Nie mam się gdzie podziać!

[renik78]

Jestem 10 lat po ślubie i od dłuższego czasu nie potrafię dogadać się z mężem.Mamy dwoje dzieci(10 lat i pół roku).Kłócimy się bez przerwy a próby dogadania się kończą się jeszcze większą kłótnią.On ma prawo do wszystkiego a ja do niczego.Wyszedł ostatnio na pół godziny a wrócił po sześciu kompletnie pijany.Jedynym powodem tego że jeszcze razem mieszkamy jest to że nie mam sie gdzie wyprowadzić.Moja mama nie żyje a ojciec jest alkoholikiem więc do rodzinnego domu nie wrócę.Mam 400 złotych wychowawczego więc wynajem mieszkania nie wchodzi w grę.Jego dochód jest o wiele większy ale on wyprowadzać się nie ma zamiaru.Przecież nie wyprowadzę się na ulice!Tak więc tkwię w tym beznadziejnym związku i z dnia na dzień coraz bardziej nie chce mi się żyć.

[sally.may]

ja mam chyba podobnie, z tym że dziecko jedno i to małe. Gdybym miała gdzie
poszłabym i nie wróciła. Zyć się nie chce, denerwuje mnie już to. Nie wiem co
robić, zastanawiam się nad wyjazem za granicę, ale wtedy sama- z dzieckiem nie
dałabym rady. Czy jestem wyrodna, skoro myślę nad zostawieniem dziecka ojcu?

[renik78]

Ja nie mogę wyjechać za granice ani nigdzie indziej bez dzieci bo wiem że gdybym wróciła to już bym ich nie odzyskała.Mój mąż uważa że prawa rodzicielskie powinny częściej być przyznawane ojcom.Tak więc męczę się nadal i pewnie męczyć się będę jeszcze długo.

[deela]

skoro sie tak klocicie to nie wiem dlaczego w ogole macie drugie dziecko?
a jakie rozwiazanie?
starsze chodzi do szkoly mlodsze oddaj do zlobka idz do pracy (jestes na
wychowawczym wiec pracujesz?) wystap o rozwod potem rozprawa o podział majątku,
męża eksmitować ze was dreczy i cos tam wymyslisz
dzialaj a nie uzalaj sie nad soba bo to do niczego nie prowadzi

[renik78]

Drugie dziecko mamy bo próbowaliśmy ratować ten związek i było ok przez kilka
miesięcy.A do pracy owszem za cztery miesiące mam zamiar wrócić(dziecko jest już
zapisane do żłobka),tylko tam nie zarobie tyle żeby było mnie stać na wynajęcie
mieszkania.Chyba po prostu mężowi tak życie umile że się w końcu sam wyprowadzi.

[aurinko]

renik78 napisała:

> Drugie dziecko mamy bo próbowaliśmy ratować ten związek

Szczerze współczuję Twojemu dziecku, poczętemu dla ratowania związku.

[...]

[deela]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[renik78]

Mózg mam możesz być tego pewna.Dziecko nie było sposobem na ratowanie
związku.Między nami było już ok to się na dziecko zdecydowaliśmy. Najpierw
ratowaliśmy związek a potem zrobiliśmy sobie dziecko.Nie wiedziałam wtedy że ta
poprawa jest tylko na kilka miesięcy(popsuło się po urodzeniu dziecka).

[sally.may]

To tak jak u nas- odkąd jest dziecko między nami jest tragedia. Nie sypiamy ze
sobą i wiem, że zaraz usłyszę, że to dlatego, ale szczerze mam to gdzieś. Czasem
myślę, że było lepiej jak jego nie było-wiem, nie powinnam tak nawet mówić, bo
to moje dziecko. Ale nic nie poradzę, że tak właśnie czuję.

[renik78]

Ja sobie życia bez moich dzieci nie wyobrażam ale czasem też myślę że nie powinnam się decydować na drugie dziecko.

[marzeka1]

" nie powinnam się decydować na drugie dziecko."- osobiście nie znam ani jednego przypadku (i twoja historia tylko to potwierdza), by ratować kiepski związek robieniem kolejnego dziecko.

[deela]

nie mam slow

[renik78]

Po jakiemu mam wam napisać że ja nie zrobiłam sobie dziecka dla ratowania
związku żebyście to zrozumiały!!!.Najpierw ratowaliśmy ten związek a gdy zaczęło
być między nami dobrze to po roku zdecydowaliśmy się na dziecko.Nie mogłam
przecież wtedy wiedzieć że teraz wszystko znów się popsuje.

