Pijane Westerplatte nie przejdzie

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: Rob]

Czyli potwierdza się reguła, że w Polsce o bohaterach wolno mówić
albo dobrze albo wcale.

[Gość: Gustaw]

Wolno mówić prawdę albo wcale. Dotyczy to bohaterów i zwykłych ludzi. Jeżeli pan chochlew może udowodnić, że chce pokazać prawdę - niech udowodni i szybciutko robi produkcję... Żyjemy w demokratycznym kraju!
Natomiast nie wolno pod żadnym pozorem w imię wolności słowa plugawić czegokolwiek: bohaterstwa, ikon czy też zwykłych ludzi!

Żydzi dadzą pieniądze

[juesej]

Nie ma obawy. Film powstanie. Żydzi dadzą pieniądze. Zainwetują bo graja o 65
mld $.

[guru133]

juesej napisała:

>
> Nie ma obawy. Film powstanie. Żydzi dadzą pieniądze. Zainwetują bo graja o 65
> mld $.
Mosze, czyżbyś już zaczynał zbiórkę na ten zbożne cel?

[Gość: obywatel]

Nie ma obawy jesteś debilem.

Na parę łajdackich filmów już dali kasę...

[bydlo_prof_wb]

więc trudno byłoby się zdziwić. Zalecałabym dużą ostrożność w tym epitetowaniu...
__________

Michnik jest manipulatorem. To człowiek złej woli, kłamca, oszust intelektualny
(Zbigniew Herbert)

Zydzi na Madagaskar! Do gazu!

[Gość: Gazownia]

Zacznij może od siebie przygłupie...

[bydlo_prof_wb]

__________

Michnik jest manipulatorem. To człowiek złej woli, kłamca, oszust intelektualny
(Zbigniew Herbert)

Polska dla Polakuf!Cyganie na pal!

[Gość: Vlad]

A jak ochoczo Żyd Starski rzucił się do płodzenia

[Gość: kibic ŁKS-Żydzew]

A jak ochoczo Żyd Starski zabrał się do pisania
paszkwilanckiego scenariusza dla Żyda Chochlewa,
który uwielbia przyprawianie gęby Polakom w filmach.

[drojb]

Noś czapkę skinie, bo ci przemarznie twój ostatni zwój mózgowy!

[Gość: kibic ŁKS-Żydzew]

Noś jarmułkę, bo twój nos po stuleciach pobytu
w Polsce już się wyprostował.

Wojna a dzieci

[Gość: ad]

Czas i miejsce odżywają na nowo

Dziś 8 lutego 2008 roku. Przedwiośnie za oknem pełną siłą się
pcha: śniegu nie ma, jest też ciepło, a krzewy do życia pobudzone
już pąki puszczają.
Jak dziś, sięgając pamięcią w przeszłość, również tak było pod
koniec lutego i w początkowych dniach marca 1945 roku, gdy wraz z
matką i rodzeństwem i kilkoma jeszcze innymi rodzinami znaleźliśmy
wreszcie pozornie bezpieczne schronienie w miejscowości Ligota-
Bronów, oddalonej niecałe 10 km od Czechowic Dziedzic, lokując się w
starym domu usytuowanym tuż pod lasem i obok drogi przylegającej
do jego obrzeża. Od strony południowo-zachodniej docierały tu
jednak nadal odgłosy toczącej się jeszcze niedaleko wojny, nieco już
przytłumione, ale w nie zastygłych wspomnieniach wywołujące nadal
grozę i strach po niedawno doznanych okropnościach i przeżyciach,
jakie były moim i rodziny udziałem. Związane z nimi wydarzenia to
w konsekwencji fatalny splot wypadków i następstw przebywania
naszego przez prawie cały miesiąc bezpośrednio w strefie walk,
prowadzonych na linii frontu przebiegającej przez miejscowości
Rudzica - Roztropice – Iłownica. Są to graniczące ze sobą
miejscowości, gęsto usiane naturalnymi przeszkodami w znaczeniu
wojskowym, położone niedaleko od Skoczowa, miasta gdzie moja rodzina
mieszkała jeszcze długo przed wojną i potem niecały okres
okupacji, nim przeprowadziła się do Ilownicy do domu "pod lasem" na
dwa lata przed pojawieniem się pierwszych oznak zbliżającego się
szybko frontu wojennego. Miałem ukończone wtedy 6 lat życia. Dom,
w którym nam przyszło przebywać miał kilka izb; w jednej z nich, do
której wchodziło się wprost z przechodzącej na wylot domu sieni
zamieszkaliśmy razem z drugą, dość liczną rodziną Śmiejów. W porze
dziennej w izbie krzątali się także ruscy, którzy korzystali z niej
przy sporządzaniu dla siebie posiłków, spożywanych również na
miejscu. Kilka innych izb, może dwie, zajmowały rodziny
wysiedleńców z Iłownicy. Była to wieś, gdzie na jej obrzeżach, na
granicy z Roztropicami i po stronie zachodniej, nadal trwały
uporczywe i krwawe walki, ciągnące się już tam od kilku tygodni.
Pozostałe izby, cały strych i stojące obok domu zabudowania
zajmowali ruscy. Nieopodal domu, w odległości może 50- 70 m od
niego, na pobliskiej łące ruscy postawili barak zbity z desek,
bardziej może przypominający szopę z prześwitującym dwuspadowym
dachem . Szopa przeznaczona była do prowadzenia dezynsekcji
zarobaczonej odzieży wojskowej przy użyciu dymów powstałych ze
spalania rozsypanej na posadzce szopy siarki. Ulatniające się dymy
owiewały cd

[Gość: ad]

