nieprzepracowamy problem niepłodności

[wiu1]

Gdzieś na forum przeczytałam, że może to być przyczyną przyszłych problemów w
rodzinie adopcyjnej. Czy wiecie może coś na ten temat? Wiadomo,
że "wszystkiego nie przeczytam na forum" ale chciałąbym wiedzieć mniej
więcej, na co zwrócić uwagę.

Niedawno zaczęliśmy zastanawiać się z mężem nad adopcją i jestem jeszcze
pełna znaków zapytania. Głównie to zastanawiam się "czy się
nadaję/nadajemy"... stąd moje zapytanie.

[kasiapfk]

To "nieprzepracowanie" może różnie wyglkądać w różnych rodzinach. Każdy z nas
jest inny i u każdego ten problem wyglądać może inaczej. Najogólniej, zdaje się
chodzi o "niepogodzenie" się z własną niepłodnoscią. To niebezpieczeństwo,ze
gdy cudem (a takie jak najbardziej są ) pojawi się dziecko biologiczne
będzie ono "lepiej traktowane, kochane" niż dziecko adopcyjne. To też się
niestety zdarza.
Na różnych forach pisały o tym, co odważniejsze osoby i chwałą im za to, że sa
pokazywane nie tylko różowe strony adopcji.

[agnieszka_gk]

Ja jak sądze mam "przepracowany" problem niepłodności, ale czytając innych
wydaje mi się, że mogą być jeszcze takie niebezpieczeństwa (oprócz tego
opisanego przez kasię powyżej):
- gdy dziecko zacznie sprawiać rózne problemy, możemy zacząc to tłumaczyć, że
nasze biologiczne na pewno byłoby inne (np. zdolniejsze, albo zdrowsze, albo
spokojniejsze, albo...albo itd).
- będziemy nadwrażliwi i reagować agresywnie, gdy inni będą komentować naszą
adopcję lub, nie wiedząc, że adoptowaliśmy, zadadzą zupełnie niewinne pytania w
stylu "jak długo pani karmiła piersią", "w którym szpitalu rodziłaś" itp.

Wiem też, że dla niektórych kobiet clue macierzyństwa to ciąża i karmienie
piersią, i niestety nie mogą pogodzić się z tym, że nie miały tej szansy, mimo,
że ich adoptowane dziecko jest najukochańsze na swiecie (ta zadra po prostu co
jakiś czas daje znać o sobie).

[aquarius72]

Ja intuicyjnie domyślam się na czym może ten problem polegać. Też wydaje mi
się, że problem mam "przepracowany", ale co będzie, kiedy "w praniu" okaże się,
że niezupełnie? Może jest tak, że trzeba trochę zaryzykować????
Napiszcie może o tym, na czym polega "przepracowanie" problemu niepłodności?
Ja myślę, że nie miałabym klopotów z mówieniem o adopcji - bo i teraz mówię o
tym otwarcie - przynajmniej tym, którym chcę mówić, a ciąża, karmienie piersią -
cóż, pewnie będzie trochę żal..., ale może, kiedy pojawia się dziecko, to już
się o tym nie myśli, te sprawy schodzą na dalszy plan? Jak to jest???

[mama-talki]

aquarius72 napisała:

>............ a ciąża, karmienie piersią
> -
> cóż, pewnie będzie trochę żal..., ale może, kiedy pojawia się dziecko, to
już
> się o tym nie myśli, te sprawy schodzą na dalszy plan? Jak to jest???

Jak jest dziecko - wszystko schodzi na dalszy plan
Nie myśli się o adopcji tyle ile wcześniej.
Ciąża, karmienie piersią -> nie wiem jak to wyrazić...... nie czuję żalu, że
nie byłam w ciązy ani,że nie karmiłam piersią ( oswoiłam się z tematem i
pogoniłam ), ale żałuję że moja kochana córka ..... nie była kochana w
czasie ciąży i była karmiona sztucznie. Jej matka biologiczna paliła, piła i
brała narkotyki w czasie ciąży....... Jak o tym pomyślę to żałuję, że to nie u
mnie w brzuchu była córeczka. Zadbałabym od początku o nią. Tak dbam od jej 19
miesiąca życia. 9 niekochanych i 19 w DD.........
Są kobiety które cierpia na bezdzietność a inne na niepłodność.
Jednym żal, że nie mają dzieci, innym że nie zaciążyły i nie mają dzieci.
Ja stanowczo jestem w tej pierwszej grupie, która chyba jest liczniejsza.
Inne choć adoptują ciągle noszą w sercu żal, że one nie rodziły. -> może to
jest ten właśńie "nieporzepracowany problem niepłodności" ?

