Jak Wasze serduszka postrzegają siebie?

[ewelia5]

Wczoraj wieczorem oglądałam obrazki narysowane przez Kamilkę (ona ma dopiero
3 latka). Narysowała naszą trójkę, uśmiechniętą, słoneczko jest, trawka. Co
mnie zadziwiło? te kresceczki na brzuszkach co mamy (chlip, chlip....). Dziś
rano poprosiłam ją o wyjaśnienie co to jest. Pokazała mi swój brzuszek. Ona
mysli i że mama i tata też mają blizę po naprawie serduszka.

W jaki sposób Wasze słoneczka mówią o tym, o sobie? Jak z nimi rozmawiacie?
Myślę że to temat godny poruszenie i dotyczy wszystkich naszych serduszek.
Poradżdzie, podpowiedzcie. Pozdrawiam serdecznie Ewelina mama Kamili

[aska762]

Witaj,
moja Marysia niestety często odwiedza szpital i od początku tłumaczyłam jej dlaczego musimy tam jeździć. Dlatego jest świadoma swojej wady, wie na czym to polega. Na co musi zwracać uwagę (odsuwa się od ludzi rozmawiających przez komórkę, ob wie, że to może mieć wpływ na pracę jej stymulatora; ponieważ stymulator ma wszczepiny w brzuszek - nie może mieć żadnych urazów brzucha, zawsze zgłasza gdy się gorzej czuje, albo boli ją głowa od niskiego ciśnienia). Już nie raz tłumaczyła zaciekawionym dzieciom, że bliznę ma po wszepieniu pilocika do środa, bo jej serducho za wolno pracowało . Wie, że niektórzy nie mieli żadnych operacji (tata, brat), wie, że "kreseczki" można też mieć od innych operacji a nie tylko serca - np ja mam kreseczkę po cesarce, Marysia wie, że musiała być szybko wyjęta z brzuszka, bo gorzej się poczuła.
Taką edukację rozpoczęłam ok 2 roku życia - wtedy miała trzecią w swoim życiu operację i musieliśmy z mężem jej wytłumaczyć dlaczego to wszystko się dzieje. Po wyjęciu szwów zresztą okazało się, że rana się nie zrosła i musiała leżeć 3 tyg bez wstawania i siadania - jedynym sposobem było wytłumaczenie jej wszystkiego ...Była wspaniała - pilnowała nawet pielęgniarek, jak chciały zmieniać pościel lub ją brać ją do zabiegowego.
Nie czuje się gorsza z blizną, póki co nie zauważa zdeformowanej klatki, lekarzy, pomiary ciśnienia, kontole stymulatora traktuje jako rzecz oczywistą. Ciekawe jak długo?
Pozdrawiam,

[gonis1]

Ja Polę /6 lat/ starałam się traktować normalnie jak zdrowe dziecko. Nie
robiłam i nie robię specjalnych różnic między nią a jej zdrowym bratem.
Oczywiście wie, o swojej wadzie i operacji, dzięki której ma naprawione serce.
Przed badaniami kontrolnymi opowiadałam jak to będzie wyglądać i rozmawiałam o
tym normalnie. Myślę, że Pola postrzega się jako zdrowe dziecko. Wie również o
tym, że trzeba oszczędzać serduszko. Jak dotąd to działa. Dziecko rośnie przed
nią szkoła i nowe wyzwania. Staram się jak najwięcej tłumaczyć i rozmawiać.
Próbuję nie martwić się na zapas i nie wybiegać zbyt daleko w przyszłość, choć
to trudne.
Pozdrawiam Gosia mama Poli /ToF/

[ewelia5]

Ja również zawszę jej tłumaczę co się będzie z nią działo nigdy jej nie
oszukuję np. kiedy ma mieć pobrana krew nie mówię jej że to nie boli bo to
nieprawda. Ona zdaje sobie sprawe że miała naprawiane serduszko. Tylko nie
rozumiem dlaczego rysuje nas z tymi bliznami, sobie dodatkowo rysuje serduszko
i blizne. Poznała inne dzieci po operacji serduszka oglądały sobie blizny. Zna
zdrowe dzieci i wie że tego nie mają. Wiem że to dobry moment na kolejna lekcje.