podwieszoną na żerdziach odzież wojskową i wydostawały się na
zewnątrz przez otwory przelotowe, wykonane gęsto w dachu. Odzież
przywożono co kilka dni ciężarówką z okolic Czechowic. Szopa stała
się też miejscem codziennych odwiedzin biegających wokół domu
dzieci, gdyż sposób ustawienia i zabudowania poręczy oraz żerdzi
wewnątrz niej kusił i zachęcał do uprawiania po nich wspinaczki.
Przy wykonywaniu niektórych prac, my, dzieci, braliśmy również
udział, za co w nagrodę dostawaliśmy od ruskich po kawałku chleba.
Po tej samej drodze, biegnącej tuż koło naszego domu, w
kierunku na Landek, przejeżdżały często i inne samochody ciężarowe.
Były one zaplandekowane i konwojowane przez wojskowych - z przodu
zawsze jechał łazik, a z tyłu zamykali kolumnę żołnierze uzbrojeni w
pepeszki, jadący najczęściej motocyklem z przyczepą. Konwój ten
zatrzymywał się na drodze niedaleko naszego domu, w odległości nie
więcej niż 100-150 m w kierunku na Landek, gdzie w miejscu jego
postoju czekała już grupa uzbrojonych ruskich. Tyle, co mogliśmy
zobaczyć przez prześwitujące drzewa rosnące przy drodze i
zaciemniające widok. Zbliżanie się do tego miejsca było surowo
zakazane. Przychodzący stamtąd codziennie do nas ruscy nosili
założone na rękawie czerwone opaski z umieszczonym na nich napisem
koloru czarnego. Wzbudzali oni wśród "naszych" ruskich widoczny
niepokój. Starali się ich unikać. Nam też kazali to czynić. Prawie
codziennie, gdy krzątaliśmy się wraz z nimi przy szopie,
systematycznie z kierunku od tego miejsca dochodziły do nas odgłosy
pojedynczych strzałów, słyszane w odstępach czasowych od kilka do
kilkunastu minut. „Nasi” ruscy mówili nam, że przebywający tam
żołnierze ćwiczą się w strzelaniu. .
Głód i biegunki były naszym codziennym utrapieniem. Zjedliśmy
już prawie wszystko, nawet pozbierane z pobliskiego pola leżące
podgniłe i przemarznięte ziemniaki oraz brukiew- resztki
pozostawione tam po ubiegłorocznych wykopkach.

Głód z początku objawia się cierpieniem fizycznym. W tym stadium
odczuwany jest silny ból w całym brzuchu, tak jakby w nim wszystko
gorzało. Suszy pragnienie, ale popijanie wody sprawia również ból z
powodu wystąpienia obrzęku gardła, warg i zwężenia przełyku. Nie
przynosi ono ulgi, a pić trzeba, żeby nie odwodnić organizmu. Nie
można patrzeć, bo bolą oczy, a chodzenie jest utrudnione i odbywa
się ono na chwiejnych nogach. Kłucie w brzuchu jest tak silne, że
pozycja kuczna może tylko go złagodzić.


Wreszcie któregoś marcowego dnia-jak dobrze pamiętam, nie było
wtedy już na polach śniegu, ale dokuczał jeszcze mróz- ja i starszy
ode mnie o 3 lata brat, wybraliśmy się razem do przyfrontowej wsi
Iłownica, by znaleźć tam coś do jedzenia. Przed nami do przejścia
leżała wieś Landek i gdy ledwo do niej dotarliśmy od razu zatrzymali
nas kręcący się tutaj ruscy, potem jednak, po krótkim przesłuchaniu,
pozwolili nam iść dalej, więc szliśmy w pośpiechu... w kierunku do
linii frontu- tą samą trasą, ale tym razem w przeciwną stronę, gdy
nią jeszcze nie tak dawno temu uciekaliśmy uchodząc z życiem pod
gęstym ostrzałem kul i detonujących padającymi obok pocisków. Na
rozległy, niezabudowany teren, między krzyżówką dróg w Landeku a
Iłownicą, którym przyszło nam teraz iść, z rzadka padały wybuchające
z niszczycielską siłą pociski. Przejściu temu również towarzyszyły
nam docierające z oddali odgłosy pojedynczych strzałów, zagłuszanych
czasem terkotem karabinów maszynowych. Bez większych już przeszkód
dotarliśmy do centrum wsi. Zatrzymaliśmy się przy miejscowej szkole,
a potem wstąpiliśmy do stojącego w pobliżu domu naszej cioci, teraz
opustoszałego i ogołoconego, jak wszystkie pozostałe domy stojące
opodal. Nigdzie wokół nas żywej duszy nie było. Postanowiliśmy pójść
dalej, w kierunku zachodnim, do naszego domu "pod lasem", gdzie-
nim go opuściliśmy w nagłym pośpiechu, tuż przed samym nadejściem
frontu i pozostawieniu w nim wszystkiego, co do domu się
zgromadziło - powinny być worki ze zbożem złożone na strychu, a w
piwnicy warzywa. W pół przygięci do ziemi, posuwający się wolno pod
górę, dochodzimy tak aż do samego wierzchu niedużego wzgórza, rzadko
porośniętego młodymi i niewysokimi choinkami. Stąd do domu "pod
lasem" było może niecałe pól kilometra. Oczom naszym, wypatrującym
spod uchylonych gałązek choinki, ukazał się przerażający widok:
wokół wszystkie dawniej pobudowane i stojące domy oraz zabudowania
były teraz bądź wypalone lub spalone, bądź leżały w gruzach.
Murowany dom "pod lasem" jeszcze stał, ale świecił wynurzającymi się
z jego mocno nadwątlonych ścian i dachu czarnymi oczodołami - dużymi
wyrwami powstałymi po trafieniach go pociskami artyleryjskimi.
Dookoła okaleczonego domu, walały się zgliszcza- pozostałości po
spalonych drewnianych zabudowaniach, a w pobliżu nich sterczały
kikuty pogruchotanych drzew owocowych razem z wystającymi od ziemi
sztachetami powalonego częściowo drewnianego płotu, ogradzającego
niegdyś sad i dom. Niedaleko od miejsca naszej kryjówki, może
niecałe 100 m, wyłoniły się, jak na dłoni, na zoranym pociskami polu
biegnące zygzakiem ruskie okopy, a dalej pod lasem słabo już
widoczne także linie okopów niemieckich. Szybko stamtąd wycofaliśmy
się, gdy tylko wzgórze zaczęto ostrzeliwać z karabinu maszynowego.
Schodząc chyłkiem z niego i klucząc pośród drzewek, napatoczyliśmy
się nagle na wyłaniającego się zza choiny uzbrojonego Rosjanina,
podążającego prawdopodobnie do okopów, który na nasz widok stanął
jak wryty. W kufajce i papasze na głowie, z wybałuszonymi ze
zdziwienia oczami i rozdziawionymi ustami, wyłaniającymi się spod
jasnych wąsów, wyglądał może bardziej komicznie niż groźnie. Stał
tak jeszcze przez chwilę, a gdy już ochłonął nieco, zaczął
podchodzić ostrożnie do nas, trzymając w pogotowiu wycelowany w nas
karabin. Coś mówił- najpierw wydusił z siebie kilka
dosadnych "słów", a potem przechodząc cd

