wlasne mieskzanie

[mokrascierka]

Post do mam, matek, macoch, które 'mieszkając nie na swoim', czyli
wynajmowanym, u rodziców (nawet w wielkim domu jak ja), albo inaczej, ale
nadal u kogoś.

Jak sobie z tym psychicznym dyskomfortem radzicie, doskwiera Wam to? Bo ja np.
zbieram kasę, czekam, i kończę studia i bardzo źle znoszę mieszkanie 'u
kogoś', mimo ze dzięki temu za nic nie płace, no i udało mi się tyle
nazbierać, ze będę miała M prawdopodobnie bez kredytu..
Zle mi z tym, bo mam 4letnie dziecko i chciałabym mu zapewnić poczucie
bezpieczeństwa, nasz własne mieszkanie, coś o co dba się, bo jest nasze,
znajome, wypieszczone. Teraz tak nie myślę i wszystko pakuje w pudelka, bo mi
szkoda i ma być do tego naszego 'nowego'.
Ta świadomość, ze kiedyś bezie dodaje mi sił. Jestem chyba ogromna
materialistką, przywiązana do rzeczy, miejsc, nieruchomości. Anyway.

[kropkacom]

> Zle mi z tym, bo mam 4letnie dziecko i chciałabym mu zapewnić poczucie
> bezpieczeństwa, nasz własne mieszkanie, coś o co dba się, bo jest nasze,
> znajome, wypieszczone.

Bezpieczeństwo to przede wszystkim stabilna rodzina w której dziecko ma oparcie
i bezpieczeństwo a nie cztery ściany. Te cztery ściany zawsze mogą się zmienić
bo bywa rożnie nawet na własnym. Nie przeprowadzamy się co chwila (w obecnym
mieszkamy już czwarty rok).

[angazetka]

> Bezpieczeństwo to przede wszystkim stabilna rodzina w której
dziecko ma oparcie i bezpieczeństwo a nie cztery ściany.

Ale stabilne cztery ściany też są bardzo ważne - przynajmniej dla
mnie, choć dzieckiem już nie jestem. Potrzebuję wiedzieć, że to jest
MOJE mieszkanie, MOJE łóżko, MÓJ sklep za rogiem itd., i że jest to
układ stabilny. A nie jest lekko, przeprowadzałam się w życiu ze
dwanaście razy

[kropkacom]

Mieszkanie gdzie akurat mieszkam jest "moje" chociaż to nie ja jestem jego
właścicielem. Może błąd u mnie polega na tym że nigdy nie przywiązywałam się do
ścian, mebli. Przywiązuje się do miejsc (chociaż w też w stopniu umiarkowanym) i
wiem że kolejne mieszkanie chciałabym wynająć w tej dzielnicy.

[angazetka]

> Może błąd u mnie polega na tym że nigdy nie przywiązywałam się do
> ścian, mebli.

To nie błąd, to cenna umiejętność, IMHO.

[kropkacom]

Chyba w obecnych czasach praktycznie jest się do gratów nie przywiązywać.

Doszłam do momentu kiedy wiem że mój dom jest tam gdzie mąż i dzieci. Oczywiście
ciągłe przeprowadzki nie są dobre zwłaszcza dla małych. Jednak tego wbrew
pozorom (no i przy odrobinie szczęścia) można uniknąć nawet bez własnego na
papierku mieszkania.

[lilka69]

tez moge sie wypowiedziec.

zanim kupilam wlasne na koniec 2 roku studiow( nie rodzice tylko
ja i maz zapalacilismy sobie za nie)wynajmowalam. ale wynajmowalam
bardzo fajne nowe, 2-pokojowe mieszaknie wiec nie bylo tak zle.
jednak czulam dyskomfort, ze nie mam wlasnego.

potem przeprowadzilam sie do warszawy. rowniez wynajmowalam 1,5 roku
bo wowczas budowalo nam sie wlasne tu w warszawie. nie maialam
wowczas jeszcze dziecka. mieszkanie bylo rewelacyjne-sliczne i
spore. ze o wlascicielu nie wspomnenie byl sliczny i spory ale
bardzo sympatyczny. (poprzedni zreszta tez).
czulismy sie w nim bardzo swobodnie i dobrze. ale bez swiadomosci,
ze wlasne mi sie buduje nie byloby tak fajnie. moim zdaniem- jak
jest dziecko musi byc wlasne mieszkanie bo wtedy mozna sie czuc
bezpiecznie.

