Gdybym był_ teoria spiskowa

[Gość: BBB]

Gdybyś był Kiszczakiem, to co byś zrobił???
Proszę napisz!!!
Ja na pewno usadziłbym SB-ków na stanowiskach ;)

[Gość: BBB]

W latach 80-tych wiadomo było, że wszystko się wali. Wiadomo było, że ta szopka
nie przetrwa. Gorbaczow dał sygnał. Nasi wzięli sobie sygnał do serca. Kadry
mieli wszak przygotowane.

[...]

[Gość: kiszony ogórek]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[Gość: BBB]

To jest jedna z koncepcji.
Pozdrawiam

[szacuneczek]

nauczka bylaby dobra, gdyby nie to , że oni to robią z własnej woli tutaj, i
przypusczam, ze nie bez zadowolenia, gdyz są zcweleni
a w wolnych chwilach zarabiają pieniadze w taki , a nie inny sposob
( skarbowy,celny, zwłąszcza i jakis inny podobny urząd ) te miejsca pracy
zmieniają świadomość, właściwie likwidują ludzkie uczucia, oni sie nadają do
tych burdeli, zadna przykrosc
Turcja jest i u nas

[Gość: Filip]

Pewnie zacieral bym rece z zadowolenia bo wszysko idzie dokladnie wedlug planu
i po mysli spiskujacych. Wszelkie dzialania dotyczace organizacji panstwa dosc
jaskrawo wskazuja na cicha ach systematyczna prace w kierunku wyjalawiania mas
z ich swiadomosci narodowej czego konsekwencja bedzie rychle ich zagubienie.
Ludzie beda bezbronni rozbici wewnetrznie wobec ponadnarodowego systemu wladzy
centralnej.
Wcale to nie znaczy ze zaniecha sie inwestycji, budowy drog, transportu,
srodkow konsumbcji i srodkow produkcji. Takie inwestycje beda tak dlugo
prowadzone jak dlugo bedzie jeszcze istniala tania sila robocza. Z czasem jej
brak w skutek wymierania rodzimych zasobow nastapi stopniowe jej sprowadzanie z
za granicy. Skutkiem czego bedzie nastepowac powolna wymiana ludnosci
zamieszkalej na terenach dzisiejszej Kieleczczyzny na ludnosc pochodzenia
rosyjskiego azjatyckiego i arabskiego. Proces wynarodowienia bedzie ukonczony
w niedlugim czasie ogarniajac tereny calej Europy Wschodniej do Wisly,
stwarzajac doskonale warunki pod budowe niewolniczego systemu z sasobem obozow
pracy przymusowej i piecow krematoryjnych majacych na celu powolna
eksterminacje osiadlej tu ludnosci. Konczyc sie beda zasoby energetyczne Europy.
Wprowadzi sie jaknajbardziej racionalna gospodarke nimi, a prawa Zjednoczonej
Europy zastapi Niemieckie Prawo Wlasnosci, upowazniajace jedynie Ludnosc
Niemiecka i Anglosaska do posiadania wlasnosci ziemskiej. Pozostana jedynie
obozy pracy w Rosji na terenach trudnych klimatycznie.

Podstawiłbym Mazowieckiego

[Gość: BBB]

Gdybym był Kiszczakiem, to chciałbym kontrolować tzw. „opozycję”. Powiem
więcej – sam stworzyłbym opozycję!!!
Moja opozycja składałaby się z moich agentów. Przygotowywałbym tych agentów od
dawna. Musieliby wyglądać jak „zajadli przeciwnicy systemu”. Np. dobrym agentem
byłby Tadeusz Mazowiecki. Mazowieckiego zwerbowałbym w latach pięćdziesiątych.
Zrobiłbym z Niego „Zajebistego Przeciwnika Systemu”. Wsypał się mało razy.
Posłuszny i dyspozycyjny. Potrafi nawet zasłabnąć. Wzbudza współczucie. Taki z
niego naukowiec, jak z koziej dupy trąba. Ale ludzie myślą, że jest mądry :)))
Ale dbałbym, żeby bieda Mu nie dokuczyła :)))

Dokooptowałbym

[Gość: BBB]

Jacka Kuronia. Fundamentalistę. Zapamiętałego stalinowca. Zamordystę.
Sprzeciwiającego się jakimkolwiek reformom. Więc sprzeciwił się „reformom”
Gomułki. Były mało internacjonalistyczne. Jacek Kuroń, to wspaniały „materiał”
na „demokratę opozycjonistę”. Poza tym przyjaciel Adama i Jego Rodziców.

