Problematyczna kochana babcia... Leki dostępne...

[katharinasz-s]

Moja mama jest dobrą kobietą, całym sercem oddaną swojej rodzinie, a ponieważ
Kubuś jest najmłodszy, to i najukochańszy. Wszystko jest ok, ale ostatnio to
już tak się z nią ścięłam, że... Zagroziłam nawet, że przestaniemy ja
odwiedzać. Ale to nie rozwiązuje problemu. Chodzi o to, że moja mama jakiś
czas temu miała silny zawał i od tego czasu w domu przybyło zdecydowanie
więcej leków.Leżą one na sofie za stołem kuchennym i nawet Kuba ma do nich
nieograniczony dostęp. Mama twierdzi, że musi je mieć pod ręką Każda prośba,
by choć na czas naszej wizyty je schowała kończy się awanturą i wysłuchiwaniem
argumentów, że ona pięcioro dzieci wychowała i żadne się nie otruło itp. Nie
docierają do niej argumenty, że tym razem może być inaczej. Czy potrzebuje
jakiejś tragedii w domu? Bywa, że z płaczem chowa te leki, ale to tylko na
chwilę... Już nie wiem co robić...

[ewa_mama_jasia]

A może tak dziecko nauczyc, że nie wolno niczego dotykac na tamtej
szafce? Ja dowiedzam regularnie swoich rodziców (oboje chorzy na
nowotwory i inne choroby wieku starczego) i babcię (liczne choroby
wieku starczego, w tym silne nadciśnienie itp) i w życiu by mi nie
przyszło do głowy, zeby chowac ich leki na czas wizyty dziecka. A
jak spędzaliśmy tam urlop to też nie wprowadzałam terroru co do
chowania leków. Po protu dziecko wie, czego nie wolno mu dotykać i
tyle.

[kanna]

Na zasadzie niedotykania piekarnika, albo kominka Mój synek - od
kiedy zaczął się przemieszczać - wiedział, że nie wolno ściągac
niczego, co lezy na biurku męża (a był tam istny sajgon).

bardzo trudno jest zmieniać przyzwyczajenia starszych ludzi...
często jest to niemozliwe,

pozd. Ania

[atenette]

Przeraza mnie brak odpowiedzialnosci niektorych. Czy to taka
straszna tragedia schowac na chwile leki? Albo trzymac je na
wyzszych polkach? No sorry, ale malutkiemu dziecku tego nie
wytlumaczysz. Nie wiem ile lat (miesiecy?) ma dziecko, ale mojej
Emilce (13 miesiecy) mozna mowic po tysiac razy zeby czegos nie
wolno, a ona i tak zrobi swoje. A kolorowe, grzechoczace,
szeleszczace leki to juz wogole super zabawka, skad prosta droga do
nieszczescia. Autorka postu pisze, ze leki leza wszedzie, a nie na
jednej szafce wiec tym bardziej trudno wytlumaczyc dziecku, ze nie
moze wziac do raczki to, co lezy w jego zasiegu i tak interesujaco
wyglada, a jak wiadomo co do raczki to do buzi u takiego malego
dziecka. Postawilabym na swoim. Albo mama chowa leki, albo nie jej z
dzieckiem nie odwiedzam.

[kanna]

>ale mojej
>Emilce (13 miesiecy) mozna mowic po tysiac razy zeby czegos nie
>wolno, a ona i tak zrobi swoje.

Jeżli zasad jest mało i sa bardzo wyraźne to dzieci szybko sie uczą.
Moje dzieci - zanim nauczyły się chodzić - potrafiły zamykac
szufladę trzymając za gałke i schodzić z kanapy nogami do przodu.
Nauczyłam je tego.

A twoje dziecko dotyka piekarnika? jeździ w foteliku? sa zasday,
których dzieci musza przestrzegać.

>Albo mama chowa leki, albo nie jej z
> dzieckiem nie odwiedzam.

Pewnie, że tak najłatwiej. Ale tym prostym ruchem unieszczęśliwiasz
dziecko i babcię.


Jeszcze taki pomysł - może koszyk, pudełko na leki, ktre kupisz
babci? Dziecku łatwiej będzie zrozumiec, że ma nie tykac tego
koszyka.

Ania

Właśnie może być tragedia

[sir.vimes]

przy niektórych chorobach trzeba mieć stały dostęp do leków i dokładnie wiedzieć
gdzie są - czyli trzymać je w miejscu do którego się jest przyzwyczajonym.

Z drugiej strony - oczywiście, że dziecko nie powinno mieć dostępu do leków.