[jukilop]

Powiem Wam jak to jest np. u 16 latka
do niedawna sądziłam że mój Marcin to dzielny facet ,duży już jest ,ale
jeszcze troche dziecko no i taki charakter który nie bardzo przejmuje się (w
przeciwieństwie do mnie , z czego się cieszę )
Kilka dni temu po prawie 3 miesiacach po wszystkich zabiegach doznałam szoku
Marcin zaczął sam rozmawiać ze mną na temat jak bardzo bał się tam w szpitalu
przed każdym zabiegiem.Jak leżąc na łózku przed uśpieniem cały trząs się , jak
mu ze strachu było tak zimno jak w żaden zimny zimowy dzień .
Słuchałam i w środku wyłam bo tak naprawdę chyba ja nie bardzo go na to
wszystko przygotowałam - On mnie po prostu uśpił , jest widać dobrym aktorem ,
naprawde ja takiego niepokoju u niego nie zauważyłam.
Sądziłam ze skoro nie czyta tego wszystkiego co ja (łacznie z mogacymi wystąpic
komplikacjami) , nie wie o takich sytuacjach gdzie dziecko z wada serca umiera
to jego strach tylko skupia sie na tym czy będzie bolało czy też nie .
Bardzo sie myliłam , mój sym bał się śmierci !!!!!! czy się obudzi czy nas
jeszcze zobaczy , a jeśli to co ...tam jest ??? itp.
Jedno Wam powiem z pewnością macie gorzej jeśli chodzi o wytłumaczenie małym
dzieciom co i jak , macie więcej pracy po zabiegach itp , ale myśle ze Wasze
małe pociechy nie myślą o najgorszym , nie zdają sobie do końca sprawy z jakże
wielkiego zagrożenia.
życzę Wam dobrych rozmów ze swoimi dziecmi , mało strachu i wyczucia jakie
tylko rodzic w sobie ma.

[ewelia5]

Magdo, bardzo mnie poruszyło to co napisałaś. Dziekuję.

[aska762]

Magdo pięknie napisałaś
Niestety Marysia widziała umierające dzieci na oddziale. Wie, że osoby są leczone, operowane, potem dzieje się coś z nimi a potem nie ma ich, tylko rodzice płaczą na oddziale nad ciałem dziecka (niestety miałyśmy kilka takich sytuacji)... Często pyta się o śmierć, o tym co jest po śmierci, o ból. Na prawdę podziwiam moją córeczkę, mam wrażenie że czasami jest nawet troszkę za dorosła ... Często mówi o własnej śmierci - "kuba nie bij mnie, bo umrę i pójdę do Pana Boga", albo wręcz mówi, że chciałaby iść do Pana Boga. Wiem, że nie do końca zdaje sobie sprawę z tego co mówi.
Wiem,że trudnych tematów będzie więcej jak dorośnie i chciałabym mieć z nią wtedy tak samo dobry kontakt jak teraz ...
Dlatego chylę czoła przed Tobą - bo łatwo mieć dobry kontakt z dzieckiem małym, z dużym, dorosłym, wyrośniętym - dużo trudniej. Twoje doświadczenia są dla mnie zawsze bardzo cenne
Asia

Asiu...

[ewelia5]

Asiu ile ma lat Marysia?

Proszę piszcie wiek Maluszka w wypowiedzi to istotne.
Ściskam i do jutra obowiązki wzywają.

