Co robić??????

[anula9910]

Dziewczyny ratujcie bo nie wytrzymam. Moja własna matka twierdzi ze jestem złą
matką dla swoich dzieci i nie potrafię się nimi zajmować bo m.in.:
- nie usypiam ich przed snem
- nie lecę wziąć na ręce przy pierwszym lepszym „kwiknięciu”
- robiłam im krzywdę ponieważ dawałam im mleko z butelek Aventu a jej zdaniem
z niego za szybko leci mleko (to były początki)
- nie chcę ich usypiać na rękach w trakcie dnia
- nie przytulam chociaż przytulam
i wiele, wiele innych spraw
Jestem nienormalna, wariuję przy dzieciach i powinnam mieć pieski do
tresowania zamiast dzieci – opinia mojej matki. NIESTETY mieszkamy razem.
Może ktoś chce super zdrowe, mądre i piękne dzieci oddam w bardzo dobre ręce
bo ja się nie nadaję na matkę.

[zeb1]

To przykre, ze własna matka tak mowi. Nie przejmuj sie ja robie to samo, oprócz
mleka z Aventu) I nie czuje sie zła matką, chociaz na początku nie wszystkim
to sie podobało. Od samego początku wprowadzilismy pewne zasady, których
prrzestrzegamy do teraz. Wiem, ze łatwo powiedziec, ale nie przejmuj sie, ja
jestem przekonana, ze robie słusznie a moje dzieci sa przytulane tak często jak
tylko moge i dostają duzo miłosci.

Pozdrawiam, aneta i trio

[mama_blizniakow]

Głowa do góry-to wkońcu Twoje dzieci a nie Twojej mamy i powiedz jej o tym
delikatnie
Ja również robiłam /nie robiłam to co Ty i dzięki temu miałam/mam chwilę dla
siebie.
Słuchaj tego co podpowiadfa Ci serce i rozum-napewno nie zrobisz im w ten
sposób krzywdy
Pozdrawiam

[neomia]

Anula, zdystansuj się od wypowiedzi matki!trudne, ale się sprawdza....
U mnie jest podobnie - zła matka, a babcia najlepiej wie, robi etc....Monopol
na wiedzę ma bacia....
Nasze życie, nasze dzieci, krzywdy im nie robimy.
czy twoje maluchy są radosne, usmiechnięte?
Są!!!! to chyba nie są krzywdzone.
Potrafisz się nimi zajmować, jesteś najlepszą mamą dla swoich dzieci!!!!

[abelha]

Widzisz ja tak mialam z tesciowa. Do roku malych wszystko bylo nie tak jak
powinno. Ja sie kompletnie nie przejmowalam, zawsze wysluchalam, usmiechnelam
sie, podziekowalam za rady... i robilam swoje (byla to rada mojego meza). Po
jakims czasie zauwazyla, ze ja olewam i zaczela ustawiac opiekunke kiedy ja
bylam w pracy. Po roku skapitulowala i stwierdzila, ze wszyscy mamy ja gdzies i
mozemy robic co chcemy))

[gacek39]

Robię dokładnie to samo co ty, tylko butelki mam inne. Moja mama bardzo mi
pomaga, ale zdarzało sie na początku,że próbowała mnie tresować i udzielać
świetnych rad. Ja byłam złą matką bo nie dawałam dzieciom jeść - wg mojej mamy.
Ignorowałam jej uwagi dla swiętego spokoju, aż kiedyś nie wytrzymałam i ostro
zareagowałam. Od tego czasu nie słyszę już krytyki mojego matkowania. Czasami
mama coś tam na mnie narzeka do mojej siostry, ale nie zamierzam sie tym
przejmować i tobie też to radzę. I absolutnie nie dać się steroryzowzć mamie,
bo im dalej tym trudniej. Szkoda tylko,że mieszkacie razem, to bardzo utrudnia
wzajemne relacje. Pozdrawiam

[grzalka]

Anula- robić swoje. I nie denerwować sie, to ostatnia rzecz potrzebna mamie
bliźniaków

[muzyczka6]