[nika_75]

A mnie się wydaje że Autorka posta powinna zmienić własne postępowanie. O ile
się nie mylę przybywa do rodziców z wizytą, więc nie powinna zmieniać ich
obyczajów i to jeszcze pod groźbami nieodwiedzania ich z wnuczkiem! Nie
potrafisz upilnować aby przez czas jedno, czy dwugodzinnej wizyty dziecko nie
wzięło opakowania do ręki? To aż taki wysiłek, żeby kosztem tego psuć sobie
stosunki z rodzicami? Rozumiem gdybyście mieszkali razem, ale tak.. Poza tym
piszesz ze leżą na sofie, a więc nie rozrzucone po całym mieszkaniu, pilnuj zeby
synek nie zbliżał się do tamtego miejsca i tyle. Czy warto aż tak ranić własną mamę?

[katharinasz-s]

Zgadzam się częściowo... Wizyty nasze nie są aż tak krótkie, czasem nocujemy u
rodziców, bo dla Młodego wieś jest atrakcyjniejsza niż nasze blokowisko.
Rzeczywiście leki leżą w zasięgu ręki Kuby (15 miesięcy), ale są w jednym worku
- z którego wprawdzie łatwo wszystko wydostać, ale nie są porozrzucane po całym
domu... Pilnuję Kubę i jak do tej pory udawało mi się to bez problemów. Boję się
tylko jakiejś chwili nieuwagi... Te leki to trochę takie kuszenie losu - jak dla
mnie. Kubę na razie aż tak bardzo nie interesują te leki, zdecydowanie woli kury
ganiające po podwórzu... Ale babcia ma też inne wnuki, bardziej dociekliwe niż
mój Młody - bo starsze...

To niech te dociekliwe dzieci

[sir.vimes]

nie dotykają rzeczy babci bez pytania - bardzo proste.

Starsze są - to pewnie ideę zrozumieją.


> ganiające po podwórzu... Ale babcia ma też inne wnuki, bardziej dociekliwe niż
> mój Młody - bo starsze...

na przestroge

[beatrix_75]

mOja mama tez miała kiedys taki " luzik "...ze zostawiala
leki ,gdzie jej sie podobało ....a wtedy mieszkalismy razem

-nie pomagały moje prosby ...

nauczyła sie jak Mlody dorwał sie do (na szczęscie juz pustego )
opakowania - ale rozgryzł nakretkę i wysypał sie ten proszek na
wilgoś ( nieszkodliwy w sumie )...
widok straszny ...podeszła ..patrzy ..lezy fioleczka obok
proszek ..mały mówi 'fuj..."

[mama_kotula]

Myślę, że babcia - chowając leki z miejsca dostępnego w każdej chwili - traci w
jakiś sposób poczucie bezpieczeństwa. Być może tak silnie obawia się o swoje
zdrowie, że czuje się dobrze tylko wtedy, kiedy leki ma na widoku i ma to tak
silnie zakodowane, że z momentem schowania ich, lęk o kolejny stan zawałowy, o
to, że nie zdąży sięgnąć i otworzyć szafki z lekami, zanim przyjdzie najgorsze,
albo że upadnie i o ile na sofę kuchenną da radę się wspiąć, to już wyżej
niekoniecznie - to wszystko przerasta chęci zapewnienia bezpieczeństw a
wnuczkowi. I myślę również, że starsza pani wstydzi się do tego przyznać, stąd
reakcja obronna "piątkę wychowałam, żadne się nie otruło".

Szczerze mówiąc, nie wiem, co bym zrobiła. Może zasugerowała nie tyle schowanie,
co przełożenie w inne, również widoczne miejsce, ale mniej dostępne?

[kasiaczek1887]

ja jestem za tym by chować leki przez dziećmi.z tym nie ma żartów.Nie mam swoich
dzieci ale jestem nianią.Kiedyś opiekowałam się dziewczynką,której rodzice też
byli takiego zdania że jak powiedza ,,nie dotykaj" to mała tego nie
zrobi.Dziewczynka miała wtedy 6 lat i niestety pierwsze co zrobiła po wyjsiu
rodziców to szybko pobiegła do szafki i siegneła po kolorowe drażetki (leki).Na
szczeście ja byłam w domu i moja rola było zareagowanie na taką syt.no ale nie
wiem co by sie stało gdyby mała sie najadła tych leków... mogłaby przecież umrzec...

Jesli chodzi o babcię to jak przychodzicie z dzieckiem tylko w odwiedziny czy
też na niedzielny obiadek to daj sobie spokój z awanturami.Jesli jednak mały
zostaje sam na sam z babcią( babcia sie opiekuje małym kilka razy wtygodniu )
to poproś by te leki schowała.

[anja0123]

Zgadzam sie, z lekami nie ma zrtow!!!! I tu nie ma co liczyc na to,
ze dziecko nie dotknie, bo jest tak nauczone. Dziecko to dziecko,
cos mu strzeli do glowki, a zakonczyc sie to moze traficznie. Ja tez
mialam z mama ten sam problem, tyle ze ona tak leki zostawiala,
bedac u nas z wizyta. Niestety, drogie mamy, nasi rodzice sa juz
dziadkami, i nie ma znaczenia to, ze sami wychowali iles tam dzieci.
Od tego czasu minelo kilkadziesiat lat, postarzeli sie i zmienili
nawyki, a przede wszystkim nie sa juz przyzwyczajeni do tego, ze po
domu hasaja male dzieci. Dlatego ja zawsze staram sie wszystkiego
dopilnowac sama.