[jukilop]

Faktycznie Asiu zskoczyłaś mnie z Marysią , i jeśli nawet boli to myśle że
powinnaś z nią rozmawiać dużo na ten temat rozmawiać.
Ma tak mało lat a juz potrafi zadać takie pytania.
Wykorzystaj że dzieci ufają bezgranicznie i słuchaj jej, dokładnie słuchaj.
Asiu tzn że my mieliśmy szczęście , w czasie kiedy my byliśmy w Zabrzu owszem
była tragedia (niemowle) ale Marcin tego nie widział a i ja mu nie opowiadałam.
Sama uciekałam z korytarza gdzie czekali rodzice maleństawa, nie umiałam sie z
tym zmierzyć , potem tylko w przyszpitalnej kapliczce dowiedziałam się że
modlimy się za śp. Amelkę.
Pewnie należy dzieci ,często przebywajace na oddziale, o pewnych rzeczach
informować , tłumaczyć , oswajać .to trudne , w życiu łatwiej mówić o dobrych
rzeczach niż o tych złych.I nie każdy potrafi , ja myślę że tak jak z tego
korytarza - to ja uciekłam przed mym synem , sądząc że jeśli o tym nie
będziemy rozmawiać to nie ma tego tematu - błąd .
Wystarczyło przecież jedno pytanie
-...Marcin chcesz o tym porozmawiać ???...
i poczekać o co chce on zapytać i jeśli to nawet będzie obawa o życie -
pytanie o śmierć - rozmawiać - bo kto tym naszym dzieciaczkom ma to wszystko
powiedzieć jeśli nie my , kto ma zmniejszyć ich strach , pokazać ze bać sie to
normalna rzecz , my też się przecież boimy .
Asia wcale sie nie spisałam , jedyne co mi sie udało to nie poddać , zaufać
intuicji i powiedzieć na głos że nie - że to tak nie może sie skończyć i
szukać ratunku pokazując synowi że w takich sytuacjach zrobię wszystko.
Kiedyś , jeszcze nie teraz , zapytam Marcina jak mnie w tej historii widział ???
co było nie tak , a co było ok .
Napewno Twoja córeczka będzie bardziej wrażliwa niż jej rówieśnicy , będzie
mądrzejsza o cenny dar posiadania (zdrowie) i będzie umiała sie podwójnie
cieszyć z Życia - uważaj na nią .
Sorry za dużo gadam
ale sama wierzcie mi dużo korzystam z Waszych wypowiedzi , lubie Was słuchać
[czytać]
pozdrawiam

Magdalena
(mama MarcinaP-ń

Ewelina

[aska762]

Prawie sześć lat.

[jupora]

Julek też zawsze był dzielny. Sprawia wrażenie, że jest dorosły i rozumie, że
tak po prostu musi być (częste badania krwi, ograniczenia w życiu, zwolnienie z
wf, pozostawanie w domu w razie kataru). Nie buntuje się, ale... kiedy miał
napisać w szkole o wydarzeniach ważnych dla niego, to wszystko dotyczyło
kolejnych wizyt w szpitalach (od urodzenia po ostatnią niewydolność). Jest to w
nim gdzies głęboko i pewnie po latach dowiemy się, co on naprawdę myślał przez
cały ten czas, kiedy byliśmy przez niego "uśpieni" )
pozdrawiam,
Justyna, mama Julka ze wspólną komorą

[jukilop]

Czytając o Julku pomyślałam że może tym naszym dzieciom powinno się pokazywać
gorsze przypadki chorób , kalectw .Przepraszam za brzmienie tego , sama nie
lubię tej metody wychodzenia np. z doła na zasadzie - INNI MAJA GORZEJ
Chodzi mi o to by naszym serduszkom pokazać że nie sa gorsi od zdrowych
dzieci , że inne dzieci nawet bardziej chore moga być równie szczęśliwe , no
ogólnie że życie jest piękne nawet gdy nie chodzi sie na W-F