[baabcia]

Ładnych parę lat temu adoptwała 9-miesięczną dziewczynkę. Nie ukrywała tego.
Byłam jej sasiadką i pamiętam wśród moich znajomych z osiedla radość - że jest
nowy wyczekany maluszek. A piszę o tym dlatego, że dziś ten maluszek ma dwie
córeczki.
Wydaje mi się, że ciąże i porody adoptowanej córki były jakby ciążami tej dziś
babci. Zaplątałam się, ale może i dla Was przyjdzie taki czas, że urodzicie
swoje wnuki. O teraz udało mi się sformułować to o czym myślałam.
A opisana rodzinka jest b. fajna. Może przpracowali problem ...Z moich
doświadczeń wiem jedno jeśli mamy dzieci dla ICH dobra, żeby im było dobrze to
nie myślimy o tym czy mogliśmy je wybrać zaplanować czy wpadły na nas przez
przypadek, bo tej nocy to nie takie mielśmy plany.
Każde dziecko jest inne i pewno trzbaby mieć 2 adoptowanych i 2 rodzonych, żeby
zobaczyć jak zmieniaja się im charakterki, zdolności i raz do rany przłóż a
raz upiory, które nas postanowiły wykończyć.
A jeszcze coś pamiętajcie, żeby każde z Was rodziców czuło odpowiedzialnosc za
dziecko w 100% to razem 200%. Tak i żadna olewka jednego nie zwalnia drugiego
rodzica z ani jednego % kochania. Powtarzajcie to w swoim domu. Czasy są takie,
że często najbardziej poturbowane adoptowane dziecko jest solidniejsze niż
dorośli - i wtedy jest nadzieja, że chociaż jeden rodzic da 100% miłości

[mowawe]

Dla mnie nieprzepracowana niepłodność kojarzy się
- z dalszym leczeniem mimo tego, ze dziecko mam w domu
- z utęsknieniem wypatruje ktoś dni płodnych, z robieniem wykresów temperatur i
całego zamieszania wokół-zapłodnieniowego a dziecko jak wyżej
- z poczuciem tęsknoty do ciąży i pytania siebie - dlaczego ja ? dlaczego nie
mogę być w ciaży ?
- z wilczym wzrokiem skierownaym w stronę kobiet w ciąży
- z negatywnymi reakcjami na ciąże innych bliskich osób
- z upartą chęcią zaciążenia na nie posiadania/wychowywania dzieck
- z rozumieniem adopcji jako zastępnika ( cyt " byc może po adopcyjnym pojawią
się biologiczne" lub tekstach typu " kocham je jak swoje " itp)


Żeby nie było to z autopsji tego nie znam. Znam z obserwacji innych osób.

Jak dla mnie to jest jedne sposób na sprawdzenie czy ma się przepracowany
problem niepłodności

- stajesz przed lustrem i spoglądając sobie w oczy masz odwagę powiedzieć
"byc może jest tak, ze nigdy w życiu nie będę mieć biologicnzych dzieci "

[k.kasia1]

Ja niedawno stanęłam przed lustrem i mówię do siebie:
wiem, że nigdy nie urodzę dziecka, ale ... już za 16 miesięcy rozpoczynamy kurs
dla rodzin adopcyjnych!!!! i zaczełam obdzwaniać różne psiapsiółki i rodzinkę
żeby sie pochwalić i chwalę się gdzie tylko mogę- w klubie fitness, u krawcowej,
u kosmetyczki, na bocianie i ma forum adopcyjnym GW )
Mam nadzieję, zed to oznacza przepracowany problem

[wiu1]

Mowawe, chyba dobrze ujęłaś to w słowa. Czy miałaś podobny problem..?
Najtrafniejsze wydają mi się "wskaźniki" o tęsknocie do ciąży (marzenie o tym
jakby to było... taki dorodny brzuszek, czułe gesty partnera, rozanielona
rodzina, ta cała aura...), wilczym wzroku skierowanym na inne ciąże (co to było
dziś rano na przystanku..?) i negatywnych reakcjach na ciąże w bliskim
otoczeniu ("ojej, po co do nich jechać, przecież oni są w ciąży, jak ja to
wytrzymam").

