aisak01
18.07.05, 21:29
Wypowiadałam się już na forum WAKACJE przeciwko eksponowaniu w miejscach
publicznych drastycznych zdjęć (wystawa antyaborcyjna w Lublinie), w tym
miejscu chciałabym poruszyć szerszy temat- potrzebę ochrony dzieci przed
obrazem przemocy, który dzięki rozwojowi technki jest coraz wyraźniejszy i
bardziej dostępny.
Człowiek się od tego nie staje lepszy, nie staje się wrażliwszy, tylko się
znieczula, twardnieje. Dzieci zaś jakoś próbują sobie radzić np. tłumaczą
sobie, że skoro kogoś zabili, to pewnie zasłużył, albo oswajają zło w
zabawach (przypomina mi się scena z "Medalionów" Zofii Nałkowskiej, kiedy
dzieci w obozie koncentracyjnym bawiły się w palenie Żydów). Ale w głębi
duszy się boi, traci poczucie bezpieczeństwa. A poczucie bezpieczeństwa to
jest skarb, który albo się otrzyma w dzieciństwie albo go ze świecą szukać.
Wrażliwość to też skarb- mądra wrażliwość- nie strach, a współczucie.
A człowiek wrażliwy i z poczuciem bezpieczeństwa to skarb dla społeczeństwa -
bo i chce pomóc i się nie boi. Niestety w naszym świecie o takich ludzi już
chyba coraz trudniej, za to cyników nie brakuje (komentarz internetowy do w/w
wystawy : "ciam, ciam"). Więc, kto chce dotrzeć do ludzi, kto chce być ze
swoim przesłaniem zauważony , ten wyciąga coraz cięższą artylerię (by wywołać
ból, lęk, obrzydzenie) i błędne koło się zamyka. Do tego jeszcze gry
komputerowe z coraz bardziej plastycznymi obrazami śmierci i w końcu już
nawet nie dziwią wypowiedzi, że "dzieci i tak oglądają horrory" więc nie umrą
gdy im się pokaże zdjęcia, które w założeniu mają wywołać szok u dorosłych.
A może by tak zamiast tego naprawdę zacząć zwracać uwagę, co oglądają
dzieci, unikać włączonego bez przerwy telewizora, mądrze dobierać bajeczki
czytane na dobranoc. Może by tak samemu przestać oglądać filmy w
rodzaju "zabili go i uciekł" (produkowane są takie filmy, na jakie jest
popyt).
Ja swoje dziecko z ciemnymi stronami życia zapoznaję bardzo powolutku, może
dlatego jest wesoła i bardzo śmiała. Sama też przez ostatni rok prawie nie
oglądałam telewizji i dzięki temu na wiele spraw patrzę a większym
współczuciem. Tylko, że przez wielu jestem uważana pod tym względem za
dziwaka.
Chciałabym nawiązać kontakt z matkami, które czują podobnie. Może razem uda
nam się coś zdziałać.
