Zawód lekarz, nauczyciel ...

[kropkacom]

Dla mnie jest grono takich zawodów gdzie oprócz zdobywania kasy powinna być
też misja, jakieś tam poświecenie. Jak czytam posty protozoa o lekarzach, jej
własnej praktyce to widzę prostego rzemieślnika a nie oddanego ludziom
lekarza. Podobnie jest na przykład z nauczycielami. Naiwna jestem?

[elza78]

> Jak czytam posty protozoa o lekarzach, jej
> własnej praktyce to widzę prostego rzemieślnika a nie oddanego ludziom

mam te same skojarzenia, tym bardziej ze moi dziadkowie byli lekarzami takimi
wlasnie z prawdziwego zdarzenia, wiecznie w sluzbie pacjentowi i tak sobie mysle
ze jak moja babcia by to widziala to w grobie by sie przewrocila. tyle z ekiedys
mentalnosc byla inna

lekarz nauczyciel to zawody do ktorych trzeba miec powolanie i dla ktorych
trzeba zrezygnowac troche z siebie aby je dobrze wykonywac i nie byc rzemieslnikiem.
rzemieslnikow sie zapomina, a o tych z powolaniem kraza legendy

[bi_scotti]

Zdecydowanie preferuje profesjonalnych rzemieslnikow od nawiedzonych
misjonarzy - w kazdym zawodzie.
Od lekarza wymagam glownie zeby myl rece i wiedzial, czego nie wie
tudziez gdzie sie tego moze dowiedziec. A od nauczyciela zeby sam
nigdy nie przestawal sie uczyc przedmiotu, ktory wyklada. Mnie np.
zadne powolania czy poczucia misji nie przekonuja, wrecz wydaja sie
podejrzane.
Na szczescie jest tylu roznych ludzi we wszystkich zawodach, ze
kazda z nas ma pewnie szanse znalezc cos/kogos dla siebie.

[kali_pso]

preferuje profesjonalnych rzemieslnikow od nawiedzonych
misjonarzy - w kazdym zawodzie


Nie myl nawiedzonego misjonarza z kimś, kto wykonuje swój zawód z
pasją. Pasją, która jednocześnie pozwala mu zauważać, że inni mogą
mieć własne zdanie i nie chcieć go zmienićp

[bi_scotti]

kali_pso napisała:

> Nie myl nawiedzonego misjonarza z kimś, kto wykonuje swój zawód z
> pasją.

OK, pasje jakos tam zniose ale przeciwko POSWIECENIU protestuje
zdecydowanie. Wcale nie chce zeby sie lekarz dla mnie POSWIECAL czy
zeby to robil nauczyciel dla mojego dziecka. Chce zeby wykonywal
swoja prace porzadnie i byl za nia PORZADNIE oplacany, zeby mial
PORZADNY wypoczynek i PORZADNY warsztat pracy, zeby byl traktowany
nie jako swiety na misjach tylko jako fachowiec, ktorego wiedza ma
SWOJA CENE, nawet WYSOKA CENE.
Pasja niech juz sobie bedzie i nawet fun tez przy okazji

[atena12345]

bi_scotti napisała:

> Zdecydowanie preferuje profesjonalnych rzemieslnikow od
nawiedzonych
> misjonarzy - w kazdym zawodzie.

ja też, ale lekarz i nauczyciel to specyficzne zawody.
Moja babcia 82-letnia gdy leżala w szpitalu, to lekarz na obchodzie
budził ją kopniakiem w łóżko

>

[protozoa]

Widziałaś jak lekarz kopnął łózko? Dlaczego nie dowiedział się o tym NATYCHMIAST
ordynator? Dlaczego nie napisałas skargi do dyrektora szpitala? Kto to widział?
Jeżeli byli swiadkowie to uważam, że brak skargi ze strony rodziny jest
przyzwoleniem na takie traktowanie. A może było zupełnie inaczej? Może wcale nie
kopał?
Ani ja, ani mąż, ani moi rodzice ani babcia - lekarze z 3 pokoleń nigdy nie
widzieli lekarza kopiącego łóżko pacjenta.

[atena12345]

tiaaaa... ordynator...skarga...hmm....
dużo by pisać
oczywiście trudno przyjąc do wiadomosci, że to moze być fakt.
Łatwiej uznać, że ktoś kłamie. No przecież wykształcony lekarz,
czlowiek z wyższych sfer - nigdy niez robiłby czegoś takiego.
Lekarzy na obchodzie było dwóch - drugi to widział i nic nie
powiedział. Mój tato był wcześniej u ordynatora, a nawet dyrektora
szpitala.
Po długiej rozmowie i w końcu po postraszeniu sądem, usłyszał:
"kto skarży szpital, wczesniej czy później sam do niego trafia"
Za jakis czas jak z drogi tate brała karetka, prosił by wieźli go
gdzie indziej...
nie mów mi o kryształowej, uczciwej grupie jaka sa lekarze, bo
rzygnę.
Mam mnóstwo przykładów. Moge tez podac oczywiscie kilka pozytywnych,
ale niestety te negatywne je przytłaczaja

[protozoa]

Jesli masz odruchy wymiotne polecam Torecan w czopkach lub Zofran. Działa. Nikt
nie mówi o kryształowej uczciwiści jakiejkolwiek grupy zawodowej, ale jeśli masz
zastrzeżenia [ pisz skargi, jesli tego nie robisz albo mijasz się z prawdą, albo
pozwalasz na to, abyś była w ten sposób traktowana.
Pracuję nieco ponad 20 lat. NIGDY!!!! nie widziałam podobnego traktowania
pacjentów. Bywa, że lekarz budzi pacjenta delikatnie szarpiąc go w ramię, a
potem mówi się, że go skopał.

[atena12345]

protozoa napisała:

> Jesli masz odruchy wymiotne polecam Torecan w czopkach lub Zofran.
Działa.

sama o sobie wystawiasz opinie, nic więcej nie musze pisać...

Nikt
> nie mówi o kryształowej uczciwiści jakiejkolwiek grupy zawodowej,
ale jeśli mas
> z
> zastrzeżenia [ pisz skargi, jesli tego nie robisz albo mijasz się
z prawdą, alb
> o
> pozwalasz na to, abyś była w ten sposób traktowana.

nie pozwalam, jedna ze spraw trafiła do sądu - trwała 9 lat.
Zakończona dla nas pozytywnie, ale to co się dzialo w trakcie, to
całe podejście lekarzy w stylu "ręka rekę myje"...

> Pracuję nieco ponad 20 lat. NIGDY!!!! nie widziałam podobnego
traktowania
> pacjentów. Bywa, że lekarz budzi pacjenta delikatnie szarpiąc go w
ramię, a
> potem mówi się, że go skopał.


ten lekarz kopał w łóżko!!! dociera ??? widać studia wyższe + 20 lat
praktyki w zawodzie nie wystarczą, by pojąć, że nie tylko Ty masz
rację!

