Szkoła może być ok. List do redakcji

[aga_kropka_78]

Moja trzyletnia córka właśnie poszła do przedszkola. Czytając ten artykuł
jestem po prostu przerażona!! Sama chodziłam do szkoły i fakt, że było to
wiele lat temu nie powinie niczego zmieniać. Szkoła to szkoła. A jednak. Dziś,
dzieciom kojarzy się tylko z ciężarem plecaków, mnóstwem nauki i niestety
niedouczoną kadrą, która zamiast uczyć i tłumaczyć co robi?? Klasówki,
kartkówki i całą stertę zadań do domu!!! Kiedyś uczyliśmy się w szkole, bo od
tego jest szkoła- żeby uczyć, a nie tylko wymagać.
Zreformujmy więc reformy i powróćmy do dawnych porządków. Nie wszystkie były
dobre, ale te szkolne z pewnością lepsze niż obecne.

[Gość: 71]

Mnie wkurza, że pomimo książek jednorazowego użytku do nauczania zitegrowanego, nie taniego pani sobie wymyśliła równie jednorazową książeczkę-ćwiczeniówkę do kaligrafii. Jakby zwykły zeszyt w 3 linie nie wystarczył. Wydawnictwa postanowiły więcej zarobić i nagabują nauczycieli na takie wynalazki. Najbardziej mnie wkurza, że rodzice ignorują mniejszość, która się nie zgadza i zostajemy przegłosowani. Później tamci też mają problemy z kupieniem książki ale za to nie narazili dziecka przed panią. Chore.

[Gość: ojciec 9 latka]

Przeczytałem artykuł z ogromnym zaciekawieniem. To czego należałoby pogratulować
autorowi to łatwości w formułowaniu okrągłych zdań i barwności wypowiedzi. Myślę
że niewiele ma on (artykuł) wspólnego z "nadesłanym przypadkowo" do redakcji
(panie Redaktorze proszę uderzyć się w pierś!!!). Nie mniej jednak temat ze
wszech miar wart jest tego by o nim pisać ale... Bardzo was proszę Drodzy
Rodzice skoro już powstał taki wątek to niech on nie będzie litanią żalów. Sam
jestem ojcem ucznia szkoły podstawowej zatroskanym o właściwą edukację i rozwój
swojego dziecka. Ale (bynajmniej w szkole do której chodzi mój syn) kartkówki
nie trwają godzinę (w zdecydowanej większości), dzieci nie mają "zadawanych
lekcji" na przerwy świąteczne (choć syn się przyznał że maruderzy muszą wtedy
przeczytać zaległe lektury), a teczka mojego dziecka nie jest aż tak ciężka
(nauczyciele sami namawiali by po jednej książce na ławkę nosili uczniowie).
Przypominam sobie też zdarzenie z ubiegłego roku kiedy miałem pewne wątpliwości
co do sposobu nauczaniu matematyki przez nauczycielkę mojego syna. Odrabiając z
nim zadania domowe (słuchając opowieści syna) zrodziło mi się kilka pytań.
Wybrałem się do szkoły, porozmawiałem z Dyrektorką z nauczycielem i wyjaśniliśmy
sobie niepokojące mnie kwestie. Potem na wywiadówce u syna w klasie słyszałem
utyskiwania rodziców na tych bądź innych nauczycieli. Zapytałem - kto z Państwa
się wybrał do nauczyciela, porozmawiał z dyrektorem...zapadła cisza. Narzekanie
jest naszą "przywarą narodową" a już jak zbierze się "silna grupa pod wezwaniem"
to można odnieść wrażenie że dzieje się wielka tragedia. Nie twierdze że w
szkole jest wszytko "super"! Ale jak w każdym zawodzie są rzemieślnicy lepsi i
gorsi, są tez prawdziwi mistrzowie i zwykli partacze. Problem w tym że edukacja
to jedna z tych rzeczy (obok piłki nożnej i polityki) na której znamy się
wszyscy - nierzadko próbując uczyć wszystkich dookoła. Jako rodzice powinniśmy
czynnie uczestniczyć w życiu szkoły, ale nie na zasadzie utyskiwania a rozmowy.
Powinniśmy wymagać !!! - ale też i pomóc kiedy jest taka potrzeba. I jeszcze
jedna uwaga do "wyimaginowanego" autora artykułu. Ja także odrabiam lekcje ze
swym synem. Daleki jestem od chęci obrażenia kogokolwiek. Mnie te zajęcia
zajmują 1-1,5 godziny. Czasem krócej. Nie zauważyłem by syn więcej niż 2 godziny
dziennie (poza sporadycznymi przypadkami) "ślęczał nad książkami" (wyniki w
nauce osiąga bardzo dobre). Są dzieci mniej i bardziej zdolne. Tym nieco mniej
trzeba na pewno poświecić więcej czasu. Ale drodzy RODZICE czy to jest temat do
narzekania ??? Czy nie taka jest nasza rola - ojca i matki ??? Sprawy autora
postu o nieumiejętności "dogadania" się rodziców nie będę komentował. Chyba
wystarczająco napisałem o tym powyżej...