[kropkacom]

> jest dziecko musi byc wlasne mieszkanie bo wtedy mozna sie czuc
> bezpiecznie.

W naszym przypadku wchodził by w grę tylko kredyt. A on nie dawał by mi poczucia
bezpieczeństwa na pewno.

Smutne jest tylko to że wynajem dla rodzin budzi często tyle komplikacji i
trudności.

[lilka69]

odnosnie kredytu.

ja akurat go nie mialam ale faktycznie- jakbym miala to czulabym sie
jak w mieszkaniu banku a nie swoim.de facto ci, ktorzy maja
mieszkanie na kredyt nadal nie miaszkaja w swoim tylko wlasciciel im
sie zmienia- z prywatnego na instutucje.

[ayak]

lilka69 napisała:

> odnosnie kredytu.
>
> .de facto ci, ktorzy maja
> mieszkanie na kredyt nadal nie miaszkaja w swoim tylko wlasciciel
im
> sie zmienia- z prywatnego na instutucje.

No, nie do końca tak jest...
Faktycznie, ze bank jest wpisany na hipotece, ale jednak w dziale II
Księgi Wieczystej (własność), jestem ja, a nie bank.
Naprawdę uważasz, że kredyt i wynajmowanie to jest to samo?
Wg mnie zupelnie nie.
Po pierwsze dopóki spłacam kredyt, nie mam żadnego zagrożenia, ze
stracę lokum. Czego nie można powiedzieć o wynajmowaniu - wlaściciel
zawsze moze ci wypowiedziec, nawet jakbyś byla super lokatorem roku.
Po drugie wartość nieruchomości rośnie i to jest moja korzyść. Nawet
jakby mi się podwinęła noga i musiałabym sprzedać mój dom, to
aktualnie po spłacie kredytu zostanie mi drugie tyle.
Po trzecie każda inwestycja w tą nieruchomość, każdy remont czy
zakup, jest dla mnie - mimo wszystko.


Dlatego nie wrzucałabym wynajmu i zakupu na kredyt do jednego worka.

A cała reszta to indywidualna sprawa: ja wolę płacić odsetki
bankowi, bo dzięki temu mam swój dom, na który pewnie nigdy bym nie
uzbierała, niż wynajmować lub mieszkać u rodziny (nawet ukochanej).

[mamamonika]

Kredyt można spłacić szybciej jeśli sytuacja finansowa pozwoli.
Zmniejszy to dodatkowo sumę odsetek do zapłacenia bankowi.
Wynajmując dużo trudniej jest uzbierać pieniadze potrzebne
choćby ... na wkład własny do kredytu hipotecznego.
Poza tym przy kredycie każda spłata idzie na Wasze konto, w
przypadku wynajmu - fundujecie właścicielowi zmianę samochodu czy
wakacje

[donkaczka]

taa studenci na drugim roku kupuja ZA SWOJE mieszkanie
lilka, przyhamuj czasem z fantastyka albo pisz konkretniej, bo jesli nie rodzice
to spadek, posag cokolwiek, ale nie przez was zarobione
chyba ze w lotto wygraliscie
i spusc z tonu z kredytami, sa dla ludzi i nie ma co nosa zadzierac, ze wam sie
udalo bez

[zuzanna56]

Ja też lubię jak ktoś pisze, że w wieku 20 lat kupił dom czy
mieszkanie, najlepiej w dużym mieście, warte kilkaset czy nawet
milion zł, bez kredytu