[protozoa]

Jezeli lekarz popełnił rzeczywiście wykroczenie, błąd, powinien być ukarany.
Podobnie jak ten kopiący w łózko pacjentki. Dlaczego nie ma ciągu dalszego?
Jeżeli ordynator olał są wyższe instancje, jest Izba Lekarska, Rzecznik
Odpowiedzialności Zawodowej, Rzecznik Etyki Lekarskiej, Sąd Koleżeński, wreszcie
sąd powszechny. Dlaczego milczysz???

[mamamisi2005]

ale Protozoa nie napisała, że nie kopał, tylko, ze ona i jeszcze
kilka osób z jej rodziny takich rzeczy nie widziała
za to Ty dalej nie odpisałas czy widziałas to kopanie

[przeciwcialo]

I ta obawa że sie trafi do szpitala albo ze nauczyciel sie uweźmie
skłania ludzi do gryzienia sie po jezyku i milczenia.
A czasem trzeba buzie otworzyć i zawalczyc o swoje.

[blue_meerkat]

A ja z kolei mam zawod ktory stereotypowo tez kojarzony jest z powolaniem I nie cierpie tego skojarzenia. Powolanie to sie ma do zakonu, ode mnie wymaga sie minimum predyspozycji przy naborze na studia, kilku lat edukacji, duzej ilosci doswiadczenia Przed podjeciem samodzielnej praktyki i ciaglego doksztalcania przez cale zycie zawodowe a nie mistycyzmu. Ja to widze tak jak intuicje- to rezultat lat ksztalcenia, ogromnej wiedzy teoretycznej I praktycznej I umiejetnosc kojarzenia faktow a nie magia.

[atra1]

misji miec nie musi, to nie powołanie tylko zawód - i jheden i drugi

przy białym personelu, grunt, żeby nie był zadufanym i zapatrzonym we własną mądrość bubkiem, który wie lepiej gdzie mnie boli i że "na pewno pani tego nie ma, bo nie w tym wieku"

może być i rzemieślnikiem, byle porządnym, bycie rzemiślnikiem nie wyklucza ani mądrości ani wyczucia ani uprzejmości

[solaris31]

a ja się zgadzam - są zawody, w których oprócz wiedzy i umiejętności
potrzeba czegoś więcej. sam warsztat nie wystarczy.

ale z drugiej strony - misja oddanego lekarza na przykład,
powiedzmy, pediatry odbierającego telefon od rodzica dziecka z
gorączką w piątek i świątek, we dnie i w nocy jest już dla mnie
przesadą. misja misją, ale każdy potrzebuje przede wszystkim chwili
świętego spokoju bez pracy, chwili odpoczynku, chwili dla siebie.
także - misja misją, ale nie można wymagać, by ten lekarz czy
nauczyciel był na każde zawołanie, o każdej porze. także osoby
pracujące w zawodach z misją potrzebują odsapnąć, choćby po to,
żeby nie zwariować.

rozumiem w pewnym sensie rutynę w szpitalach, lekarze i
pielęgniarki , osoby pracujące w zawodzie z misją, z pewnością
wylądowaliby w psychiatrykach, gdyby przejmowali się do szpiku kości
każdym pacjentem, kazdym problemem, nie śpiąc po nocach z
wymienionych powodów. pewna forma znieczulicy musi być, mam
nadzieję, że zostanę dobrze zrozumiana bo nie chodzi mi o lekarza
dyżurnego na przykład w nocy, obrażonego z powodu pobudki na
oddziale, czy pielęgniarki kręcącej nosem na rzeczywistą potrzebę
pacjenta. chodzi mi o to, że nie można wymagać przejmowania sie
wszystkimi i wszystkim, lekarze i piguły to tez ludzie - a nie
maszyny. chodzi mi o taki typ rutyny, która pozwala na normalna
opiekę nad chorym, ale która zapewni opekunowi dystans. inaczej
musielibyśmy zainwestować w szpitale psychiatryczne.

podobnie widze misję na przykład psychologów. wyobrażacie sobie
psychologa nie śpiącego po nocach z powodu problemów pacjentów?
taka forma rutyny/znieczulicy jest dla mnie diopuszczalna i ją
rozumiem. pamiętam teżo tym, że ludzie sa różni, a pacjenci. ldzie
chorzy, bywają naprawde strasznie upierdliwi. święty by cierpliwośc
stracił.

wydaje mi się, że najważniejsze jest to, żeby lubic to, co sie robi.
oczywiście, sprawa umiejętności jest podstawowa, więc o tym nie
dyskutujemy.

zakończę apelem - pracownik zawodu z misją też człowiek

[irmaaa]

Powołanie- tym słowem łatwo manipulować, więc go nie lubię.
Uważam jednak,że lekarz oprócz swojej wiedzy, umiejętności myślenia, powinien
mieć pewne specyficzne cechy, które sprawia,że pacjent, który opowiada o swoich
osobistych sprawach, pokazuje swoje ciało, nie czuje się skrępowany, poniżony
czy lekceważony. Chodzi o wrażliwość, delikatność i taką ogólną klasę.

[syriana]

lekarz ma się dobrze znać na robocie i procedurach, ma być grzeczny dla pacjenta
i służyć mu wyjaśnieniami w takim zakresie, w jakim pacjent sobie tego życzy

nie interesuje mnie z jakiego powodu wybrał studia, czy lubi swoją pracę i czy
ma misję
zresztą, co to znaczy np. chirurg z misją?

[kali_pso]

co to znaczy np. chirurg z misją?


...pewnie taki, co to po amputacji nogi pacjentowi, będzie odczuwał
brak swojejp

[bi_scotti]

kali_pso napisała:

> co to znaczy np. chirurg z misją?
>
>
> ...pewnie taki, co to po amputacji nogi pacjentowi, będzie
odczuwał
> brak swojejp
>

Albo taki, ktory ma misje zeby odciac jak nawiejec nog Oczywiscie
z wielka empatia i rownie wielkim powolaniem!

[kali_pso]

Co według Ciebie oznacza słowo "powołanie" w stosunku do
nauczyciela, Kropko, odpowiedz, proszę. Czy powołaniem jest dobry
kontakt z dzieckiem? Albo praca, przynajmniej na początku, i w
niektórych szkołach, za psie pieniądze? Lub też nieustająca wiara w
ważkość swojej pracy, choćby inni uważali, że to jeden z
łatwiejszych kawałków chleba, bo wakacje, ferie itp?;0p

[verdana]

Powolanie, misja - nie, raczej nie. Mnie zalezy, aby lekarz i
nauczyciel byli specjalistami w swoim zawodzie, ale specjalistami,
ktorym zalezy nie tylko na wykonaniu poprawnie swojej pracy, ale i
na tym, aby ci, ktorzy korzystają z ich uslug nie czuli się gorzej,
niz wczesniej.
Bywaja lekarze, po ktorych udanej kuracji pacjent boi sie iść do
innego lekarza z inną dolegliwoscią. Bywaja nauczyciele, ktorzy
swojego przedmiotu naucza na blachę, ale uczeń przedmiot
znienawidzi.
Mam lekarza, ktory nie wiedział co jest mojemu dziecku i odeslal je
do szpitala po diagnozę - ktora byla prosta. Następnego dnia rano
lekarz zadzwonil, aby się dowiedzieć, co corce jest, bo się
niepokoił. Wole go od takiego, co postawilby diagnoze od razu, ale
losy pacjenta go w ogole nie obchodzily.