[Gość: Dziadek]

Szanowny Panie tato 9 latka !
Ja nie przypominam sobie by moi rodzice i ja sam podczas nauki w szkolnych
murach/lata 60-70/ musiałem byc poddawany "trybom" regulacji rodziców i
nauczycieli.Kto wtedy chodził z rodziców do szkoły upominać się o sposób nauczania !
I co wyrośli z nas niedouczeni ludzie ,kaleki intelektualne ?
W myśl Twego stwierdzenia kazdy sie zna na szkole a to zostało zrobione przez
MEN -gdyz teraz coraz wieksze koszty i kłopoty z nauczaniem są przezucane na
opiekunów dziecka !
Ciekawe czy w USA Francji BRD tak rodzice sa traktowani przez ichnie
ministerstwa-szkoły ?

[Gość: Ewa]

Być może "Są dzieci mniej i bardziej zdolne. Tym nieco mniej
trzeba na pewno poświecić więcej czasu", ale ze stwierdzeniem w postaci niby
pytania "Ale drodzy RODZICE czy to jest temat do
narzekania ??? Czy nie taka jest nasza rola - ojca i matki ??? " nie mogę się
zgodzić. Pracuję 8-9 godzin, robię zakupy, sprzątam, gotuję, piorę, prasuję itd,
więc szlag mnie trafia, że muszę z dzieckiem (wcale nie tępym) odrabiać lekcje.
Zajmuje nam to ok. 3 godzin. Ze strachem myślę o tym, że za rok młodszy syn
również pójdzie do szkoły...

[Gość: mama innego 9-latk]

całkowicie zgadzam się z poprzedniczką. Jeśli w szkołach dzieje się coś złego,
tracą na tym nasze dzieci lub pośrednio również rodzice to jest to powód by
zabrać głos na ten temat, z pewnością nie pozytywny.
Z pewnością ważne jest by mieć jakiś wgląd w to co robi dziecko, by czasem mu
coś doradzić nauczyć rozwiązywania problemów, bo szkoła raczej tego nie robi.
Ale odrabianie lekcji z dziećmi dzień w dzień to już klęska, a jeszcze większa
gdy rodzice odrabiają lekcje za dzieci. Ta klęska wywodzi się m. in. z tego że
pomimo zmiany systemu w Polsce metody kształcenia się nie zmieniły. Dlaczego?
Praca w grupach, wysuwanie własnych poglądów, odmiennych od nauczyciela i ich
obrona są potrzebne również polskim uczniom. Szkoły jednak najbardziej przejmują
się swymi wynikami. Więc tłuką materiał z dziećmi dalej na zasadzie 3xz (zakuć
zaliczyć, zapomnieć), zapełniają dzienniki sprawdzianami, odpytkami, które
wogóle nie są utrwalaniem wiadomości a w tej chwili bardziej miarą pracy
nauczyciela niż ucznia. A rodzice w dużej części, cóż łapią się na te gierki i
myślą że ich dziecko tak wiele potrafi..I.... są z siebie dumni! Co z tego
samemu dziecku przyniesie ta nauka gdy dorośnie oto jest pytanie.
Nie musielibyśmy z dzieckiem odrabiać gdyby większość rodziców nie brała udziału
w wyścigu szkół i nie idrabiała lekcji .....za dzieci!.

[dorotar24]

Nie zdzierżę, czytam i włos jezy mi się na głowie. Jedno z moich
dzieci zaczyna gimnazjum, drugie właśnie zdało maturę. Obie "sztuki"
średenio pracowite, bynajmniej nie wybitne.
Nie ślęczałam z nimi nad książkami. Oni też tego nie robili. Nie z
wszytskich przedmiotów musieli byc orłami. Syn (obecnie szykujący
się do roku akademickiego student) egzamin gimnazjalny zaliczył na
88 punktów, córka obecnie miała 92. Po pierwsze - nauczcie dzieci,
jak się uczyć, żeby nie zarywać nocy (planowanie czasu, notatki z
lekcji, szybkie czytanie, skuteczne zapamiętywanie), po drugie -
nauczcie je samodzielności. Dziecko powinno się uczyć, a do nas
przyjść po pomoc w wyjaśnieniu, czegoś, czego nie rozumie, alno po
sprawdzenie/ odpytanie na koniec nauki. I tyle.
Ad. kursy szybkiego czytania (nie są horrendalnie drogie, a efekt
przychodzi szybciej, niż byśmy zakładali), o technikach pamięciowych
można poczytac i ćwiczyć z dzieckiem samemu - też po to, żebyśmy
potem - i my, i dziecko - mieli więcej czasu dla siebie.

