pytanie o ubytek międzyprzedsionkami i międzykomor

[robin2510]

Witam !!!
Wiem, że wątki na powyższy temat przewijały się milion razy ale mam konkretne
pytanie dotyczące naszego przypadku.
A mianowicie, Kinga urodziła się z ubytkiem mędzykomorami,wielkosci 2,5mm.
Echo i Ekg serca w 2.5 miesiąca jej życia wykazało, iż dziurka ta się sama
zarosła. Do momentu otrzymania tej informacji musieliśmy stosować
profilaktykę zapalenia wsierdzia, tzn. katar, kaszel, czy temperatura
kończyła się u nas antybiotykiem. Na wypisie ze szpitala było coś napisane o
jeszcze jednej dziurce w sercu ale zrozumiałam że chodzi o przewód Bottala
(nie wiem czy dobrze piszę). Zalecono kontrolę ponowną Echa serca jak mała
będzie miała rok. Byliśmy w zeszłym tygodniu na tym kontrolnym echo (kinga
14.09 kończy roczek), i ku mojemu zdumieniu wyszedł jeszcze jeden ubytek tym
razem między przedsionkami, wielkość 3 mm. O co tu chodzi ??? Pytałam lekarki
wykonującej echo, czy ten przewód Bottala się zrósł, mówiła ze tak.

Moje pytanie jest takie, czy ten przewód Bottala to to samo co ten ubytek
międzyprzedsionkami??? Nie wiem jak to się stało,że dopiero teraz się o tym
dowiedzielismy. Lekarz mówił , że to nic groźnego, i że nie mamy co sie
martwić, chciałabym jednak poznać opinę mam doświadczonych w tym temacie.

Cytuję jeszcze opis ostatniego echo: "drożny otwór owalny przegrody M-
Przedsionkowej o średnicy 3mm z przepływem L-P. Prawa komora w normie. W
świetle lewej komory struna rzekoma. Pozostałe struktury serca w normie"

ps. dodam że Kinga rozwija się prawidłowo, mimo wcześniactwa (37TC) i niskiej
masy urodzeniowej (2,53kg). Nie ma żadnych różnic między jej rówieśnikami,
zarówno w rozwoju psychicznym jak i fizycznym, nie choruje (odpukać) . Miała
tylko 3 razy katar i raz kaszel , no i odklepałyśmy 3 dniówkę z temp 39,8
stopni.

[jukilop]

Postępy w Kardiologii Interwencyjnej 1/2006
artykuł:

ARTYKUŁ ORYGINALNY
Kliniczne zastosowanie parasolek CardioSEAL/STARFlex w zamykaniu ubytków
międzyprzedsionkowych, przetrwałych otworów owalnych i przewodów tętniczych

Post Kardiol Interw 2006; 2, 1: 83-86

autorzy: Jacek Białkowski, Małgorzata Szkutnik, Jacek Kusa, Jacek Baranowski,
Paweł Banaszak, Maria Żyła-Frycz, Piotr Kapik,

> poleć artykuł znajomemu


pliki w formacie PDF związane z artykułem:

> Kliniczne zast.pdf [1.77 MB]


treść artykułu:


Wstęp
W ostatnich latach dokonał się prawdziwy przełom w nieoperacyjnym leczeniu
różnych postaci wrodzonych wad serca. NajczęŚciej występujące wady przeciekowe:
ubytek międzyprzedsionkowy (atrial septal defekt, ASD), ubytek międzykomorowy
(ventricular septal defekt, VSD) oraz przetrwały przewód tętniczy (persistent
ductus arteriosus, PDA), a także przetrwały otwór owalny (patent foramen ovale,
PFO) – wszystkie w coraz większym stopniu stają się domeną kardiologii
inwazyjnej. Na przełomie lat 80. i 90. do zamykania przetrwałego przewodu
tętniczego często stosowany był podwójny system parasolek Rashkinda. Zestaw ten
zamykał PDA od strony aorty i tętnicy płucnej. Własne doświadczenia związane ze
stosowaniem tych implantów, zarówno w obserwacjach bezpośrednich, jak i w
odległych, wykazały bezpieczeństwo stosowania tej techniki w przezskórnym
zamykaniu PDA [1, 2]. Zestawy te zostały jednak wycofane z praktyki klinicznej
w 2. połowie lat 90. z powodu istotnego odsetka rezydualnych przecieków oraz
relatywnie wysokiej ceny. Następną generację tych urządzeń stanowiły zestawy
CardioSEAL (CS) i STARFlex (SF) oparte na podobnych założeniach: zamykaniu
nieprawidłowego połączenia przez płaszczyzny dwóch przeciwstawnych parasolek.
Implanty te miały jednak wiele modyfikacji, poprawiających ich skuteczność.
Głównym przeznaczeniem klinicznym zestawów CS/SF było zamykanie ASD i PFO [3,
4]. Celem niniejszego doniesienia jest przedstawienie własnych doŚwiadczeń w
przezcewnikowym zamykaniu ubytków międzyprzedsionkowych, przetrwałych otworów
owalnych oraz przetrwałych przewodów tętniczych typu okienko za pomocą
parasolek CardioSEAL/STRFlex.
Materiał i metody
Badaniami objęto 45 pacjentów, u których w okresie od maja 1999 do grudnia 2005
r. podczas cewnikowania interwencyjnego wszczepiono parasolki CardioSEAL bądź
STARFlex. Stosowano je u 32 pacjentów z ubytkiem międzyprzedsionkowym typu II –
grupa ASD, u 10 z drożnym otworem owalnym oraz kryptogennymi udarami
niedokrwiennymi lub napadami przejściowego niedokrwienia OUN w wywiadzie (TIA) –
grupa PFO oraz u 3 pacjentów z przetrwałym przewodem tętniczym typu okienko –
grupa PDA. W grupie ASD (n=32) Średni wiek pacjentów wynosił 12,3 (od 4 do 27
lat). Nieduży, centralnie zlokalizowanym ubytek rozpoznano u 14 chorych,
wieloperforowany tętniak przegrody u 13 chorych, a podwójne ubytki (położone w
odległości od 4 do 9 mm) stwierdzono u 5 z nich. W przypadku pojedynczych i
podwójnych ASD do przeskórnego zamykania ASD za pomocą implantów CS/SF
kwalifikowano chorych z istotnymi rąbkami (również aortalnymi) wokół ubytku
(powyżej 6–8 mm). Średnica ASD w badaniu echograficznym przezklatkowym – TTE (w
przypadku ubytków pojedynczych centralnych) wynosiła 8 mm (7 do 10 mm), u
wszystkich chorych w badaniu echokardiograficznym występowały cechy
przeciążenia objętościowego prawego przedsionka i prawej komory. Wielkość
implantu dobierano tak, by Średnica parasolki była przynajmniej 2-krotnie
większa aniżeli uzyskany rozmiar rozciągniętego ubytku. Czas skopii podczas
zabiegu wynosił od 2 do 38 min (Średnio 10,2 min). W grupie PFO (10 chorych)
Średni wiek wynosił 31,7 lat (13 do 54). W badaniu echokardiograficznym przez-
przełykowym (TEE) podczas próby Valsalvy u wszystkich potwierdzono obecność
przecieku prawo-lewego. Pomimo kilkumiesięcznego zapobiegawczego stosowania
kwasu acetylosalicylowego w dawce antyagregacyjnej u wszystkich tych pacjentów
w wywiadzie powtarzały się napady TIA lub kryptogennych niedokrwiennych udarów
mózgu. Te ostatnie potwierdzono w tomografii komputerowej bądź rezonansie
magnetycznym OUN. U wszystkich tych chorych wykluczono inne tło nawrotowych