[kawka74]

Powołanie, Kalipso, to jest dodatek do pensji. Premia.

[kali_pso]

..czyli są dodatki i DODATKI?p Też podatek ściagają? Pewnie to
ten kontakt z rodzicami albo z zazdrosnymi księgowymi.....

[kawka74]

Powołanie jest nieopodatkowane, wypłacane w całości. ;p
Kontakt z rodzicami, zazdrosne księgowe, rozżalone matki, które muszą organizować opiekę, a wredne nauczycielki siedzą ze swoimi dziećmi na placu zabaw, itd. itp.

[wespuczi]

bo niektorzy moga wykonywac te zawody a niektorzy nie,
niekoniecznie nazwalabym to powolanie ciut pompatycznie to brzmi,

przyznam ze w wiekszosci trafiam na przyzwoitch lekarzy,
ale niestety kilka razy na takich wrednych i zakompleksionych,
ktorzy gardza pacjentami - takich sie nie zapomina.

[super-mikunia]

Moim zdaniem powinni być to ludzie przede wszystkim kompetentnie
wypełaniające swoje obowiązki tak jak księgowa, prawnik, pracownik
socjalny, pani obsługująca mnie w banku...

Niech każdy robi to co lubi, najlepiej jak potrafi...

kropkacom,

[mruwa9]

pilas cos w piatkowy wieczor, czy jakis troll podszyl sie pod Twoj
nick? Bo kiedys pisalas do rzeczy, a ten watek..szkoda gadac.
Rzygam na haslo: misja, poswiecenie. Bo w Polsce najczesciej oznacza
ono: pracuj za darmo, niewolniku, i siedz cicho, bo misja ma ci
wynagrodzic wszelkie niedogodnosci wykonywania zawodu.
Tak. Jestem rzemieslnikiem i mam swiadomosc, ze nie jestem w stanie
dobrze wykonywac swojej pracy bez pieniedzy. A bez honorarium czy
pensji- nie mam ochoty, bo jakos na stacji paliw czy w sklepie
spozywczym nie chca przyjmowac zaplaty w misji, a bank wysmial
propozycje splaty kredytu powolaniem.

[solaris31]

Mruwa, bo to zalezy, kto jak rozumie pojęcie misjii
w takiej formie o jakiej piszesz - to i ja mam misję gdzieś. ale
jednak od ludzi typu - nauczyciel, lekarz itp, czyli od tych,których
kiedyś określano ludźmi z zawodem z misją - chyba trzeba wymagać
jednak więcej niż od innych. nie w sensie dokotra Judyma, ale w
sensie większego zaangażowania we własną pracę,większej kultury
itd. to jest moje dzisiejsze rozumienie misji, bo tym starym to
faktycznie ciężko za chleb zapłacić

[kasia_kasia13]

>chyba trzeba wymagać
>jednak więcej niż od innych. nie w sensie dokotra Judyma, ale w
>sensie większego zaangażowania we własną pracę,większej kultury
>itd.

A dlaczego lekarz ma byc WIECEJ zaangazowany w prace niz kazdy inny pracownik? I co przez to zaangazowanie rozumiesz? A kultury tez sie chyba powinno wymagac od wszystkich, podobnie jak kompetencji.

Misja

[kasia_kasia13]

Jeden z lepszych nauczycieli jakiego mialam, byl nauczycielem z przypadku. Nigdy
nie planowal nim zostac, tak wyszlo Nie mial misji, za to mial wiedze,
potrafil ja przekazac i mial dobry kontakt z mlodzieza. Za nazwanie go
nauczycielem z powolaniem chyba zabilby smiechem.

[solaris31]

jak rozumiem? ciężko to tak w paru słowach określić może tak, że
lekarz ma się kształcic, rozumieć pacjentów i miec dla nich czas, a
nie zbywać przy byle okazji? nalezałam się w szpitalach,
naoglądałam - i naprawde nie wymagam lekarza, który siedzi przy moim
łóżku 24h/dobę ale właśnie oczekiwałabym kultury, zrozumienia,
szacunku, może więcej empatii i pochylenia sie nad problemem. nie w
sensie dzwonienia do domu z zapytaniem jak sie czuję to samo
zresztą dotyczy nauczycieli.

ale pewnie, masz rację, kultura powinna obowiązywać niezależnie od
wykonywanego zawodu. ale mimo wszystko ja widzę inny rodzaj
kultury, choc moż etozłe słowo - w tych zawodach z tzw. misją.

z pewnością wiedza to za mało. potrzebne jest to :coś: jedni mają,
drudzy nie.

[mruwa9]

a nie wystarczy, zeby lekarz/nauczyciel po prostu lubil swoja prace?
Co masz na mysli piszac "wieksze zaangazowanie, wieksza kultura"?
Rzemieslnika zaangazowanie czy kultura nie musi obowiazywac? I czemu
wieksze zaangazowanie, a nie w sam raz, adekwatne do wykonywanych
obowiazkow? Wieksze zaangazowanie ( w stosunku do mozliwosci i
potrzeb) to czesto pierwszy krok do wypalenia zawodowego, a wypalony
pracownik to marny pracownik (albo zaden, jesli stan psychofizyczny
uniemozliwia wykonywanie pracy).

[solaris31]

napisałam o tym wyżej

[kali_pso]

chyba trzeba wymagać
jednak więcej niż od innych. nie w sensie dokotra Judyma, ale w
sensie większego zaangażowania we własną pracę


Każdy powienien być zaangażowany we własną pracę, czy to nauczyciel
czy księgowa. Jak dla mnie to wystarczy, że n-el będzie lubił dzieci
i umiał przekazać w sposób ciekawy i inspirujący to, co wie. I tyle.
Czy to już jest powołanie do zawodu i większe zaangażowanie w pracę
niż to księgowej w cyferki?

[kropkacom]

> pilas cos w piatkowy wieczor, czy jakis troll podszyl sie pod Twoj
> nick? Bo kiedys pisalas do rzeczy, a ten watek..szkoda gadac.

Nie piłam Czyli kiedyś było dobrze, tak? Taki rodzaj pochlebstwa nawet mi
pasuje

> Rzygam na haslo: misja, poswiecenie.

Wiaderko podać? Nauczycielka czy lekarz?