Przy okazji

[Gość: BBB]

wykorzystałbym słabość Pana Jacka. Słabość do nałogów :)))

[Gość: Najarany]

Mazowiecki, jako typ intelektualisty w rogowych oprawkach, trochę przygarbiony
i sprawiający wrażenie zakłopotanego, spadającymi na niego zaszczytami to był
idealny premier do odegrania szopki z grubą kreską w tle. Za spektakl z
omdlewaniem na sejmowej mównicy już dawno powinien dostać Oscara.
Jednak nie można zapominać o Jacku Kuroniu, typie macho z termosem w ręce,
człowiekiem z gminu, zupełnym zaprzeczeniu Mazowieckiego. Był tak przekonujący
w swojej sejmwoej opowieści o gwałcących go współwięźniach, że dziwię się do
dziś, jak to się stało, że nie został prezydentem RP. Z perpektywy tych
kilkunastu lat ja też odnoszę wrażenie, że wszystko idzie zgodnie z planem i
mimo drobnej wpadki z listą Macierewicza, uda nam się pokonać kolejny zakręt
naszej historii.

[Gość: Najarany]

Na czas, kiedy sytuacja zaczęłaby się wymykać spod kontroli trzymałbym kogoś
wywodzącego się z ludu, kogoś znającego problemy bezrobotnego, małorolnego
chłopa nie cofającego się przed niczym, zaprawionego w walce przeciwko władzy.
Taki typ byłby ścigany przez wymiar sprawiedliwości, ale nawet z największych
opresji udawałoby mu się wyjść obronną ręką. To musiałby być ktoś taki, jak
Janosik. Na dzień dzisiejszy warunki takie spełnia Andrzej Lepper, ale istnieje
obawa, że mógłby on porwać za sobą masy i z czasem uzależnić się od swoich
mocodawców.

[Gość: BBB]

Gratuluję przenikliwości!
Trzeba by mieć „haka”.
Czy na trudno znaleźć „haka” na Andrzejka :)))
Pozdrawiam :)

[Gość: Najarany]

Dawno już by go nie było w polityce, gdyby nie było na niego haka.
Pozdrawiam też.

Postarałbym się

[Gość: BBB]

o finansowanie (teoretyczne) ze źródeł zewnętrznych. Np. z maoistowskich
organizacji we Francji. Boć przecież Francja jest wiodącą demokracją. Francja
jest na tyle wiodącą, że sprzeda każdego z minimalny zysk. Nie sposób
powiedzieć, że Francja jest francą. W każdym razie, komunizm we wszelkich
postaciach jest we Francji popularny.

A gdyby tak

[Gość: BBB]

dokooptować do „opozycji” Adama???!!!
Adama, syna swoich rodziców, brata zbrodniarza???!!!
Dać Mu do pomocy różnych „intelektualistów”, w tym Jerzego Urbana??? :)))

[Gość: Najarany]

Broń Boże Adama!!! Nawet głupi by się na tym poznał. Byłby to niewybaczalny
błąd służb specjalnych. To już lepiej Szewińska z tym swoim nosem sprawdziła by
się.

Oddać władzę? ;)

[Gość: BBB]

Gdybym był zmuszony podzielić się władzą, ponieważ nastał taki czas, to
pomyślałbym. Miałbym wybór – albo dzielić się ze swoimi ludźmi, którzy byli
moimi wtyczkami w opozycji, albo zaprosić rzeczywistych opozycjonistów.
Istnieje także wariant najskuteczniejszy. Zaprosiłbym wszystkich z tym, że
wtyczki miałby głos decydujący. Inne osoby byłyby tzw. „kwiatem do kożucha”.
Rzec jasna wtyczki zostałby przedstawione jako "nieprzejednani przeciwnicy" ;)

[Gość: KurnaOlek]

To jest, kurna, bardzo realna teoria spiskowa.

Pozdrawiam.