Anula, jestes swietną matką!! Wszystkie metody jakie stosujesz popieram i
stosuję sama w praktyce. Dzięki temu wychowasz normalne, zdrowe psychicznie
dzieci, a nie rozpieszczone potwory!! Sorry dla Mamusi, ale swoje dzieci juz
wychowała, niech więc da sobie spokój i zaoszczędzi Ci niepotrzebnego stresu.
Ja mialam identyczną sytuację. Szybko sobie z nią poradziłam, bo byłam uparta
jak osioł i zdecydowanie ochłodziłam kontakty z rodziną Dzięki temu mam
teraz przespane (w miarę) noce i poczucie ulgi..... , że to ja a nie nikt inny
decydyje o tym, co dobre dla mnie i moich dzieci!!! Trzymaj się, glowa do góry,
to Twoje blizniaki, bądź twarda, choćby nie wiem co!!!! No i czym prędzej
pomyśl o oddzielnym mieszkaniu, bo oszalejsz!!!!!

[sula_i_komary]

Twój post mógłby być moim .
Nawet Avent się zgadza.
Nie przejmuj się!

U mnie nikt nie komentuje.Pracuje z dziećmi z zaburzeniami zachowania...takie małe zboczenie zawodowe .
sula

[justinka2]

anula, jesteś najnormalniejszą i najlepszą na świecie matką bliźniaków!!! ja
robiłam i robie DOKŁADNIE tak jak ty (mleko też dawałam z aventu ), bo
uważałam i nadal uważam,że tak było i jest dobrze. postaraj się o dystans do
tego, co mówi mama. mamy bliźniaków są jednak troszkę inne...., co nie znaczy
wcale - gorsze.
a tak zupełnie na marginesie: czy twoja mama jest dobrą matką wpędzając cię w
taki natrój?! bo przecież dobrą matką jest się nie tylko jak dzieci mają kilka
miesięcy.............

[aneta-trojaczki]

czasami ludzie mówią coś czego potem żałuja albo pod wpływem danej chwili i
sytuacji. Gdy ja urodziła swoje dzieci zamieszkałam u rodziców trzy miesiące.
Chociaż każdy mi pomagał i tak zdarzały się czasem scesje. Teraz mieszkamy
osobno i przekazuje jej mnóstwo informacji ale przez telefon a dzwoni
codziennie! Moja mama przez cały czas gdy miałam pokarm chciała abym karmiła
piersią, robiła co mogła a ja byłam pod tym względem nieugięta, nic do mnie nie
docierało. Moje dzieci miały silną kolkę i ja nie potrafiłam spokojnie karmić
gdy słyszałam ich płacz. Na ten temat słyszałam dużo i to dużo złego, ale wiesz
co? kiedyś moja mama widząc że i tak i tak karmić nie będę powiedziała coś w
stylu: rób jak uważasz, to Twoje dzieci, a ostatnio dodała jesteśmy z Ciebie
dumni, świetnie sobie radzisz. Jednak żeby to usłyszeć musiałam troche
poczekać! Twoja mama też dojdzie do podobnych wniosków i też Ci to kiedyś
powie.
Serdeczne pozdrowienia Aneta Opaluch

[zuzannanatalia]

oddaj matke w dobre rece

pozdrawiam, masz super podejscie do dzieci

[anula9910]

