niestety ... dodatkowy minus dla adopcji

[wiu]

Takim minusem jest obawa, wcale nie pozbawiona słuszności, że "nie zostaniemy
uznani za odpowiednich kandydatów na rodziców adopcyjnych". W wolnym
tłumaczeniu: przy dziecku biologicznym nikt nie sprawdza, "czy sie nadajemy".
Pomijając rzeczy typu status materialny, zawodowy czy staz małżeński - zawsze
pozostaje jeszcze kwestia PSYCHIKI...

Gdzies przeczytałam nastepujący fragment: "...Kandydaci na rodziców
zastępczych i adopcyjnych poddani są bardzo dokładnej selekcji. Nie wystarczą
odpowiednie warunki materialne, niekaralność i dobra opinia. Trzeba przejść
testy psychologiczne i specjalne szkolenie pedagogiczne. Cała procedura trwa
kilka miesięcy. Pozwala wykluczyć ludzi przypadkowych i nieodpowiednich..."

Wiem, że to konieczne, to całe sprawdzanie, ale ...

[leli1]

moze powinny byc tez kwalifikacje dla rodzin bio.....pewnie dało by się uniknąć wielu tragicznych sytuacji.
Poki co jest jak jest, a myslenie o tym ze moze sie nie nadajemy do niczego nie prowadzi.
Dla nas to nie było minusem, bo wyszlismy z założenia ze jestesmy "normalni", przynajmniej tak nam sie wydaje, ale jesli ktos (zakładam ze profesjonalista) uzna ze nie nadajemy sie na rodziców, to może faktycznie nie powinnismy nimi na siłe zostawać. Pamietam też jednak obawe po testach, czy aby zaznaczyłam "właściwe" odpowiedzi )......
Trzeba przez to przejsc i tyle...w końcu ciężarne kobiety także mają swoje ciążowe "strachy"...tyle ze nieco inne.

[dalekikoniecpolski]

Własnie, ale dla kogo? Dla nas, potencjalnych rodziców, być może jest to rzecz przerażająca, takie wypytywanie, testowanie, sprawdzanie naszych możliwości psychicznych. Ale...
Trzeba sobie zadać pytanie, co jest wazniejsze w adopcji? Nasze dobre i niczym niezmącone samopoczucie czy bezpieczeństwo dziecka? Kto jest tu najważniejszy? My czy dziecko?
Dla kogoś, kto stawia na pierwszym planie drugie odpowiedzi, sprawa testów nie powinna być problemem. Tak, mamy byc prześwietleni, sprawdzeni, dla naszego dobra i zaspokojenia własnej ciekawości również, bo przynajmniej odpowiemy sobie na takie pytania, których my sami - małżonkowie, nigdy nawzajem nie zadawaliśmy. Tak, mamy być skontrolowani, bo ośrodki adopcyjne, sądy, domy dziecka, powierzając nam dzieci biora na siebie wielką odpowiedzialnośc za ich szczęście i bezpieczeństwo. Tak, mamy być poddani analizie wszerz i wzdłuż, bo dziecko już raz doświadczyło "dobrodziejstw" rodziny przypadkowej i nieodpowiedzialnej, a to nie może się powtórnie powtórzyć.
Zatem, czy się boimy czy też nie tych testów, pamiętajmy o ich potrzebie.

[mamapinezki]

Ale kto ma prawo decydować o tym czy ktoś nadaje się na rodzica? Nie istnieje
żaden jeden idealny wzorzec rodzica. Czy takie "psychologiczne testy" potrafią
zmierzyć naszą potencjalną, zdrową miłość jaką obdarzymy dziecko? Nie chcę być
źle zrozumiana, nie jestem za "oddawaniem" dziecka przypadkowej osobie z ulicy.
Ale jak stwierdzić, prawdziwie i nie krzywdząco dla nikogo czy ktoś może czy
nie być rodzicem? Gdyby mi wykonano takie testy zanim zaszłam w ciążę, to
prawdopodobnie zostałabym od razu posłana na podwiązanie jajowodów. Mam mnóstwo
wad, mnóstwo niestandardowych metod wychowawczych a moje dzieci uśmiechają się
od rana do wieczora, są szczęśliwe.