[mama_nicoli]

nasza Nicola też juz sobie zdaje sprawę że ma na brzuszku cos czego inne dzieci
nie mają, a ma 2,5 roku
ostatnio na kontroli u kardiologa lekarz powiedzial do mnie żebym opowiedziala
Nicoli bajkę, żeby ją zająć, a Ona nie bo musi "puk, puk" oglądać i słuchać.
W domu jej ulubioną zabawką są słuchawki i gdy tlko może bada nam serduszka i
mówi że są zdrowe. Nawet ma lalkę której narysiwala kreseczkę, bo też "miała
chore serduszko"
W tym roku w wakacje inne dzieci interesowały się jej blizną, zresztą my jej
specjalnie nie ukrywamy, od małego musi się przyzwczajać, że tak po prostu jest
i tego się nie da zmienić. Mam nadzieję, że przy takim podejściu nie będzie się
jej wstydzila.
Ania (mama Nicoli)

[ewelia5]

Kochane tak sobię myslę że ona też traktuje swoją chorobę, bliznę naturalnie. A
na rysunkach pokazała że my też mamy blizny (o tak!) może nie widać ich gołym
okiem ale zapewniam że mamy. Myslę że ona wie że tak już jest i jest to
normalne bo przecież wszyscy ją mają mama i tata też. Mam nadzieję że ją dobrze
rozumiem. Napewno zachowam te jej rysunki i będzę wypatrywać następnych.
Chętnie bym je Wam pokazała ale nie ma gdzie mogę je umieścić. Dziękuję za
Wasze słowa jesteście kochane. Ewelina
p.s. Od Kamilki słyszałam w szpitalu że widziała anioły miała 1,5 roku.

[aaparzoch1]

Radek jest juz starszy, skończył niedawno 10 lat, więc i dużo więcej rozumie.
Nie tylko my, ale i lekarze go badający , zauważyliśmy, że nie jest w stanie
spokojnie słuchać o chorobie, zabiegach, operacjach. Zatyka uszy, śpiewa pod
nosem, albo tak jak ostatnio na kontroli ubiera sie po echu i chce już wyjśc na
korytarz, aby nie słuchać tego co ma do powiedzenia lekarz. Dlatego nawet
zasugerowano nam ograniczenie kontroli, co ma lepiej wpłynąc na psychikę nas
wszystkich. Nie miał operacji, więc w tym zakresie nie moge sie wypowiadać. Był
czas gdy bardzo chciał aby mu ją lekarze zrobili i aby miał już drowe serce jak
wszyscy i mógł uprawiac sport i ćwiczyc na lekcjach WF. Wiemy jak to dla niego
jest ważne, dletego prawdopodobnie będziemy chcieli aby mógł w nich
uczestniczyć, z wyłączeniem ćwiczen wysiłkowych. Trudny temat, bo jak to
rozgraniczyć. Zbliża się zima i powstaje problem nart, z których mieliśmy
zrezygnować. Jednak wiemy, że choćby na chwilę musimy się tam pojawić. Dla jego
samopoczucia. U nas dodatkowo jest tez problem strachu Radka perzed wszelkimi
zabiegami. Widok krwi działa na niego bardzo negatywnie. Panicznie boi sie
wenflonu. Leżał na oddziale, kolegował się z chorymi dziećmi, zwłaszcza
starszymi od siebie, widział blizny na ich klatkach piersiowych, słyszał ich
wrażenia z echa przezprzełykowego czy cewnikowania serca. Widział ich strach
przed zabiegiem i widział też jak niektóre z nich wracały na inny oddział po
operacji. Myślę, że to zosatnie w jego psychice na zawsze, zupełnie w inny
sposób aniżeli u ludzi, których ten temat nie dotyczy.
Madziu poryczałam się czytając Twoje słowa. Bo nie wiem kiedy i czy wogóle mnie
to czeka. Ta niepewnośc jest straszna. Panicznie przeraża mnie widmo nagłej
śmierci dziecka.