[mama_kotula]

> ja jestem za tym by chować leki przez dziećmi.z tym nie ma żartów.

Ależ oczywiście, że z tym nie ma żartów.
Jednak chciałam zwrócić uwagę również na to, co może czuć starsza osoba.
Myślę, że wyjściem z tej sytuacji będzie rozmowa z babcią - jeśli mama faktycznie od obecności leków na widocznym miejscu uzależnia swoje dobre samopoczucie (tak wnioskuję - cytat "z płaczem chowa leki" - jeśli upierałaby się przy trzymaniu ich na wierzchu wyłącznie dla zasady, płaczu by nie było) - warto uświadomić mamie, że rozumiemy jej obawy i zapewnić, że kiedy jesteśmy w domu razem z nią, z całą pewnością podamy jej lek z szafki, kiedy poczuje się gorzej.
Uważam, że można znaleźć rozwiązanie zadowalające obie strony. Bez upierania się przy swojej wersji i lekceważenia adwersarza, bez stawiania ultimatów, które są krzywdzące zarówno dla babci, jak i dla wnuka - i nie rozwiązują konfliktu, a tylko go zaogniają.

[katharinasz-s]

Tylko, że ja nie stawiałam ultimatum przy pierwszej rozmowie. Mama moja miała
zawał w maju. Od tego czasu częściej jeszcze ją odwiedzamy, bo jeśli byśmy tego
nie robili, to bylibyśmy źli, niedobrzy i nie interesowali się nią... My z
chęcią jeździmy na wieś, zwłaszcza, że teraz mam wakacje i do tego jestem w
dziewiątym miesiącu ciąży... Ale często z powodu rozmów z moją mamą jeszcze
chętniej wracamy do domu... Staram sie zrozumieć moją mamę, ale czy to za wiele,
by tego samego wymagać od niej? By ona płaczem i podniesionym głosem nie
przekonywała nas do tego, że tak ma być i już? Teraz na topie są leki, bo boje
się o Kubę - choć naprawdę go pilnuję i dzięki Bogu do tej pory nic sie nie
stało. Ale czy musi się coś stać, by starszą kobietę przekonać do schowania
leków? Dodam, że mój ojciec jest 10 lat starszy od mamy i nie ma z nim tego
problemu...

[anulkas86]

No ja osobiście nie rozumiem postów niektórych mam, które piszą że dziecko
trzeba nauczyć nie dotykać czegoś tam. Mojemu dziecku też tłumacze żeby nie
dotykał kuchenki, ale gdy zobaczy np jakieś ciastka w środku to pędzi do niej,
tłumacze żeby nie dotykał żelazka, ale gdy coś go zainteresuje w nim to z
ciekawości dotknie.
Moja rodzina mieszkająca na wsi (też teściowie) trzyma na wierzchu wiatrówkę.
Idąc za rozumowaniem nie których mam mogłabym powiedzieć synkowi "kochanie nie
wolno dotykać" i liczyć na to że małe, ciekawskie dziecko mnie posłucha i nie
strzeli sobie albo komuś innemu w cokolwiek. U mnie sprawa jest jasna- schować
to albo w tej chwili zabieram dziecko i jadę do domu. I tak jest ze wszystkim.

[mama_kotula]

> U mnie sprawa jest jasna- schować to albo w tej chwili zabieram dziecko i jadę
do domu. I tak jest ze wszystkim.

A ja się zastanawiam, czy warto kruszyć o to kopie.
Nie lepiej znaleźć rozwiazanie kompromisowe, które zadowoli wszystkich?
To nie jest starsza pani, która sobie coś we łbie upieprzyła. To jest własna
matka, która się boi kolejnego zawału. Warto wziąć to pod uwagę i chociaż
spróbować pójść na kompromis (podpowiem: zamykana na klucz kasetka na leki -
leki są na wierzchu, klucz w dostępnym miejscu, czy rozwiązanie które
proponowałam powyżej).

[phantomka]

Tez mnie zastanawia, dlaczego robisz z tego problem i w dodatku
myslisz o takich krokach jak brak odwiedzin? Jestes rodzicem, musisz
pilnowac dziecka, tlumaczyc mu, co jest zakazane. My przebywamy
czesto w roznych domach, wiele z nich nie jest przystosowana do
odwiedzin dziecka, czy to oznacza, ze mam prosic wlascicieli, aby
poprzestawiali swoje mieszkanie tak, zeby dziecko bylo bezpieczne?
Bylby to problem, gdybys mieszkala z rodzicami, ale odwiedziny na
jeden dzien... I zeby nie bylo, ze nie wiem o czym mowie: moja
tesciowa jest identyczna, powiem nawet ze gorsza pod tym wzgledem,
poniewaz dala kiedys malej zapalniczke do zabawy, swoje leki (jest
po wylewie) bo opakowania szeleszcza, bilon (jeszcze jak corka byla
mala i miala etap wkladania do buzi) No i co ja moge zrobic?
Tlumacze i pilnuje, nie zostawiam cory z babcia sam na sam.