[dalekikoniecpolski]

Bez przesady ))), nie ma czegoś takiego, nie istnieje i nigdy nie powstanie, bo ile nas, tyle i tych "wzorców". Sama jestem mamą adopcyjną, znam sporo takich rodzin, i każdy z nas tak naprawdę jest inny, kocha, toszczy się o dziecko, wychowuje na swój sposób.
Bo nie chodzi o to, by całemu światu przedstawić: oto kandydatka numer dwa, taka właśnie powinna być mama. Cała naliza psychologiczna naszej osobowości służy poznaniu "bazy", nie JAK będziemy kochac, tylko czy będziemy potrafili, czy motywy są prawidłowe, czy nasza osobowość się z nimi zgadza i utożsamia, co wniesiemy w życie dziecka z własnego doświadczenia i przeżyć.
Od tego są psychologowie w ośrodkach i to oni mają decydujące zdanie, bo im takie prawo dano odgórnie.

[leli1]

decydując się na adopcje akceptujemy zasady, a one są takie jakie są. Nie wiem czy dobre czy złe, czy powinny byc wymyslone inne....ale jakie? Nie ulega wątpliwości że dzieci nie moga trafić w przypadkowe ręce, jakoś nas trzeba "przebadać" i ja to rozumiem.
Nie kazdy nadaje sie na rodzica adopcyjnego, czasem uda sie w trakcie procedury samemu sobie to uświadomić i wycofać się, czasem w tym wycofaniu musi "pomóc" OA. Nie mówię, ze bezgranicznie ufałam Osrodkowi, miałam obawy czy trafiłam w dobre ręce, czy ktoś ot tak sobie nie uzna, ze tej pani juz dziękujemy, ale takie są zasady.
A tak patrząc z perspektywy, strasznie demonizuje sie to "prześwietlanie" przez Osrodki, w rzeczywistosci nie jest tak zle.

[dalekikoniecpolski]

Właśnie, leli, demonizujemy, bo na początku i tak nas wszystko przeraża, bez
względu na nazwy, rady i wspomnienia doczekanych.
Z ciekawości zadzwoniłam do mojego oa dowiedziec się, ile osób nie przechodzi testów. I cóż się okazało? W dość długim okresie działalności, przy ok. 90 adopcjach rocznie (maluchy i starszaki), rodzin którym odmówiono było zaledwie 5-6. To chyba pocieszające, prawda?

[mamamonika1]

Jak sobie pomyślę, że miałabym pod swoją opieką samotne, niewinne dziecko i
miałabym mu znaleźć nową rodzinę, to nie poprzestałabym tylko na pytaniu czy
kandydaci mają dobre chęci. Chciałabym te rodziny poznać możliwie jak najlepiej
i wybrać dla dziecka najlepszą z najlepszych ) Czy wybrałabym słusznie? Nie
wiem ale na pewno zrobiłabym wszystko, żeby uchronić go od zła... Osobiście
znam rodzinę , która myśli o adopcji a sądząc po tym jak wychowuje własne
dzieci i w ogóle jak żyje ja będąc osobą na odpowiednim stanowisku nie
wydałabym zgody... Dla dobra tego dziecka.
My z mężem bardzo chętnie poddajemy się temu, jak nam się przyglądają, mamy
nadzieję, że dzięki temu przyjmiemy dziecko, któremy będzie z nami dobrze.
Jeśli nam odradzą - nie chcemy szukać dalej. Być może jest w nas coś, co
mogłoby by dawać choć cień wątpliwości czy będziemy dobrzy i to już wystarczy.
Chcę być dobrą matką, raz złą matkę już miało...

[kasiapfk]

Ja też nie miąłam złęgo wrażenia. OD początku wiedziałam, że procedura
i "prześwietlanie" jest "doagnostyką". Ani nie miałam problemu z testami (bo
ich w ogóle nie było!", ani z móieniem o naszej rodzinie.
Ot po prostu taka sama uciążliwość jak badania i wizyty lekarskie podczas mojej
ciaży. Tez co miesiąc i też za każdym razem nie-wiadomo-co na następnej wizycie.
Tyle,ze kręgosłup nie bolał hihihi.
Dla mnie to nie jest minus.

p.s. też jestem radykałką w kwestii testowania rodziców biol. -oj przydałyby
się takie szkoły :\\\

pozdraiwam, matka pomieszana

[zosiulka]

Witam! odnośnie rodziców bio, to zupełnie inna sprawa! Inna, bo oni sobie rodzą dzieci i jednak odbywa się to naturalnie! A, że czasami się nie nadają na rodzicielstwo... W większości jednak jest ok! Adopcja to specyficzna ( jednak) forma rodzicielstwa. Te dzieci są i tak skrzywdzone przez los i rozumiem, że ta szczegółowa procedura ma zminimalizować potencjalne zagrożenie kolejnym traumatycznym doświadczeniem tych dzieciaczków. Ja jestem mamą adopcyjną i ani mnie ani męża nie przerażała ta selekcja, testy itp. Rozumieliśmy to, bo zawsze chodzi o DOBRO tych dzieci! Moja przyjaciółka od 15 lat jest kuratorem rodzinnym i niestety kilkakrotnie zdarzyło się, że była na rozmowach w domach, gdzie chciano rozwiązać adopcję, bo dzieci nie spełniły oczekiwań rodziców ( !!!). Pozdrawiam!