[deela]

a teraz sadzisz ze zdrugie dziecko to byl blad, wy tego zwiazku nie ratowaliscie
tylko sobie przyklepaliscie problemy do ziemi zeby uszy im z dywanu nie
wystawaly i wydawalo sie ze jest ok, no to jak ok i taaaak sie kochamy to huzia
drugiego dzieciara robic, a tu dzieciar na swiecie, stare problemy podnasza ryj
z dywanu i warcza do tego dochodza nowe napiecia zwiazane z nowym czlowiekiem w
domu ktore jak na razie to glownie sralo wrzeszczalo jadlo i domagalo sie
obopolnej uwagi (dzieci tak po pol roku zaczynaja sie dopiero w miare fajnie
kumate robic) wiec dodatkowe zmeczenie dchodzi, dodatkowa frustracja bo juz
troche zapewne zapomnieliscie jak to jest niemowlaka miec w domu, niedospanie,
brak czasu i chyba chceci do normalnej rozmowy
fantastyczny uklad, nie ma co
ja tam ogolnie nie jestem za ratowaniem zwiazkow, pieprzy sie to trzeba sie
pozegnac i zostac w miare mozliwosci przyjaciolmi niz brnac w to dalej bo on/ona
sie zmieni

[renik78]

W sumie to masz racje.Trzeba było się rozwieść dawno temu!Teraz to ja już to
wiem.A co do dziecka to moje akurat bardzo grzeczne jest i wcale nie daje mi
popalić.

[koala500]

a mieszkanie w którym mieszkacie jest twoje, jego czy wspólne?

[renik78]

Mieszkanie jest wspólne.

[wronka30]

Nie bardzo znam sie na prawie ale sadze, ze w przypadku rozdowdu
kobieta zostaje z dziecmi no i musi gdzies mieszkac. Uwazam, ze sad
zdecydowalby na twoja korzysc. Piszesz, ze maz dobrze zarabia wiec
alimenty tez bylyby w miare duze. Do tego za 4 miesiace wrocisz do
pracy. Wydaje mi sie, ze spokojnie sobie poradzisz. Uwierz w siebie
i swoje mozliwosci. Ja trzymam kciuki. Jesli naprawde nie da sie juz
nic zrobic, to nawet dla dobrz dzieci, powinniscie sie rozstac.
Pozdrawiam serdecznie

[renik78]

Dzięki.Chociaż jedna osoba która mnie nie krytykuje.

[gooochab]

Wiesz, to nie takie proste, sąd nie nakaże mężowi opuścić wspólnego mieszkania,
bo nie ma ku temu powodów. Nie eksmituje go też. a skoro renik78 pobiera
wychowawczy, to mąż wcale tak dużo nie zarabia (na papierze przynajmniej, bo
wychodzi na to, że ma mniej, niż 504zł/osobę), więc i alimenty nie będą takie
wielkie.

Ale renik nie załamuj się. Ja też nie uważam, że dasz sobie radę, napewno zapali
Ci się światełko w tunelu, tylko więcej wiary!!!

[deela]

> W sumie to masz racje.Trzeba było się rozwieść dawno temu!Teraz to ja już to
> wiem.A co do dziecka to moje akurat bardzo grzeczne jest i wcale nie daje mi
> popalić.
kazde dziecko daje popalic w mniejszym lub wiekszym stopniu, samo posiadanie
niemowlaka jez juz samo w sobie dosc uciazliwe

Re sally

[beniusia79]

pojawienie sie dziecka zawsze powoduje burze w malzenstwie.
najgorszy jest pierwszy rok. trzeba duzo gadac, spedzac ze soba
wolny czas, wychodzic gdzies razem (jesli jet to mozliwe to bez
dzieci) itp. nie znam zadnych mlodych rodzicow, ktorzy przechodzili
pierwszy rok bezproblemowo, ba znam kilka par, ktore w pierwszym
roku rozeszly sie.... zycie to nie bajka a dziecko to nie lalka...

[sally.may]

To wszystko wiem, tylko jakoś nic mi z tego nie wynika. Nie rozmawiamy ze sobą i
chyba nie mamy na to ochoty. Z dnia na dzień coraz bardziej. Wiem, że się
kochamy, ale duma i zawziętość nie pozwala na pierwszy krok, na który żadne z
nas nie ma nawet chęci. To chyba wojna na wytrzymałość, ale oboje jesteśmy
silni, tylko jedno może z tego wyniknąć. Mówisz, że dziecko to nie lalka- też
tak nie uważam, i właśnie dla tego dziecka nie zamierzam się po raz kolejny
poniżać.

