Pytanie do rodzicow adopcyjnych

[anabea31]

Witam.
Zostalam adoptowana w wieku 3-ech miesiecy. Obecnie mam 23 lata i pragne
odnalezc moich "poczycieli" biologicznych. Problem stanowia moi rodzice,
ktorym jak mysle sprawiloby to duzo bolu.
Dlatego tez mam pytanie do Was, rodzicow biologicznych.
Dlaczego tak czesto utrudniacie ten gest Waszym dzieciom? Co Was tak przeraza
w tym akcie? Co czujecie?
Bardzo Was prosze o pomoc.

[zaba2004]

Witam, jestem adopcyjną matką i nie wyobrażam sobie, ażeby w przyszłości
utrudnić mojemu dziecku kontakt z rodz. biol. Jest to dla mnie naturalne jak
oddychanie, że dziecko ma święte prawo dotknąc swoich korzeni i, jeżeli samo
zechce, oczywiście, pomogę mu i wesprę, w poszukiwaniach rodziny biologicznej.
Jestem mu to winna.
Pozdrawiam i życzę sukcesów w poszukiwaniu biologicznych rodziców!

[kasiapfk]

Anabea, może dlatego, że to dotyka bezpośrenio uczuć? to najwrażliwsza część
naszej osobowości... A może dlatego, że czasem wiemy kim są "poczyciele" i nie
chcemy by nasze dziecko najzwyczajniej w świecie się rozczarowało? Bo sprawa,
która najbardziej boli to nie nasze zranienie, tylko zranienie naszych
dzieci... Wolelibyśmy aby to nas spotkało a nie nasze kochane... Może... to
kieruje rodzicami ado.
W tej chwili jestem pewna, że pomogę swojemu synkowi w kontakcie z biol.
rodzicielką. Nie wiem co będzie za lat 20. Ona obdarzyła nas zaufaniem
przekazująć list do Niego.. My jej napisaliśmy wiele o nas i o Nim w naszym
życiu. Ale na prawdę nie wiem co będzie za parę lat.

[anabea31]

Dziekuje za odpowiedz. Chcialabym, zeby moi rodzice mieli takie samo podejscie
jak Wy, ale to niestety nie jest mozliwe. Gratuluje braku egoizmu wobec Waszych
pociech.

[kasiapfk]

Anabea,
z mojej strony to nie jest brak egoizmu. To raczej jego odmiana. Bo ja uważam,
a co jest bardzo NIEMODNE w Polsce, że dzieci to podróżni -kiedyś wyfruną. I ja
od nich niewiele będę wtedy wymagać. One do mnie bedą miały z pewnością dalej
niż do swoich ukochanych. Bo ze mną spędzą pierwsze ok. dwadzieścia lat. Całe
swoje dorosłe i dłuuuugie zycie spędzą z ukochanym/ą.
Ale to wynika też z tego, że mój mąż dla mnie a ja dla niego jesteśmy
najważniejsi. Dzieci są również bardzo ważne, ale "wzięły" się z NASZEGO
uczucia. A nie odwrotnie- uczucie z powodu dzieci. )))

[scholastyka1]

Postaw się moja droga w sytuacji swoich rodziców adopcyjnych. To nie egoizm,
tylko altruizm dyktuje ich postepowanie. Oni nie chcą, żebyś się rozczarowała.
Otóż wydaje mi sie,że niewiele dzieci z tzw. normalnych domów trafia do
adopcji.Jestem przekonana, ze gdyby nawet ( mam nadzieje,że nie ) tafił mnie
piorun z jasnego nieba i utłukł na miejscu, to moje dzieci nie będa musiały
trafic do rodziny zastepczej, czy adopcyjnej, Bo one po prostu mają NORMALNĄ
dalszą rodzinę. Po to sa zwykli dziadkowie, zwykłe ciotki, które od losu
dostałaś w prezencie. Po to są dalsi krewni by mogli w razie nieszczęścia
zastapić rodziców.
W poprzedniej( biologicznej ) rodzinie to CI się nie przytafiło, doceń wiec
wszystko co podarował Ci wraz z adopcją los.

[anabea31]

Stawiam sie w tej sytuacji juz od dawna i dalatego tez jeszcze nie podjelam
poszukiwan moich biologicznych. Bardzo kocham moich rodzicow i nie chce ich
zranic. A biologicznych chce odnalezc tylko dlatego, zeby poznac poczatek
mojego istnienia. Nie spodziewam sie, ze bedzie to piekny widok i piekne
doznanie, ale musze to zrobic, zeby moc zbudowac srodek i poczatek mojej
wlasnej historii. I naprawde bardzo doceniam co podarowal mi los.

P.S. Dziadkowie ze strony mamy nigdy mnie uznali!!