[12w3456]

Bardzo bysmy chcieli miec swoje dziecko ,ale narazie to jest nie
mozliwe.Podielismy decyzje o adopcj.Niewiem od czego mamy zacząc, ja już
zrobiłam pierwszy krok odzwiedziłam kilka Domów Dziecka wiem ze to za mało,żeby
zacząć starac się o dziecko ale poradcie nam co musimy zrobić.

[wiu]

Czuję, że temu tematowi należy się ode mnie jeszcze kilka słów wyjaśnienia.

Chodziło mi o to, że (o ile trafi się na dobry ośrodek i na ludzi, którzy
podchodzą do sprawy poważnie) jest pewne prawdopodobieństwo, że w psychice
kandydatów wyłowione zostaną pewne "sprawy", wymagające "naprawy" przed
wprawieniem procedury adopcyjnej w ruch. A to opóźni całą procedurę, oddali
tych ludzi od upragnionego momentu. Z tą "naprawą" może być tak jak z rzucaniem
np. palenia czy wilokrotnie ponawianymi postanowieniami o schudnięciu. Są
rzeczy, które trudno zmienić - bo ja wiem - np. nieśmiałość, brak pewności
siebie. I co wtedy....? Ludziom, którzy nie mogą mieć dzieci biologicznych, nie
wiadomo czy w końcu uda się mieć dziecko adopcyjne... Nadzieja znowu się oddala.

Chodzi mi o to, że na rozmowach z psychologami człowiek (podchodzący do sprawy
uczciwie) odkrywa całego siebie, a przy okazji swoje słabe strony, wady, w
normalnym współżyciu społecznym być może nie stanowiące problemu. Wiadomo, że
to co wymaga "naprawy" trzeba "naprawić". Chodziło mi o to, że sam
fakt "prześwietlania" jest ... niestety ... dodatkową przeszkodą dla ludzi,
którzy i tak są już doświadczeni przez los w kwestii rodzicielstwa.

[dalekikoniecpolski]

Wiu,
jesteś jeszcze przed testami i rozmowami z psychologiem, prawda? Może dlatego masz takie bojaźliwe o nich wyobrażenie.
To w dalszym ciągu nie jest tak, jak sobie tłumaczysz.
Tak oczywiście, odkrywamy siebie czasem całkiem nieświadomie, bo doświadczony psycholog więcej odczyta z naszej mimiki niż naciąganych odpowiedzi na pytania testowe. Uwierz, że taką sprawą do naprawy nie będzie niesmiałość, bo to mało istotne, ale np. głębokie, podświadome niepogodzenie się z niepłodnością, traktowanie adopcji jako leku na swoje niedomagania, nieszczerość pomiedzy małżonkami, dysfunkcje w życiu rodzinnym. To są powody, które należy przerobić, wyprostować i poustawiać w życiu, zanim pojawi się dziecko, bo każda taka niewyjasniona sprawa może skończyć się tragicznie.
Nie sądzę, by te problemy odsuwały na dłuższy czas możliwość adopcji, sam proces kwalifikacji jest w niektórych oa długi, nie mówic już o samym oczekiwaniu na dziecko. Nic nie załatwisz pstrykając palcem, ale uwierz, naprawienie wszystkiego jest bardzo wazne, dla nas samych na przyszłość także.

[jokat]

ale te testy nic nie wskazują, są banalne

[gosia_kka]

Wiesz, to wszystko zależy od punktu widzenia. Z jednej strony wydaje się
absurdalne, że utrudnia się adopcję, ale...
Po pierwsze rodzic adopcyjny ma trochę trudniejszą rolę do spełnienia od
rodziców biologicznych. Nie można zapominać, że nie wszystkie adopcje kończą
się sukcesem. Wiele z nich zostaje rozwiązanych. Dziecko przeżywa wtedy
koszmar, gdyż zostaje po raz kolejny odepchnięte. Dlatego ważne jest, żeby
trafiło do ludzi, którzy będą w stanie je zaakceptować, poczować i wychować.
Nie każdy potrafi. Osoba, która adoptując dziecko chce leczyć swoje kompleksy i
stawia dziecku zbyt wysoko poprzeczkę nie będzie dobrym rodzicem. A szkolenia?
Pozwalają uświadomić sobie na co się decydujemy, jakie czekają nas trudności i
jak sobie z nimi radzić.