[daga_j]

Różnie się ludziom układa. Ja nie miałam szansy mieszkać u kogoś i uzbierać na
mieszkanie bez kredytu. No u teściów bym tyle nie wytrzymała, choć są w porządku
(ale nie na wspólne mieszkanie, dwa lata mi wystarczą i niech pozostaną
wspomnieniem).
Ale w Twojej sytuacji jest wiele nadziei, zależy ile jeszcze musisz tak zbierać?
Ze 2 lata bym wytrzymała w imię posiadania potem mieszkania bez kredytu? Warto!
A i dziecko dopiero w pewnym wieku zacznie rozumować "to nie nasze mieszkanie"
czy coś takiego, a akurat Twoje dziecko będzie wówczas mieszkało w nowym,
Waszym, więc spoko.

[zuzanna56]

Wiele lat temu, przez niecały rok po ślubie mieszkałam u teściowej,
było strasznie.
Płaciliśmy za wszystko po połowie.

Piszesz (mam na myśli autorkę postu), że za nic nie płacisz i dzięki
temu uzbierasz na mieszkanie. Kurcze, jak w 2-3 lata (bo nie
doczytałam jak długo) uzbierać 200-300 tysięcy? Jeśli naprawdę
zarabiasz tyle aby spokojnie tyle odłożyć, to może lepiej już teraz
wziąć kredyt (coś juz pewnie odłożyłaś) i nie męczyć się.

[kiniak22]

dziwne rzeczy dla mnie piszecie, ze dla was niewazne gdzie byle z kim
a wyobrazacie sobie siebie za lat 50 wynajmujacych mieszkanie skoro to dla was
takie malo istotne???

dla mnie posiadanie wlasnego domu/mieszkania jest rzecza najwazniejsza w tym
momencie, mieszkamy obecnie z rodzicami,a le to nie zmienia faktu ze w
najblizszych planach mamy zamiar nabyc jakas nieruchomosc, ktora bedzie tylko
nasza, ktora bedzie nasza ostoja i nei bede musiala sie bac ze jutro ktos do
mnie przyjdzie i powie: ma pani miesiac na wyprowadzke wlasny kat to ostoja
dla mnie i dzieci, nie wyobrazam sobie zebym mogla wynajmowac mieszkanie kilka
lat, pakowac kase w jego remont (bo przeciez wymagaja tego co jakis czas) i zeby
to potem zostawiac komus ot tak po prostu...

[brittas]

eee tam, zaraz materialistką! mam w tej kwestii odczucia podobne do
ciebie i wydaje mi się, że chodzi tu o poczucie swobody i
bezpieczeństwa. o to, żeby mieć naprawdę swój kawałek podłogi, nie
musieć na nic uważać, nie musieć się ciągle dostosowywać i móc
robić, to na co się ma ochotę i zupełnie po swojemu. dla mnie to
wszystko jest bardzo ważne w życiu i dlatego z niecierpliwością
czekam na moment w moim życiu, gdy wreszcie uda mi się zdobyć własne
gniazdko. ale to niestety jeszcze potrwa...no, trudno, dam radę, ale
wiem, że dopnę swego.
poza tym w temacie- to przerabiałam już mieszkanie u teściów,
wynajmowanie samodzielne i ze znajomymi. i w żadnej z tych
konfiguracji nie było mi naprawdę dobrze...