objawów neurologicznych. Długość kanału PFO nie przekraczała 8 mm u 7
pacjentów, u pozostałych zaś wynosiła odpowiednio 8, 10 i 11 mm. Czas skopii w
tej grupie wynosił od 3 do 39 (Średnio 12,1) min. W grupie PDA było 3 pacjentów
w wieku 16, 17 i 62 lat. U wszystkich występował PDA typu B, wg podziału
Kirchenko [5] zwany też okienkiem (window type). Średnica PDA wynosiła u nich
odpowiednio 4,6, 5,2 i 5,3 mm, a Średnie ciŚnienie w tętnicy płucnej 28, 24 i
30 mm. Czas skopii w pierwszym przypadku wynosił 10, w drugim 28, a w trzecim
19 min. We wszystkich przypadkach stosowano dożylną, opisaną uprzednio technikę
zabiegu implantacji CS /SF [2, 3, 6].
Wyniki
Poza 2 przypadkami u wszystkich chorych zabieg ukończono z sukcesem. U 2
chorych z większymi ASD (wymiar rozciągniętego ubytku odpowiednio 15 i 17 mm)
nie uzyskano właściwej pozycji implantu (jego skośne stawianie się w obrębie
ASD), w związku z powyższym odstąpiono od wykonania zabiegu (implant wycofano
do koszulki i usunięto go na zewnątrz). W grupie ASD stosowano następujące
implanty: CS 17 mm w 1 przypadku, SF 17 mm w 1 przypadku, SF 23 mm w 9
przypadkach, SF 28 w 9 przypadkach, SF 33 w 8 przypadkach i SF 38 mm w 4
przypadkach. U wszystkich chorych, u których skutecznie zaimplantowano CS/SF,
obserwowano całkowite zamknięcie ASD w ciągu miesięcznej obserwacji. Nie
dotyczyło to jednego pacjenta z wieloperforowanym tętniakiem przegrody
międzyprzedsionkowej, u którego utrzymuje się niewielki przeciek rezydualny
(bez znaczenia hemodynamicznego). U jednego pacjenta w pierwszym miesiącu po
implantacji wystąpił przejŚciowy napad częstoskurczu nadkomorowego, a u
drugiego napad migotania przedsionków, oba leczone farmakologicznie (sotalolem
i propafenonem) Okres obserwacji po zabiegu w tej grupie wynosi 3,5 roku (0,1
do 5,6 lat). W grupie PFO stosowano natomiast CS 23 mm u 1 chorego, SF 23 mm u
5 chorych i SF 28 mm u 4 chorych. U wszystkich chorych, u których kanał PFO był
krótszy niż 8 mm, uzyskano właŚciwą pozycję implantu i szczelne jego zamknięcie
(brak przecieku prawo-lewego, ryc. 1.). W jednym przypadku PFO, u pacjenta, u
którego kanał PFO miał długoŚć 11 mm, obserwowano odstawanie
lewoprzedsionkowych dolnych ramionek parasolki od płaszczyzny przegrody
międzyprzedsionkowej na skutek jego skoŚnego ułożenia, jednakże w kontrolnym
badaniu echokardiograficznym (TEE) nie obserwowano przecieku prawo-lewego przez
PFO. W dalszych obserwacjach w TTE już po 2 tyg. obserwowano właŚciwe
usytuowanie tego implantu. W dalszych obserwacjach, których czas wynosi Średnio
2,9 roku (od 0,3 do 4,5 lat) nie obserwowano nawrotów incydentów
neurologicznych u żadnego z pacjentów. W grupie PFO stosowano natomiast CS 23
mm u 1 chorego, SF 23 mm u 5 chorych i SF 28 mm u 4 chorych. U wszystkich
chorych, u których kanał PFO był krótszy niż 8 mm, uzyskano właściwą pozycję
implantu i szczelne jego zamknięcie (brak przecieku prawo-lewego, ryc. 1.). W
jednym przypadku PFO, u pacjenta, u którego kanał PFO miał długość 11 mm,
obserwowano odstawanie lewoprzedsionkowych dolnych ramionek parasolki od
płaszczyzny przegrody międzyprzedsionkowej na skutek jego skośnego ułożenia,
jednakże w kontrolnym badaniu echokardiograficznym (TEE) nie obserwowano
przecieku prawo-lewego przez PFO. W dalszych obserwacjach w TTE już po 2 tyg.
obserwowano właściwe usytuowanie tego implantu. W dalszych obserwacjach,
których czas wynosi Średnio 2,9 roku (od 0,3 do 4,5 lat) nie obserwowano
nawrotów incydentów neurologicznych u żadnego z pacjentów. W posumowaniu należy
stwierdzić, że w dobrze wyselekcjonowanej grupie pacj