Kapitalizm

[Gość: BBB]

Skoro miałby nastać tzw. kapitalizm, to chciałbym, aby kapitalistami zostali
moi ludzie.
Chciałbym, aby moi ludzie decydowali. Na stanowiskach usadziłbym albo swoich
ludzi, albo ludzi, na których mam „haka”.
Jakie stanowiska?
Różne. Ale przede wszystkim takie, gdzie ma się wpływ na przepływ pieniądza.
Wszak w „kapitalizmie” i nie tylko, pieniądz rządzi.

Wymiar sprawiedliwości

[Gość: BBB]

Żeby mieć całkowitą kontrolę, chciałbym mieć swoich ludzi w tzw. „wymiarze
sprawiedliwości”. Tzn. adwokaturze, prokuraturze i przede wszystkim w sądach.
Absolutnie nie dopuściłbym do lustracji tych środowisk.
Niestety, sądy miały się „zlustrować” i ponoć „zlustrowały” się same. Tako
rzekł niejaki Strzębosz. Nie poznaliśmy wszakże współpracowników pośród
sędziów :)))
Ja nie dopuściłbym do lustracji wśród tej szlachetnej grupy :)))

[kielcz]

Gość portalu: BBB napisał(a):

> Żeby mieć całkowitą kontrolę, chciałbym mieć swoich ludzi w tzw. „wymiarz
> e
> sprawiedliwości”. Tzn. adwokaturze, prokuraturze i przede wszystkim w sąd
> ach.
> Absolutnie nie dopuściłbym do lustracji tych środowisk.
> Niestety, sądy miały się „zlustrować” i ponoć „zlustrowały
> 221; się same. Tako
> rzekł niejaki Strzębosz. Nie poznaliśmy wszakże współpracowników pośród
> sędziów :)))
> Ja nie dopuściłbym do lustracji wśród tej szlachetnej grupy :)))

To był chyba pierwszy krok. Tu działa zreszta swoista "korporacja". Nie tak
dawno ktos ogłaszał, że to sie, przynajmniej w niektórych dziedzinach prawa
kończy, ale na rezultaty przyjdzie poczekac. Nie bardzo wiadomo jak jest
naprade, a jeszcze mniej na temat tego co i jak zmieniac. A tak w ogóle, tomto
jest dobry wątek. Pozdrawiam wszystkich Dyskutantów.

Zeby mieć

[Gość: Też Spiskowiec]

całkowitą kontrolę nie pozwoliłbym zlkwidować cenzury, a o Internecie
poczytalibyście w "Trybunie Ludu" w dziale sportowym przy okazji sprawozdań z
zachodnich imprez sportowych.
No i oczywiście nie dopuściłbym do wycięcia tzw. "wrzodów na dupie", bo to są
zaczyny prawdziwej komunistycznej krwi, takim wrzodem na dupie carskiej władzy
był nieodżałowny tow. Ilicz oraz Tow. Soso.
Z partyjnym pozdrowieniem tow. BBB.

Nie dopuściłbym

[Gość: BBB]

do jakiejkolwiek lustracji. Gdyby jakiś rząd lub minister chciał ujawnić
chociaż cząstkę prawdy, to spowodowałbym natychmiast jego odwołanie. Zrobiłbym
to nawet w nocy. Nie czekałbym do rana.
Ukryłbym najważniejsze dokumenty, pozostałe bym zniszczył. Zachowałbym
oczywiście wersje elektroniczne.

Oczywiście

[Gość: BBB]

utrzymywałbym agenturę w środowiskach kościelnych i akademickich. Jako, że są
to środowiska posiadające duży wpływ na kształtowanie świadomości. W środowisku
akademickim zwerbowałbym np. takiego Wojciecha S. Zwerbowałbym także innych,
którzy teoretycznie byliby „nieprzejednanymi przeciwnikami”.
Absolutnie nie dopuściłbym do ujawnienia TW w środowisku kościelnym.
Szczególnie tych zwerbowanych w latach 50-60, którzy osiągnęli wysoką pozycję.
Poza tym zbierałbym ciągle „haki”.
W stosunku do szczególnie nieprzejednanych i groźnych stosowałbym szantaż i
zastraszenie.
Gdyby zdarzyli się tacy, którzy nie poddaliby się tym metodom, to w
ostateczności wyraziłbym zgodę na „wyrwanie chwasta”

[olds_reader]

A co byś zrobił gdybys był Millerem?