[pan_i_wladca_mx]

ja jestem na etapie wybierania plytek do lazienki, swojej, wlasnej. 3 lata
mieszkania z bratem w naszym wspolnym mieszkaniu to za duzo. takze ja tez jestem
z frakcji materialistycznej, przynajmniej wiem, ze coklwiek sie zdarzy - mam
swoj kapital, mam mieszkanie, zawsze moge tu wrocic czy wynajac gdyby mnie
ponioslo poza warszawe. moge nie miec samochodu, moge nie jezdzic na safari co
rok, chata byc musi - dla mnie czy dla kota

[mantha]

My wynajmujemy - juz tak sie przyzwyczailam do takiego stanu rzeczy,
ze nie czuje dotkliwego dyskomfortu na co dzien, jednak wlasne M
jest na mojej prywatnej materialnej liscie poboznych zyczen... z
drugiej strony kredyt na kilkadziesiat lat nie jest na moje nerwy,
chyba nie przespalabym spokojnie zadnej nocy.

[sefora74]

My przez 12 lat małżeństwa mieszkaliśmy z rodziną męża (nie z
tesciami w samodzielnym mieszkaniu ale ze wspólną działką) i
wreszcie powiedzieliśmy dość. Ciągle były jakieś pretensje, wyzwiska
oczywiście skierowane zwłaszcza do mnie. Teraz mamy własny dom (co
prawda na kredyt) ale wreszcie wiem że żyję. Żyjemy oszczędniej nie
wydajemy na głupoty jak wcześniej pomagają nam rodzice (mimo że sami
dajemy sobie jak narazie radę) a do domu wracamy na skrzydłach

[tulip_mariette]

A wynajmując śpisz spokojnie?? Bo dla mnie to takie samo zobowiązanie finansowe- z tym, że przy kredycie 30 lat mieszkam w tym jednym zakupionym, a przy wynajmie bujam się to tu to tam co kilka lat

[broceliande]

Mieszkanie mamy własne od dawna.
I działkę.
I powiem Wam, ze działka to jeszcze bardziej mnie bierze jako
własność. Bo to ZIEMIA.
Doskonale rozumiem pęd do posiadania własnego kawałka świata

[rhita]

No ja właśnie mam tę nieprzyjemność zamieszkiwania wspólnie z
teściową w JEJ nietykalnym mieszkaniu. Teraz zobojętniałam i na
wiele spraw macham ręką, bo bym się chyba wykończyła. Ale na
początku było strasznie. Wyobraźcie sobie: ja, wracam do jej domu ze
szpitala po porodzie i co na mnie czeka? Po dwóch tygodniach opcja
wyprowadzki niewiadomo gdzie, bo nic się jej nie podobało. Nawet to,
że oddała nam dwa pokoje (w zasadzie 1 podzielony na pół), mimo, że
był to jej pomysł. Chciała, żebyśmy mieszkali w trójkę z małym
dzieckiem w tym pokoju wydzielonym z drugiego, o wielkości 2 na 3
mwtry, gdzie zmieściło się tylko łóżeczko dziecka, maleńki tapczan,
dwa krzesła, wąski słupek i dwie wąskie szafy. Zaznaczam że na
poruszanie się został pasek szerokości 40 cm. Do tej pory nie
pozwoliła nam kupić pralki, mimo że to był prezent ślubny od mojej
mamy. Obrażała się o każdą głupotę, nawet o to, że chcę prać w
pralce ubranka mojej córki wtedy, kiedy uznam, że są brudno i
trzeba. Przeżyłam gehennę. Od długiego czasu nic w domu nie robi,
wszystko jest na mojej głowie. Przypali garnek i go zostawi,
komentując przy tym moje metody mycia naczyń. Nie da nic zmienić.
Skarży się siostrze mojego męża, jaki to ogromny mamy bałagan, a to
ja w dziewiątym miesiącu ciąży sprzątałam jej mieszkanie z takiego
syfu, że oko by wam zbielało.
Nikomu nie życzę, najgorszemu wrogowi.
A nie mamy innej możliwości - u mojej mamy jest ciasno, a
pomieszkuje tam jeszcze mój siostrzeniec. Zresztą z niezrozumiałych
dla mnie powodów mój mąż nie toleruje mojej mamy i to byłby zdaje
się początek końca wszystkiego. Na mieszkanie nie mamy co liczyć,
chyba że ktoś umrze, co brzmi tragicznie, ale już nie wiem, czy mam
się śmiać, czy płakać. Kredytu nikt nam nie da, bo ja nie mam stąłej
pracy, a mąż nie zarabia milionów. Na wynajem nas nie stać.
Więc jakoś muszę przetrwać. Ostatnio jest ciut lepiej. Prawie rok
już wtrwałam. Czasem śni mi się własny dom.