[Gość: m-i -9-l]

To prawda, że dzieci nie muszą być ze wszystkiego orłami, bo nikt nie jest
najlepszy we wszystkim. Prawdą jest też to co pisze poniżej naczyciel o
wskaźnikach i wyścigu szkół o wyniki, przez co dąży się w szkołach do
motywowania uczniów (na różne sposoby) by ze wszystkiego mieli lepsze wyniki,
nawet z czegoś co jest dla nich zbyt trudne. Część dzieci nie radząc sobie z tym
naciskiem (czując że powinni, ale nie dają rady - to pewnie z nimi jest coś nie
tak)zaniża poczucie własnej wartości,nie wytrzymuje. I choć rodzice uświadamiają
mu te wartości, mówią o tym że nie musi być dobre we wszystkim, to i tak wyścig
szczurów trwa i odbija się na nim (szczególnie dotyczy to młodszych dzieci).

Sama miałam okazję przekonać się kiedy moje dziecko, chodzące do 1-szej klasy
szkoły podstawowej było co dwa tygodnie odpytywane ze śpiewania piosenek, a
kiedy pojawiły się problemy pani go dalej pytała, twierdząc, że ona musi a
dziecko musi się przełamać. Skończyło się na tym że musiałam zabrać dziecko z
tej szkoły, bo okazało się że pani robi wszystko zgodnie z programem i dalej
będzie odpytywać dzieci w klasie z piosenek co dwa tygodnie. Dzięki temu
zrozumiałam (mając porównanie) jak chora była szkoła do której uczęszczało, że
ważniejsze były dla niej wskaźniki i sukcesy niż dobro dziecka.

Dlatego przede wszystkim ważne jest jaką szkołę wybierzecie dla waszych dzieci!
obecnie jest taka możliwość - pamiętajcie o niej.

PKB-e i EWD-e

[wapienko]

Jestem nauczycielem i choć robię, co mogę, aby tak nie było, to muszę przyznać
rację rodzicom, dla których "szkoła jest straszna".
Dlaczego ?
Chyba dlatego, co powoduje, że na co dzień mówi się we wszelkiej maści mediach
niemalże wyłącznie o PKB, procentach wzrostu i spadku, procentach bezrobocia,
procentach importu i eksportu....
Na ostatniej radzie mówiliśmy głównie o naszym, szkolnym, wskaźniku EWD. Cóż z
tego, że staramy się ze szkoły uczynić drugi dom dla dzieci, miejsce
przyjazne, otwarte na problemy młodych ludzi. Cóż z tego, że nasi uczniowie
czekają na nas niemalże w drzwiach szkoły, aby z nami porozmawiać, przywitać.
A i my kochamy "swoje" dzieciaki. Cóż z tego...
Najważniejsze są wskaźniki. Najważniejsze, aby mieć siłę w sobie, by większy -
stachanowski wysiłek w uczniach "móc wzmóc", bo szkoła obok lepsza, lepiej
wypada na wykresach i słupkach, a dzieci z niej (te słabsze) nie wytrzymując
presji wyścigu szczurów, uciekają do nas, dołując nasze wskaźniki.
Do czego doszła szkoła, która jak gospodarka ma tylko dbać i paplać wkoło o
PKB i EWD ?
A gdzie człowiek ?
Zapewne pogrzebany w świetlanych wizjach pseudo-reformatorów.
Amen.

[Gość: Alicja]

Dlaczego stan polskiej edukacji tkwi w martwym punkcie? Ano pewnie dlatego, że
większość osób, które podejmują decyzje odpowiedzialne za stan polskiej edukacji
posyła swoje dzieci do wybranych elitarnych szkół (bo każdy kogo byłoby na to
stać by to zrobił). Nie podejmują więc ich mając na uwadze, nadrzędne zapewne
dla każdego, dobro własnych dzieci. edukacja którą kształtują jest dla innych,
to tylko praca przynosząca dochód. gdyby było inaczej dzieci w polskich szkołach
nie uczone byłyby jak za czasów komunistycznych.