozwijać się to coś z nią nie tego. I powrót do pracy nie uczyni z
niej orła czy sokoła.

[malwisienia]

pisałam na własnym przykładzie (abstrahując od wykonywanego zawodu) zauważyłam,
że po 3 miechach macierzyńskiego zaczynam rozmawiać z moim facetem o kupkach i
zupakach, no bo o czym niby miałam gadać skoro nic ciekawszego w moim życiu się
nie działo?

[melka_x]

Hmmm... jak by to powiedzieć delikatnie. To sama sobie wystawiłaś
świadectwo.

Miałam w życiu różne okresy. Takie, w których pracowałam bardzo
intensywnie, mniej intensywnie, sporadycznie od projektu do projektu
i w ogóle. I nie widzę żadnej zależności między pracą a stanem
umysłu, jeśli już to chyba najnudniejsza byłam w okresie kiedy
pracowałam po 12h łącznie z częścią weekendów. Bo jak wracasz do
domu i niemal zaraz po prysznicu zasypiasz to trudno cokolwiek
przeczytać czy coś obejrzeć, nie mówiąc już o tym, że taką
przeczytaną czy obejrzaną rzecz trzeba by jeszcze jakiejś krytycznej
obróbce poddać, a na to dodatkowego czasu trzeba. A ile można
rozmawiać o wynikach finansowych korporacji X, nowym systemie
motywacyjnym w firmie Y czy o tym, że Zośka z księgowości okazała
się małpą. Waga informacji, że firma X po raz kolejny wdraża nowy
system motywacyjny, a Zośka jest małpą jest zupełnie porównywalna z
info o kupie dziecka.

[malwisienia]

w pracy poza pracą ma się szeroki kontakt z różnymi ludźmi, wymianą poglądów i
doświadczeń, bo przecież pomiędzy wykonywanymi czynnościami dyskutuje się o
różnych rzeczach nie tylko o Zośce małpie ale o np.polityce, podróżach,
imprezach i obejrzanych filmach (przynajmniej u mnie w pracy)co niejako zmusza
do bycia na bieżąco; niestety gdy rozmawiam z koleżankami na urlopach
wychowawczych temat rozmowy prędzej czy później schodzi na dzieci o czym by się
nie zaczęło gadać

[soemi]

Tak, tak można siedzieć i czekać az coś ciekawego sie wydarzy. Albo
można aktwnie spędzać czas. Nawet mając dziecko.

[mim288]

Wiesz, dwa razy byłam po kilka miesięcy na macierzyńskim i jakoś
nie zauważyłam żebym zastraszająco cofnęła się w rozwoju. Wręcz
preciwnie, wreszcie miałm czas, żeby poczytać coś z wyjątkiem
lektur zawodowych, iść do kina, zastanowić się nad czymś innym niz
kolejna sprawa pracowa, zobaczyć dobry film w telewizorze i nie
zastąc ze zmęczenia na samym początku. Uwstecznienie to na ogół
wybór własny, nikt matce "domowej" oczu i uszu nie zamyka i nie
wkłada w usta gadek wyłącznie "od zupki do kupki", nie każe łazic
cały bozy dzień w wyciagnietym dresie bez makijażu i zborionej
fryzury, jeśli ktoś tak robi to z własnego wyboru.

do malwisienia

[eilian]

No to mi dowaliłaś... Zapewniam Cię, że mój mąż ma o czym ze mną rozmawiać i
nigdy nie opowiadałam mu o kolorze, tudzież konsystencji kup naszego dziecka.
Poza tym kto powiedział, że zawsze będę, jak to byłaś uprzejma określić, "kurą
domową"? Jakoś jestem spokojna, że te kilka lat w domu nie spowoduje
spustoszenia w moim mózgu. A nawet gdybym zdecydowała się zostać w domu dłużej
to też nie musi oznaczać cofania się w rozwoju.