[rhita]

A, oczywiście płacimy po połowie, ale dwie trzecie za wodę.

[ja1ja1]

Po przeprowadzce mój syn płacze codzienie, mówi ze tęskni i tak juz
to trwa dosyc długo, ja tak samo tęsknie do swoich stron.
Ale kupując mieskzanie kierowaliśmy się tylko ceną, bo na
lokalizacje gdzie obecnie mieszkałam nie było nas stac.
I jak tu tłumaczyc dziecku..

[ayak]

Rhita, bardzo ci współczuję, ale powiedz tak szczerze: wiedziałaś w
co się pakujesz, czy postawa teściowej okazała się kompletnym
zaskoczeniem już post factum? Bo jeżeli to pierwsze, to tym bardziej
się dziwię, że poszłaś na taki układ.

Moja teściowa wydaje się w porządku, ale za żadne pieniądze świata
nie chciałabym z nią mieszkać. A już na pewno nie w jej mieszkaniu.
Wolałabym nie wychodzić za mąż i nie planować dziecka.

[rhita]

Nie do końca wiedziałam. Przed wspólnym zamieszkaniem byłam ukochaną
synową (nazywała mnie tak długo zanim mąż w ogóle mi się
oświadczył), kiedy dowiedziała się, że jestem w ciąży, krzyknęła :W
końcu, w końcu! i rzuciła mi się na szyję. Wiedziałam, że ma trudny
charakter, ale nie sądziłam, że tak będzie. Wcześniej mąż miał z nią
kłopoty, ale byłam przekonana, że wina leży po jego stronie. Ale
prawda zawsze leży pośrodku Jakoś wytrzymam, teraz nauczyłam się
technik przetrwania.

[ollele]

o czym ty dziewczyno mówisz? nazbierałaś kasę na mieszkanie bez kredytu to kupuj
i mieszkaj na swoim! i nie ma tematu. po co wogóle ten wątek? żeby się pochwalić
czy zwrócić na siebie uwagę?!

[mim288]

Mam własne bez kredytu, ale mieszkam z takim za kredyt. W
przeciwieństwie do przedmówczyń nie mam zadnego parcia na "swój
kawałek ziemi", a idea mieszkania gdzie bedę mieszkać po grób jest
dla mnie raczej przerażająca niz krzepiąca. Nie przywiązuje sie do
miejsc, od mieszkania chcę tylko tyle by było estetyczne,
wystarczająco dla nas duże (ale nic ponad to - żeby nie płacic
niepotrzebnie za prąd, ogrzewanie, sprzątanie) i położone w dogodnym
miejscu (np. komunikacyjnie z bliskościa szkół).
Kupowanie super domu i spłacanie go do końca życia, kosztem
wyrzeczeń, ścibolenia na każdym kroku uważam za niezrozumiałe. Za
to doskonale rozumiem potrzebę prywatności czyli mieszkania w
przeznaczonych tylko dla danej rodziny czterech ścianach (mogą być i
wynajmowan byle nie komus na karku i garnuszku).

[ayak]

mim288 napisała:

>
> > Kupowanie super domu i spłacanie go do końca życia, kosztem
> wyrzeczeń, ścibolenia na każdym kroku uważam za niezrozumiałe.

a bierzesz pod uwagę, że nie dla każdego spłacanie raty to
ścibolenie na każdy kroku i wyrzeczenia?

