Powrót do pracy

[kmkf]

Od poniedziałku jestem w pracy, jestem załamana, płaczę, nie potrafię
się skupić. Tęsknię strasznie. Proszę, pocieszcie mnie (((((
Pozdrawiam

[aicrod5]

Może pocieszę cię w ten sposób, że najzwyczajniej ci zazdroszczę powrotu do
pracy. Ja już dostaję cholery pańskiej siedząc z córeczką w domu. Dla mnie to
masakra, ja chcę do ludzi, a to dopiero 4 miesiące mija od chwili narodzin, a
przed porodem tylko tydzień byłam na zwolnieniu. Nie wiem jak wytrzymam do końca
roku na wychowawczym.

[delfinek1409]

To skoro tak Ci źle z dzieckiem w domu, to dlaczego zaraz po macierzyńskim nie wracasz do pracy tylko idziesz na wychowawczy????????
Tu mamy pocieszyć mamę, która tęskni a nie mamę która "dostaje cholery pańskiej" siedząc w domu z dzieckiem. Chyba pomyliłaś wątki!

[aicrod5]

Nie wracam tuż po macierzyńskim ponieważ zależy mi na dobrym samopoczuciu mojego
dziecka, które kocham ponad wszystko. Nie zostawię córeczki z obcą nianią tylko
dlatego, że lubię pracować i być między ludźmi Chyba to rozumiesz

[annubis74]

nie wiem czy zmuszanie się do pozostawania w domu jeśli źle się z
tym czujesz jest akurat takie dobre dla córeczki.
Ja pracowałam do końca ciąży, później siedziałam z małą 6,5 miesiąca
(macerzyński + zaległy wypoczynkowy itd.)
z jednej strony mam świadomość tego że ten czas poświęcony dziecku
jest dla niego bezcennym kapitałem, z drugiej strony teraz mam
świadomość że mała łatwiej zaakceptowałaby mój powrót do pracy gdyby
nastąpił wcześniej - zostaje z babciami, ale i tak pierwsze dni to
była tragedia, bo mała była tak przyzwyczajona do mojej stałej
obecności w domu.
Do autorki wątku: rozumiem, że tęsknisz, ja też walcze z sobą zeby
nie dzwonić do Mamy co godzinkę, myślę jednak że po kilku dniach,
tygodniach i Ty i dzidziuś przywykniecie do nowej sytuacji. Ja
cieszę się z powrotu do pracy, z kontaktu z ludźmi, robienia czegoś
dla siebie. Malutka też dobrze się bawi z babciami, a kiedy wracam z
pracy obie jesteśmy stęsknione wykorzystujemy ten czas do maksimum.

[aicrod5]

Gdybym mogła zostawić córeczkę pod troskliwym okiem jednej lub drugiej babci, to
na pewno wróciłabym do pracy po macierzyńskim. Niestety u nas są dwie
możliwości, niania lub żłobek.
Z drugiej strony tak sobie myślę, że młoda jestem i jeszcze się w życiu
napracuję, a moje ukochane dziecko potrzebuje mnie teraz najbardziej.

[youstynus]

Nie każdy ma z kim zostawić dziecko, żeby wrócić do pracy...ja odpoczywam w
każdej minucie pracy poza domem A tatuś może nawiązywać więź z dzieckiem.
Zdrowe to dla wszystkich.

[lunaa2]

wrocilam do pracy jak dziecko mialo 8 mc, przezywalam wczesniej, po pierwszym
dniu bylo lepiej, wiem ze ma dobra opieke, szykuje jej jedzonko, bawi sie ladnie
i wesolo mnie wita, spedzamy cale wieczory i weekendy. W lecie bedzie lepiej,
byle by zime przetrwac ,kiedy szybko sie sciemnia. Powrot do pracy same plusy:
jestem wyszykowana, miedzy ludzmi, doksztalcam sie, rozwijam sie, i dziecko i ja
jestemy szczesliwi.