[setia]

eilian napisała:
Zapewniam Cię, że mój mąż ma o czym ze mną rozmawiać i
> nigdy nie opowiadałam mu o kolorze, tudzież konsystencji kup naszego dziecka.

a dlaczego? ja bardzo często mojemu opowiadam. to temat bardzo istotny u nas
ech malwisienia, zapewniam Cie ze w zyciu tak się nie rozwijałam jak przez lata
(bo to juz lata) spędzone z moimi dziećmi. wszechstronnie zresztą. kiedy czasem
wpadam do moich kolezanek z pracy i widzę te szare, osowiałe twarze, te nosy
wystające spoza stert dokumentów, to myślę, ze wygrałam los na loterii ten
czas był bezcenny, szkoda, ze dobiega konca i musze zdecydować co dalej z moim
zyciem.

[soemi]

Nie zgadadzam się, byłam w domu 4 lata, krąg moich znajomych nie
ograniczał się do mam i rozmowach o pieluszkach. Utrzymymywałam i
nadal utrzymuje kontakt z koleżankami bezdzietnymi, i nawet mi nie w
głowie opowiadać im o promocjach pieluchowyach czy kaszkach. Chyba
że same zapytają.
Takie spotkania to dla mnie odskocznia, dla mojego dziecka również
chwila oddechu bezemnie, dla mojego męża aktywne, samodzielne
uczestnictwo w opiece nad dzieckiem i uświadomienie mu jakie mam
codzienne obowiązki związane z dzieckiem.

[melka_x]

> Ja nie wnoszę nic do związku jeśli chodzi o finanse.

Ten Twój stary Ci to wmówił? Jeśli Wasz podział obowiązków wygląda
tak, że stary przynosi kasę, a Ty zajmujesz się dzieckiem, gotujesz
i sprzątasz to łatwo wyliczyć ile to warte. Policz ile musielibyście
wydać na opiekunkę, sprzątaczkę i kucharkę.

Możesz zrobić 3 rzeczy:

1. Iść do pracy, ale w domu przestać robić cokolwiek. Skoro to tak
niewiele zdaniem starego warte, to przecież stać Was żeby kupić
wszystkie usługi okołodomowe. Jak okaże się ile musicie zapłacić
za sprzątanie, codzienne obiady, zrobienie zakupów i przede
wszystkim codzienną około 9godzinną opiekę nad dzieckiem to stary
szybko otrzeźwieje.

2. Idź do pracy, a stary na wychowawczy. Do opieki nad dzieckiem
dorzuć mu to co robisz do tej pory, czyli pewnie obiady, sprzątanie,
zakupy etc.

3. Idź do pracy, a obowiązki domowe i opiekę nad dzieckiem
podzielcie na dwoje. Jak sam np. co drugi dzień będzie musiał po
pracy jeszcze ugotować, posprzątać itd to też do niego dotrze, że to
ma wymierną wartość. Plus oczywiście pensja dla opiekunki lub koszt
za dobrego żłobka.

Najgorszą rzeczą jaką możesz teraz zrobić to wrócić do pracy i nadal
robić wszystko w domu, wtedy staremu dalej będzie się wydawało, że
faktycznie do tej pory nic nie wnosiłaś.

I niech się Twój stary nauczy liczyć

[ibera]

melka, to też mu nie podpasuje, bo jak napisała autorka postu - wg
niego nowoczesne kobiety wracają po 4 mies.do i ZE WSZYSTKIM SOBIE
RADZĄ

odwieczny problem i jedna odpowiedz

[18_lipcowa1]

idz kobito do pracy i problem z glowy
ja nie rozumiem dlaczego kobiety tak ociagaja sie z pojsciem do
pracy, z zarabianiem wlasnych pieniedzy, a potem jak problem w domu
o kase, podzial obowiazkow - to zdziwione....

[gryzelda71]

Nie rozumiesz,bo nie jesteś w takiej sytuacji.