[Gość: ad]

już na łagodniejszy i cichszy ton, starał się nas uspokoić,
kierując broń lufą ku ziemi. Po krótkiej chwili przełożył ją na
ramię i począł wolno wyjmować z worka przewieszonego przez siebie
zawiniątko. Stopniowo z szoku dochodziliśmy do siebie, ale strach i
dygotanie jednak nadal pozostały. Z rozpostartego zawiniątka wyjął
jego zawartość i ku naszemu zdziwieniu obdzielił nas wysupłaną z
niego pokaźną kromką czarnego chleba wraz z plasterkiem surowej
słoniny. Z jego menażki, podanej nam do picia, łyknęliśmy trochę
płynu przypominającym gorzką kawę zbożową, a potem pogonił nas
stąd. Wskazując ręką na widoczny budynek szkoły nakazał nam w tym
kierunku dalej pójść. Postał jakąś chwilę, a gdy już odeszliśmy
kilkadziesiąt kroków, ruszył z miejsca znikając w zaroślach.
Posileni i pewni, że może czuwa on w ukryciu raźniej ruszyliśmy
przed siebie nie bacząc na zagrożenia, które w każdej chwili i
znienacka mogły się pojawić.
Weszliśmy do ocalałej z niedawnej pożogi stodoły. Strachu
napędziły nam buszujące w niej koty. Na gumnie walały się snopy nie
wymłóconego zboża wymieszane z wysuszonym zielem fasoli. Ja łuskałem
fasolę ze strączków, a Edek wykruszał w rękach ziarna zboża z
kłosów. Późnym popołudniem, prawie już pod wieczór, ruszyliśmy w
drogę powrotną niosąc ze sobą małe woreczki naszego „urobku”.
Powietrze tym razem przeszywał gwizd lecących nad nami pocisków
artyleryjskich. Jedne ryczały głośno, może były to te, co leciały
nisko i detonowały niedaleko, inne zaś, te świszczące-
prawdopodobnie lecące wysoko- mknęły chyba gdzieś dalej, może na
Pierściec albo Chybie lub Mnich. Nie robiło to już na nas większego
wrażenia.
Opuszczamy z wolna Iłownicę. Teraz przed nami najgorsze-
odsłonięty teren. Zrywamy się do biegu. Z dala, jak upiór, wyłania
się remiza strażacka ze strąconą wieżą u podstawy dachu przez
wybuch pocisku artyleryjskiego. Niespokojni podążamy w tym kierunku.
Nareszcie krzyżówka. Zwalniamy, bacznie obserwując wszystko co mamy
przed sobą. Tuż obok, przy remizie, świeżo skopana ziemia. To
zbiorowe mogiły poległych żołnierzy ruskich, których tutaj chowają.
Po drugiej stronie stoi przechylona kapliczka z górującym na niej
krzyżem. Jeszcze tylko znak przeżegnania i szybko zmierzamy dalej.
Potem czekają nas te same przejścia z ruskimi na pograniczu w
Landeku. Wieczorem jesteśmy już w domu- zmęczeni okrutnie ( za nami
około 12 km wędrówki), ale bardzo szczęśliwi.
Późną nocą obudziła nas mama podając do zjedzenia ugotowaną na
prędko zupę fasolową.
Do dziś to moja ulubiona potrawa.

[Gość: ad]

Już następne, coraz częstsze wyprawy na linię frontu robiliśmy
wspólnie z dwójką młodych Śmiejów - rówieśników naszych. Wzajemnie
się uzupełnialiśmy- oni odkryli w jednym z opustoszałych domów
kamienne żarna i pokazali nam jak się nimi mieli zboże. W zamian
udostępniliśmy im stodołę do "eksploatacji". Również Śmiejowie
wyszperali w niej cep i zademonstrowali nim młóckę. Gdyby tylko nie
te żarna..., które odbierały nam resztkę sił. W zakamarkach piwnic
jednego z domów znaleźliśmy też ziemniaki.
Trochę nienaruszonych paczek z kawą zbożową wydobyliśmy z
rozwalającego się na podłodze stosu różnych artykułów w splądrowanym
i zanieczyszczonym odchodami ludzkimi miejscowym sklepie,
znajdującym się w domu Ryncarzy, który stał w pobliżu szkoły.
Przygnębiający i odstręczający robił widok talerzy porcelanowych z
celowo nałożonymi na nie odchodami , wyłożonych rzędami na całej
długości lady i półkach sklepu.
Wyludnione zupełnie centrum Iłownicy było teraz w naszym władaniu.
Kręcący się sporadycznie tutaj ruscy, z naszą obecnością wnet się
oswoili. Nie pytali, co tu robimy, chętnie natomiast z nami pogadali
i częstowali tym, co posiadali do jedzenia. Nawet do rozmowy byli
skorzy ci, co ledwo po zmianie przybyli z okopów. Gadaliśmy
w "języku", który pojmowały chyba obie strony. Odnieśliśmy wrażenie,
że cieszą się z naszej obecności. Niekiedy zaczepni i agresywni,
skłonni również chwilami do zabaw i żartów zachowywali się prawie
jak wszyscy chłopcy, zapominając przez chwilę o tym, że są już
dorośli i po co tutaj są. Nawet jeden z nich, może w przypływie
litości, zdradził nam gdzie znajduje się wspomniana piwnica i
schowane w niej ziemniaki ("kartoszki"). Naszego Rosjanina ze
wzgórza nigdy już potem nie spotkaliśmy i nie ujrzeliśmy wśród nich.
Na odchodne żegnali nas lekkim poszturchiwaniem, jakby zaznaczali
tym gestem byśmy więcej nie wracali tutaj i długo potem za nami
patrzyli, nim zniknęliśmy im z oczu. Może drżeli z obawy czy uda nam
się przejść cało przez czekający jeszcze przed nami, odsłonięty i
ostrzeliwany z artylerii teren przy granicy z Landekiem?
Z mielonej mąki pszenicznej na żarnach matka co rano i na
kolację gotowała krupicę- potrawę w kolorze i konsystencji g.wna,
o smaku mdłym, okraszonym na dodatek piaskiem wyczuwanym zębami.
Piasek, jako naturalny produkt wykruszania się obracających kamieni
żaren, dostał się do mąki podczas mielenia zboża. Smakował nam
natomiast chleb- może dlatego że było go mało- wypiekany z mąki z
domieszką fasoli.
Mijały dni. Dnia przybywało coraz więcej. Już trawa poczęła
zielenieć, a w powietrzu czuć było wiosnę.
W tamtym miejscu nadal codziennie trwały "ćwiczenia" strzeleckie.
Może to było w połowie kwietnia, gdy już z rana zbliżał się od
Czechowic konwój. Odchodząc od ruska naprawiającego przy domu
skradziony rower, wybiegłem na drogę by z bliska przyjrzeć się, gdy
będzie mnie mijał. Pierwszy wyłonił się wolno jadący łazik z
kilkoma siedzącymi w nim wojskowymi, ubranymi już w letnie mundury
i z założonymi furażerkami na głowach. Tuż za nimi poruszała się
ciężarówka obciągnięta brezentem. Po minięciu mnie zobaczyłem z
odsłoniętego jej tyłu, że była wypchana stojącymi w niej ludźmi.
Byli to mężczyźni, niektórzy bardzo zmizerowani. Zauważyłem, że ci
widoczni, co stali w pierwszym szeregu od burty, mieli wyciągnięte
ze spodni koszule, częściowo rozpięte i potargane. Ten najwyższy, z
bujną i rozczochraną czupryną, poruszał ustami, jakby chciał coś
powiedzieć, więc pobiegłem za samochodem machając równocześnie
ręką do niego. Twarz jego, przyróżowiona i przekrzywiona,
naznaczona była cierpieniem. Stanąłem, nie przestając dalej
rozpaczliwie wymachiwać. Oni nawet nie drgnęli, nie wyciągnęli do
mnie dłoni, jakby byli wszyscy skrępowani czymś, przyspawani do
podłogi pojazdu. Ciężarówka powoli oddalała się, a oni nadal tak
trwali nieporuszeni, prawie już martwi- żadnego gestu i ruchu,
tylko te ich oczy, we mnie wlepione, blaskiem swoim dawały znać, że
one w nich żyją i widzą mnie. Podjechał do mnie z boku motocykl.
Zostałem przez jednego z ruskich, jadących nim, zepchnięty lufą
pepechy na pobocze. Rusek majstrujący przy rowerze podbiegł szybko
do mnie i przyprowadził z powrotem pod dom. Rozpłakałem się.
Zrozumiałem wszystko. -Nie becz, to tylko banda i hołota*-
powiedział w swoim języku rusek.