Myślę sobie nad tym i dochodzę do dwóch rzeczy:
- kobeta może marzyć o CIĄŻY

[wiu1]

sorry, coś kliknęłam i mi się od razu wysłąło..

Te dwie rzeczy to:
- kobieta marzy o CIĄŻY, żeby czuć się wyjątkowo - chodzić w aurze wyjątkowości,
- kobieta marzy o PORODZIE, żeby doznać tego wspaniałego gloryfikowanego
przeżycia,
- kobieta marzy o posiadaniu dziecka, żeby mieć poczucie sensu swojej
przyszłości, swojego życia, żeby czuć się produktywnie w społeczeństwie

Jeśli chodzi o "problem nieprzepraowanej niepłodności/bezdzietności", to
widzocznie kobiety "nie mają wiele" w miejsce wyżej opisanych uczuć/odczuć. I
chyab najpierw muszą sobie z tym poradzić....

Tylko co zrobić - chodzić najpierw do psychologa "ze sobą" ...?

[aquarius72]

To ja jeszcze coś napiszę a propos marzenia o ciąży. Kiedyś też o niej marzyłam
i myślałam, że to jest cudowny czas, kiedy czuje się niesamowitą więź z
nienarodzonym jeszcze dzieckiem, mąż głaszcze po brzuszku i mówi do niego itp.
Kiedy pierwszy raz zaszłam w ciążę, to tak się poczułam, że dzieje się coś
wyjątkowego - chodziłam cała uskrzydlona, ale nie trwało to długo... potem był
po prostu szok, ciąża się skończyła, a ja nie mogłam uwierzyć, że dotknęło to
właśnie mnie. Czułam, że umarło moje dziecko, a najbardziej frustrujący był
fakt, że większość otoczenia tak tego nie odbierała, bo to przecież wczesna
ciąża i nic takiego się nie stało...
Teraz sytuacja znów się powtórzyła... z ta różnicą, że w ogóle nie było już
tego entuzjazmu, że jestem w ciąży, nie czułam nic, nie przemawiałam do swojego
dziecka, za to za każdym razem ze strachem szłam do toalety, żeby sprawdzić,
czy nie dzieje się coś złego... no i oczywiscie zaczęło sie dziać, znowu słowa
lekarza po USG, że nie ma dla mnie dobrych wiadomości...
Mam już tego dość - czekanie na dziecko ma być radosnym oczekiwaniem, a nie
wieczną szarpaniną. Dziś już wiem, że ciąża nie zawsze jest tym cudownym
okresem pełnej harmonii. Gdybym jeszcze kiedyś zaszła w ciążę, to najchętniej
przespałabym te 9 m-cy i obudziła sie na sam poród...
Clue macierzyństwa, to jednak nie ciąża i karmienie piersią, ale wychowywanie
dziecka, obserwowanie go jak dojrzewa i dawanie mu swej miłości....

[majka3]

mowawe zgadzam się z toba w 100% , doskonale ujęłaś problem nieprzepracowanej
niepłodności.
Chciałam jednak dodać, że to przepracowanie problemu nie przychodzi tak na
zawołanie z chwilą decyzji o adopcji, bądź zgłoszenia do ośrodka. Nawet jak już
miałam dziecko w domu jeszcze trochę to mnie dotyczyło. Te negatywne emocje
dotyczące własnej niepłodności powoli się wyciszają. zawsze chciałam miec
więcej niż jedno dziecko i nawet po pierwszej adopcji miałam duży niedosyt
dzieci I czasem jeszcze marzyło mi się urodzenie dziecka, teraz po drugiej
adopcji mam już to czego chciałam. I własciwie dopiero teraz moge z czystym
sercem powiedziec nie tęskinię już do urodzenia dziecka.
Dla mnie też jasnym wyznacznikiem czy problem jest przepracowany , to czy
możesz odpowiedzieć twierdząco na pytanie, czy jestem gotowa pokochać i kochać
cała sobą dziecko. Może to banalne pytanie, może nie? Ale w tym właśnie widze
sens starań.