[18_lipcowa1]

gryzelda71 napisała:

> Nie rozumiesz,bo nie jesteś w takiej sytuacji.

nie rozumiem, nie zrozumiem i nigdy w takiej sytuacji nie bede.
zawsze bede zarabiala swoje pieniadze.nie widze sie w roli zaleznej
od meza.

[gryzelda71]

Nie pisz tak,jakny pani wymysliła sobie,ze nie będzie pracować.Oni mają dziecko,a to dużo zmienia.

[18_lipcowa1]

gryzelda71 napisała:

> Nie pisz tak,jakny pani wymysliła sobie,ze nie będzie pracować.Oni
mają dziecko
> ,a to dużo zmienia.

co zmienia? czyni ja niezdolna do pracy?
miliony kobiet na swiecie maja dzieci i pracuja.

[agni71]

Gryzelda, a masz faktycznie dziecko? Mogłabyś oddać na, nie wiem, 9
godzin, obcym ludziom takie maleństwo? Przypominam, że dziecko, o
którym mowa ma 4 miesiące!!!!

aga

[gryzelda71]

Nie bardzo wiem,czemu do mnie kierujesz swoja wypowiedź?

[gryzelda71]

Mają i pracują.Inne maja i niepracują.Nie kazda matka jest gotowa zostawic dziecko (małe dziecko)innym.Wiem napiszesz,ze inne zostawiają dzieci i żyja.Ale ona woli z dzieckiem zostać.

[18_lipcowa1]

gryzelda71 napisała:

> Mają i pracują.Inne maja i niepracują.Nie kazda matka jest gotowa
zostawic dzie
> cko (małe dziecko)innym.Wiem napiszesz,ze inne zostawiają dzieci i
żyja.Ale ona
> woli z dzieckiem zostać.


alez okej, tylko skad wtedy pretensje ze nie ma wlasnych pieniedzy

[gryzelda71]

To on ma pretensje,ze nie starcza mu na jego potrzeby,choc wcześniej rozmawiali i była akceptacja,ze matka(żona)zostaje z dzieckiem do ukończenia roku.

[malila]

18_lipcowa1 napisała:

> gryzelda71 napisała:
>
> > Oni mają dziecko,
> > a to dużo zmienia.
>
> co zmienia? czyni ja niezdolna do pracy?
> miliony kobiet na swiecie maja dzieci i pracuja.

Ta wypowiedź mogłaby być jedną z przesłanek do gruntownego
przemyślenia antytezy twierdzenia, które mówi, iż siedzenie z
dzieckiem w domu po pewnym czasie powoduje odmóżdżenie.

[mamazuzi06]

moze dlatego nie ida zeby byc z dzieckiem, ktore potrzebuje mamy....
a skoro nie jest az tak zle finansowo, ze trzeba jest przyslowiowy tynk ze scian.......mozna sie opiekowac dzieckiem dopoki nie pojdzie do przedszkola

[titta]

Moze dlatego, ze liczy sie jeszcze dobro dziecka, ktoremu wcale nie
jest obojetne czy spedza czas z mama czy z obca kobieta.
(18_lipcowa, przyznaj sie, ty kontakty z rodzicami mialas raczej
utrudnione, prawda?)

[aluc]

podpisując się generalnie i szczegółowo pod melką (wiem, to nudnawe,
ale co ja robię, że się z nią zgadzam w tylu różnych sprawach) dodam
swoje trzy grosze:

niewykluczone, ze starego dopadł kryzys odpowiedzialności na
barkach - ma świadomość, że od niego zależy byt rodziny, a
jednocześnie poczucie, że nie jest w stanie zapewnić tego bytu na
docelowym poziomie, więc się ciska i zrzędzi

jeśli tak jest - usiądźcie, policzcie, u nas takie usiądnięcie przy
okazji pierwszego dziecka zaowocowało np. konsolidacją kredytów,
rezygnacją z paru kart kredytowych etc., co pozwoliło nam na mój
urlop wychowawczy prawie do pierwszych urodzin starszego