[kmkf]

Dziękuję Dziewczyny! Ale jest coraz gorzej, ja już nie płaczę, ja
wyję po nocach, nie mogę spać, przypominam sobie chwile w domu,
nasze spacery, już się tak zgrałyśmy, a tu taka zmiana. Nie potrafię
się wciąż przyzwyczaić, nic mnie nie cieszy, dziś po kąpieli tak się
uśmiechała, mogłabym ją udusić z miłości, jak ja mam zostawić taką
małą dzidziunię, a jest taka kochana, taka grzeczna. Nie umiem sobie
wciąż poradzić, za chwilę wywalą mnie z pracy, bo nie potrafię nic
zrobić, szukam pomocy, może jakaś porada psychoterapeuty? Jak
myślicie, czy któraś z Was miała coś takiego??? Tydzień minął a jest
coraz gorzej, koleżanki mówiły, że po tygodniu będzie lepiej - młode
Mamy oczywiście. Przeżywam koszmar. To nie jest tak, że nie lubię
pracować itp, zawsze byłam bardzo aktywna, na początku nie mogłam
się wręcz przyzwyczaić do siedzenia w domu. Mam jakiś niesamowity
napad miłości, czy to hormony? Mała ma 4,5 mca. Może to jakiś typ
depresji??? Pozdrawiam

[a-asienka]

Witam!

W pierwszym miesiącu po urodzeniu Kubusia myślałam, że zwariuję,
siedząc w domu. Pracowałam do końca ciąży, poza tym nie byłam
przyzwyczajona do siedzenia samej w domu z dzieckiem i robienia
praktycznie nic. Do pracy wróciłam 18 lutego. Dzień wcześniej nie
mogłam dojść do siebie, uspokoić się, cały wieczór przepłakałam, bo
starsznie żal było mi zostawić synka samego, zwłaszcza, że na dłużej
niż 2 godzinki nigdy go nie zostawiałam. Przez pięć miesięcy
wywtorzyła się między nami tak mocna więź, że nie wyobrażałam sobie
rozstania. Myślałam, że synuś też nie wytrzyma rozstania, zwłaszcza,
że jest cały czas karmiony piersią. Z nerwów nie mogłam sobie
odciągać pokarmu. Pierwszy dzień w pracy bardzo przeżywałam, ale
starałam się to jakoś zdusić w sobie, bo wiem, że nic nie mogłabym
robić. Zadzwoniłam kilka razy do domu, żeby upewnić się, że wszystko
jest w porządku. Jak wróciłam myślałam, że zaduszę Kubusia, tak go
ściskałam. Widziałam, że on też się cieszy z mojego powrotu.
Niedługo minie tydzień jak pracuję i powoli coraz bardziej sie
przyzwyczajam, choć myślę cały czas, co robi synuś. Z odciąganiem
pokarmu też już nie mam problemu. Przed wyjściem do pracy, jak kubuś
się obudzi, to karmię go i od razu po przyjściu z pracy też - wtedy
czuję znowu tę bliskość i przeogromną radość z bycia razem.
Musisz powtarzać sobie, że jest w dobrych rękach - najlepszych od
razu po Twoich i zająć głowę pracą. Pomyśl, że jak wrócisz do domu,
to już będziesz tylko ze swoim dzieckiem. Wiem, ze to ciężko, ale
nie ma innego wyjścia, bo inaczej nabawisz się choroby nerwowej,
albo wpadniesz w depresję...
Trzymam kciuki, że w końcu Ci sie uda.

[black_08]

Może spójrz na to z innej strony, nie wiem jak to u Ciebie jest, ale
przypuszczam ze powrót do pracy spowodował podzielenie obowiązków z mężem, nie
wiem z kim zostaje twoja mała, ale na pewno zostawiłaś ją w dobrych rękach i
oznacza to ze ma kontakt z kimś innym a nie jedynie z Tobą (dzieci się przeceiż
lepiej chowają jak mają kontakt z duzą iloscią ludzi, w dużych rodzinach np).
Masz czas na wzięcie oddechu, wychodzisz, zamykasz drzwi i zostawiasz wszystko
za sobą Dajesz radę, a to ogromny sukces, nie jest sztuką być babeczką na
wysokim stanowisku bez życia osobistego, według mnie sukcesem dla kobiety jest
być matką i mieć jednoczesnie udane życie zawodowe. Trzymam kciuki!
Ja jestem w pracy od 3 tygodni, mała ma 8 miesięcy, pierwszy tydzień bardzo
przezywałam, a potem ktoś mądry mi wytłumaczył mniej więcej to co napisałam ci u
góry
A jesli chodzi o napady miłości to pewnie jak trochę od małej odpoczniesz to
kochasz ją jeszcze bardziej