[Gość: BBB]

olds_reader napisał:
> A co byś zrobił gdybys był Millerem?

Jak się ma tak mocny kręgosłup, to można nic nie robić.
Pozdrawiam :)

Ostatnio przejrzałem

[kobylybbb]

sobie tzw. „listę Maciarewicza”. Na końcu ujrzałem znajome nazwisko. Czyżby to
był prześwietny felietonista Gazety. A swoją drogą, to już od dawna się
zastanawiałem dlaczego Stasia trzymają w Radie Programowej Radio Kielce.
Takie dwie notki ciut się różniące:

Żak Józef Stanisław ur. 1938 r., senator woj. kieleckiego - UD.
Zarejestrowany pod numerem 4070 w dniu 18
października 1965 r. przez Wydz. II KWMO
Kielce - jako TW pseudonim "Piotr". Z powodu
rezygnacji jednostki w dniu 22 maja 1970 r.
współpracę zawieszono. Materiały złożono do
archiwum pod numerem 29204/I. Akta
zniszczone, daty i protokołu brak.

Senator I kadencji Senatu RP
50. STANISŁAW JÓZEF ŻAK. /UD/. TW „Piotr”, KO/DI „Piotr”.
Figuruje w kartotece odtworzeniowej wydz. II BEiA, archiwum Zarządu Wywiadu i
kartotece komputerowej ZSKO. Zarejestrowany 18.10.67 pod nr 4070 przez wydz. II
KW MO Kielce oraz 31.01.75 pod nr SMW-2/1362 przez dep. I MSW. Miejsce
archiwizacji W”C” KW MO w Kielcach. Data zaprzestania kontaktów 22.05.70.

Ciekawe, czy pisze jak SB-ek

[Gość: Jakub]

...i na niczym się nie zna? Nawet na swojej specjalności, jak Buzek? A czym on
jest ze swojej specjalności?

Przeprosiny dla Pana Żaka felietonisty?!

[kobylybbb]

Mogłem się zbytnio pospieszyć. Żaków jest sporo. Wiemy, że Stanisław, Józef i z
Kielc. Jednak znalazłem dwóch pasujących:
1. dr inż. Stanisław Józef Żak; specjalność: hydrogeologia, odwodnienia,
2. dr hab. Stanisław Żak; specjalność: filologia polska, historia i teoria
literatury

Nasz Pan Żak felietonista, to raczej ten drugi, ale czy ma także na drugie imię
Józef?!
Jeżeli byłby to pierwszy Pan Żak, to chyba nie jest już związany z Kielcami.

Tym niemniej przepraszam Pana Żaka felietonistę!

Przynajmniej na razie.

[Gość: Jakub]

A to on nie był jakim działaczem, żebyś tak od razu przepraszał?

To który był senatorem, a który felietonistą?

[Gość: Jakub]

To chyba powinno być jasne! Jest w Polsce wielka jawność życia publicznego!

[kobylybbb]

Chyba był. Ale głowy nie dam, bo to byłby zbyt cenny prezent :)
Trzeba będzie jeszcze poszperać.

[Gość: Jakub]

kobylybbb napisał:
> Chyba był. Ale głowy nie dam, bo to byłby zbyt cenny prezent :)

No własnie, nie bądź lekkomyslny. :)

[Gość: Jakub]

"Profesor Stanisław Żak z Akademii Świętokrzyskiej zgadza się z poglądem, że
odszedł "poeta przyszłości". Jego twórczość to nasz wkład w Europę - twierdzi
rozmówca Radia Kielce.
Profesor Żak podkreślił, że właściwe zrozumienie utworów Czesława Miłosza,
wymaga ogromnej wiedzy. To może być przeszkodą w poznawaniu jego twórczości
przez ludzi młodych. "

Żebyś ty, kurwa, posiadał chociaż małą wiedzę, "profesorze" żydowski. Ten
ostatni felieton, to znowu przez matoła napisany. Przecież, człeczyno, ty nie
masz pojęcia nawet o podstawowych sprawach, o których się tam wypowiadasz.
Pewnie dlatego nie wiesz, jaką głupotę reprezentujesz. "Dzieje głupoty", czy to
było o Żaku?