[katharinasz-s]

Nie mam zamiaru przewracać komuś domu do góry mieszkania, czy wprowadzać tam
swoje zasady. Chociaż jeśli chodzi o dom moich rodziców, to może tak to wygląda.
A to dlatego, że jeszcze niespełna rok temu tam mieszkałam. Tam urodził się
Kuba. I ciągle czuję, że to mój dom... Poza tym często tam bywam,nocuje,
sprzątam...

[tyska_edziecko]

Rzadko piszę na forum, ale tym razem muszę... Do wszystkich zwolenniczek "tłumaczenia" - czy widziałyście kiedyś dziecko zatrute lekami ? Którego skóra była w zielonym kolorze...Lejące się przez ręce, któremu lekarze ratowali życie, bo najadło się leków na nadciśnienie, kiedy zostało z dziadkiem na 3 dni? Chłopak ma szczęście, przeżył- jest dziś nastolatkiem, ale heppy endu wcale nie ma, ma bardzo zniszczoną wątrobę i musi przyjmować leki. Dziadek natomiast przeszedł tuż po wypadku poważny zawał. Byłam zaledwie nastolatką, kiedy to zdarzenie miało miejsce, traf chciał, że akurat leżałam na tym samym szpitalnym oddziale. Ale widok tego dziecka, którego prawie nie było widać w plątaninie rurek na zawsze pozostanie mi w pamięci.

[hawronia]

tyska_edziecko napisała:

Chłopak ma szczęście, przeżył
___________________
moja kolezanka z pracy niestety nie miala takiego szczescia, jej sliczny
dwuletni synek, ktorego wszedzie bylo pelno, takie zywe srebro, ktorego
pilnowala babcia, a ktora tez trzymala leki nasercowe w miejscu dostepnym,
najadl sie tych kolorowych pastylek i bylo zbyt pozno, kiedy babcia to
zauwazyla. Dziecko umarlo, a babcia tez przezyla go zaledwie o miesiac, umarla
na serce z rozpaczy.

???????????????

[sir.vimes]

> No ja osobiście nie rozumiem postów niektórych mam, które piszą że dziecko
> trzeba nauczyć nie dotykać czegoś tam. Mojemu dziecku też tłumacze żeby nie
> dotykał kuchenki, ale gdy zobaczy np jakieś ciastka w środku to pędzi do niej,
> tłumacze żeby nie dotykał żelazka, ale gdy coś go zainteresuje w nim to z
> ciekawości dotknie.

To co, myślisz , że już nigdy się nie nauczy?

!!!

[iwoniaw]

> > tłumacze żeby nie dotykał żelazka, ale gdy coś go zainteresuje w nim to z
> > ciekawości dotknie.
>
> To co, myślisz , że już nigdy się nie nauczy?

Nie udawaj, że nie rozumiesz, o czym cytowana poprzedniczka mówi. Oczywiście, że
się nauczy, jeśli nie jest niepełnosprawne umysłowo. Niemniej ja też, wyobraź
sobie, wolałabym, aby moje dzieci nie uczyły się, że nie należy ruszać leków
poprzez pobyt na intensywnej terapii czy - w lepszym razie - płukanie żołądka.
Dlatego leki i niebezpieczną dla dzieci chemię chowam poza ich zasięg. Jak
również tłumaczę, dlaczego i kiedy prąd może być niebezpieczny, ale to nie
znaczy, że nie zabezpieczam gniazdek i urządzeń. Wyobraź sobie, że robię to,
mimo że jestem _pewna_, iż nauczą się, czego nie wolno i dlaczego.

..........................

[sir.vimes]

Ale nie o lekach była mowa akurat w tym poście tylko o dziecku , które leci do
piekarnika bo są w nim ciastka.


Z sugestią, że każde leci.

I że nie da się nauczyć , żeby nie leciało aż samo "wyrośnie" czy, bo ja wiem,
upiecze się razem z ciastkami.

Ja NIE WIERZĘ w takie dzieci - wierzę, ze dziecko raz czy dwa podejdzie czy
nawet dotknie piekarnika (dlatego lepiej , aby był bezpieczny) ale nie wierzę w
dziecko dokumentnie "niewyuczalne".

Co do leków - przed małym dzieckiem powinny być schowane tak by się do nich nie
dostało (co niekoniecznie oznacza zamykanie ich w sejfie). Tzw. starsze dzieci
przede wszystkim powinny mieć zakaz grzebania w cudzych rzeczach - nie
wspominając o ładowaniu tego co znajdą do ust (oczywista oczywistość , nawet psy
się tego uczy). Jest to tak oczywiste jak nie sikanie na stół - nie robi się tak
I JUŻ. A swoją drogą leki także powinny być dla nich niedostępne.