[asia_i_p]

Według mnie jakaś misja jest potrzebna w każdym zawodzie.
Moja mama była nauczycielką i misję miała wpisaną. Tata - biznesmen - musiał
sobie "dorobić" - ale mam wrażenie, że kiedy mówi, że dla niego tworzenie miejsc
pracy jest równie ważne jak zarabianie pieniędzy, to jest szczery.
Dla mnie, kiedy wybierałam zawód, jego społeczne użyteczność była jednym z
kluczowych elementów i myślę, że każdy, żeby być zadowolonym z pracy, potrzebuje
czuć, że jest ona do czegoś potrzebna.

[kasia_kasia13]

Ja tam mam w glebokim powazaniu, czy moj lekarz ma misje.

[asia_i_p]

A to jest akurat rozsądne.
Misja jest potrzebna temu, kto pracę wykonuje, żeby czerpał z niej satysfakcję,
a nie jego klientom.

A mnie wkurza

[kasia_kasia13]

ze od lekarza, nauczyciela itd. oczekuje sie,ze musi miec owe powolanie, ze bedzie wykonywal swoja prace z poswieceniem, z oddaniem ludziom i to wszystko za gowniane pieniadze i brak szacunku (to dotyczny zwlaszcza nauczyciele) za jego prace. A jak sie w koncu jednemu czy drugiemu znudzi i np. zrezygnuje z tej pracy i zacznie zarabiac pieniadze, to znaczy, ze powolania nie mial i woli gonic za kasa.

[solaris31]

dlatego wyzej wymienieni powinni zarabiac tyle, żeby móc te swoją
pasję wypełniać, a nie odchodzić z zawodu albo wyjeżdżać za
granicę. ale od razu mówię - dyrektor szpitala/szkoły powinien mieć
możliwość zwolnienia nieroba, któremu pracowac sie za tę grubszą
kase nie chce. niestety, akurat wśród nauczycieli jest sporo
takich, a pieniądze dostają takie same albo o pare zł. mniej niż ci
naprawdę zaangażowani. czyli ci z misją

[kali_pso]

a pieniądze dostają takie same albo o pare zł. mniej niż ci
naprawdę zaangażowani. czyli ci z misją



Zazwyczaj to dostają o wiele, wiele więcej, bo dziwnym trafem tak
się często składa, że zaangażowanie w pracę w tym zawodzie maleje
wprost proporcjonalnie do osiąganego stopnia rozwoju zawodowego i
wysługi lat. Znam to z własnego podwórka ale ciekawa jestem, czy
moje koleżanki po fachu to potwierdzą?p

[kawka74]

Jednym z lepszych nauczycieli, jakich znam, jest koleżanka rok przed emeryturą - wciąż pogłębiana wiedza, zaangażowanie, wciąż nowe pomysły.
Obawiam się jednak, że to chwalebny wyjątek od reguły.

[18_lipcowa1]

o tak zgadzam sie
wlasnie z tego powodu mam szkolna traume, zwiazana z nauczycielami
80% z nich nie powinno nawet sie rybkami zajmowac a co dopiero
dziecmi i mlodzieza

[solaris31]

otóż to. nie wtsraczy miec wiedzy. trzeba mieć to :coś:

pamiętacie serial "cudowne lata" ? tam był właśnie taki strasznie
nudny belfer / nie pamiętam od czego / , z ogromną wiedzą. za to
tak nudny, że że żaden z uczniów z jego wiedzy skorzystac nie
potrafł. i nie chciał

jakbyście zapytały dzieci, jakich nauczycieli lubią najbardziej, bez
wahania odpowiedziałbyby, że uśmiechniętych i coś w tym na pewno
jest. można to cos nazwać misją, powołaniem, czymkolwiek - ale fakt
pozostaje faktem, że wiedza nie wystarczy i do pewnych zawodów
predyspozycje miec trzeba. a wykonując te zawody oddawac sie pasji -
ale tak, żeby przy tym nie zwariować

[kali_pso]

jakich nauczycieli lubią najbardziej, bez
wahania odpowiedziałbyby, że uśmiechniętych


I to oznacza ni mniej ni więcej, że lubią tych, do których się
uśmiechają

[solaris31]

I to oznacza ni mniej ni więcej, że lubią tych, do których się
> uśmiechają


po prostu

[syriana]

> pamiętacie serial "cudowne lata" ? tam był właśnie taki strasznie
> nudny belfer / nie pamiętam od czego / , z ogromną wiedzą. za to
> tak nudny, że że żaden z uczniów z jego wiedzy skorzystac nie
> potrafł. i nie chciał

ee, to nie tak chyba było, będę bronić "Cudownych lat"
nauczyciel ze swoim monotonnym głosem i fizjonomią polędwicy sopockiej, był
zabawny opowiadając o dzikich zjawiskach przyrodniczych i katastrofach

o wykorzystaniu wiedzy z jego przedmiotu przez uczniów nic w serialu nie było

[solaris31]

nauczyciel ze swoim monotonnym głosem i fizjonomią polędwicy
sopockiej, był
> zabawny opowiadając o dzikich zjawiskach przyrodniczych i
katastrofach

matko, padłam polędwica sopocka - cudne

a wykorzystanie wiedzy niespecjalne, bo jak pamiętasz, uczniowie
ziewali niemiłosiernie i zwiewali z jego zajęć jak sie tylko dało

co nie zmienia postaci rzeczy, że ja też ten serial uwielbiałam

[kali_pso]

I jeszcze coś mi przyszło do głowy- postrzeganie siebie jako
człowieka z misją prowadzi często do utraty kontaktu z
rzeczywistością, zbytnim angażowanem emocjonalnym i tym samym
wiedzie prosto do wypalenia zawodowego. Jednocześnie powoduje, że
otoczenie przestaje dostrzegać cechy ludzkie w tymże człowieku z
misją- tzn. nie daje mu prawa do odpoczynku i prywatności, ma być
zawsze dostępny, bo przecież wcześniej wielokrotnie poświęcał swój
wolny czas, więc dlaczego nie teraz?
Bardzo łatwo, wierząc w ową misję, przekroczyć granicę i stracić
dystans.

ale się zacznie

[atena12345]

Ale ja sie zgadzam z kropką

[nenia1]

Hm, a może tu nie chodzi o misję czy poświęcenie, tylko o empatię.

Nie oczekuję, że w tych zawodach ludzie będą ciężko pracować
za darmo, ale przyznam się, że doceniam, gdy spotkam się z ludzkimi
odruchami.
Cóż, to takie zawody, w których nie ma równowagi pomiędzy osobami wchodzącymi w relację, uczeń stoi niżej niż nauczyciel, pacjent to osoba chorująca czyli ktoś kto odczuwa strach, obawę, ból itd. To lekarz dysponuje wiedzą, narzędzimi itd., czyli również jest kimś stojącym wyżej niż pacjent.
Stąd mogą pojawiać się "dziecinne" potrzeby pacjenta, jak np. chęć usłyszenia od lekarz czegoś uspokajającego czy z kolei u uczniów potrzeba akceptacji i zrozumienia.