Bardzo, bardzo dziękuję za wsparcie, zrozumienie i dodanie mi otuchy.
Przepraszam ze musiałyście czytać o takich nieprzyjemnych sprawach, ale miałam i
mam tak potworne doły emocjonalne ze musiałam się wyżalić. Czemu właśnie na
forum? Ponieważ myślę ze nikt tak nie zrozumie sytuacji jak mamusie bliźniąt i
trojaczków.
Co do oddzielnego mieszkania to cały czas nad tym myślę bo faktycznie zwariuję.
Nie potrafię mieszkać z matką, która zawsze miała i nadal ma destrukcyjny wpływ
na mnie i na całe swoje otoczenie (jest terrorystą emocjonalnym). Od 14 lat nie
mieszkałam z rodzicami i zapomniałam jak to było z mamą pod jednym dachem.
Wiadomość o ciąży bliźniaczej tak mnie przeraziła ze straciłam instynkt
samozachowawczy i przystałam na jej propozycję przeprowadzenia się do nich po
porodzie. Oni mają dom my mieliśmy malutkie mieszkanie w innym mieście.
Z bliźniętami praktycznie nie było możliwości zamieszkania w nim. Teraz to nawet
do tej klitki bym wróciła byle by tylko mieć spokój psychiczny i znów zacząć
normalnie żyć. Niestety mieszkanie za namową moich rodziców zostało sprzedane, a
na inne nas nie stać i ugrzęźliśmy w pułapce. Jestem gotowa rzucić wszystko i
wyprowadzić się w zupełnie inne rejony kraju a może za granicę, bo nie
wytrzymuję. Natomiast mój mąż jest dziwnie przywiązany do swojej pracy, w
której zarabia 1000 zł miesięcznie, i cieszy się ze pracuje. Cały czas wydaje
mu się ze weźmiemy kredyt i kupimy coś większego, ale kredytu nikt nam nie da a
nawet jak da to nie będzie, z czego go spłacać, ponieważ na życie nie wystarcza.
Mojemu mężowi wydaje się, że jego pensja się rozciąga - chyba. Więc siedzę u
rodziców (teraz już na wychowawczym) i czuję się coraz gorzej, a na razie nie
bardzo jestem w stanie coś zrobić mając pod opieką maluchy cały dzień i noc, bo
nie mam nikogo do pomocy. Najgorsze jest to ze już coraz mniej wierzę ze
cokolwiek może się zmienić na lepsze. Cieszę się tylko ze do tej pory nie
obwiniam za całą zaistniałą sytuację bąbli jak zacznę to będzie już naprawdę
bardzo źle.
Jeszcze raz dziękuję i przepraszam za te doły, ale jak tak piszę to mi chyba
troszkę lepiej.
Jestem Wam naprawdę bardzo wdzięczna za dobre rady i zainteresowanie.
Pozdrawiam
Ania

[muzyczka6]

Anula, rozumiem, ze sytuacja z mieszkaniem jest trudna.. łaczę się z Tobą w
bólu, jeżeli nie ma szans na jakiś kredyt, wynajem, no nie wiem, musisz cos
wymyśleć!!!! Ja też mam toksyczną i despotyczną matkę, wlosy mi się jeżą na
glowie, jak pomyślę, że mialabym z nią mieszkać. Ratuj siebie i swoje
malżeństwo, bo przy mamusi dlugo nerwowo nie wytrzymasz. Daj znać, jak żyjesz,
nie potrafię dac Ci gotowego rozwiązania, ale wspolczuję i trzymam kciuki za
cud mieszkaniowy!!!

[anula9910]

Muzyczka6 dziękuję za zrozumienie. Współczuję takiej mamy, tak jak sobie
zresztą. Dobrze ze mieszkacie osobno. Wiesz, co mam tylko nadzieję ze my nie
będziemy takie jak nasze matki, ponoć dzieci upodabniają się do rodziców. Boże
broń! Będę się starać z całego serca i wszystkich sił żeby być oparciem dla
swoich synów i dobrą kochającą mamą.
Poza tym żyjemy w erze internetu i zawsze można w jakiejś sprawie np.
wychowawczej poradzić się mam na forum.
Pozdrawiam

[aglask]

A może jest jakaś szansa, na to, że jednak dojdziecie do porozumienią z mamą.
Albo uda Ci się uodpornić na jej uwagi i jednocześnie wykorzystać babcię i
dziadka do pomocy nad wnukami. A może masz możliwość podjęcia pracy, to by też
oderwało Cię na jakiś czas od tego typu problemów.
Wyjazd z dwójką małych dzieći do obcego miasta, do małego mieszkania, odradzam.
Ja przez 15 miesięcy mieszkałam z moimi maluchami i z mężem w kawalerce.
Straszne. W takim mieszkaniu nie ma gdzie ulokować rzeczy, a o normalnym życiu
można tylko pomarzyć.
Natomiast teraz, to chyba najbardziej potrzebny jest Ci odpoczynek od dzieci i
od codziennych spraw.
Serdecznie pozdrawiam
Agnieszka