[jukilop]

Postępy w Kardiologii Interwencyjnej 1/2006
artykuł:
Dyskusja
Zestawy podwójnych parasolek CardioSEAL/STARFlex mają wiele zalet technicznych.
Należą do nich niski profil, mała zawartość metalu i relatywnie duża
powierzchnia zamykająca. Różnice pomiędzy parasolkami Rashkinda a tymi
ostatnimi implantami polegają m.in. na tym, że ramiona parasolki CardioSEAL są
wyposażone w podwójne przeguby (co czyni je bardziej elastycznymi i zapobiega
niepożądanym pęknięciom ramionek). Ponadto pająkowaty kształt tych ostatnich
zapewnia lepsze dociskanie ramionek do zamykanej powierzchni. W implantach
CardioSEAL metalowy szkielet parasolek pokryty powłoką dakronową, aby
stymulować procesy endotelizacji (parasolka Rashkinda była pokryta łatkami
poliuretanowymi). Parasolki STARFlex mają ponadto mechanizm samocentrujący
(zestaw nitek łączących brzegi obu parasolek). Oba te zestawy (CS i SF) są na
naszym rynku 2-krotnie tañsze aniżeli nowy typ implantów Hellex, mający podobne
do nich zastosowanie. Przedstawione powyżej doświadczenia własne obrazują
wysoką przydatność kliniczną parasolek CS/SF w zamykaniu wybranych typów ASD,
PFO i PDA. I tak, w przypadku ASD wskazania do zastosowania tej techniki
obejmują ubytki centralne o niezbyt dużej średnicy. Teoretycznie wartością
graniczną będą ubytki o średnicy <19 mm (największy wymiar stosowanych
parasolek to 38 mm). Jak jednak wynika z własnych obserwacji, nawet mniejsze
ubytki o wiotkich brzegach mogą tu być za duże (tak stało się w przypadku
naszych pacjentów z ASD o średnicy 15 i 17 mm, gdzie nie udało się założyć
parasolki SF 38 mm). Jak wspominano powyżej, dużą zaletą implantów CS/SF jest
duża powierzchnia zamykająca i właściwości stabilizujące przegrodę
międzyprzedsionkową. Jest to być może optymalna konstrukcja służąca do
zamykania szczególnych postaci ASD, takich jak wieloperforowane tętniaki
przegrody międzyprzedsionkowej. Wskazują na to optymalne wyniki uzyskane u 12 z
13 pacjentów z taką postacią ASD. W tej sytuacji nie są przydatne inne
implanty, np. standardowe Amplatzery. Inny problem stanowi zamykanie PFO u
młodych pacjentów z kryptogennymi incydentami neurologicznymi. Dane z
literatury wskazują na różny, aczkolwiek wysoki procent zamknięć PFO w
zależności od stosowanego implantu [7]. Dotyczy to również implantu STARFlex.
Własne obserwacje, podobnie jak doświadczenia Steina wskazują na wysoką
użyteczność tych implantów właśnie w przypadkach PFO o krótkim kanale (<8 mm).
W przypadkach PFO z dłuższym kanałem lepsze wyniki (podobnie jak wyżej
wspomniany autor) uzyskiwaliśmy, stosując Amplatzer PFO Occluder [8]. Na
wysokie walory użytkowe implantu STARFlex zwracał ostatnio uwagę Meier i wsp.
[9], wykazując przy tym ich wyższość nad parasolkami typu PFO-Star. Zgadza się
to z naszymi doświadczeniami: w serii ponad 500 pacjentów, u których zamykane
były przecieki międzyprzedsionkowe (głównie właśnie za pomocą Amplatzerów i
STARFlexów) tylko w jednym przypadku zastosowania tego ostatniego zaistniała
konieczność jego usunięcia chirurgicznego. Przyczyną było powstanie dużej
skrzepliny na ramionkach tego implantu w świetle prawego przedsionka. W
przypadkach PDA o dużej średnicy typu okienko najwłaściwszym implantem wydają
się również parasolki Starflex. Udokumentowaliśmy to w naszej poprzedniej
publikacji, dotyczącej tego zagadnienia [6]. Nasze pozytywne doświadczenia są
tu poparte większą liczbą leczonych w ten sposób pts oraz znacznie dłuższym
okresem obserwacji po zabiegu, które aktualnie obejmują już 3–4 lata. W
posumowaniu należy stwierdzić, że w dobrze wyselekcjonowanej grupie pacjentów z
ASD, PFO i PDA zastosowanie parasolek CardioSEAL/STARFlex może by uważane za
leczenie z wyboru.
Piśmiennictwo
1. Białkowski J, Bermudez-Canete R, Ballerini L i wsp. Przeznaczyniowe
zamknięcie przetrwałego przewodu tętniczego u dorosłych. Kardiol Pol 1994; 61:
474-478. 2. Formigari R, Toscano A, Herraiz I i wsp. Late follow-up of
occlusion of the patent ductus arteriosus with the Rashkind device with
emphasis on long-term efficacy and risk for infections. Am J Cardiol 2001; 88:
586-588. 3. Kaulitz R, Paul T, Hausdorf G. Extending the limits of
transcatheter closure of atrial septal defects with the double umbrella device
(CardioSEAL). Heart 1998; 80: 54-59. 4. Hung J, Landzberg MJ, Jenkins KJ i wsp.
Closure of patent foramen ovale for paradoxical emboli: intermediate-term risk
of recurrent neurological events following transcatheter device placement. J Am
Coll Cardiol 2000; 35: 1311-1316. 5. Krichenko A, Benson LN, Burrows P i wsp.
Angiographic classification of the isolated, persistently patent ductus
arteriosus and implications for percutaneous catheter occlusion. Am J Cardiol
1989; 63: 877-880. 6. Bialkowski J, Szkutnik M, Kusa J i wsp. Percutaneous
closure of window-type patent ductus arteriosus: using the CardioSEAL and
STARFlex devices. Tex Heart Inst J 2003; 30: 236-239. 7. Braun M, Gliech V,
Boscheri A i wsp. Transcatheter closure of patent foramen ovale (PFO) in
patients with paradoxical embolism. Periprocedural safety and mid-term follow-
up results of three different device occluder systems. Eur Heart J 2004; 25:
424-430. 8. Stein J. A comparison between the CardioSEAL- STARFlex occluder and
the Amplatzer PFO Occluder. 5th International Workshop: Catheter interventions
in congenital heart diseases. Frankfurt 2002; 25. 9. Meier JM, Berger A,
Delabays A i wsp. Percutaneous closure of patent foramen ovale: head-to-head
comparision of two different devices. Eurointervention 2005; 1: 48-52.