[dorisw1978]

robiłam kiedyś wśrod uczniów ankietę i bylo pytanie, co cenią wemnie
najbardziej

najczęstsze odpowiedzi:jest pani zawsze uśmiechnięta
nigdy się pani nie denerwuje

czy to już misja? nie wiem, ale bardzo lubię swoją pracę, uważam, że
to bardzo ciężki kawałek chleba i mam świadomość, że 80%
spoleczenstwa, jak lipcowa np. (bo ona sama nauczyła się
pisać, czytać, liczyć, itp.) ma mnie (w sensie:moją pracę)gdzieś...

no to chyba trzeba mieć misję, żeby w ogóle w tym zawodzie pracować

[mruwa9]

dorisw1978 napisała:

> robiłam kiedyś wśrod uczniów ankietę i bylo pytanie, co cenią
wemnie
> najbardziej
>
>
serio zrobilas taka ankiete??? I moze jeszcze wierzysz w to, ze
odpowiedzi byly szczere?

[dorisw1978]

zrobiłam, była mi potrzebna do awansu

to było jedno z pytań, nie odważyłabyś się zadać takiego???

a czy odpowiedzi były szczere? a czemu miałyby nie być?

z góry zakładasz, że uczeń nie może cenić niczego w nauczycielu???
bo jeśli coś mu się w moim sposobie podejścia do niego podoba, to od
razu podlizać się chce?

[emigrantka34]

kropko, jeszcze zapomnialas wymienic sedziow, adwokatow i
prouratorow... i jeszcze pare innych zawodow, ktore sa zawodoami
publicznego zufania, z ktorymi z samej definicji laczy sie misja.

[bi_scotti]

emigrantka34 napisała:

> kropko, jeszcze zapomnialas wymienic sedziow, adwokatow i
> prouratorow... i jeszcze pare innych zawodow, ktore sa zawodoami
> publicznego zufania, z ktorymi z samej definicji laczy sie misja.

No to by sie uzbierala cala lista:
przedszkolanka
ksiegowy
policjant
szewc
ogrodnik
farmer (szczegolnie organiczny )
przewodnik po zabytkach
muzeolog
spiewaczka operowa
grabarz
elektryk
mechanik samochodowy
urzednik na poczcie
.....
Ktoda wiecej?
W kazdej z tych prac chamstwo, olewactwo, niechec do doksztalcania
sie, brak empatii badz sympatii wobec klienta i wszelkie inne braki
moga byc rownie dokuczliwe i/lub niebezpieczne jak takowe braki u
lekarza czy nauczyciela. Oczekiwanie od akurat lekarzy czy
nauczycieli tego jakiegos spcjalnego "czegos" jest, moim zdaniem,
kompletna pomylka. Generalnie od FACHOWCOW nalezy oczekiwac
uprzejmego i kompetentnego serwisu, za ktory owi fachowcy winni byc
sprawiedliwie i nie-skapo oplacani!

[protozoa]

Jestem rzemieślnikiem, wykonuję swoje rzemiosło najlepiej jak umiem i......wcale
się tego nie wstydzę. Wobec pacjentów jestem grzeczna - wchodząc do sali zawsze
się przedstawiam, mówię dzień dobry, czasem podaję rękę. Rozmawiając z rodzinami
nigdy nie robie tego na korytarzu, zawsze zapraszam do pokoju, umawiam sie na
godzinę i staram siebyć punktualnie ( chyba, że operacja się przedłuża, wtedy
przepraszam).
Nigdy!!! nie pozwalam soba manipulować, nie pozwalam narzucać sobie cudzego
zdania ( co nie oznacza, że nie słucham). Staram sie nie zaprzyjaźniać z
pacjentami, bo to uniemożliwia mi trzeźwe myślenie i ocenę sytuacji.
Pracę traktuję tak jak każdy - jako źródło zarobkowania, możliwość utrzy,mania się.
Nie jestem na każde zawołanie zwłaszcza po pracy, bo mam własne życie, sprawy,
rodzine, rozrywki.
Jestem niegrzeczna gdy ktos proponuje mi łapówki, czy zachowuje się wobec mnie
wulgarnie czy po chamsku.
Nie obiecuję pacjentom czegoś czego nie mogę spełnić.
Idąc na blok operacyjny jestem "niekontaktowa" tu liczy sie tylko operowany.
Do meneli, zwłaszcza stałych bywalców zwracam sie po imieniu. Tykam też
pielęgniarki i bardzo młodych lekarzy.
Do starszych ludzi nigdy nie zwracam sie per dziadek czy babcia.
Nie kryje irytacji gdy ktos np. idzie za mna do ubikacji.
Szokuja mnie, choc pewnie nie powinny, pytania typu "czy szwagier dostanie krew
świni?"

[pesteczka5]

Dawno nie czytałam tak wyważonego postu jak solaris 31 (doczytałam
wątek do wypowiedzi Verdany).