A tu się zgodzę

[iwoniaw]

> Ja NIE WIERZĘ w takie dzieci - wierzę, ze dziecko raz czy dwa podejdzie czy
> nawet dotknie piekarnika (dlatego lepiej , aby był bezpieczny) ale nie wierzę w
> dziecko dokumentnie "niewyuczalne".


Też tak myślę. Niemniej jak mi dziecię raczkuje w tempie rakiety w kierunku
nagrzanego piekarnika, to oprócz "nie wolno" po raz milionpięćsetny, stosuję
ingerencję siłową i wynoszę z kuchni. Zapewne dwulatek będzie już bardziej
kumaty w temacie (sądząc po doświadczeniach ze Starszym)

>
> Co do leków - przed małym dzieckiem powinny być schowane tak by się do nich nie
> dostało (co niekoniecznie oznacza zamykanie ich w sejfie). Tzw. starsze dzieci
> przede wszystkim powinny mieć zakaz grzebania w cudzych rzeczach - nie
> wspominając o ładowaniu tego co znajdą do ust

No tak, tyle że do "tzw. starszych dzieci" niekoniecznie zaliczyłabym już
15-miesięczniaka (jakiego ma autorka wątku). Tzn. tłumaczyć trzeba od zarania i
nie pozwalać grzebać w cudzych rzeczach już młodszym, ale nie każdy roczniak,
czy nawet starszy, jest "usłuchany" w 100% i o ile czym innym jest ew.
konieczność naprawy szkód materialnych, jeśli się nie zareagowało w porę, gdy
dziecię dobrało się nieproszone np. do kremu babci, czym innym śmiertelne
zejście dziecka w wyniku zjedzenia leków.

Autorka wątku pisze, że z dzieckiem do rodziców jeździ często i zdarza się, że
na dłużej (z nocowaniem). Że wówczas traktowana jest i zachowuje się jak
domownik (pomoc w sprzątaniu, zakupach). Nie pojmuję, jak można się w takiej
sytuacji upierać, że jedno zabezpieczenie więcej przebywającego w domu dziecka
jest tak niewyobrażalną ingerencją, iż babcia "płacze" chowając leki z widoku.

Poza wszystkim innym - jeśli ktoś jest do mnie zaproszony i deklaruję, że go
chętnie widzę, to staram się, by czuł się w moim domu jak najlepiej. Jaki
komfort wizyt u własnej matki ma autorka wątku mając świadomość, że _musi_ mieć
wzrok wbity w dziecko w _każdej_ minucie pobytu - i to nie pod hasłem "być może
nabije sobie siniaka, jak nie dopilnuję i spadnie z kanapy", ale "wysoce
prawdopodobne, że dopadnietych leków i stanie się najgorsze"? No nie rozumiem
takiego podejścia i koniec.

PS.
Moi rodzice i teściowie nie mają mieszkań urządzonych "pod niemowlę" i różne
rzeczy na poziomie -80cm można dopaść. Ale jakoś _naturalne_ jest dla nich, że
przy zauważeniu ewidentnego zagrożenia dla dziecka usuwa się je spoza zasięgu i
tyle. Nikt jakoś nie płacze, że usunie na czas pobytu niemowlaka czy roczniaka
leki z niskiej szafki, zablokuje inną szafkę czy przestawi koszyk z drutami na
wyższą półkę...

[mama_kotula]

Nie pojmuję, jak można się w takiej
sytuacji upierać, że jedno zabezpieczenie więcej przebywającego w domu dziecka jest tak niewyobrażalną ingerencją, iż babcia "płacze" chowając leki z widoku.


Iwoniaw, wy wszystkie założyłyście, że babcia zachowuje się racjonalnie - bo upieprzyła sobie, że będzie tak jak ona chce, bo to jej dom.
Ja natomiast dopuszczam możliwość, że babcia działa nieracjonalnie - mimo, że doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że leki stanowią zagrożenie dla wnuczka, to jednak strach, strach, strach jest tak irracjonalny - stąd chowanie z płaczem, stąd natychmiastowe ich wyciąganie.
IMHO babci przydałaby się pomoc psychologa. Bo - jak tu sporo osób zauważyło - takie zachowanie kochanej babci jest nieracjonalne, nienormalne. Nie sądzę, aby babcia była po prostu głupia i nie zdawała sobie sprawy z tego, że leki stanowią śmiertelne zagrożenie dla wnuczka, nie sądzę też, aby upierała się przy czymś takim "bo tak i juś". IMHO to ma jakieś głębsze podłoże, może lękowe, może depresyjne.

Myslę, że

[sir.vimes]

babcia śmiertelnie boi się, że w razie zawału leków nie sięgnie i dlatego upiera
się by leżały nisko.

Co nawet logiczne jest w sumie.

Natomiast w czasie wizyty córki racjonalnie byłoby uznać , ze w razie przykrego
wypadku nie będzie sama tylko z córką, która leki poda i bez problemu weźmie
skądkolwiek.