[teletombola1]

Ja też się poryczałam czytając Wasze wypowiedzi. Moja 3.5 letnia córeczka co
prawda jest już po operacji, ale ja zdaje sobie sprawę (a najbardziej wtedy
kiedy tu zaglądam), że to nie koniec, że to już zawsze będzie chore serce i
nigdy niewiadomo co ją jeszcze w życiu czeka. Tym bardziej, że lekarze cały czas
nam przypominają, że kiedyś (niewiadomo kiedy) będzie konieczna powtórna
operacja lub balonikowanie. PRZERAŻA mnie to!
A teraz coś na wesoło. Moja córka niedawno dopiero zaczęła się przyglądać
swojej kreseczce, więc jej tłumaczyłam, że to miejsce, przez które pan doktor
naprawiał jej serduszko. Zapytana przez ciocię kiedyś co jej pan doktor
naprawiał, dotknęła rączką klatki i chwilę się zastanawiała (nie mogła sobie
przypomnieć), po czym z pełna powagą wypaliła: cycki!

[jupora]

Ze starszym dzieckiem może być trudniej. Julek też miał taki okres (ale
krótko), że nie mógł w ogóle słuchać o szpitalu, uciekał, zatykał uszy. Potem
się z tym pogodził, zwłaszcza, że po operacji miał ciągle pobieraną krew na INR
(prawie 6 lat - dopiero teraz dostaje aspirynę i już nie trzeba) i ciągle
trzeba było robić jeszccze jakies badania.Piszesz o nartach i ćwiczeniach WF.
Myśmy próbowali tak w zeszłym roku. Okazało się, że nauczyciel nie jest w
stanie go upilnować, poza tym nawet zwykłe ćwiczenia były dla niego zbyt
wyczerpujące. Powikłania pooperacyjne się nasiliły i wylądował w szpitalu.
Naprawdę uważajcie na Radka. Ja mam stale dylemat - czy rozwój psychiczny, czy
zdrowie "zamknięte w domu"...
Bardzo spodobały mi się też słowa mamy Kamilki naszych bliznach, które są, choć
ich nie widać. Sama "czuję" naszą bardzo często... Ostatnio, kiedy Julek po
tygodniu nieobecności w szkole, poszedł na 1 dzień do szkoły byłam b.
szczęśliwa. Zaszczepiłam go na grypę ("wreszcie zdrowy!") i... następnego dnia
gorączka, kolejnego gorączka... Znów siedzi w domu, traci lekcje, traci
kolegów. A mnie jakby kto szpilką kłuł...
pozdrawiam,
Justyna, mama Julka (wspólna komora)

[kamila9621]

Witam wszystkich! Maximilian chociaz ma juz 9lat(16.11.99)nie do konca chce
pojac ,ze jego sercr prawdopodobnie nie bedzie takie jak u zdrowych ludzi. Jego
wielkim mazeniem jest pilka nozna ,ciagle powtaza jak juz bedzie jego serce
zdrowe to zapisze sie do klubu i bedzie chociaz na bramce.W takich mometach
jest mi bardzo trudno bo niewiem jak ,mo powiedziec ze jego serce nigdy nie
bedzie na tyle silne zeby mogl wykonywac jakikolwiek sport wyczynowo.Po 2
operacji w Poznaniu ,jeszcze na ojomie zadal jednemu z lekarzy pytanie ,czy
oni go na chwile zabili??? lekarz spojzal na mnie pytajaco a ja na niego,i
odpowiedzial mu ze nie , tylko nachwile byl uspiony .Na to Max powiedzial ,nie
wy zescie mnie na chwile zabili , Bo ja widzialem wszystko z gury! A rysunki
Maximiliana ....w nich powtaza sie bardzo czesto serse, chociaz blizny nigdy
nie rysowal.Nawet ostatniego lata nie chcial bez koszulki sie kompac w basenie
bo jakas z dziewczynek powiedziala mu ,ze ma obrzydliwoa blizne.Mysle ze te
nasze dzieci wiecej przezywaja jak nam to okazuja .Justyna mama Maxa(zwezenie
i niedomykalnosc zastawki aortalnej II/III st)