Do Aglask

[anula9910]

Myślę, że nie ma szans na porozumienie. Na jej uwagi niestety nie uodporniłam
się przez ponad 30 lat, więc myślę ze teraz też mi się nie uda. Co do pomocy
dziadków przy dzieciach nie ma najmniejszych szans, bo rodzice pracują od rana
do nocy.
Do pracy bardzo chcę wrócić, ale nie mam, co zrobić z dziećmi. Opiekunka za
droga, a tu gdzie obecnie mieszkamy nie ma żłobka, mogłabym wozić ich do żłobka
tam gdzie pracuję, lecz opłata za żłobek + dojazdy samochodem (autobus odpada
ze względów oczywistych -bąble mają niecałe 9 miesięcy) przewyższają wysokość
moich zarobków. Więc na razie niestety same negatywy. Mam szczerą ochotę
zostawić wszystko i uciec.

[aglask]

To faktycznie masz nieciekawą sytuację. Ja mam zarówno rodziców, jak i teściów
dość daleko, więc brakuje mi często ich obecności i pomocy. Ale przypuszczam,
że gdyby mieszkali bliźej, też różnie mogłoby się dziać. Wiem, że to nie będzie
dla Ciebie zbyt dużym pocieszeniem, ale z dziećmi czas tak szybko ucieka, że
nawet się nie spostrzeżesz kiedy pójdą do przedszkola, a Ty będziesz mogła
wrócisz do pracy.
Trzymaj się.
Agnieszka

[anula9910]

Żeby tylko praca na mnie czekała jeszcze do tego czasu.
Pozdrawiam

[kasiab21]

Przerabialam to z tesciowa na szczescie nie mieszkalismy razem..Cierpliwosc i
spokój....rób swoje nie sluchaj uwag.Najwazniejsza jestes Ty i
dzieci...Pamietaj..."co nas nie zabije to nas wzmocni"!

[minimargot]

KOCHANA, ROZUMIEM cIE DOSKONALE!!!! Od 5-ciu lat mieszkamy z moja matką, jest
fatalnie, z roku na rok gorzej. Po urodzniu synka juz sie okazalo, ze
generalnie ma nas troche w nosie, mysli tylko o sobie, jest egoistką i w ogole
nas nie wspiera. Ale jak sie okazalo, ze jestem w kolejnej ciazy to sie
obrazila, a potem sie okazalo, ze blizniaki - to przestala sie odzywac na
tydzien. Rozumiesz? Obcy ludzie na ulicy nam gratulowali, przytulali, a matka
obrazona. Teraz moje coreczki maja 2 latka a synek 4. Sytuacja zaszla juz tak
daleko, ze mimo iz mieszkamy w jednym mieszkaniu kompletnie nic nas nie laczy.
Na kazdym kroku pokazuje nam jak bardzo jej przeszkadzamy, fuka pod nosem i w
ogole nie pomaga. A przy trojce naprawde bardzo potzreba wsparcia - takze
psychicznego, ktorego wlasna matka nie daje. To okropne, Jesli mozecie to
wyprowadzcie sie bo tylko bedzie sie pogarszac. My planujemy wyniesc sie w
wakacje czego i wam zycze.
ps. skad jestescie?

Do minimargot

[anula9910]

To sytuacja zdecydowanie fatalna u nas stopniowo też do tego zmierzamy
nieuchronnie.
Mieszkaliśmy w Opolu teraz chwilowo kilkanaście km od Opola ale chcemy i musimy
tam wrócić.