[annubis74]

Ja moment absolutnego kryzysu przeżyłam ok. 6 miesiąca - córeczka
jest kochanym, cudownym dzieckiem, ale i absorbujacym - właściwie
wszystko kręciło się wokół niej - mleczko, zupka, spacerek,
przewijanko, deserek, kapiel i intensywne zabawianie w trakcie (mała
prawie nie sypia w dzień). Miałam ochotę uciec daleko, czułam się
jak więzień. Poszukaj pomocy psychologa, może pomyśl na zmianą pracy
(chociaż pewnie w obecnej sytuacji będzie to trudne), może jakąś
część pracy mogłabyś wykonywać w domu, mieć bardziej elastyczne
godziny pracy, pracować na 1/2 albo 3/4 etatu

[osa551]

Po 2-3 tygodniach to mija. Przy drugim dziecku jest o wiele łatwiej. Nie
nakręcaj się, a najlepiej nie gadaj z koleżankami, które mają dzieci tylko
znajdź sobie jakiś inny temat pogaduszek w robocie.

[ekik81]

ja wróciłam do pracy 3 tyg temu, tęskniłam ale teraz już jest spoko.
mały ma nianię jest wesoły, razem spędzamy wieczory i weekendy, ja
jestem tez spokojniejsza, mam więcej cierpliwości. Wszystko sie
ułoży trzeba tylko czasu

[jasmin80]

Ja wracam do pracy za tydzień.Boję się jak to będzie, ale wiem
napewno że najgorszy będzie pierwszy tydzień lub dwa. Trzeba się
przyzwyczaić do nowej sytuacji, a potem będzie już lepiej. Tyle mam
wraca do pracy zostawiając swoje maluszki w domach z kimś innym i
jakoś żyją. I mają się dobrze. Będzie ok.

[tu_mama]

możesz na początek zmniejszyc sobie wymiar godzin pracy. zamiast
wychowawczego przejść np. na pół etatu - pracodawca nie może ci tego
odmówić. to jest jakieś wyjście.

[m.barcinska]

Ja wróciłam do pracy na pół etatu jak Mała miała 7,5 miesiąca.
Bardzo kocham swoją córeczkę, ale kariera zawodowa ma dla mnie również duże znaczenie.
Zanim wróciłam do pracy, niania która opiekuje się Małą przychodziła kilka razy na 2-3h, żeby Mała mogła się przyzwyczaić. Było super. Ja wychodziłam z domu a Mała robiła mi "papa". Wracałam- a córka szczęśliwa i uśmiechnięta
W pracy staram się nie myśleć o tym co w domu. Jakby się coś działo wiem, że niania zadzwoni.
Mam taką pracę, że muszę skupić się na niej Jestem inżynierem, moje błędy mogą wpływać na bezpieczeństwo ludzi. Nie rozmawiam o dzieciach (nawet nie ma z kim- sami panowie- chociaż ojcowie).

Staraj się nie myśleć o dziecku w pracy (albo chociaż dużo nie myśleć). Zostawiasz go w dobrych rękach
Ten smutek przejdzie- wiem po koleżankach, bo ja na szczęście jakoś łagodnie to przeszłam.
Nie nastawiaj się negatywnie, wszystko będzie dobrze. Tysiące matek wraca do pracy i prędzej czy później wszystko sobie idealnie układają. I tak będzie w Twoim przypadku Wierzę w to. Głowa do góry.

Wiem, że niektórym mamom pomagają zdjęcia dzieci na biurku. Ja mam na tapecie komputera Jak zatęsknię oglądam fotki Małej Pomaga

Powodzenia

Współczuje i sama się żalę :(

[olik1980]

Będę musiała wrócić do pracy na początku kwietnia, moja córka nie będzie miała
nawet 5 miesięcy. Już chce mi się wyć

[jadziunia5]

dzisiaj rano polały się łzy..za 3 tyg wracam do pracy..dziewczyny,
ja nie dam rady!! od 5 mcy jestem 24 h z moim Małym szkrabem i mimo
wszystkich trudności , zmęczenia, niewyspania to całkowicie mu się
oddałam i chyba serce mi pęknie z bólu jak nie zobaczy mnie po
przebudzeniu, tylko obcą babę z ogłoszenia..wyć mi się chce w
głos...czemu taki cholerny kraj i takie durne przepisy??? w Norwegii
macierzyńskii trwa 12 mcy..wiem, że im dłużej tym gorzej, ale
naprawdę boli mnie coś w środku jak o tym pomyślę...