[Gość: ad]

Byłem tam.
Ostatnie kwietniowe dni niekiedy są najpiękniejszymi w roku-
kwiecia świeżego już co niemiara na łąkach i w ogrodach, a moc ich
zapachów o zawrót głowy przyprawia.
Po pełnym wrażeń i uroków niedzielnego dopołudniowego dnia
spędzonego na polu, pobyliśmy na dłużej w izbie. Jeszcze czkawka po
spożytym na łące szczawiu nas nie opuszczała, gdy siedzący za stołem
kuchennym i przyglądający się nam rusek z opaską na ramieniu, który
był częstym gościem z ”stamtąd”, niespodziewanie zaproponował , że
mnie i małego Śmieję zabierze i zaprowadzi do swojego komendanta po
mleko, które ma on przywieźć podobno z Zabrzegu. Zabraliśmy garnek
i poszliśmy z nim. Pełni obaw doszliśmy do tego miejsca, gdzie
zatrzymywały się konwojowane ciężarówki. We wnęce lasu ukazał nam
się okazały dom z czerwonej cegły a za nim murowana oboro-stodoła.
Tuż obok, w głąb lasu, biegła droga, połączona z naszą,
czechowicką. Podeszliśmy pod sam dom i zatrzymaliśmy się przy
sadzawce, usytuowanej pomiędzy stodołą a domem. Rusek powstrzymał
nas przed pójściem dalej i sam wszedł do domu. Po chwili wyszedł z
niego z drugim wojskowym, głośno z nim się sprzeczając. Nie wiadomo
skąd, wyległo więcej ruskich na plac przed domem. Patrzyli na nas,
gestykulowali mocno rękami i mówili naprędce coś do siebie. Ci dwaj
podeszli do nas. Ten, co nas przyprowadził tutaj, powiedział, że
komendanta jeszcze nie ma i mamy czekać dalej przy sadzawce.
Odeszli obaj na dłużej, zniknęli również szybko- jak przybyli-
inni z placu.
Ze środka sadzawki wyłaniały się młode pędy sitowia, a z brzegu
wskakiwały do niej żabki. Potem na w pól zanurzone we wodzie
puszczały do nas "oczka". Nagle doszedł do nas rusek , ten sam, co
sprzeczał się z tym, co nas tutaj przyprowadził po mleko. Dał
małemu Śmieji do ręki granat, podobny do tych , które znajdowały
się w otwartej skrzyni zbitej z desek, jeszcze do niedawna
pozostawionej na gumnie w stodole - tuż obok naszego domu stojącej-
nim rusci wynieśli ją gdzieś na zewnątrz po incydencie, którego
sprawcą był mój brat. Ale to już inna historia. -Bawcie się i nie
odchodźcie stąd nigdzie- powiedział, a potem szybko odszedł. Granat
był w kształcie większego jaja, karbowany, z wystającym czopem, z
którego środka sterczało z boku okrągłe koluszko. Miałem już
wcześniej okazję przeżyć jego rozdzierający huk i zobaczyć
niszczycielską moc. Zabrałem go z ręki Śmieji i trzymałem kurczowo w
złożonych dłoniach tak długo, dopóki nie pojawił się rusek "od
mleka" i nie wyrwał mi go z rąk, i zaraz nie wrzucił do sadzawki. Na
jej lustrze, w miejscu jego upadku, pojawiły się rozchodzące od
środka krągłe pierścienie, a po chwili pojedyncze bąbelki,
wyskakujące na powierzchnię wody. Potem wprowadził nas do domu, do
pustej izby, zamykając ją od zewnątrz na klucz.
Czas nam bardzo się dłużył. Zaczęliśmy dobijać się do drzwi. Bez
skutku. Mały Smieja popadł w płacz, ale mnie też nie było wesoło.
Dlaczego nie możemy czekać na polu lub powrócić bez mleka do domu,
dlaczego... ? Śmieja zasnął wreszcie na krześle. Zacząłem pojmować
grozę naszego położenia. Ten zakaz zbliżania się tutaj miał wielkie
znaczenie.
Upłynęło może kilka godzin, bo na polu już zmrok zapadał, gdy
zazgrzytał nagle klucz i otwarły się drzwi. Wszedł obcy nam rusek.
Wyszliśmy z nim do sieni, a potem wepchnął nas do izby z
naprzeciwka, w której za długim stołem siedziało kilku ruskich.
Usiedliśmy- bez cienia wątpliwości naprzeciw samego komendanta.
Wyglądał całkiem sympatycznie: twarz gładka, ogolona, ciemne włosy.
W czarnym kubraku i wystającą spod niego jasną koszulą, bez bluzy
żołnierskiej, był niepodobny do pozostałych wojskowych. Dużo
gadał. Uśmiechał się. Na zadane pytania odpowiadałem ja, nie
dopuszczając świadomie do odpowiedzi małego Śmieję. Wiedziałem już
co się tutaj święci. Pytał szczegółowo, po co tu przyszliśmy, z kim,
co tu robiliśmy, co widzieliśmy. "Egzamin", widać, wypadł
pomyślnie, gdyż po krótkiej naradzie ruskich przy stole otrzymaliśmy
wniesione w garnku upragnione mleko. Odprowadził nas, aż do samego
domu, nieznany nam wcześniej z widzenia rusek. W domu byli całym
zajściem wszyscy ogromnie poruszeni, nawet „nasi” ruscy. Z oczu
matek naszych płynęły łzy. Tym razem były to łzy szczęścia.
Z początkiem maja wojenne działania ustały. Z Ligoty
wyprowadziliśmy się 11 maja, jak to podkreślał cały czas długo po
wojnie wujek Staszek ,brat mamy, który nas tam odnalazł i pomógł
stamtąd się
wydostać.