[sir.vimes]

wczytaj się i wgryź w wątek.

Dziewczyna pisała o dzieciach starszych od jej synka, które właśnie , jej
zdaniem, bardziej niż on są zagrożone, bo leki wyciągną ze schowka.

> No tak, tyle że do "tzw. starszych dzieci" niekoniecznie zaliczyłabym już
> 15-miesięczniaka (jakiego ma autorka wątku).


ale nie każdy roczniak,
> czy nawet starszy, jest "usłuchany" w 100% i o ile czym innym jest ew.
> konieczność naprawy szkód materialnych, jeśli się nie zareagowało w porę, gdy
> dziecię dobrało się nieproszone np. do kremu babci, czym innym śmiertelne
> zejście dziecka w wyniku zjedzenia leków.
I oczywiste jest, ze roczniak czy dwulatek dopiero się uczy ale tzw . dziecko
starsze czyli 4-5 i więcej letnie powinno uważać niegrzebanie bez pozwolenia w
cudzych rzeczach za rzecz naturalną niczym śnieg w zimie.

[katharinasz-s]

Tak sobie myślałam nad tym, czy rzeczywiście zachowanie mojej mamy jest wynikiem
tego, że boi sie o swój stan zdrowia i koniecznie musi mieć z tego powodu leki
pod ręką... Nie patrzyłam na to w ten sposób... Ale, z drugiej strony. To tych
leków jest bardzo dużo. Są w woreczku foliowym, który się już nawet nie zamyka,
bo leki sie nie mieszczą. Część z nich mama bierze rano, część wieczorem.
Nitroglicerynę nosi zawsze przy sobie...

[kali_pso]

Moja matka tez jest po zawale, leki trzyma w widocznym miejscu, ale
niedostepnym dla kogoś kto ma mniej niż 150P

Masakra...totalny brak odpowiedzialności....

[betty_julcia]

babci a takze niektórych mam odpisujących na forum...

Ja takze uczę dzieci że są rzeczy których nie wolno im dotykać ani
robić. W ten sposób nigdy nie miałam problemu z moimi materiałami do
doktoratu, z dokumentami firmowymi, mapami które wykonujemyitp itd.
Biuro mielismy w domu i nigdy nic nie musieliśmy przed dziećmi
chować. Ale jak dziecko sie skusi i ten jeden raz pomaluje dokument
firmowy to swiat sie nie zawali. Ale jak ten jeden jedyby raz sie
skusi i zje opakowanie tabletek to świat sie moze zawalić...

Nigdy, przenigdy nie zostawiłabym na wierzchu opakowania tabletek
nawet przy tak dobrze nauczonych co wolno a czego nie dzieciach.
Babcia powinna to rozumieć, ze wystarczy tylko jeden raz a moze
zdażyc się nieszczęście. Wiec moglaby się pofatygować i w tej
kwestii przygotować do spotkania.

[verdana]

Zwykle nóż mi się w kieszeni otwiera, gdy babcie sa
szantazowane "jak nie bedzie tak, jak ja chcę, to zabieram wnuka i
więcej nie przyjadę". Ale akurat w tym wypadku zgadzam się, ze
autorka postu ma rację. Mieszkanie babci jest dla dziecka
śmiertelnie niebezpieczne. Nikt nie jest w stanie (a już nie mama w
9 miesiacu czy potem - z noworodkiem) pilnowac dziecka, nie spuscić
z niego wzroku nawet na sekundę. Dziecko niedopinowane moze z powodu
niezrozumialego oporu babci po prostu umrzeć.
Lekarstwa babcia może trzymac w kieszeni, na wysokiej pólce - nie
musi ich chowac w niedostępnym dla siebie miejscu. Nie chowa bo nie,
bo chce postawić na swoim, bo to jej dom. Nie ma na to racjonalnego
uzasadnienia.
Czyuważalybyscie, ze dziecko moze bawić sie w mieszkaniu na 9
pietrze o niskich parapetach i szeroko otwartych oknach, bo babci po
zawale duszno? A to taka sama sytuacja...

Verdana, ale leki są w worku

[sir.vimes]

, worek na sofie.

Może babcia mniema, ze tam najłatwiej będzie sięgnąć gdy zasłabnie - szukać po
wysokich regałach raczej nie będzie...

zawiązany worek z zamkniętymi porządnie w słoiczkach lekami to chyba
wystarczająco zabezpieczenia na czas dwu-trzygodzinnej wizyty, w czasie której
dziecka pilnuje kilkoro dorosłych?


Oczywiście - leki nie powinny być pod żadnym pozorem dostępne dla dziecka - ale
to , że nie leżą wysoko to jeszcze nie znaczy, że są dostępne.