A z tym, co napisała Verdana tutaj, się niezupełnie zgadzam.
>>Mam lekarza, ktory nie wiedział co jest mojemu dziecku i
odeslal je
do szpitala po diagnozę - ktora byla prosta. Następnego dnia rano
lekarz zadzwonil, aby się dowiedzieć, co corce jest, bo się
niepokoił. Wole go od takiego, co postawilby diagnoze od razu, ale
losy pacjenta go w ogole nie obchodzily.>>
No cóż. Nie jest dobrze, gdy lekarz trzyma dziesiątki pacjentów w
głowie - choć do końca nie da się tego uniknąć - bo tę ma tylko
jedną. Jedną na pracę, życie rodzinne, odpoczynek, czas wolny. To
nie jest zdrowe, nie wyszłoby na dobre nikomu, ani lekarzowi, ani
jego pacjentom.
Lekarz powinien być profesjonalny, a poza tym, ze względu na
specyfikę swojej pracy, odznaczać się większą niż przeciętna
kulturą, taktem, rzetelnością, empatią, zdecydowaniem. Mieć wysokie
standardy moralne. Być człowiekiem zwyczajnie przyzwoitym,
kontaktowym, otwartym, stabilnym. Ale nie powinien popadać w
osobiste relacje i osobiste zaangażowanie w problemy pacjentów, bo
by zwariował. Lekarz, dla dobrostanu swojego ducha i umysłu,
powinien robic co do niego należy najlepiej jak umie, ale poza tym
musi się resetować. Psychologów i psychoterapeutów tego uczą,
lekarzy - nie. Osobista relacja, typ kontaktu jak w stosunkach
prywatnych, prowadziłyby do zbyt dużych obciążeń i napięć, gubiły
obiektywizm, a w konsekwencji prowadziły prostą drogą do wypalenia
zawodowego.
A pacjentom niepotrzebny taki doktor. Doktor ma być opanowany,
rzeczowy, kierować, pomagać i być tym, który wie jak i co. Nie może
brać personalnie uwag chorych, spowodowanych ich stanem, położeniem
czy złą organizacją pracy w służbie zdrowia, musi być współczujący,
ale zdystansowany, konkretny i bezstronny. Do tego wszystkiego
trzeba dobrej kondycji psychofizycznej, a do niej w miarę uładzonego
życia i wypoczynku.
Czasy też są inne niż judymowe - dawniej doktor nie prał i nie
gotował, do dzieci nie wstawał, na szkolenia nie jeździł, w trzech
pracach nie wyrabiał, nie przedzierał się przez sformalizowane
maratony specjalizacyjne i naukowe - zresztą najczęściej nie był
kobietą Przychodził do domu, gabinet pachniał wypastowaną podłogą,
kapcie leżały w stałym miejscu, obiad parował na stole, doktor jadł,
zapalał fajkę i szedł dalej na obchód wieczorny albo na wizyty i
tyle go widzieli. Informacja zwrotna była słabsza, wiedza ewoluowała
wolniej, Bóg dał, Bóg wziął. Dziś możliwości medycyny są spore, błąd
i zaprzepaszczenie możliwości kosztuje drożej, presja jest większa.
A spełniamy się w wielu rolach i życie jest szybsze.
Człowiek nie maszyna, zdarzają się mu zachwiania równowagi i zdarza
się reagować po ludzku, zdarzają się sytuacje i historie, w które
nie sposób się nie angażować. Ale procentowy udział hardcoru w
oglądzie świata lekarza jest taki, że gdyby nie stosował filtra, to
by go nie udźwignął i w niczyim to nie byłoby interesie.
To wszystko nie wyklucza serca
Ponoć za rzetelną pracę jest płaca, a za serce nauczycielom i
lekarzom i tak w razie czego pozostaje się dłużnym.
No to nie wszystkim - i już
P.S. Mnie się wyważone, konkretnie odpowiedzi Protozoa na forum,
nawet na zaczepne posty, a także jej pomocne fachowe rady podobają.
W każdym razie te, które czytałam.

[atena12345]

protozoa napisała:


> Jestem niegrzeczna gdy ktos proponuje mi łapówki,

ja sie zastanawiam gdzie pracują Ci lekarze tak zdecydowanie
odmawiajacy łapówek?


> Szokuja mnie, choc pewnie nie powinny, pytania typu "czy szwagier
dostanie krew
> świni?"

Ja zauważyłam, że ogólnie szokują Cię i denerwują ludzie prości i
niewykształceni.

[protozoa]

Wszędzie! Mam propozycje - zamiast mówić, że "lekarze biorą łapówki" nie
proponować, nie dawać, nie wciskac na siłe, nie zostawiac w gabinecie, a jak się
ktoś domaga donieśc do prokuratury . Proste? Tak, tylko wtedy padł by kolejny
mit o łapownikach-lekarzach. I byłoby tak sobie.
Owszem, denerwuja mnie ludzie przede wszystkim głupi i prymitywni, którzy nie
robia nic, aby trochę zmądrzeć.
Jest jakas elementarna wiedza, którą wynosi sie ze szkoły podstawowej. A
poniewaz nie ma już w Polsce analfabetów, mniema, ze owi ludzie mają choc
podstawowe wykształcenie. A jeśli tak to potrafia czytać, jesli nie rozumieją to
powinni zapytać, jeśli wyjaśnienie jest zbyt trudne zadać ponownie pytanie. I aż
do skutku.
To ze świńska krwią to autentyk. Tak głupi, że wręcz niewiarygodny. Człowiek,
który o to pytał skończył podstawówke, miał lekcje biologii, w VIII klasie nauke
o człowieku, więc elementarną wiedzę powinien posiadać.
Zdarza mi sie mieć do czynienia ze skrajnie zabagnionymi stopami cukrzycowymi.
Sa w takim stanie, że TYLKO AMPUTACJA MOŻE URATOWAC CHOREGO. I.... zaczynaja się
schody. Chorzy wymyślają , rozumiem, że w obliczu kalectwa, takie scenariusze,
ze głowa mała. Ilu z nich podpisuje na siebie wyrok nie godząc sie na amputację
- nie wiem. Myslę, że sporo, tylko co mozna poradzić? RWD!!!!lekarzu. Zwłaszcza
w obliczy sprawy z matka Rózy.

[kropkacom]

> Zdarza mi sie mieć do czynienia ze skrajnie zabagnionymi stopami cukrzycowymi.
> Sa w takim stanie, że TYLKO AMPUTACJA MOŻE URATOWAC CHOREGO. I.... zaczynaja si
> ę
> schody. Chorzy wymyślają

W obliczu choroby człowiek nie zachowuje się super racjonalnie. Niestety. A
lekarz? No cóż, powinien to wiedzieć i otwarty na jego lęki (lęki pacjenta)
pomóc mu przez to przejść.

Tak, może więcej wymagam od kogoś kto wybrał zawód taki a nie inny (służący
ludziom) niż od prostego pacjenta.

[kropkacom]

Lekarze są dla pacjenta a nie na odwrót

[protozoa]

Zgoda, lekarze są dla pacjenta ale coż mozna zrobić jesli pacjent nie wyraża
zgody na proponowaną operację? Mozna tłumaczyć ( i zawsze to robię), podawać
przykłady, rysować ( nie policzę rysunków którymi obrazowo pokazywałam co sie
dzieje i na czym ma polegac operacja).
W obliczu irracjonalnego uporu lekarz jest bezradny. Jedyne co zostaje to
wzięcie oświadczenia w Historii Choroby.
Mogę mnożyc przykłady niesubordynacji, głupoty, bezmyslności pacjentów. W sumie
jednak szkodzą sobie.

Koleżanka-onkolog miała pacjentkę. Około 40 nowotwór, który można dość
skutecznie leczyc chemioterapią. Nowoczesny program, ale jest warunek - pacjent
podpisuje oświadcznie, ze w trakcie leczenia nie będzie palił papierosów.
Pacjentka dość inteligentna, świadoma. Program drogi jak cholera. Koleżanka
cieszy się, bo szansa na wyleczenie spora. Po 2 cyklach chemioterapii pojawia
się remisja, a więc sukces. Potem guz rośnie. Okazuje się, że pacjentka mimo, ze
PODPISAŁA W PEŁNI ŚWIADOMA, ŻE NIE WOLNO JEJ PALIĆ- PALI OK 1 PACZKI DZIENNIE.
Koleżanka sie wściekła. Bo choć każdy ma prawo robic ze swoim zyciem co chce
elementarna uczciwośc nakazuje poinformować lekarza o problemach z rzuceniem
palenia czy rezygnacji z programu. Mozna się nawet nie zgłosic na kolejny kurs
chemioterapii, ale nie.... jakoś to będzie, oszukac, skręcić. Pacjentka
zmarnowała nie tylko swoja szanse, ale zabrała tę szansę komus innemu, komus kto
byłby bardziej subordynowany. Nie wiem czy wyleciała z programu, czy żyje. Nie
interesowałam sie jej dalszymi losami. Ale jeśli żyje i nie kontynuuje sie
chemioterapii pewnie pisze posty o bezdusznych konowałach.

protozo...