[Gość: ad]

***

Gorącego lata 1999 roku przebywałem przez kilka dni w domu
matki w Roztropicach. Niedzielnego popołudnia siedziałem za stołem
w ogrodzie razem z Olkiem, moim siostrzeńcem , który wprowadził
się wraz z rodziną do tego domu . Mama moja już nie żyła od kilku
lat. Olek zamieszkując w nim poczynił wiele robót, żeby go ocieplić
i upiększyć. Z ogrodu wyłaniał się widok na Beskidy , a po
przeciwnej stronie, tam daleko w dół, za lasem, dostrzec można było
taflę Jeziora Goczałkowickiego. Znacznie bliżej od niego, tuż na
dole leży Iłownica , błyszcząca pod wieczór lustrami stawów, od
których odbijały się promienie gorejącego barwą czerwoną
zachodzącego słońca, widocznych z drogi gdy powracałem wczoraj na
rowerze po odwiedzinach u mojej siostry w Rudzicy. Dom matki stoi
na najwyższym wzniesieniu kępy roztropickiej. Od niego, może 100
metrów dalej, zaczyna się nagły spadek terenu schodzący do poziomu
kilkaset metrów niżej. Potem początek ma rozległa równina ciągnąca
się aż po sam horyzont. Jak na dłoni można było stąd zobaczyć przy
użyciu lornetki wszystkie miejsca, w których rozgrywały się
opisane wydarzenia na przełomie zimy i wiosny 1945 roku.
Powróciłem w rozmowie z nim do tamtych czasów przedstawiając
historię naszych wojennych przeżyć. Olek wyszedł z propozycją, żeby
pojechać tam jego "maluchem". Może znajdziemy ten dom pod lasem w
Ligocie? Pojechaliśmy razem z jego 6-letnim synem Darkiem i
trafiliśmy bez większych trudności w to miejsce. Od krzyżówki w
Landeku- przy której stoi odnowiona kapliczka z krzyżem i wyrytym na
nim napisem: "W podziękowaniu za 50 lat pokoju, Cesarzowi
naszemu..." - skręciliśmy na Bronów, a potem wjechaliśmy na dróżkę
wyasfaltowaną, w moim przekonaniu tą samą co wtedy, tylko
nieutwardzoną, gdy wielokrotnie w czasie wojny przechodziliśmy nią
po żywność do Iłownicy. Dojechaliśmy na miejsce, pod dom, który
wtedy, po wielu dniach tułaczki przy linii frontu, dał nam
schronienie. Chałupa już prawie dwuwiekowa, jeszcze fragmentami
stercząca, teraz była w rozbiórce. Drogą wyasfaltowaną biegnącą pod
samym lasem dojechaliśmy do tego miejsca. Nic się nie zmieniło-
ta sama wnęka w lesie i nie zmieniony dom oraz stodoła. Tylko
sadzawka jakby mniejsza była. Teraz droga wiodąca od niego w
kierunku Czechowic miała nazwę- Pszczelarska, a numer burzonej
chałupy 17. Również droga na Zabrzeg, szersza i wyżwirowana,
wchodziła- jak dawniej- w las w tym samym miejscu.
Podeszliśmy tam, pod sam dom i zaczęliśmy rozmawiać z
kobietą , która wyszła z niego do nas . Powiedziała, że to jest
dawna, z czasów przedwojennych leśniczówka, i że mieszka tutaj od
1968 roku. Pokręciliśmy się jeszcze trochę po terenie. Większą
część zagrody leśniczówki otaczał okazały, gęsty las. Jego smukłe
sosny pięły się wysoko ku niebu. W ich konarach zawisła cisza- nie
poruszyła się żadna gałązka, nie zakwilił ptak.
Wyruszyliśmy w drogę powrotną, tym razem przez Iłownicę.

Powoli słońce chyliło się ku zachodowi. Dotarliśmy do domu w
Roztropicach w chwili, gdy ono chowało się za horyzontem.

Już bez obciążeń psychicznych i uspokojony całkowicie,
wyciszony i zamyślony, usiadłem potem na ławce w ogrodzie,
pozostając w zgodzie z sumienia nakazem o konieczności spełnienia
obowiązku wobec osób skrzywdzonych przez wojnę, zabitych i
zaginionych bez śladu - dziś po latach przeze mnie uczynionym- i
także w przekonaniu, że z tamtych czasów ponura tajemnica
leśniczówki nie zaginie.
Nie mnie oceniać zamiary Stwórcy, który w przypływie swojej
łaskawości, mimo staranie zaplanowanej nikczemności
przez "wyzwolicieli" i chronionej tajemnicy, pozwolił aby prawda
wyszła na światło dzienne, wybierając dziecko na świadka wydarzeń w
tym c z a s i e i m i e j s c u i obdarzając go nadzwyczajną
pamięcią do kodowania obrazów i zdarzeń , by potem po latach mógł
bez zniekształceń je odtworzyć, właściwie ocenić i przekazać.

*Tak - w ich mniemaniu "Nie nada bliejać, eta tolka banda i
swołocz". Zwrot rosyski zapamiętany na całe życie przeze mnie,
poza " Bić wraga do jewo pałnowo unicztożienia"- napisu
wysmarowanego czarną farbą na murach pierścieckiej szkoły i
straszącego swoim widokiem jeszcze przez długie lata po wojnie.

Partyzanci..

[Gość: Wacek]

Nie wiem jak bylo na Westerplatte bo z nikim nie rozmawialem kto byl tam w
czasie dzialan wojennych w 1939 roku. Natomiast znam fakty bylych partyzantow z
okregu Radomsko AK, AL, NSZ z opowiadan swiadkow i samych partyzantow.
Pijanstwo, zlodzejstwo i chamstwo w wykonaniu partyzantow to rzecz byla normalna
w wielu wypadkach w potyczkach z niemcami "lesni" byli kompletnie pijani. W
pijanych zaplanowanych akcjach przeciwko niemcom tak sie zdarzalo ze gineli
zwykli chopi bo brano ich za Niemcow w pijanym zwidzie a Niemcow nie bylo. Te
fakty sa skrywane do dzis.Zoldzejstwo odbywalo sie nocami i ogolacono wiejska
ludnosc z ubran szczegolnie ladnych butow bylo rzecza normalna przez lesnych.
Nikt nic nie mowi wiele lat niektorzy pseldo partyzanci zyja do dzis
i walcza o pominiki. Starzy ludzie pelni bulu i goryczy mowia "po cichu" o
wyczynach tych partyzantow. Takze ze ktos sikal na obraz i zolnierze biegali
nago bo byli pijani nie zrobilo na mnie zadnego wrazenia bo podobne historie
slyszlame od dziecka jak wygladala naprawde wojna.