[verdana]

Znaczy. Leki polozone na wysokosci ok. 1,8 cm sa dostepne dla babci
w kazdej chwili, dla 1,5 roczniaka - nie. Jesli babcia uwaza, ze
musi miec leki w zasiegu reki - niech je nosi w kieszeni. Jak babcia
zasabnie, to tez nie będzie otwerac zamkniętej torby, jak więc
mniemam leki sa dla dziecka jak najbardziej do poczestowania się.
Rozumiem strach babci (tzn. rozumiem, ze jest nieracjonalny), ale
babcia zdecydowanie woli, aby dziecko się otrulo, niż żeby jej sie
cos stalo. Może i zrozumiale, ale wybralabym dziecko.

[sir.vimes]

Zawału nie miałam ale raczej sięganie w trakcie na wysokość 1,8 m średnio widzę.

Zawiązany worek i pozamykane w normalnych (czyli nie odkręcalnych dla 15
miesięczniaka słoiczkach) leki są wg . mnie bardziej niedostępne niż widoczne na
wysokim regale. Wspinaczka w celu ściągnięcia ich na ziemię także może
zaowocować przykrym wypadkiem.


ale
> babcia zdecydowanie woli, aby dziecko się otrulo, niż żeby jej sie
> cos stalo. Może i zrozumiale, ale wybralabym dziecko.

Owszem, oczywiste. Oczywiste raczej dla każdego. I dlatego wątpię by leki
rzeczywiście były dostępne.

Chyba, ze babcia naprawdę ma jakieś stany paniki i leki trzyma dosłownie na
wierzchu - ale w takim razie powinna być pod opieka psychologa.

[iwoniaw]

> Ja takze uczę dzieci że są rzeczy których nie wolno im dotykać ani
> robić. W ten sposób nigdy nie miałam problemu z moimi materiałami do
> doktoratu, z dokumentami firmowymi, mapami które wykonujemyitp itd.
> Biuro mielismy w domu i nigdy nic nie musieliśmy przed dziećmi
> chować. Ale jak dziecko sie skusi i ten jeden raz pomaluje dokument
> firmowy to swiat sie nie zawali. Ale jak ten jeden jedyby raz sie
> skusi i zje opakowanie tabletek to świat sie moze zawalić...


Dokładnie tak. Oczywiście, że uczę dzieci, iż pewnych rzeczy ruszać nie wolno.
Ale czym innym jest zniszczenie przez roczniaka - nawet ważnego - dokumentu czy
innego rzedmiotu należącego do rodziców, czym innym zaś świadome narażanie
dziecka na utratę zdrowia i życia. Są w domu strefy i przedmioty, do których
dziecko w ogóle nie powinno mieć dostępu. Apteczkę mam w łazience, na wysokości
uniemożliwiającej wdrapanie się kilkulatka. Na podobnej wysokości w szafce
trzymam wszelką żrącą chemię.

A co do "szantażu" pt "nie przyjadę więcej" - otóż nie chodzi tu o
przemeblowanie komuś domu i niechęć do popilnowania dziecka przez 2-3h podczas
wizyty (to i tak jest konieczne nawet w "zabezpieczonym" domu, nawiasem mówiąc),
tylko o elementarne zasady bezpieczeństwa. Nie mogłabym spokojnie siedzieć i
rozmawiać (o robieniu czegokolwiek innego, angażującego uwagę i ręce nie
wspominając) w sytuacji, gdy moje małe dziecko ma w zasięgu trucizny, naładowaną
broń, otwarty ogień etc. No to skoro mam chodzić za roczniakiem krok w krok
(zwłaszcza w końcówce ciąży) podczas _całej_ wizyty, to naprawdę nie uważam, że
pozostanie we własnym domu jest tu dowodem egoizmu.

[katharinasz-s]

A ja czytając poprzednie wypowiedzi myślałam, że to moja wina i że to ze mną
jest coś nie tak! Na szczęście są jeszcze takie mamy, które podobnie jak ja
martwią sie o swoje dzieci i nie czekają, aż dziecko przekona się na własnej
skórze o czymś... Moje zatroskanie o syna nie jest wynikiem braku zasad, jak
wynikałoby z niektórych odpowiedzi. Ja się po prostu boję, czy 15-miesięczne
dziecko jest w stanie w pełni zrozumieć i zaakceptować wpajane mu zasady, min.
że coś może ruszać, a czegoś nie... Przecież to wiek, kiedy ciekawość nie zna
granic...

[fajka7]

A nie mozesz po prostu kupic matce jakiegos koszyka badz innego
pojemnika, wlozyc tam te lekarstwa i na czas Waszej wizyty odlozyc
na umowione z mama miejsce, do ktorego dziecko nie bedzie mialo
dostepu? Sa takie pudelka rozne z przegrodkami, moznaby te leki przy
okazji posegregowac i mamie byloby latwiej korzystac w razie czego.
Szantazowanie matki prowadzi do eskalacji konfliktu, a tu chodzi o
kompromis. No i jednak brakuje mi tu proby zrozumienia mamy i
przyczyn ten sytuacji- zapytalas ja wlasciwie dlaczego jest tak a
nie inaczej? Wyglada na to, ze jedynie zazadalas usuniecia lekow, a
moze mama chce Wam pokazac jak bardzo jest chora i po prostu problem
lezy gdzies glebiej.