ale możliwe też, żeście po prostu nie do końca i nie dość wyraźnie
ustalili kwestię twojego wychowawczego, za co teraz stary ma do
ciebie pretensje, słuszne czy niesłuszne - na to rada jest tylko
jedna, trzeba zacząć rozmawiać i ustalać to wspólnie, mając
absolutną pewność, że obydwie strony te ustalenia rozumieją
dokładnie tak samo

jak się dzielić? sprawiedliwie to znaczy tak, żeby żadna ze stron
nie miała poczucia krzywdy i wykorzystania przez drugą, u nas polega
to na moim pełnym dostępie do wszystkich jego pieniędzy (i vice
versa, jakieś tam drobne własne posiadam), z poczucia czystej
przyzwoitości staram się konsultować z nim wydatki powyżej pewnej
kwoty, on natomiast konsultuje ze mną wszelakie inwestycje, które są
czynione wedle porporcji 50/50 na każde z nas - na tyle bowiem
obliczam swój wkład finansowy w związek, mimo zasadniczo
niezarabiania

[gagunia]

a ja nie rozumiem jak facet moze byc takim sknerą i samolubem.
u mnie zawsze kasa byla wspolna. ja robie zakupy domowo-zywieniowe, bo
1.lubie
2. lepiej mi to wychodzi
ja kupuje ciuchy dziecku i sobie. maz kupuje sobie. wieksze wydatki konsultujemy
i ustalamy wczesniej. mamy dwa konta, ale to jakby jeden wor. jak jestesmy kolo
bankomatu mojego banku to ja wyjmuje kase. jak nie mam gotowki, to on placi
karta itd. jak maz pyta ile kasy mamy, bo chce cos kupic, to nie mowie,: ja x a
ty y,tylko mowie łaczna sume- mamy wglad do swoich kont.

siedzialam 2 lata z dzieckiem, z czego niespelna rok nie mialam zadnych
dochodow. nie bylo problemu "dzielenia" kasy. bylo tak jak wtedy kiedy oboje
pracowalismy - wspolna sakiewka.

nie wyobrazam sobie dzielenia kasy po prostu. jak dawno temu zarabialam malo i
nam sie nie przelewalo, to decydowaly priorytety- kupowal ten, kto byl w
wiekszej potrzebie.

[mamaslodkiejcorki]

My mielismy juz przed dzieckiem wspolna kase, i konta. Teraz jestem
w domu i pracuje z domu jako tlumaczka i mam tak 1000Euro z tego,
normalnie zarabiam do 3500Euro, maz ma tez taka wysoka wyplate takze
nie brakuje nam finansowo nic. Ja bede w domu az corka skonczy 1,5
roku takze jeszcze 6miesiecy i maz nigdy nie powiedzial ze zamalo,
albo ze ja mam isc do pracy bo inne kobiety to robia.

Musicie porozmawiac na ten temat, to nie jest uczciwe z jego strony,
wkoncu chcieliscie razem dziecko, a do roku by bylo dobze jak bys
byla z dzieckiem w domku..

pozdrawiam

[rogalowa-1]

ja nie pracuje siedzę w domu z dzieckiem pracuje tylko mąż i nie
zauważyłam żeby czuł się źle że musi utrzymać rodzinę. Oczywiste
jest że kasą w domu żądzę ja a on ma zarobić żebym miała co wydawać
oboje to ustaliliśmy!

[mozambia80]

Ja w ogóle nie rozumiem problemu. Jestem z dzieckiem już 6 miesięcy i mam zamiar
być do końca roku w domu. Mój mąż zarabia dobrze ale nie robi mi nigdy problemów
z pieniędzmi: są wspólne, tak jak wspólne jest dziecko, dom i jedzenie, które
kupujemy. mamy wspólne konto i dwie karty. Nie rozumiem mężów, którzy w jakis
sposób ograniczają dostep do kasy niepracującym żonom, dla mnie to wieś.