Pewnie, że fajnie by było, jakbym tej raty nie miała, ale to też nie
oznacza, że żyję od pierwszego do pierwszego, że nie mam wakacji, ni
przyjemności, że jak się auto zepsuje, to dramat.
Bez przesady, nie każdy bierze kredyt na granicy swej zdolności
kredytowej.

[mim288]

Toteż nie o tym pisałam, pisałam, że nie rozumiem takiej sytuacji,
gdy spłacanie raty oznacza, ścibolenie i wyrzeczenia. Splacanie rat
w "rozsądnej" wysokości uważam za normalne i nie wymagajace
rozstrząsania.

[naciete_krocze]

Zasada dla osób dojrzałych i odpowiedzialnych jest prosta: najpierw własny
kąt,potem dziecko.
Mi nawet mojego psa żal było ciągać po cudzych kątach a co dopiero dzieciaka

[gryzelda71]

No to wiele par nigdy nie miałoby dzieci.

[naciete_krocze]

gryzelda71 napisała:

> No to wiele par nigdy nie miałoby dzieci.

Może to i lepiej

[kropkacom]

A co jeśli to Ci z własnymi metrami nie powinni się mnożyć? Bo wiesz, rożnie bywa.

[gryzelda71]

No jak patrzę to czasem lepiej,żeby właściciele mieszkań nie kwapili się do rozrodu.

[kropkacom]

> Zasada dla osób dojrzałych i odpowiedzialnych jest prosta: najpierw własny
> kąt,potem dziecko.

Widać jestem niedojrzała i nieodpowiedzialna. Ale myślę że dam sobie z tym rade.
Żal Ci moich dzieci już?

[e_r_i_n]

A co jest takiego traumatycznego w 'cudzych kątach'? Bardziej ostre niż własne
nie są.

[kropkacom]

> A co jest takiego traumatycznego w 'cudzych kątach'?

Nie są własne. Chodzisz po czyiś kafelkach czy innych panelach i narażasz
rodzinę na niewyobrażalne cierpienie i katusze.

[naciete_krocze]

e_r_i_n napisała:

> A co jest takiego traumatycznego w 'cudzych kątach'? Bardziej ostre niż własne
> nie są.

Brak poczucia bezpieczeństwa chociażby.
Wynajmujesz od kogoś i ten ktoś w każdej chwili (no dobra z 3-miesięcznym wyprzedzeniem ) mówi Ci,że masz się wyprowadzić.
Większość dzieci przywiązuje się do swojego pokoju,swojego podwórka i kolegów z bloku,a teraz mówisz mu "Wiesz wyprowadzamy się na drugi koniec miasta,przykro mi,będziesz miał całkiem inny pokój i innych kolegów z podwórka (jak wchodzi w grę inne miasto -także szkołę),nie przejmuj się kochanie miłość jest ważniejsza niż miejsce zamieszkania

[e_r_i_n]

Z własnego mieszkania tez czasami się trzeba wyprowadzić - pewnie, pstwo
mniejsze, ale np. ja nie kupiłam mieszkania, na jakie mnie było kiedyś tam stać,
bo było ono mniejsze, niż docelowe - wolę powynajmować i kupić od razu większe.
Tak czy siak - przeprowadzka konieczna.
Poza tym - szukać nowego mieszkania do wynajmu można w tej samej okolicy,
niekoniecznie na drugim końcu miasta.

[tafasola]

Ależ skąd, musisz szukac na drugim końcu miasta.
Mieszkań do wynajęcia własciwie nie ma, a w większych miastach to
już w ogóle.
My ponad rok temu zmieniliśmy miasto, wyprowadziliśmy się z własnego
do wynajmowanego, bo wolę sobie pomieszkać w danej okolicy,
zorientować się we wszystkim i dopiero kupowac. Przy okazji
oszczędzić więcej.
Dzieci przeżyły przeprowadzkę sto razy lepiej niż my.
Nikt mnie z dnia na dzień z wynajmowanego nie wyrzuci, moja w tym
głowa, żeby układ z właścicielem był dobry.
Umowa chroni obie strony i tak ma być.
O wynajmowane dbam jak o swoje i czuję się w nim jak u siebie.