[Gość: kibic ŁKS-Żydzew]

Powtarzasz kłamstwa wyssane z palca. Być może z obrzezanego
palca.

[drojb]

w zaniku, kibolku-kretynku. Idź pokop piłkę, bo do niczego innego się nie
nadajesz, dziubdziusiu brzuchaty

[drojb]

bo one łaziły po partyzantach, więc jakaś się mogła zaplątać? Ewolucyjnie
bliższy jesteś robalom - ze względu na ilość zwojów mózgowych i koncept
"robakowaty".
Idź, pobabraj sobie w ziemi, robaczku

[Gość: kibic ŁKS-Żydzew]

Nie widziałem twojego protestu. Ale okazałeś wrażliwość
na kpinę z żydowszczyzny.
Tolerancja wybiórcza? Czy tolerancja inaczej?

[Gość: Domestos]

Wacek, taki duży ty jesteś a taki głupi. Twój opis pasuje jak ulał
do formacji zwanych "AL" i "GL" - a to była prawie partyzantka.
Prawie czyni wielką różnicę !

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: VETRO]

Taa jak zwykle odrobina prawdy boli, co polaczki? Moj dziadek walczył na
Westerplatte i sporo opowiadał jak to było. I latanie na golasa się zgadza i
zachlanie Sucharskiego też. Nic nowego. Dezercje też były, bo wielu ludzi
miało rodziny w gdańsku, częst niemieckie. Taka prawda, ale my musimy żyć
tylko mitem. Może zróbcie film jak to żołnierze z Westerplatte niczym husaria
uderzają na oddziały Rzeszy? na konikach, z piórami?
Kretynizm. kiedy w końcu będziemy potrafili rozliczyć się z mitami narodowymi?
Czy świadomośc, że żołnierze na Westerplatte (tak mój dziadek też!), pili,
srali ze strachu, myśleli o kapitulacji, jakoś przekreśla ich odwagę i
bohaterski opór?

[Gość: Wacek]

Vetro zgadzam sie czytaj:
Nie wiem jak bylo na Westerplatte bo z nikim nie rozmawialem kto byl
tam w
czasie dzialan wojennych w 1939 roku. Natomiast znam fakty bylych
partyzantow z
okregu Radomsko AK, AL, NSZ z opowiadan swiadkow i samych
partyzantow.
Pijanstwo, zlodzejstwo i chamstwo w wykonaniu partyzantow to rzecz
byla normalna
w wielu wypadkach w potyczkach z niemcami "lesni" byli kompletnie
pijani. W
pijanych zaplanowanych akcjach przeciwko niemcom tak sie zdarzalo ze
gineli
zwykli chopi bo brano ich za Niemcow w pijanym zwidzie a Niemcow nie
bylo. Te
fakty sa skrywane do dzis.Zoldzejstwo odbywalo sie nocami i
ogolacono wiejska
ludnosc z ubran szczegolnie ladnych butow bylo rzecza normalna przez
lesnych.
Nikt nic nie mowi wiele lat niektorzy pseldo partyzanci zyja do dzis
i walcza o pominiki. Starzy ludzie pelni bulu i goryczy mowia "po
cichu" o
wyczynach tych partyzantow. Takze ze ktos sikal na obraz i zolnierze
biegali
nago bo byli pijani nie zrobilo na mnie zadnego wrazenia bo podobne
historie
slyszlame od dziecka jak wygladala naprawde wojna.

[Gość: Domestos]

Chyba twoj dziadek był oficerem Abwehry a nie artylerzystą na
Schleswig-Holsteinie skoro wiedział o rodzinach w Gdańsku ! Hehehe...
Niemal wszyscy obrońcy Westerplatte pochodzili z Grn. Śląska i Kielc
i byli celowo wyselekcjonowani ze swoich jednostek, głupi
prowokatorze !

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: żołnierz]

To skandal, że dopuszcza się wyprodukowanie takiego filmu.Polskie
kino osiągneło dno.Linde biorą tam gdzie są wulgaryzmy do niczego
innego się nie nadaje, pewnie znowu będzie z jego ust na filmie
leciał potok prZekleństw.

chyba pan Chochlew zapatrzył się

[adam_143]

na "czas apokalipsy" i "pluton". Ale to chyba złe zapatrzenie.

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: krzysiek]

www.pleograf.pl/index2.php?id=kontakt
może tam napiszemy tak kilka razy w tygodniu albo częciej

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: nikt]

Zniszczmy wszystkich, nikt nie ma być bohaterem. nam nie trzeba bohaterów
tylko pieniędzy na życie i na zachcianki. To że Sucharski był w konflikcie z
innymi oficerami jest wiadome, ale żeby pokazywać aż takie bzdury. Do czego to
prowadzi, naród bez historii powoli lecz nieubłaganie przestaje być narodem,
staje się kupą ludzi która nic o sobie nie wie. U nas już ten proces się zaczął.

Polscy aktorzy nie chą Grać w Westersrace!!!!!!!!!

[Gość: leo]

Niech Sucharskiego zagra jakiś Niemiec, zresztą pozostałych
Westerplatczyków też. Nie wyobrażam sobie żeby jakiś porządny polski
aktor chciał zagrać w tej szmirze.

Chinczycy zgodzili sie zagrac za pol ceny!

[Gość: Re Ji Ser]

[drojb]

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: oburzony]

Hańba i skandal !!
Pierwszy raz słyszę o tym "wybitnym" "artyście" - złowrogo brzmiące
dla mnie rosyjskie nazwisko ma właśnie zaistnieć wywołując tanią
sensację.
Gdzie ten geniusz historyczny się wychował i jakich wartości
patriotycznych go nauczyli ?
Jakim prawem śmie podważać pamięć i zasługi bohaterów, którzy
walczyli i ginęli za Ojczyznę ?
Bluźnierstwo !!
Za coś takiego powinni odbierać obywatelstwo.
3,5 mln dofinasowania ? Czy nie mamy w naszym kraju prawdziwych
potrzeb ? Protestuję jako podatnik marnotrastwu moich pieniędzy.

Panie "artysto": płacz i proś o przebaczenie pod ich pomnikiem!!!

Po Grossie i jego Jedwabnym...