[atena12345]

są uparci pacjęci i są nieuczciwi lekarze.
Dla równowagi napiszę też, że są lekarze Wielcy i z takimi staram
się współpracować. Tak, bo ja to traktuję jak współpracę. Jestem
laikiem, więc ufam lekarzowi, ale zawsze szczegółowo dopytuję się o
wszystko. Czasem mimo usilnych prób z jego strony, nie jestem w
stanie czegoś zrozumieć i nie wstydze sie tego. Ale wtedy mówie: to
jak pan uważa, tak robimy.
Nie chcę się licytować kto gorszy. Chcę powiedzieć tylko, że
patologia niestety jest jeszcze dość powszechna. Nie tylko w
zawodzie lekarza, choć do tej grupy mam najwięcej zastrzeżeń z racji
przeżyć.

[protozoa]

To zaczynamy się jakoś rozumieć. Patologia jest częsta we wszystkich
środowiskach - spotkałam nieuczciwych hydraulików, mechaników samochodowych,
pracowników - wszystkich szczebli - spółdzielni mieszkaniowych ( a nigdzie nie
piszę, że prezesi spółdzielni mieszkaniowych to łapownicy, łobuzy i złodzieje,
choc takich kilku spotkałam). Miałam pacjenta-łapownika wykonującego zawód
adwokata i do głowy by mi nie przszło nazywać wszystkich adwokatów łapownikami.
Spotkałam notariusza, który za odpowiednią opłatą gotów byłby poświadczyc
nieprawdę w dokumentach i daleka jestem od posądzania wszystkich lub chocby
większości notariuszy o nieuczciwość itd, itp.

[boziaj]

W obliczu choroby człowiek nie zachowuje się super racjonalnie.
Niestety. A
> lekarz? No cóż, powinien to wiedzieć i otwarty na jego lęki (lęki
pacjenta)
> pomóc mu przez to przejść.

bardzo to ładnie brzmi
ba, może nawet sie z Toba zgodzę, ale skonkretyzuj proszę
mam nadzieję, że pamietasz, ze decyzja pacjenta, który ma prawo
stanowic o sobie musi byc suwerenna, a i NFZnie płaci za
psychoterapię w leczeniu stopy cukrzycowej, zresztą chirurg to nie
psycholog

i tu jest pies pogrzebany

[nangaparbat3]

boziaj napisała:

> NFZnie płaci za
> psychoterapię w leczeniu stopy cukrzycowej, zresztą chirurg to nie
> psycholog

Sfere psychiczna w polskiej sluzbie zdrowia traktuje się troche jak operacje
powiekszania biustu - fanaberie jakieś. Psycholozka wlasnie oznajmila memu
znajomemu, że NFZ oplaca tylko 5 spotkań - wiec o psychoterapii kogos, kogo nie
stac na prywatną - drogą i dlugotrwalą - terapie mowy nie ma. Przygotowanie
psychologiczne lekarzy? Żadne (podobnie jak nauczycieli). Psycholog w szpitalu?
Matce znajomej amputowano obie nogi - zadnej pomocy psychologa nie bylo.

[kali_pso]

Myślę Kropka, że najczęściej jest jednak tak, że pacjent jest
uświadamiany, przed taką operacją jak amputacja raczej nikt nikogo
samego sobie nie zostawia, ale ani psycholog ani lekarz nie podejmie
za pacjenta decyzji. Lęk czy nie lęk, ale to pacjent powienien
wyrazić zgodę. Może być też i tak, że ten lęk sprawi, ze pacjent
podejmie irracjonalną decyzję o rezygnacji z operacji- co lekarz czy
psycholog ma na to pordzić? Zdaje się, że zmusić nikogo nie zmusi,
czy odmowa leczenia ze strony pacjenta to porażka i wina lekarza czy
psychologa, bo nie dośc ofiarnie i misyjnie podchodzili do pacjenta?

[nangaparbat3]

Lekarz czy psycholog powinien byc tak przeszkolony, by umial przekonac pacjenta
do podjęcia racjonalnej decyzji.
Pamietasz, jak zaczyna się "Wszystko o mojej matce"? Tam co prawda chodzi o
zgode na pobranie narzadow do przeszczepu - ale wlasnie o takie szkolenie mi
chodzi. To sie chyba nazywa "trening".

[figrut]

Ja się z Kropką zgadzam, choć słowo misja zamienię na powołanie.
Nauczyciele dzielą się na trzy grupy - nauczycieli, rzemieślników i męczenników.
Niestety, grupa nauczycieli jest najmniejsza. W mechaniku mój nauczyciel
historii potrafił z osoby historii nienawidzącej (przez rzemieślnika z
podstawówki) zrobić ze mnie osobę lubiącą historię. Potrafił tak prowadzić
lekcje, że uczniowie słuchali z zapartym tchem opowieści, które jako suche fakty
znali z podstawówki. Od tamtego czasu łykałam książki oparte na faktach
historycznych (jak Infantka np.) jak kaczka chleb.
Rzemieślnik fizyki z liceum udowodnił mi, że fizyka to czarna magia którą pojąć
mogą tylko wybitne mole książkowe, męczennica z rosyjskiego zadawała mnóstwo
zadań z książki, aby ona miała tylko chwilę spokoju dla siebie. Na szczęście
trafiłam na nauczycielkę matematyki w podstawówce (którą do klasy 6 poprzedził
rzemieślnik) i surową, ale za to prawdziwą nauczycielkę matematyki w liceum (w
mechaniku była męczennica).
Lekarze dzielą się na lekarzy, bufonolaików i rzemieślników. Lekarzem jest
psychiatra u której leczyłam depresję. Przyjmowała wszystkich pacjentów
zarejestrowanych na dany dzień i każdemu poświęcała tyle czasu, ile było
potrzeba, a więc zawsze kończyła dwie godziny później niż powinna. Kiedyś
weszłam do niej kiedy wychodził pacjent i zaproponowałam, że zmienię termin
wizyty, bo już jest dawno po godzinach jej pracy. Nie chciała i powiedziała, że
ona kocha tą pracę (co było widać podczas wizyty). Gdyby przyjmowała prywatnie
dość blisko mojego miejsca zamieszkania, jeździłabym prywatnie, aby kobieta
miała przynajmniej odpowiednią gratyfikację za swoją pracę. Rzemieślnik
ginekolog (mężczyzna, bo kobieta była lekarzem) rzucił "rozbierze się"
dokładnie mnie przebadał nie zważając na to, że sprawia mi ogromny ból, zadał
dwa pytania, wypisał właściwą receptę i powiedział dowidzenia. Nie poszłam tam
więcej, bo mimo fachowości czułam się jak przedmiot. Bufonolaików znają chyba
wszyscy, więc charakterystyka nie będzie potrzebna.