[karolcia65]

Witaj,

Ufff, no niezle. Mocne nerwy sa Ci potrzebne. Domniemuje, ze rozmawialas z mama
juz dobrych kilka razy, bezskutecznie. Moim zdaniem trzeba, wybacz, namolna
mame pokonac jej wlasna bronia. Metoda wg mnie sa dwie:
1. Ignoruj
2. Przyznawaj racje i dalej rob swoje. Zawsze mozesz powiedziec: Mamo, masz
absolutna racje, jestem zla matka, znow ich nie nosilam na rekach.
Mysle, ze w kazdym przypadku w koncu, kiedykolwiek to bedzie po prostu jej sie
znudzi.
Daj znac, jak sie sprawa ma cala.

Pozdrawiam serdecznie,

Karolcia z Krysia, Natalka i Zosia

Do Karolci65

[anula9910]

Karolciu dziękuję za rady postaram się z nich korzystać.
Sprawy mają się tak że obecnie po kilku dniach nie odzywania się do mnie i do
dzieci (które były wyraźnie zdziwione ze babcia do nich nic nie mówi) zaczęła
rozmawiać z malcami i trochę ze mną. Oboje z mężem czekamy na kolejną kłótnie z
byle powodu, ponieważ zawsze po paru dniach spokoju ma miejsce kolejna wielka
burza.
Karolciu pozdrawiam Cię serdecznie i cały czas podziwiam Twoją nie kończącą się
energię i optymizm, zwłaszcza że jesteś mamusią trojaczków.

[karolcia65]

Witaj,

No nie, Ty chyba zartujesz. A co mamie dzieci zawinily, ze sie do nich nie
odzywala? Przepraszam za bezposredniosc ale zdziwilam sie do bolu. Pogadam z
mezem, on czesto miewa fajne pomysly, co w takich wypadkach zrobic, moze cos
wymysli.

Z drugiej strony troche Wam zazdroszcze. Mama/babcia jaka jest, taka jest ale
jest. Moja mama niestety nie doczekala nawet mojej ciazy, a tak bardzo pragnela
wnukow. Samo zycie.

Mam nadzieje, ze Wam sie z mama pouklada. Moze stworzymy zmodyfikowana
kopie "Usnij wreszcze" i nazwiemy ja "Nie wtracaj sie wreszcie" albo jakos
inaczej, hi, hi...

Pozdrawiam serdecznie,

Karolcia z Zosia, Krysia i Natalka

[ja1974]

Prawdą jest, że mamy bliźniąt są specyficzne. Muszą być bardziej zorganizowane,
mieć podzielną uwagę, oczy wokół głowy i czworo rąk! Ale tak już na serio.
Uważam, że moim dużym osiągnięciem jest szybkie usamodzielnienie moich dzieci:
gdy miały 8 miesięcy, dostały łyżeczki do rąk i rozpoczęliśmy naukę jedzenia, w
drugi rok życia wkroczyliśmy już prawie bez pieluch na dzień, dość szybko
pożegnaliśmy się z butlami i smoczkami, i z wózkiem, który poprostu odmówił
posłuszeństwa, a gdy miały 2,5 roku poszły do przedszkola. I przede wszystkim
nauczenie ich regularnego chodzenia spać, najpierw była to godz. 18-18.30,
później trochę przesuwaliśmy tę porę. Obecnie, mają prawie 4 lata, chodzą spać
po wieczorynce - kąpiel, czytanie bajki i spanko. Więc zazwyczaj przed 20 już
śpią, a ja mam wolne! Dla mnie te wieczory bez dzieci i w okresie, gdy nie
pracowałam i zajmowałam się tylko (!!!) nimi i teraz, gdy pracuję, są gwarantem
mojego zdrowia. Fizycznego i psychicznego. Pora spania jest stała i niezmienna
w żadnych warunkach, czy w domu, czy na wakacjach, czy jak są u nas goście.
Dzieci wiedzą, że muszą iść spać. Po prostu. Tylko czasem zasypianie trwa
trochę dłużej. Można by uznać, że moje dzieci żyją w kieracie i u nas panuje
straszna dyscyplina. Gdy ma się dwójkę dzieci i jest się zdanym w większości
czasu tylko na siebie, trzeba sobie narzucić jakiś rytm dnia i rygor. Nawet mąż
mi się już wielokrotnie pytał, do kiedy nasze dzieci będą tak regularnie
chodziły spać. Moją odpowiedzią było pytanie, czy przeszkadzają mu nasze
wieczory we dwoje? Teraz jeszcze ograniczyliśmy im jedzenie słodyczy, bo nie
można było tego opanować. Uważam, że dzieci muszą znać granice swoich poczynań
i to, czego absolutnie nie będziemy akceptować. Nasze zasady wielokrotnie
spotykały się z niezrozumieniem ze strony najbliższych, ale przejmowałam się
tym i robię swoje. Moje dzieci są radosne, zdrowe, bardzo dobrze się rozwijają
(mimo początkowych obaw), bardzo dużo mogą, ale... Wyraźnie tłumaczymy im,
czego nie wolno. I to jest ważne. Ważne jest też, żeby zaufać sobie, swojej
miłości i rozsądkowi. Pozdrawiam.