[scholastyka1]

A to głupatasy!!!!!!!!Dostali mądre wnuczatko i nie umieli tego docenić ? U nas
w rodzinie adopcyjnej, własnie przyszły - niedoszły Dziadek ze stony matki,
ktora walczyła o zycie, po kolejnej ciąży zakończonej peknięciem jajowodu (
ciąża pozamaciczna ) zadecydował, że dość już walki o naturalne macierzyństwo.
Nie chciał ryzykować życiem córki.
Pokochali gotowe niemowlę,właśnie dlatego,że kochają swoja córkę.
Cześć. Pozdrowienia dla mądrzejszych dziadków.

Do anabea31

[lenka70]

Droga Anabeo31,
czy rozmawiałaś kiedyś ze swoimi rodzicami o swojej potrzebie szukania korzeni?
Tak sobie myślę, że gdybym jako matka adopcyjna usłyszała od swojej córki
zdanie "kocham was, nie chcę was ranić, ale musze odnaleźć moje korzenie" wcale
bym nie była smutna, rozżalona czy zraniona. Nie wiem, jacy sa Twoi
rodzice...ale może warto z nimi porozmawiać? czasami rodzice nie zaczynają bo
nie wiedza jak, nie chcą, a czasami dzieci maja ochotę ale nie chcą ranić... i
To wszystko takie zawieszone, niedomówione...ale to jest Twoje życie i uważam,
że warto o nie zadbać.
Pozdrawiam serdecznie i życzę spokojnego odnajdywania "początku"

[anabea31]

Droga lenko70
juz nawet trudno mi zliczyc te wszystkie rozmowy jedynie z moja mama, bo tate
slowo adopcja przyprawia o furie i wychodzi z domu. Natomiast mama zaczyna
plakac i ja juz nie mam sily dalej pytac. Mam wrazenie, ze nasza cala trojka
cierpi z powodu nieumiejetnosci komunikacji w tym trudnym dla nas temacie.
W naszej rodzinie to jest zawieszone i niedomowione, gdyz moi rodzice nie chca
o tym rozmawiac. Oni nawet nie powiedzieli mi, ze jestem adoptowana. Wyreczyl
ich w tym moj "kolega" jak mialam 15 lat.
Jest mi ciezko, gdyz nie chce sie zaangazowac w poszukiwania biologicznych ich
kosztem. I bardzo potrzebuje ich pomocy i wsparcia.
Ja rowniez pozdrawiam i dziekuje.

[kasiapfk]

Anabea, tak sobie myślę, A może sama zacznij szukać bez ich wiedzy. Żeby ich
dalej nie ranić. Pirerwszy krok: odpis ZUPEŁNY aktu urodzenia. Może tam jest
wzmianka o przysposobieniu. Albo o twoim poprzednim akcie urodzenia. tak byłoby
najlepiej. Potem do Centralnego Biura Adresowego i może jakos ci się poszczęści.
Powodzenia w "drodze".
Na prawdę ściskam mocno kciuki.

[anabea31]

Z checia bym to zrobila, ale problem polega na tym, ze obecnie mieszkam we
Francji i do Polski przyjezdzam na krotki okres, wiec nie mam czasu do
stracenia na dodatkowe poszukiwania. A wiem, ze moja mama zna imie i nazwisko
mojej biologicznej, bo juz raz mi to powiedziala, ale tak mnie ta wiadomoscia
zaskoczyla, ze go nie zapamietalam. A teraz juz nie chce mi nic powiedziec.
Dziekuje za rade i pozdrawiam goraco.

[kasiapfk]

Anabea, myślę, że to wszystko można załątwić korespondencyjnie!. Najlepiej
zadzwonic do jakiegoś USC w Polsce i zapuytać jak do tego się zabrać. Być może
będzie potrzebe poświadczenie danych (Twoich) przez konsulat Polski. Trzymam
mocno kciuki! Odezwij isę jak do czegoś dotrzesz!!!!!!!! )))

[amfs]

JA też uważam, że czasem pewne sprawy łatwiej napisać i łatwiej przyjać jak się
parę razy przeczyta i opadną emocje. Napisz rodzicom jak bardzo ich kochasz,
napisz co najbardziej w nich cenisz, jak jestes im wdzięczna za konkretne
rzeczy i że tej miłości nic nie zmieni a po prostu czujesz taką potrzebę by
poznać swoją biologiczną rodzinę. Postaraj się ująć w słowa to co czujesz,
postaraj się im wyjaśnić dlaczego to dla Ciebie ważne. Myślę, że jak
zrozumieją, że odnalezienie rodziny niczego nie zmieni, że naprawdę ich kochasz
i cenisz to jakoś to wszystko w sobie poukładają, przemyślą i może dojrzeją do
rozmowy.

LIST

[lenka70]

anabeo31,
napisz list do rodziców i zacznij szukać. Powodzenia.