[lucerka]

Deela, a czemu ty chcesz dyskutowac o dziecku, ktore juz jest na swiecie i nie
da sie nic zrobic poza zaakceptowaniem go, bez wzgledu na powod, z jakiego
zostalo poczete??????

Nawet gdyby matka przyznala, ze nie pomyslala, ze sie poylila poczynajac to
dziecko to co to udowadnia??????
Hm...a jednak cos udowadnia: jednak istnieja glupie pytania...

[beniusia79]

dziecko na uratowanie zwiazku - to moim zdaniem niezbyt dobry
pomysl. trzeba bylo najpierw ratowac zwiazek a potem myslec o
dziecku.... moze jeszcze nie wszystko stracone? pogadaj z mezem,
sprobujcie spedzic wiecej czasu ze soba. moze wspolny urlop by wam
pomogl?

[melania.po2]

Nie ma co plakac na rozlanym mlekiem.Dobrze ze masz prace do ktorej
da sie wrocic i cie od niej nie odrzuca.Tego sie trzymaj.A maz to
chyba jak ktos tu napisal nie jest wielkim panem zarabiajacym krocie
skoro pobierasz zasilek wychowawczy.Jak pojdziesz do pracy bedziesz
z nim na "rowni" i musisz tak myslec.Zyjemy w panstwie
demokratycznym, a nie takim gdzie kobieta jest nikim.

a myslalas o czyms takim jak praca?

[18_lipcowa1]

[dtz]

myślę, że warto przeczytać cały wątek przed wejściem w rozmowę

[burza4]

skoro teraz nie da się nic zrobić - to trzeba mieć choć plan na
przyszłość. Taki, żeby za 10 lat nie powtórzyć dokładnie tej samej
historii - chcę się rozwieść, ale sama nie dam rady.

W urzędach pracy prowadzą różne programy pomocowe, darmowe kursy -
może z nich skorzystasz, żeby podnieść kwalifikacje i mieć szansę na
lepsze zarobki?

druga sprawa - mieszkanie wspólne, dlaczego go po prostu nie
sprzedać i z dokładką kredytu nie kupić czegoś mniejszego/tańszego/w
innej dzielnicy? "pozbycie się" męża niewiele ci da - bo będziesz mu
winna połowę kasy za mieszkanie i dość prosto uzyska w sądzie nakaz
zapłaty i naśle ci komornika. Z alimentami bywa różnie - nawet jeśli
dostaniesz kilkaset zł, to i tak będzie to o wiele, wiele mniej niż
teraz masz do dyspozycji z pensji męża. Pomijam drobiazg - że jak
będzie złośliwy, to możesz mieć duży problem z ich ściągnięciem.

zamiast opracowywać taktykę wojenną, możeby zacząć od próby jakiegoś
konstruktywnego ratowania związku? sami sobie nie radzicie, może
spróbować terapii rodzinnej w poradni? dla każdego związku
pojawienie się dzieci oznacza mniejszy lub większy kryzys - ale nad
związkiem trzeba pracować, a ty po prostu machnęłaś ręką.
W tym jak piszesz wyczuwa się jakąś zajadłość. Nawet jeśli masz
powody do pretensji - to jeszcze nie usprawiedliwia chęci pozbycia
się męża w taki sposób, zagarnięcia wszystkiego dla siebie.

[vibe-b]

Znamy tylko wersje z Twojej strony. Do tanca trzeba dwojga i jak to
najczesciej bywa, zapewne oboje pracujecie na taka a nie inna
rzeczywistosc. Jak ktos tu juz nadmienil, skorzystanie z pomocy osob
trzecich (poradnia, psycholog) mogloby sie okazac zbawienne.
Cokolwiek zdecydujesz, czy walka o zwiazek czy rozwod, jedno jest
pewne: wyciagajac pazury i toczac boje malo zyskasz.

Do niesamodzielnych z tego wątku

[lila1974]

Nie przeczytalam wszystkich postów w tym wątku, więc nie wiem ile
Was jest oraz, czy ktoś już Wam nie podsunął tego, o czym ja chcę
napisać.

Czy nie mogłybyście się dogadać między sobą i razem wynająć
mieszkanie? W kupie siła. Część z Was mogłaby pracować a któraś
zajmowałaby się dziećmi swoimi i pozostałymi.

Oczywiście mam świadomość, że może mieszkacie w różnych miastach,
więc albo się sprowadzić do jednego albo poszukać dziewczyn w
podobnej sytuacji w swoim mieście.

Ja tak bym zrobiła.
Gdyby przy mężu trzymała mnie wyłącznie finansowa pułapka, to
poprzez Centrum Kryzysowe, Opiekę Społeczną itp.