Oczywiście wkurzające jest to, że rodzice naturalni często nie spełniają
warunków stawianych rodzicom adopcyjnym

[jokat]

rodic adopcyjny ma taką samą rolę do spełnienia.

[kasiapfk]

nie chcę sie wymądrzać, ale ja po ponad dwu latach bycia mamą adopcyjną widzę
wyraźnie,że moje macierzyństwo adopcyjne jest jednak inne niż biologiczne. Nie
chcę przez to powiedzieć, że jest gorsze czy lepsze. Obu kocham tak samo mocno.
Ale warto sobie uświadomić, że bycie rodzicem adopcyjnym w żadnym wypadku nie
jest takie samo jak biologicznym. I role rodzicielskie są może bardzo podobne,
ale na pewno nie takie same.

p.s. choćby tłumacznie dlaczego jedno się urodziło w naszej rodzinie, adrugie
trzeba było "odnaleźć".
pzodrawiam ciepło i sennie...

[jokat]

jak to inne, nie rozumiem

[pasodoble]

Jokat, to oczywiste,że każdy rodzic ma podobną funkcje do spełnienia: zapewnić
swojemu dziecku poczucie bezpieczeństwa. A żeby tę funkcję spełnić trzeba
samemu czuć sie bezpiecznie i poradzic sobie ze swoimi problemami.
Macierzyństwo biologiczne na pewno jest inne, nie zawsze bywa zaplanowane,
kobieta ma 9 miesięcy ciąży, żeby przyzwyczaić sie do bycia mamą. Macierzyństwo
adopcyjne zawsze jest zaplanowane, tu nie ma miejsca na tzw, wpadkę. Moim
zdaniem testy i warsztaty to ważny element, przygotowywujący do bycia rodzicem
adopcyjnym, to nie jest biurokracja, to sznsa na umocnienie sie w swojej
decyzji, bądź np. jednak zrezygnowanie z adopcji.
Moim zdaniem rodzicielstwo biologiczne jest inne od adopcyjnego, tak jak
adopcyjne różnie się jednak od biologicznego.
Inne i różne nie znaczy gorsze czy lepsze. Po prostu inne.
A inne chocby dlatego, że dziecko adoptowane ma "2 pary" rodziców i trzeba go
do tego przygotowac.

I sądzę jeszcze,że takie testy i warsztaty pozwalaja również ten fakt
zrozumieć, że rodzicielstwo biologiczne i adopcyjne to nie to samo, czy nam się
to podoba, czy nie.

[kasiapfk]

no i pasodoble odpowiedziała pięknie o tym, o czym ja myślałam ))))))
trochę jednak planowaliśmy biolgicznego )))) to raczej adopcja była wynikiem
nieplanowanych trudności - ale za to z jakim fantastycznym rozwiązaniem !!!
Mnie, mamie biologicznej, warsztaty adopcyjne dały jeszcze niesamowite
poszerzenie "horyzontów rodzicielskich" Dzięki nim zaczęłam zwracać baczniejszą
uwagę i na biologicznego. Że tak powiem szerzej mi isę oczeta otworzyły na moje
ukochane starsze dziecko. Właśnie dlatego,ze mówiono o moim ukochanym młodszym
dziecku.
I naprawdę niedużym problemem były 2 pary rodziców. Mnie to nie rusza. Może też
i dlatego,ze ja w ogóle liberałka jestem. I przyjmuję świat jakim jest. Moje
młodsze dziecko urodziła inna kobieta. Tak jest.
Starsze urodziłam ja. To tez tylko fakt.
Nie mam problemu z akceptowaniem, że macierzyństwo adopcyjne jest INNE. Bo
jest. Nie czuję potrzeby by je zrównać z biologicznym.

pozdrowionka.

[maggy75]

Ja wraz z mężem również zgłosiliśmy się do OA i na początku grudnia będziemy
mieli już ostatnie spotkanie kwalifikacyjne.Wiem co czujesz, ja też borykałam
się z takimi rozważaniami, ale musisz sobie uświadmoić, że to wszystko dzieje
się dla dobra dziecka. Czułam się testowana, obserwowana, nie wiem czy na
którymkolwiek spotakniu zachowywałam sie naturalnie - totalny dyskomfort. Kiedy
dopadało mnie poczucie niesprawiedliwości tłumaczyłam sobie, że to jest
konieczne. I uwierz mi ,że tak jest te wszystkie spotkania są ogromnie cenne.
Pozwalają spojrzeć na wiele spraw dotyczących adopcji i wychowywania dziecka z
całkiem innej persektywy. I porzuć obawy, że się nie zakwalifikujecie)

[70darek70]

Cześć - aja mam pytanie?-czemu temat rozmów brzmi ------