[fabryka.lodow.napatyku]

powinien sie znac na swoim fachu i w 100% to wykorzystywac.
i tyle

[ledzeppelin3]

Ja jestem naiwna, nie Ty, kropkocom. Ty jesteś po prostu ciężko
niedoinformowana. Ja jestem naiwna, bo idąc na medycynę miałam same ideały.
Chciałam pomagać ludziom, wynaleźć lekarstwo na raka, być tam, gdzie jest
najciężej- na chirurgii, na onkologii, chciałam ulepszać świat. Ja jestem
naiwna, a raczej byłam, bo nie myslałam o pieniądzach. Uczyłam się bez przerwy.
Przyswoiłam ogromną wiedzę. Przez 6 lat nie miałam wcale życia osobistego, była
nauka i przyswajanie umiejętności praktycznych, podczas gdy inne "naiwne" jak
Ty, kropkocom) z pewnością postarały się w porę i o chłopa, i o odpowiedni
zarobek. A potem, po 6 latach nauki i 1,5 roku stazu, naiwne dziewczę poszło do
pracy. I wtedy okazało się, że moją misja moge sobie kota nakarmić. Po 2 latach
qrewsko ciężkiej pracy, z dyżurami 24-godzinnymi 10 razy w miesiącu, zarabiałam
4 złote na godzinę, mieszkałam z rodzicami, a urzędnicy bankowi na słowo
"kredyt" wypowiedziane przeze mnie, byli szczerze ubawieni. Obecnie zarabiam
swoja pracą na waciki, utrzymuje mnie w 90% mąż, gdybym chciała utrzymać się ze
swojej pracy, nie widywałabym ani męża, ani dzieci. A tego nie chcę.
Więc nie poprawiaj sobie samopoczucia, kropkocom, tym, że jesteś taka
prostoduszna i naiwna. Po prostu niewiele wiesz o tych zawodach.

Taka praca jak moja powinna być odpowiednio opłacana. Wtedy i tylko wtedy mogę
myśleć o misji.

[kropkacom]

> Ja jestem naiwna, nie Ty, kropkocom. Ty jesteś po prostu ciężko
> niedoinformowana.

Ale w jakim sensie? Że studia medyczne trudne? No, trudne. Że długie? Długie. Że
na początek ciężko z finansami? Też wiem. Widać więcej (bez urazy) wiedziałam od
Ciebie.

> podczas gdy inne "naiwne" jak
> Ty, kropkocom) z pewnością postarały się w porę i o chłopa, i o odpowiedni
> zarobek.

Ja o chłopa się nie starałam. Sam się postarał O zarobku z litości nie
wspomnę ...

[iza232]

Oj, tak....jesteś naiwna i to bardzo. Chyba pomyliłaś epoki, czasy
Siłaczek i Judymów dawno minęły. Dziewczyny już wszystko napisały,
nie będę się powtarzać. KAŻDY powinien wykonywać swój zawód
najlepiej jak potrafi, żeby przysłużyć sie ludziom i yć za to
sowicie wynagrodzonym. NIE MA grona zawodów z misją i grona zawodów
bez misji. A "poświęcenie" to wielkie słowo. Poświęcić to ja się
mogę dla swoich dzieci, dla swojej matki, dla męża, dla siostry. A
nie dla wiecznie niezadowolonego rodzica, który przychodzi z
pretensjami np. dlaczego jego dziecko ma dwóję z fizyki.

[kropkacom]

> Poświęcić to ja się
> mogę dla swoich dzieci, dla swojej matki, dla męża, dla siostry. A
> nie dla wiecznie niezadowolonego rodzica, który przychodzi z
> pretensjami np. dlaczego jego dziecko ma dwóję z fizyki.

No ok, nie będę się już spierać.

[luxure]

Jak czytam posty protozoa o lekarzach, jej
> własnej praktyce to widzę prostego rzemieślnika a nie oddanego ludziom
> lekarza. Podobnie jest na przykład z nauczycielami. Naiwna jestem?

Oczywiście kropka, naiwna jesteś jak dziecko. Ja byłam pełna pasji na stażu.
Przede wszystkim praca w tym zawodzie jest dla mnie niesamowitą szkołą życia i
kop w du.pę jakich mało. Nauczkę dostałam szybko, chociaż jeszcze na AM
wierzyłam, że to ja mam szczęście. Szybko przejrzałam na oczy jacy ludzie są
wredni, podli i roszczeniowi. Pacjent lekarza ma za nic, pielęgniarki i salowe
traktowane są jak służba. Na OIOMie... jest ciężka tyrka a nie godne warunki pracy.
Przy czym wierzyc się nie chce jaka powszechna opinia w narodzie panuje... Nam
nie wolno dobrze zarabiać, bo my pracujemy z powołania, bo przecież państwo nam
studia opłaciło i mamy ogromny dług wdzięczności do spłacenia wszystkim
obywatelom, nam nie wolno mieć wolnego czasu dla siebie, bo to my jesteśmy dla
pacjenta.

Mimo wszystko nie żałuję, mimo że matka wiecznie mi wytyka jaką mam beznadziejną
pracę, mimo że mąż wiecznie się wściekał o zwariowane godziny dyżurów, mimo że
koledzy którzy wyemigrowali do Norwegii czy Danii zarabiają 10 razy tyle a
komfort pracy mają nieporównywalny.
Czy trzeba jeszcze coś dodać?
Po prostu Droga Kropko to trzeba przeżyć. Skończyć 6 lat ciężkich studiów, masa
wyrzeczeń, potem staż, specjalizacja i trzeba w tym pracować by móc kogoś oceniać.

[nangaparbat3]

Nie wiem, czy to sie nazywa "powolanie", ale są zawody, które trzeba lubic. To
te wszystkie, których skutecznosc zalezy od relacji fachowiec/klient. Człowiek
jest psychofizyczna jednoscią (to o lekarzach), ale tez jednoscią
intelektualno-emocjonalną (to o nauczycielach).
Ja mam dentystke "z powolania" - ona od dziecka chciala byc stomatologiem,
uwielbia swoja pracę, a ja uwielbiam sie u niej leczyc (choc mnie samej trudno w
to uwierzyc).

[ally]

wolę dobrego rzemieślnika, ale pod tym hasłem rozumiem także, w przypadku
lekarza, szacunek dla praw pacjenta oraz elementarną znajomość psychologii. mam
dziwne wrażenie, że tego na studiach medycznych nie uczą albo traktują po
macoszemu.