[ememka1]

Ciekawy, poruszający i pouczający temat.....na szczęście jeszcze przede mną.
Mela ma 1,5 roczku i na razie blizny nie zauważa, tak jak i jej starsze
siostry.....przywykły. U nas napewno będzie łątwiej ponieważ była tylko jedna
operacja, dość wcześnie i na tym powinien być koniec, więc nie będzie miała
wspomnień (tylko my rodzice). To jednak nie oznacza, że nie będzie pytała,
wstydziła się czy musiała zmierzyć się z przykrymi uwagami jak trochę podrośnie.
My - rodzinka będziemy ją wspomagali, ale pójdzie nam zdecydowanie łątwiej jak
będziemy wiedzieli na co zwrócić uwagę.
Liczymy na Wasze doświadczenia.

[aaparzoch1]

Oj Justyno, jak ja to rozumiem odnośnie piłki nożnej. Nasz Radek pod koniec
ubiegłego roku szkolnego przechodził dramat związany z naborem do nowej duzyny.
I marzył o tym. Prosił nawet męża aby ten porozmawiał z trenerem by mógł stać
choć na bramce. Bo jemu sie wydawało, ze to mniejszy wysiłek fizyczny.
A dzisiaj rano gdy bylismy na forum i czytalismy o tym, ze podczas badania USG
lekarz je wykonujący nie wykrył tetrallogii oraz braku rączek u dziecka i
innych jeszce wad Radek nas zaskoczył swoim stwierdzeniem, że lekarz to ma
dobrze, bo może popełniac błędy a mimo to dostaje pieniądze. I jak tu mu
wytłumaczyć, że nawet najlepszemu specjaliście zdarzają się pomyłki ?

[jupora]

Mój Julek z uporem staje na bramce w czasie szkolnych przerw. Na razie nie
słyszę, żeby dzieci protestowały, że jest za słaby, ale pewnie wkrótce tak się
stanie. Ja za to strasznie się boję, że coś mu się stanie, albo przynajmniej
się przeziębi (on przy byle emocji i byle wysiłku okropnie się poci). Ale jak
mu wytłumaczyć, że dzieci się bawią, a on w tym czasie ma siedzieć sam w
bibliotece?!

[aaparzoch1]

No właśnie - jak ? Ciężki temat. Radek właśnie teraz miał atak arytmii. Kiedy
Radek mówi , ze czuje się źle mąż wyczuwa to mierząc tętno. Ja niestety wpadam
w panikę. I pomyśleć, ze doatł ataku przy zwykłej czynności jaką jest mycie
zębów

[gwiazdeczka69]

bardzo madry temat.mi od najmłodszych lat rodzice tłumaczyli co bede miala
robione,znałam bardzo wczesnie terminologie jaka posługuja sie lekarze,gdy w
wieku 10 lat mialam operacje niezdawałam sobie sprawy ze moze cos mi sie
stac.byłam bardzo optymistycznie nastawiona i raczej rozpatrywalam ta operacje
w kategoriach podarowania nowego zycia tak jk ta teraz(ale teraz bardziej sie
balam-wiadomo zycie pokazało jak to wszystko na swiecie jest bardzo kruche)
jednak wydaje mi sie ze to jednak optymistyczne nastawienie(nawet teraz przy
tej operacji)wynoikalo ze swiadomosci ze to zycie jest tak pelne juz ograniczen
ze moze byc tylko leoiej-i teraz juz jestjesli chodzi o rowiesnikow w
mlodszych latach to mniej mi choroba przeszkadzala niz w tych starszych latach
(wiadomo chlopcy,randki i pytania)i zawsze czulam sie gorsza bo
chora,nieatrakcyjna, i nie wiadomo czy mogaca stworzyc zwiazek z osoba na
wszystkich plaszczyznach zdrowia.Ale dzisiaj wlasnie wrocilam od swojego
chlopaka-(jak bylam chora bardziej to wlasnie on byl powodem ze chcialam
walczyc o zycie lepsze i piekniejsze -on tez jest cghory i zarazil mnie tym
pragnieniem zycia juz wtedy)iprzez caly dzien sluchania nieustajacych
komplementow na swoj temat czuje sie wspaniale i sadze ze nie kazda osoba pod
wzgledem kobiecosci moze sie ze mna rownac. teraz z powodu choroby czuje sie
wyrozniona bo dzieki temu umiem bardziej doceniac zycie od innych i spotkalam
milosc wlasnie w szpitalu-a jakbym nie byla chora to kto byteraz tak ladnie
obudzil we mnie to co najpiekniejsze?