[bydlo_prof_wb]

po Cichym i jego wersji Powstania Warszawskiego, po wersji zbrodni w Katyniu
odkrywcza wersja obrony Westerplatte też nam nie będzie wcale straszna. Dawaj
skorjeje..
__________

Michnik jest manipulatorem. To człowiek złej woli, kłamca, oszust
intelektualny (Zbigniew Herbert)

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: Jotem]

Czy u nas wolność to możliwość używania na obscenicznym tekście albo
takich że scenach.? Czy to ma lepiej oddać klimat tamtych czasów ?
No bo taki recenzent jak A.Grabowski to lubuje się w graniu
rozmemłanych i oblagrowatych osobników. A skądże to taki nowy talent
scenariuszowo reżyserski niejaki Chochlew ? Plujmy na własną
historię!

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: wolny]

malo wstydu i obciachu wokol rzadu to jeszcze jakis dupek chce zrobic film
niprawdy nie dac ani grosza frajerowi

Prosto do izby(wytrzezwien)czworkami szli....!

[Gość: Broniewski]

Plugastwo przenoszone na heroicznych obrońców

[Gość: FIST]

Ojczyzny w wykonaniu obrzydliwców budzi mój niesmak .
Oczywiscie zdaje sobie sprawe iz większośc wpisów to dzieła wiadomej mniejszosci
ale zapewniam iż sa także pojedyncze przypadki porąbusów -
z pochodzenia Polaków ,którzy to ochoczo podchwytują .
Tak czy inaczej oszczercy zasługuja tylko na jedno !

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: Polak]

Najbardziej smutne jest to, ze cała ta dyskusja jest już spóźniona.
Film i tak pójdzie, dostanie dotację bo ma "papiery", będzie miał
duża frekwencję, bo właśnie zaczęła się jego promocja.
Oglądalność poprawią tacy jak my, bo będziemy chcieli oglądnąć to
g...o, aby mieć obiektywny osąd.
Ktokolwiek to wykreował, osiągnął cel.

Widziałem Chochlewa w wiadomościach TVP1: Żyd.

[Gość: kibic ŁKS-Żydzew]

Chałat plugawy, zmierzwione długie kręcone włosiska,
skrzyżowanie Żyda z chlewem widziałem z bliska.

[drojb]

[Gość: kibic ŁKS-Żydzew]

czy chcesz tego nad Wisłą ?????!!!!!!!

[pudzianpolskagora]

www.youtube.com/watch?v=1FSeflX6QGo&feature=related

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: Balrogg]

Dlaczego polskim Żydom tak zależy na tym, żeby Polacy nie mieli niczego, z czego możnaby być dumnym? Dlaczego w filmie "Pianista" nie było scen z latającymi na golasa pijanymi Żydami? To że pan Chochlew ma chlew w nazwisku nie daje mu prawa by brukać legendę i prawdziwych bohaterów, którym nie dorasta do pięt. Czy tego filmu nie może wyreżyserować polski reżyser?

[Gość: kibic ŁKS-Żydzew]

To z nadania Stalina Żydzi w Polsce otrzymali taką mocną
pozycję. To jest skutek 60 lat rządów żydokomuny.
Polską elitę tępił Stalin przy pomocy żydowskiego UB
i jednoczesnie wsadzał Żydów na najwyższe stanowiska.
Znana jest teza Stalina: "W Polsce najlepszymi komunistami
będą żydzi". I powstała ta tragiczna w skutkach piramida,
Żyd ciągnął Żyda i sadzał na dobrze opłacane stanowiska,
Polakom dawano niewiele szans.
Tak powstało Towarzycho żydowskie w filmie, kulturze, finansach.
Rak niszczący organizm Polski.

[drojb]

[Gość: obywatel]

I wytępił tak skutecznie że pozostały takie zdegenerowane bydlaki jak ty.Weż się
palnij w łeb to dołączysz do swojego wujka Adolfa.

[Gość: Johann]

Cholewka, ktory to zagraniczny duren tak smial powiedziec? Jestem
gotow wplacic na konto bankowe dla sfinansowania tego filmu spora
sume € , inni pewnie tez.Trzeba wyrywac po jednym te zeby polskiego
nacjonalizmu.Na bohaterstwo narodowe trzeba sobie autentychnie
zapracowac.Bez kantow, bez polskich kantow.

[Gość: kibic ŁKS-Żydzew]

Krytki się nie boimy. Nie pozwolimy fałszować, szkalować
zakłamywać i kraść polskiej historii.
Powstało już trochę szkalujących filmów wytworzonych przez
żydowskich łgarzy i za ich pieniądze, może być wyprodukowany
jeszcze jeden za pieniądze twoje i twoich rodaków.

Hochlew - szczytowy chlew

[Gość: ad]

Komu ten film potrzebny?

"Każdy ma w życiu swoje Westerplatte"- to słowa JPII. Wyrazają stan
uczuć ludzi znajdujących się w sytuacji beznadziejnej, stojących
przed wyborem działań. Każde ich dzialanie do katastrofy może
doprowadzić. Jakiś dupek chce z Termopili polskiej zrobić
pośmiewisko. Będzie kręcił film dla widzów polskich, za nasze
pieniądze. Jakiś Hochlew ( znamienity chlew) zabiera się
za "dzieło" . Glos wspierający udzielają tzw. filmowcy na czele z
lewuską -szefową Instytutu ( kiepski absolwet po kiepskiej WSE w
Krakowie). Tym razem , koszerni , to nie przejdzie.

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: obserwator]

A czemu niby ma nie przejść?
Że wojsko niby nie pije albo nie piło?
Bo kilkudziesięciu zebranych chłopów rozmawia ze sobą o miłości do Ojczyzny?
Pili, klęli, szczali i walili konia - bo takie jest życie.
I wcale nie kwestionuję tego, że walczyli i że dziś można uznać ich za bohaterów.

[Gość: Johann]

Kazdy ich( westerplatczykow ) moze uznac , za kogo uwaza.Problem w
tym , zeby nie kneblowac wolnosci artysty.Juz tutaj ta dyskusja
pokazuje , ile nienawisci drzemie wsrod WIEKSZOSCI interlokutorow
tego forum. To przeraza , ta twarz zlego bydlecia pokazywana
tutaj.Oni byliby gotowi podgryzac myslacych inaczej.Czy w innych
narodach jest tez taki duzych odsetek zbydleconych? Watpie.Gość
portalu: obserwator napisał(a):

> A czemu niby ma nie przejść?
> Że wojsko niby nie pije albo nie piło?
> Bo kilkudziesięciu zebranych chłopów rozmawia ze sobą o miłości do
Ojczyzny?
> Pili, klęli, szczali i walili konia - bo takie jest życie.
> I wcale nie kwestionuję tego, że walczyli i że dziś można uznać
ich za bohateró
> w.