[robin2510]

Dziewczyny !!!!

bardzo ale to bardzo dziękuję, za odpowiedź, dużo mi wyjaśnłyście. Jesteśmy pod
opieką poradni kardiologicznej , kardiologa -pediatry.
Ubytek międzykomorami sie zrósł, ale pozostał międzyprzedsionkami (3mm), który
to podobno jest niegroźny, lekarz mówił, że Kinga może nawet sporty uprawiać
wyczynowo i ta dziurka nic nie będzie powodować i nie mamy sie tym martwić.
Takiej wielkości ubytków - ten kardiolog-peditra mówił- się nie operuje bo są
za małe. Mimo wszystko dla mnie jako dla laika w zakresie medycyny a przede
wszystkim jako matki fakt, iż jej dziecko ma jednak dziurę w sercu poprostu
martwi . Dla mnie dziura to dziura poprostu ubytek , w organie jakby nie było
jednym z ważniejszych.

Czy wg Waszej opinii Kinga jednak powinna być operowana ??? przy takiej
wielkości ubytku, czy wg Was powinnam poszukać jeszcze jakiegoś kardiologa na
dodatkowe konsultacje???

Za wszelkie sugestie będe wdzięczna


pozdrawiam

daria

[robin2510]

zuzu36 !!!!!

bardzo dziękuję za info, przeczytałam twojego maila, lekarz właśnie mówił coś o
tym nadciśnieniu, jak to napisałaś właśnie mi się przypomniało, powiedział że
tego nadciśnienia u niej nie ma i że ten ubytek nie będzie się powiększać, od
roku jest tej samej wielkości, i nie rośnie bo usytuowany też jest w takim
miejscu , że może z nim chodzić do końca życia i wg niego nic się nie powinno
wydarzyć. Jednak za twoją rada poszukam jakiegoś kardiologa tylko będzie
problem żeby to był równocześnie pediatra, nie wiem może zwykły nas przyjmie.
Poczytałam sobie o tego typu ubytkach w necie, ale dodatkowe objawy typu:
szybkie męczenie przy jedzeniu, zsinienie w okół ust ,czy też marmurkowa skóra,
u Kingi nie występuja. Owszem jak była malutka to często miała taki sinyy
trójkąt i marmurkową skórę ale gdzieś w okolicach 5 m-ca jej to zanikło(dodam
że kinga urodziła się na jesień, w okresie zimowym starałam się ją w miarę
możliwości lekko ubierać żeby ją zahartować) cały czas ma śniada karnację i
niczego jak wyżej nie zaobserwowaliśmy z mężem. Powiedziałabym wprost
przeciwnie mała to wulkan energii, nie możemy dac sobie ostatnio z nią rady.

Jeszcze raz bardzo dziękuję za rady. Pozdrawiam serdecznie
D.