[aaparzoch1]

Gwiazdeczko jak ładnie to napisałaś. Szczerze zyczę Wam wielu wspaniałych chwil
i realizacji wspólnych marzeń. Niech ta miłość was uzdrawia i wzmacnia ))
Pozdrawiam. Ola

[ememka1]

Twój optymizm mnie poraża..............w pozytywnym tego słowa znaczeniu.

[jukilop]

pieknie i prawdziwie Ewelia napisła o Naszych - rodziców bliznach
To prawda nasze serca też mają blizny i nawet jeśli ktoś myśli ze tak jak w
naszym przypadku wada - naprawiona - zapominamy o temacie - to myli się.
Takie rzeczy wywierają na nas takie odczucia , takie zwroty w życiu że nawet
nie zdajemy sobie sprawy .
Stąd dla naszych dzieci to musi być naprawdę coś w życiu ważnego , istotnego i
tylko , no może nie tylko ale najwiecej zależy od nas czy to będzie ich dramat
życiowy czy podejście do tego na zasadzie - no cóż taka moja uroda - i
zaakceptowanie ograniczeń z tym związanych.
Pamietam jak Marcin musiał nagle z dnia na dzień zrezygnować ze sportu (
czynnie uprawiał 2 dyscypliny) , było cięzko nie ukrywam , ale przeżyliśmy i
nauczyliśmy się z tym żyć (wszyscy- my też )- OLU tu rozumiem RADKA
a że tak reaguje - to jego prawo taka jego obrona.
Jeszcze przed chwila pytałam Marcina czy to już nie problem (chodzi o sport) :
mówi
Mamo - spoko - wyluzuj - to nie koniec świata
I może właśnie pobyty w szpitalu , w jakimś sensie strach, poznanie jakby nie
było wartości tego co naprawde w życiu najważniejsze pozwoliły mu do tego tak
podejść.Mam nadzieję .
Wiem z Waszymi maluszkami jest trudniej , ale jesteście wszyscy tak
wspanniałymi rodzicami ze znajdziecie do nich drogę , do tych ich
najukochańszych serduszek i pomożecie im by nikt i nigdzie nie czuł sie gorszy.
pozdrawiam
Magdalena
(mama MarcinaP-ń

[ewelia5]

Justyna ja to pamiętam z Poznania do dziś. Pozdrawiam Ewelina.

[kamila9621]

[kamila9621]

Ja mysle ze te nasze dzieci sa leprzymi obserwatorami jak dzieci zdrowe ,i
wyczuwaja np . bardzo dobze nasz strach.Max przed 2 operacja w 6 roku
zycia,zadal mi pytanie kture mnie bardzo zaskoczylo- mamo ty chyba nie
placzesz, bo ja sie o ciebie bardzo boje zebys mi nie umarla.W tym czasie w
ktorym to ja prubowalam jak najlepiej ten sam strach ukryc przed nim.A wiedz
mysle ze takie dzieci sa dobrymi psychologami nas rodzicow.Justyna