[karolcia65]

Czesc Anula,

Rozmawialam z mezem i doszlismy do wniosku, ze jesli macie z mezem mocne nerwy
to mozna mamie bez wzgledu na wszystko przyznawac zawsze racje i liczyc na to,
ze w koncu sie jej znudzi.

Jednak o wiele bardziej preferowalibysmy zmiane miejsca zamieszkania. Nawet
kawalerka, ciasne ale wlasne i nikt Ci nosa w sos nie wtyka.
A z mama jesli tak dalej pojdzie, to najbardziej ucierpia dzieci. Ja nie
chcialabym mieszkac w domu, w ktorym moi rodzice i dziadkowie wciaz sie o mnie
kloca. Pomysl tez, jak dlugo Wy, Ty i maz wytrzymacie takie napiecie. Nie daj
Boze miedzy Wami zacznie sie cos psuc, bo nerwy nie beda wytrzymywac.

Daj znac, jak sobie radzicie.

Pozdrawiam,

Karolcia z Krysia, Zosia i Natalka

Do Karolci65

[anula9910]

Karolciu macie z mężem całkowitą rację, my również jesteśmy zdecydowanie za
wyprowadzeniem się nie wiem czy to dojdzie do skutku ale raczej musi. Sytuacja
na razie jest dosyć stabilna czekamy na następną ingerencję i w między czasie
marzymy i szukamy własnego mieszkania.
Karolciu mam do Ciebie pytanie w sprawie trojaczków, czy radzisz sobie z nimi
sama czy masz kogoś do pomocy, przepraszam ze pytam ale wydaje mi się ze przy
trojaczkach to chyba nie da rady być samemu, a może mi się tylko wydaje tak jak
ludzie myślą ze do bliźniat konieczna jest pomoc.
Pozdrawiam serdecznie Ciebie, męża i oczywiście super dziewczynki
Ania

[karolcia65]

Czesc Aniu,

Troche mi sie ostatnio zagescilo i komputer poszedl w odstawke.
Moj maz pracuje, wychodzi kolo 8 wraca kolo 18, czasem wyjezdza sluzbowo i nie
ma go przez dwa dni. Ja zajmuje sie dziecmi sama. Jest to trudne ale wykonalne
pod warunkiem, ze wieczorem zasypiaja i spia do rana, z przerwami na dwa
karmienia. Nie wyobrazam sobie tego, gdyby w nocy np. mialy kolki. Oczywiscie
chodze czasem zmeczona i czasem sobie poplacze ale co tam, przynajmniej czuje,
ze mam dzieci, hi, hi... W domu robie tylko to, co niezbednie trzeba. Jesli
sprzatanie przesunie mi sie o dwa dni, nic sie nie stanie. Tylko wszystko, co
dla dzieci musi byc czysciutkie. I jesli trzeci dzien z rzedu jem to samo na
obiad, tez nie grymasze. Ale powiem Ci szczerze, ze czasem wyje do Boga, by
zeslal kogos do pomocy. Na szczescie tylko czasem.

A jak tam Twoje maluchy, bardzo absorbujace? Masz troche czasu dla siebie?

Pozdrawiam,

Karolcia z Natalka, Zosia i Krysia