[Gość: ad]

"Podziwiaj i twórz piękno, czyń dobro, bądź użyteczny, miłuj
prawdę- nakazy, których urzeczywistnianie w czynie, osobowość
człowieka w znaczeniu pozytywnym kreują. Osobowość- cóż to takiego?
To zespół łącznie występujących dyspozycji psychicznych i cech
zachowań-wyróżnik osoby, odzwierciedlający jego wewnętrzny,
autonomiczny system sterowania, który dostosuje i sprzęga myśli ,
uczucia i zachowania w ujęciu interakcyjnym wobec otoczenia i siebie
oraz charakteryzujący się określoną dynamiką przebiegu w czasie.
Uzewnętrznia się ona w takich obszarach funkcjonowania i działania
człowieka jak jego samoświadomość, światopogląd, projekcja życia,
lokacja w społeczeństwie, aksjomatyka".
To fragment z mojego blogu, zbieżny z poruszaną tematyką i Pana
wypowiedzią- bezmyślną ,głupawą. Polecam zadać sobie trochę trudu i
przeczytać w całości wpis w komentarzach pt. "Wojna a dzieci".
Pojmie Pan,że każdy opór wobec wroga ma sens, a na jgo podjęcie ma
wpływ wychowanie, literatura,sztuka. Z pana wypowiedzi wypływa
postawa dekadencka, prostacka. Ale to już Pana sprawa . tylko niech
pozostanie prywatną,nie do rozpowszechniania.

[Gość: Johann]

Panie ad, z uwaga przeczytalem pana wpis, nie pan bedzie pewny , ze
go dobrze i w calosci zrozumialem. Z przykroscia musze jednak
stwierdzic , ze pan tu i teraz bredzi. Wytlumaczeniem tego stanu
moze byc jedynie , ze dolaczyl pan stanem zamroczenia alkoholowego
do zalogi tej wojskowej skladnicy.PANA BLOGU NIE PRZECZYTAM; CO
KAZDY NORMALNY CZLOWIEK TUTAJ PEWNIE ZROZUMIE.

[Gość: ad]

1. Moja wypowiedź odnosiła się do tekstu autorstwa "obserwatora", a
nie Pana.
@. Był Pan świadkiem chlania na placówce?
- jeśli nie, nie pomawiaj i nie rozpowszechniaj, tym bardziej, że
nawet żadne żródła historyczne tego zdarzenia nie podają.
3. Pana wypowiedź, grubiańska nie wymaga komentarza- z kurduplami i
pantofelkami się nie dyskutuje.

[Gość: Domestos]

Szanowny Panie ad ! Dyskutowanie z Głupotą legitymizuje Głupotę.
Proszę zatem nie podejmować polemik z polskojęzycznymi ! Jest nas,
Polaków, znacznie więcej niż się wydaje tym młodocianym dresom z
mózgami wyżartymi przez amfetaminę. My to czytamy. I myślimy po po
POLSKU ;-) Proszę po prostu pisać swoje. Pozdrawiam !

[Gość: Gustaw]

Niestety... Wielu wychodzi z założenia, że gdy będziesz rzucał błotem, coś się
przylepi... Tak jak niejaki "johann"... Przykre.
Panie Ad - nie ma co dyskutować z głupimi...

A może pokazać latrynę na Westerplatte?

[Gość: tubbis]

Była latryna na Westerplatte? Była nie jedna. Srali żołnierze? Srali na pewno.
Dlaczego nie pokazać efektownego "close-up" z rozwierającej się dupy i
spadającego gówna? Jakież to byłoby nowatorskie! A potem pokazać strukturę gówna
w Technicolorze.

[Gość: obywatel]

Na całym świecie ludzie szczają srają piją i walą konia.Tylko naród polski
pochodzi od aniołów.Rozmnaża się przez pączkowanie a w ubikacji zamiast sr..
myśli o dobru ojczyzny.I wypraszam sobie insynuacje że może być inaczej.

[Gość: kibic ŁKS-Żydzew]

To zrobi wrażenie latryny na telewidzach.

[Gość: mz]

A może w końcu przestaniesz pokazywać jakim jesteś debilem?

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: artur]

dzadek jednego z przedmowcow byl podobno na westeplatte i podobno robil to co chce pokazac pan chochlew. mam pytanie kto to byl.napisac tak moze kazdy.a do polakow per polaczki zwracali sie nazisci isowieci.amoze byl po drugiej stronie i nauczyl na kursach wnusia po polsku.ja jestem pragmatykiem i chce zobaczyc dowody na to.zeby niepotrzebnie nie bic piany dodam tylko ze panstwo polskie w imieniu w wiekszosci niezyjacych westerplattczykow powinno wytoczyc proces autorom tego paszkwila ijezeli nie maja dowodow to niech ida z torbami.a rzekomy wnusiu jak nie szanuje tego narodu to do pani steibach niech sie uda

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: atam]

Gdyby biegali nago nawaleni to jakby bronili się przez 7 dni??!! A dezerterzy
gdzie mieli według pana Chochlewy dezerterować? Do piwnic? Pan Cholewa chyba
nigdy nie był na Westerplatte. Za taki scenariusz (o ile to prawda co się w
prasie wypisuje) powinna być kara za przekłamania historyczne tak jak jest za
kłamstwo oświęcimskie. Gdyby panowało tam rozpasanie to Niemcy weszliby tam
już pierwszego dnia wojny.

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: obserwator]

pinane westerplatte przejdzie....Strach Grossa przeszedł,parady
pederastów i lisbijek przechodzą ,a co na to szanowny
kler?...pochowali mordy w piach,obłudnicy,Polacy narodek
tolerancyjny...wszystko przejdzie

Pijane Westerplatte nie przejdzie

[Gość: Patriota]

Znając prawdziwą historię Polski doskonale wiemy o bohaterskiej obronie naszej
Ojczyzny w 1939r. Westerplatte było jednym z głównych punktów obrony. Załoga
Westerplatte broniła się 7 dni przy ogromnej przewadze wroga i na pewno nie
przetrwaliby tak długo w sytuacji jaką próbuje przedstawić Chochlew w
skandalicznym i kłamliwym filmie. To jest dowodem nie prawdy u Chochlewa.
Warto jeszcze nadmienić że w 1939r. w skali całej Polski przewaga najeźdźcy
hitlerowskiego była bardzo duża..mimo to Polska broniła się ponad
miesiąc..nawet wygrywając w pojedynczych potyczkach[bitwa pancerna pod Nowym
Wiśniczem - dow. płk. S. Maczek]. Natomiast Francja była lepiej przygotowana
do wojny, a skapitulowała w dwa tygodnie. To chyba Francuzi wszyscy byli
kompletnie pijani. Panie Chochlew.. może lepiej zajmie się pan filmami
sience-fiction.. panie Pawle Chochlew jeśli jest pan Polakiem, nie szargaj pan
dobrego imienia Polski i jej bohaterów..jeszcze mając czelność skamleć o
dofinansowanie.