[loola_kr]

Ja pracuję zawodowo ale przez 6 lat PRACOWAŁAM w domu. Uwielbiałam to, mąż też
był zadowolony, nigdy nie było problemu z podziałem kaski bo takowego nie było -
cała była wspólna i do głowy mu nie przyszło, że niczego "nie wnoszę do związku"
bo wnosiłam dużo więcej, pieniądze to nie wszystko. Poza tym sama chciałam
wychowywać dziecko a nie, żeby ktoś obcy to robił.
Jak urodziłam drugie dziecko trafiła się super praca więc poszłam... zarabiam
dobrze ale wyrzuty sumienia są okrutne!
Teraz to mąż zaprowadza dziecko do szkoły, drugie do niani i babci, odbiera ze
szkoły, wozi na tenisa, angielski, przyjeżdża po mnie do pracy...Dodam, że
pracuje zawodowo, tylko ma ruchomy czas pracy - wolny zawód.
Ale obiadów nie gotuje

[soemi]

A dziecko się samo wychowuje?? Uśiwadom mężowi, że bycie w domu z
dzieckiem to poświęcenie Twojego życia zawodowego. oczywiście można
zostawic 4 miesięczne dziecko opiekunce, albo można je wychowywac
samemu. A zdaje się Twój mąż zapomniał o tej drobnej kwestii.

[mamazuzi06]

Mam dokładnie tak samo. Jestem na wychowawczym i dostaje zasilek wychowawczy, na ktory ledwo sie zalapalam. Mija rok "mojego siedzenia w domku" i moj maz "wygania" mnie spowrotem do pracy. Maz nie zarabia najgorzej ale ma pretensje ze mu nie starcza na wyjscia z kolegami (nie bierze pod uwage tego ze chodzi sobie na jakies kursy - dla wlasnej przyjemnosci itd.). Ale ja sie jeszcze do pracy nie wybieram....
Pozdrawiam i 3mam kciuki...

[wieczna-gosia]

ówi, że współczesne kobiety
> idą po 4 miesiąca do roboty i jakoś sobie ze wszystkim radzą.

bo maja dobrych mezow ))

nie no melka tak wszystko dobrze wylozyla, ze nie ma co dodawac. Przestan sie
wstydzic, miec poczucie winy i wystepowac z pozycji przegranego.
trzeba sie dogadac i wyczyscic sytuacje. A postawa "ide do pracy i jaka jestem
nowoczesna i niezalezna" jest zamiataniem smieci pod dywan. Przykro mi, jak
dwoje ludzi decyduja sie na dziecko to halooo nie sa juz niezalezni do konca
zycia. Sa w ukladzie- i czasami ten uklad swietnie funkcjonuje gdy oboje pracuja
a czasami swietnie funkcjonuje gdy jedna osoba siedzi w domu. A ZAWSZE
funkcjonuje nieswietnie w porywach do kiepsko gdy sa niedomowienia.

Trochę rozumiem Twojego faceta!

[nisar]

Kilka lat byłam w rodzinie osobą, od której zależał byt trzech osób
(ja, dziecko, moja mama). I zapewniam Cię - nie jest to komfortowa
sytuacja. Tak naprawdę to cholernie obciążające, mieć świadomość, że
jeśli stracę pracę, będę zarabiać mniej itp. to skutki dotyczą nie
tylko mnie, ale i osób ode mnie w tej materii zależnych. Być może
Twój mężczyzna ma podobnie?

I jeszcze jedno: dla Ciebie najważniejsze w tej chwili może być
bycie z dzieckiem w domu, nawet kosztem pewnych wyrzeczeń. Ale dla
Twojego mężczyzny MOŻE być ważniejsze, żeby nie musieć się
ograniczać. I też mu wolno.