[klubgogo]

Poryczałam sie, jak to przeczytałam. Wracam do pracy za 4 tygodnie, mała bedzie miała 6 miesiecy. Teraz jestem z nią 24 h / dobę i choc strasznie mi pracy brakuje, zaczynam stresowac sie tym powrotem i już tęsknic.
Dziewczyny, czy któraś stosowała metodę stopniowego wyjścia z domu? Planuję parę dni wcześniej wyjśc jednego dnia na 3-4 godziny i zwiększac codziennie o godzine aż do pułapu "dniówki". Mam nadzieję, ze i ja i malutka dzięki temu przeżyjemy to mniej boleśnie, niż gdybym nagle wyszła na 8-9 godzin.

[anaveronika]

no to ja nie moge sie doczekac powrotu do pracy. Wracam 1. czerwca, mały bedzie mial 5,5 miesiąca i mysle, ze nie bedzie zadnego problemu by został z babcią. Teraz tez spedza z nia duzo czasu

[jadziunia5]

babcia to zupełnie inna "instytucja" niż opiekunka..gdyby mój Mały
zostawał z moją Mamą to tez nie byłoby chyba az takiego bólu,ale
zostawić dziecko komuś właściwie obcemu to coś niepojętego. muszę
wrócic do pracy, bo zyjemy tylko z mojej pensji - z drugiej spłacamy
kredyt na mieszkanie..z jenej strony chcialam się wyrwać, wyjść z
domu, ale im bliżej to myslę sobie - co mnie obchodzą te wszystkie
maile, spotkania jak w tym czasie moje dziecko może usiąść, postawić
pierwszy krok, powiedzieć "mama"..nie mogę..

[myszabw]

Ja wracam do pracy jutro. Z maluchami będzie zostawała moja mama, nastawiona że
wszystko będzie super. I chyba ma do tego powody. Praktycznie od początku była z
nimi, choćby po parę godzin dziennie, zna ich przyzwyczajenia i wie co robić w
sytuacjach awaryjnych, i co najważniejsze - wiele razy zostawała z nimi sama.
Skoro ja mogę, to dlaczego babcia nie. Dzieci miały coś ok. 1,5 miesiąca kiedy
została z nimi pierwszy raz sama na kilka godzin i tak jest co jakiś czas, a
ostatnio nawet częściej, bo właśnie chodziło nam o to by dzieci przyzwyczaić, że
mnie nie ma. Na pewno dziecku jest trudniej, kiedy tylko mama się nim opiekuje
przez większość dnia. U nas jednak tata, i dziadek, i babcia, a czasem i druga
babcia z nimi zostawali, więc nie mam większych obaw. A żebyście widziały te
uśmieszki, roześmiane oczka, przytulanki jak wracam do domu! I mnie też jest
jakby lżej znosić codzienne trudności kiedy wyjdę co jakiś czas. Więc myślę, że
te rozstania robią dobrze wszystkim.
kmkf głowa do góry! Pomyśl, że masz w domu bardzo takiego dzielnego Szkrabka,
skoro zostaje bez mamy! Myśl o tym pozytywnie, będzie Ci łatwiej!

[cachemire]

Rozumiem... ja od ponidzialku wracam do pracy i wyc mi sie chce.
Jestem juz prawie 4 miesiace z corka w domu, jestem do niej
przywiazania,mam juz unormowany dzien, ona uspokaja sie tylo ze mna :
( z Tu w Paryzu i okolicach jest walka o opiekunki. Nie chce mowic,
jakie mam wrazenia po rozmowach, zreszta wielu moich znajomych mialo
roznorakie przejscia z nianiami. Zaniechalam poszukiwan, na
szczescie przyjezdza moja mama i zajmie sie troche coreczka, od
wrzesnia zaczne nowe poszukiwania.