[naciete_krocze]

Nawet najlepszy i najbardziej uczciwy wynajmujący może kiedyś zechcieć sprzedać
mieszkanie.

[tafasola]

I co z tego wynika?

[naciete_krocze]

Twoja wyprowadzka

[tafasola]

No i?

[mim288]

Nie wiem gdzie tak nie wokół widze multum, brac wybierać.

[tafasola]

To była ironia, chyba z reszty postu jasno wynikało?

[gryzelda71]

Oj dano minęły czasy,gdy człowiek w jednym miejscu i urodził się i pożegnał ze
światem.

[ewcia1980]

gdybym czuła JAKIKOLWIEK dyskomfort to napewno nie mieszkałabym tak.

ja, mój maz i dzieci mieszkamy razem z moja mama w domu ktory
wybudowali kiedys moi rodzice.
i powiem szczerze - nigdy nie czułam sie, ze mieszkam U KOGOS.
zawsze czułam sie tu jak u siebie w domu.
nigdy nie czułam ze brakuje mi intymnosci, ze ktos kontroluje co
robie, ze nie moge nic zrobic bo nie jestem u siebie czy jeszcze cos
innego.
ja JESTEM u siebie, w domu moge zrobic co tylko zechce (chodzi tu
zarówno o zmiany jak i przyjmowanie gości), czuje sie tu dobrze.
i powtórze sie ... ja jestem U SIEBIE a nie u kogos!!!!

no i jeszcze druga sprawa - gdyby rodzice (teraz mama) dali mi
kiedykolwiek do zrozumienia, ze chca mieszkac sami czy, ze obecnośc
mojej rodziny jest im nie na reke to napewno przeprowadziłabym sie.
chocby do malutkiej kawalerki.
bo ich komfort tez był zawsze dlka mnie wazny.

[mokrascierka]

Nie moge zakupic jeszcze mieszkania bo:
a) stac mnie obecnie na malutkie mieszkanko, z wtórnego rynku, 30m
kawalerkę w stolicy.
b) musialabym nas/je utrzymać, a ja jeszcze nie pracuje

Pieniadze udalo mi sie zebrac nadludzkim wysiłkiem i dzięki
ogromnemu szczęsciu. Troche byl to przypadek, ale pomijam detale.
Odkładam jak moge i co moge, ale miesiecznie nie jest tego duzo.
Uważam jednak, ze uda sie bez kredytu.

[smerfetka8801]

wynajmujemy mieszkanie bo za nic nie chcieliśmy mieszkać z którymikolwiek
rodzicami i dbamy o to mieszkanie bo chcemy czuć się jak w domu -pewnie dużo
wody upłynie zanim zdecydujemy się na coś własnego choć ja już stwierdziłam,że
mogę pracować choćby na ratę kredytu i jakoś to przeżyję
nie odczuwam dyskomfortu-wręcz przeciwnie cieszę się,że sobie radzimy

[adsa_21]

mam to samo. mimo, ze mieszkam u rodzicow, ktorzy sa przekochani i
naprawde mi pomagaja marze o tym by wyniesc sie na swoje. niestety -
ceny mieszkan w wawie sa powalajace, nawet teraz w dobie kryzysu.
Mam prace, stac mnie na biezace zycie, oplacenie przedszkola,
wakacji, studiow, wyjsc z dzieckiem, czesci rachunkow ale na kredyt
juz nie - za malo zarabiam. Od kilku lat sukcesywnie odkladam czesc
pieniedzy ale sumka ta (juz nie taka niska) w porownaniu z kosztami
mieszkania jest malutka
Dlatego pozostaje mi czekac..albo do emerytury moich rodzicow (za
lat 10), ktorzy wtedy wyprowadza sie do domku pod wawa..albo
na..cud