Uczciwie powiem, że w opisanej sytuacji bardziej utożsamiam się z
Twoim partnerem, niż z Tobą. A już na pewno nie zniosłabym sytuacji,
w której moja druga połowa po prostu zdecydowałaby nie zważając na
moje zdanie.
Niestety.

[nataliak9]

ja jestem bez pieniędzy od sierpnia i nie narzekam, posiedzę z
córeczką do 1 roku. mój mąż bynajmniej skapy nie jest, on sam ma
mniej potrzeb niż ja na osobiste wydatki, ciuchy itp ale rozumie że
ja ,,muszę" coś tam pokupować sobie czy dziecku. mąż dobrze sobie
radzi i zawodowo i finansowo lecz myślę, że wiekszy komfort
psychiczny byłby gdyby dwie osoby pracowały. zawsze jak coś się
stanie z pensją tej jednej, jakis grubszy wydatek, choroba itp.
myslę, że o to chodzi twojemu mężowi.porozmawiaj z mężem, rok szybko
zleci, a może ty magłabyś dorobić ciut na boku? może warto
wprowadzić plan oszczędnościowy a nadwyzki przeznaczac na osobiste
potrzeby raz twoje a w następnym miesiącu męża? na pewno cos da sie
wymysleć. pozdrawiam

[przeciwcialo]

No to wróc do pracy. Jak mąż dostanie rachunki za niańke to może
otworzy oczy. Kurcze- przeciez wychowujesz jego dziecko!!! Nie
bedziesz siedziec z dzieckiem bez końca.

[przeciwcialo]

Dodam jeszcze że podstawowe potrzeby wszystkich członków rodziny sa
zaspakajane po równo. Te ponadpodstwowe omawiane i realizowane w
miare potrzeb.

nie bardzo rozumiem

[vera-0]

na czym opiera sie wasz zwiazek, jezeli w tak kluczowej sprawie nie
mozecie sie dogadac.

[malila]

olena261 napisała:
> Mam wrażenie, a nawet o tym rozmawialiśmy,
> że mój mąż ma do mnie o to pretensje. Mówi, że współczesne kobiety
> idą po 4 miesiąca do roboty i jakoś sobie ze wszystkim radzą.

Nie będę powtarzać tego, co tak celnie ujęła Melka. Zastanawia mnie
natomiast coś jeszcze: skupienie Twojego męża na Twojej i jego
sytuacji. W jego słowach brakuje dziecka i jego potrzeb. Twój mąż
mówi najwyraźniej o Twoim byciu w domu jak o Twojej fanaberii i
wygodzie pomijając fakt, że zostajesz w domu po to przede wszystkim,
by dziecku zapewnić matczyną bliskość i opiekę. Nie wiem - może on
sam nie jest w zbyt bliskiej relacji z dzieckiem i świat dziecka to
dla niego kosmos? Albo wydaje mu się, że skoro on pracuje i dziecku
nic się nie dzieje, to pójście matki do pracy niczego nie zmieni?
Ale dlaczego w takim razie przed porodem uznał, że przez rok dziecko
powinno być z matką?

To, że współczesne kobiety sobie radzą - to prawda. Muszą - to sobie
radzą. Kiedyś też sobie radziły i w pole chodziły do ostatniego dnia
ciąży. A po porodzie też stawały na nogi tak szybko, jak się dało.
Jeśli kobieta ma ciekawą i satysfakcjonujacą pracę, to ta praca może
być dla niej nawet odpoczynkiem od domowego kieratu. Ale pracuje się
też w takich miejscach jak Biedronka czy fabryka wodomierzy.
Sytuacji kobiet, które pracują w tak różnych miejscach, nie da się
porównać.