[verdana]

Tu nie ma mowy o kompromisie. leki musi odłozyc sama babcia, bo
przeciez nikt w domu rewizji jej nie przeprowadzi - tylko ona wie co
i gdzie ma.
Babcia, o ile nie ma galopujacej sklerozy koszyk czy pudelko w domu
znajdzie - problem nie w tym, ze ona nie umie ich schowac, problem w
tym, ze nie chce. A dlaczego nie chce? przypuszczam, ze uważa to za
fanaberie i wtracanie się corki do jej przyzwyczajeń.

[fajka7]

A dlaczego nie chce?

A ja nie wiem dlaczego nie chce, ale mysle, ze jakby to na spokojnie
i ze zrozumieniem ustalic, to da sie znalezc rozwiazanie.
Kompromis owszem jak najbardziej jest mozliwy- polegalby na tym, ze
babcia mialaby nadal swobodny dostep do lekow, a dziecko zadnego.
Tylko babci cos trzeba za to dac: wysluchanie, zrozumienie,
wykazanie troski w postaci fajnej apteczki na te leki- jej o cos
chodzi w tej akcji i najwyrazniej sila jej sie nie wezmie.
Oczywiscie zawsze mozna olac babci humory i zerwac kontakt, ale
chyba nie o to chodzi?
Skoro leki sa na wierzchu w rozsypujacym sie worku mysle, ze rewizja
nie jest w ogole potrzebna, natomiast interesujace jest i nie do
ustalenia jak sie czuje babcia, jak sie corka do niej zwraca i co
jest nie tak w tym ukladzie, ze matka zachowuje sie tak
irracjonalnie.

[ewcia1980]

Doskonale Cie rozumiem katharinasz-s i w sprawie znalezienia
odpowiedniego miejsca na leki (czyli niedostepnego dla dziecka) nie
powinnas odpuscic.

Ja mam male dziecko i mialam ojca chorego na raka wiec leków w domu
było naprawde full. Były to bardzo silne leki łacznie z morfina,
czasem przygotowane do podania czyli juz w strzykawce.
I nie wyobrazam sobie zeby leki czy inne akcesoria mogly byc
porozkladane gdzie popadnie.
Leki (nawet zwykle witaminy) moga byc bardzo niebezpieczne dla
dziecka i pozostawianie ich w zasiegu reki dziecka to totalna
bezmyslność.
A argumenty o uczeniu dziecka, ze nie wolno ich brac sa po prostu
smieszne. Dziecko moze doskonale wiedziec, ze nie mozna ich dotykac
i zawsze moze respektowac ten zakaz a raz nie posłucha i ...
tragedia gotowa.

Z lekami nie ma żartów!!!
i wcale nie jestes jakas "dziwna" czy przewrazliwiona w tym temacie.

Ja proponowalabym na spokojnie porozmawiac z mama i znalezc takie
miejsce na leki ktore bedzie niedostepne dla dziecka a bardzo
dostepne dla starszej osoby.
U nas w domu leki, ktore tato stosowal systematycznie poustawiane
były w plastikowym koszyku i stały na srednio wysokiej półce gdzue
corka nie mogła jeszcze wtedy siegnąc natomiast mój tato miał do
nich łatwy dostep. Napewno łatwiejszy niz wyciaganie ich z
zawiazanej torby foliowej. Byly poukładane wiec łatwo było wyjac to
lekarstwo, które w danej chwili było potrzebne.

poza tym jeszcze z mojego doswiadczenia - jakis czas temu wróciłam
od lekarza i jeszcze nie rozpakowalam torby. Zanim sie zorientowałam
corka wyjela z tej torby moje leki i otworzyła opakowanie, które
teoretycznie było nie do otwarcia przez małe dziecko. Jak weszłam do
pokoju siedziałą mieszy moimi tabletkami.
Zaczelam je liczyc i brakował 3 - nie musze Ci chyba pisac w jaka
panike wpadłam.
Na szczescie corka ich nie polkneła tylko zrzuciła na podłoge ale
uswiadomilam sobie jak niewiele trzeba zeby stało sie cos zlego.

pozdrawiam i rozwiaz jakos sprawe.

[katharinasz-s]

Właśnie dziś wróciliśmy z długiego weekendu u moich rodziców. I muszę
powiedzieć, że jestem pod wrażeniem. Moja mama... Nic nie mówiłam tym razem, bo
nie było takiej potrzeby Gdy w czwartkowy wieczór stanęliśmy w progu, pierwszą
rzeczą, jaka zrobiła moja mama - jeszcze zanim się przywitała, było schowanie
leków do szafki...
Mam nadzieję, że już tak będzie... Może i babcia potrzebuje czasu, by dojrzeć do
pewnych decyzji...