[mowawe]

Wiu pisałam wyżej, że to moje obserwacje Nie moje problemy !
Ja miałam od razu mnóstow akceptacji dla adopcji, nie tęskniłam do ciąży !
Często wyłapuję tu na forum lub innych tęskonotę do ciaży !

[baabcia]

Tęsknota za ciążą to nie jest negatywne zjawisko. Gdybym mogła mieć więcej
dzieci to - tęsknię za tym wspaniałym, chociaż trudnym okresem. To tak jak poród
horror ale wspaniały. Wiem co mówię strach o dziecko okropny ale radość
niepowtarzalna.
Więc jeśli tęsknota za ciążą nie jest dla Was utrapieniem to pozwólcie sobie
pomarzyć, nawet jeśli pogodziłyście się z tym, że nie wszystkie dzieci urodziły
sie tam gdzie miały się urodzić i trzeba swojego już urodzonego poszukać.
Mam koleżanke, która szykuje się do adopcji i ostatnio zaczęła namawiać
koleżanki na kolejne dziecko. Patrzyłam z podziwem jak się przełamała i mówi o
tym co wcześniej było tabu. Po kilku dniach powiedziała, że robi to dla siebie i
zobaczyła, że może o tym mówić i czuje się silna. Ma rację, ze dziewczyny które
maja jedno dziecko i rezygnują z następnych nie wiedza co robią. Mam troje i
gdybym miała kasę to pewnie zajmowałabym się następnymi dziećmi a nie pracą, o
której na pewno nie będę opowiadać wnukom. Takiej radochy jaka daja dzieci nic
nie daje. Dwoje swoich urodziłam trzecie samo chciało, przyszło i zostało.

[kasiapfk]

Babciu, ja jednak twierdzę, że tęsknota płodnych do ciąży, a tęsknota
niepłodnych to dwie skrajności jak z kosmosu.
I w adopcji do niczego dobrego ta druga nie prowadzi (oczywiście jeśli jest
głowną tęsknotą). I w naszym oao głownie tę ciągłą, nieustanną, nigdy nie
zrealizowaną tesknotę niepłodnych przedstawiano jako nieprzepracowany problem
płodności.
Tęsknota za czymś co nigdy DO TEJ PORY nie było zrealizowane. To jest ta
różnica. Której być może nigdy nie zrozumieją ci, którzy jej nigdy nie zaznali.
Ja też nie mogę powiedzieć, że w pełni zrozumiem sytuację kobiet, które nigdy
nie rodziły. Choć wydaje mi się, że wiem jak to jest tęsknić do utraty tchu za
ciążą i urodzeiem dziecka. Ono byłoby moim nastęnym dzieckiem. I to jest, moim
zdaniem ta różnica.
pozdrawiam,
K.

[baabcia]

Pewnie, że masz rację. Ale pozytywne myślenie czyni cuda. A złe zatruwa
największe radości. Czasem coś zapala w naszej głowie lampkę i gasną marne
smuteczki.
Chyba Katarzyna Grochola opowiada o takiej lampce: kiedy była chora na raka,
załamana...i w drzwiach szpitala minęła kobietę pchajacą wózek z córeczką. Ta
dziewczynka była chora na raka. I pomyślał, że jej problem i cierpienie jest
maleńkie. Na szczęście Grochola wyzdrowiała i pisze fajne kawałki.
Ja też kiedyś usłyszałam takie zdanie, które do dziś powoduje ciarki na plecach
i natychmiast cieszę się tym co mam. Młoda mama mająca upośledzonego chłopca,
którego co dzień "ciągnęła" przez miasto do szkoły specjalnej powiedziała o
swojej bratowej z wyrzutem: Boże gdybym ja miała takie dwie śliczne córeczki to
spacerowałabym z nimi cały dzień w tą i spowrotem. Ile razy widzę taką mamę z
chorym dzieckiem to nawet nie próbuję sobie wyobrazić jak jej ciężko.
Może to głupi sposób na myślenie o szczęściu i o tym co jest ważne, ale mnie
pomaga w życiu godzić się z wieloma kłopotami. Adoptowane dzieci jeśli są
kochane mogą być lepsz od rodzonych.