Poza tym ciąża i poród są dla kobiecego organizmu naprawdę dużym
obciążeniem. Ten organizm wcale nie wraca do równowagi sześć tygodni
po porodzie. Ale, jak przypuszczam, dla faceta, który płacze, że
musi wydawać swoje ciężko zarobione pieniądze na pampersy zamiast na
ulubione gadżety, to żaden argument. Musiałby poczuć, ze nie on
jeden pracuje. Np. w czasie weekendu sam na sam z dzieckiem.

[kasia-mama2]

Nigdy nie lubiłam prosic o pieniadze. Gdy obydwoje pracujemy do
kazdej pensji mamy przypisane wydatki. Jak z Mala byłam rok w domu,
mowilam mezowi, ze potrzebuje kieszonkowe - jestem oszczedna z
natury.Jak pojawila sie nagla potrzeba musimy sie dogadac

[fala01]

Wiecie co dziewczyny?Jak was czytam to jakbym modę na sukces
oglądala, chociaz faktycznie nie ogladam.Wyjdę na jakąs kretynkę no
ale cóz moze nią jestem.Od 16 lat nie zarabiam ina przestrzeni
tychże lat zgromadzilam 4 dzici najmłodsze ma 3 lata.Wciąż nie moge
pójść do pracy.Wiecie dlaczego?BO jak sie okazuje jest to
nieoplacalne w mojej sytuacji chociaz ledwo przędziemy.Pensja mojego
męża+ zasiłek rodzinny to ok. 2000 zł.,a na utrzymaniu 6 osob.Gdybym
poszla do pracy cofneliby zasiłek musialabym opłacic przedszkole za
2 dzieci no idojazd.Nie wiem czy bym na to wszystko
zarobiłsa.Dlatego patrze na was jak na kosmitów.Wybaczcie

[burza4]

olena261 napisała:

> Mam wrażenie, a nawet o tym rozmawialiśmy, > że mój mąż ma do mnie
o to pretensje. Mówi, że współczesne kobiety > idą po 4 miesiąca do
roboty i jakoś sobie ze wszystkim radzą.

nie "jakoś" - a dzieląc obowiązki domowe. Czy twój jest na to
gotowy? czy sprawiedliwość w jego mniemaniu to układ typu -
dom/dziecko nadal na twojej głowie, ale odciąż go w wydatkach
domowych żeby chłopczyk miał kasę np. na nowy GPS?

Razem > ustaliliśmy wcześniej , że przynajmniej rok będę w domu. Ale
mój mąż > ma poczucie, że zarabia sam ale on sam nie może wydać na
> swoje "potrzeby" bo większość kasy idzie na życie, dziecko, nie
chce > zapominać też o moich "potrzebach"?

no słuszne ma poczucie, najpierw trzeba zadbać o rodzinę, tylko czy
nikt mu, biedakowi wcześniej nie mówił, że tak właśnie wygląda
dorosłe życie?

czego się spodziewał, skoro razem podejmowaliście decyzję o tym, że
co najmniej rok będziesz w domu? odwidziała mu się zabawa w głowę
rodziny, czy jednak to była bardziej twoja decyzja?

kasy się dzielić nie powinno, po prostu trzeba wspólnie omawiać
wydatki planowane i nieplanowane. A jak brakuje, to realizację
potrzeb ponadnormatywnych odkłada się na potem. OBOJE odkładają.

[buzka25]

Ja siedze w domu ale dostaje na dzicko kase w sumie jakies 700 miesiecznie,
wplywa to na konto (nasze), maz dostaje gotowke do reki i przekazuje ja mi,
czasem uszczknie sobie 50, a jak ma wieksza wyplate to 100, czasem nic, Wiec
kasa wedruje do mnie w calosci, nawet to co on weznie to odklada i wydaje np na
lekarza, (swiezy pzryklad), wiec juz z pieniedzy na rodzine nie wydalam, ja
dysponuje pieniedzmi, place rachunki, zakupy robimy razem, lub wysle meza. Ale
tez nie zabranie mu kupic sobie np piwka na wieczor, lub winka dla nas na
sobotni wieczorek