[Gość: Jakub]

www.senat.gov.pl/k1/senat/Senator/Zak.htm
Tamże konterfekt brodaty.

Stanisław Żak
Senator z województwa kieleckiego
Kandydat Komitetu Obywatelskiego
"Solidarność"
Członek:
Komisji Kultury, Środków Przekazu, Nauki i Edukacji Narodowej

[kobylybbb]

Tak widziałem. Tylko nie mam pamięci do twarzy. I nie za bardzo kojarzę Pana
Żaka felietonistę :)

Żak inżynier

[kobylybbb]

jest chyba młodszy.

Nie podobny on ci jest?

[Gość: Jakub]

www.senat.gov.pl/k2/senat/Senator/zak.htm
Tamże tenże sam konterfekt brodaty.

Stanisław Józef Żak

Senator z województwa kieleckiego

Kandydat Komitetu Wyborczego
"Unia Demokratyczna"

Senator I kadencji Senatu RP

Żak-felietonista był działaczem związkowym

[Gość: Jakub]

aktywnym w WSP w Kielcach, w Unii Demokratycznej był. Nie chce mi się po nocy
szukac jego fotozdjęcia, bo tu mam gdzieś obok, dostarczone przez służby. Ale
skądś znam tę gębę. Może był na tym kursie co ja? Nie ma tu gdzieś por.
Superczyńskiego?

To może pospieszyłem się z tymi przeprosinami?!

[kobylybbb]

Najlepiej jak by te zdjęcia w Senacie obejrzał ktoś z AŚ.

To Ty nie jesteś kolegą profesora Żaka z AŚ?

[Gość: Jakub]

Bogusław Sonik to człowiek prawy. Prześladowany za wierność zasadom nie zwątpił
w sens obrony ludzkiej godności. W wolnej Polsce pokazał jak kompetentnie i
skutecznie pracować dla dobra wspólnego. Jestem przekonany, że doświadczenie
połączone z gruntowną znajomością problematyki europejskiej pozwolą mu godnie
reprezentować naszą Ojczyznę.
Prof. Stanisław Żak, były Senator RP ziemi kieleckiej

[Gość: Jakub]

To jest głos kolegi Sonika z PO.

[kobylybbb]

To może ten Sonik też współpracował?!
A tak nawiasem, to zastanawia mnie ten pseudonim „Piotr”.
Może Pan Żak ma syna Piotra. Jest zresztą też taki pracownik nauki – Piotr Żak.

[Gość: Jakub]

Piotr Żak z Kielc, prominentny UD-ek (gówniarz), brydżysta. I tyle, dalej jest
antypolskość.

Sonik by na agenta pasował jak ulał

[kobylybbb]

SONIK Bogusław
prawnik, pracownik samorządowy
Ur. 3 grudnia 1953 w Krakowie; żonaty (od 1979); wykszt. wyższe; magister
prawa; wyznanie rzymskokat. Ojciec: Walenty, wykszt. podstawowe, robotnik.
Matka: Janina (z d. Zając), wykszt. podstawowe, krawiec. Rodzeństwo: Jerzy (ur.
1951). Żona: Liliana (z d. Batko), wykszt. wyższe, dziennikarz. Dzieci: Jacek
(ur. 1980), Janina (ur. 1986). Tradycje rodzinne: dziadkowie ze strony matki
pochodzili z tradycyjnej rodziny góralskiej z Rdzawki.
Edukacja
Szkoła Podstawowa nr 21 w Krakowie X Liceum Ogólnokształcące im. Komisji
Edukacji Narodowej w Krakowie (matura 1972) Uniwersytet Jagielloński, prawo
(dyplom 1978) studia podypl.: Instytut Nauk Politycznych w Paryżu (1985-86,
bez dyplomu).
Zatrudnienie i pozycja zawodowa
Krakowskie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Krakowie (1978-81), inspektor ds.
prawnych Radio Wolna Europa w Paryżu (1980-90), korespondent
Wydawnictwo „Znak” w Krakowie (1983), redaktor Radio France Internationale w
Paryżu (1984-90), dziennikarz BBC w Paryżu (1984-90), korespondent Ambasada
Polska w Paryżu (1990-96), minister pełnomocny Instytut Polski w Paryżu (1990-
96), dyrektor Gmina Kraków, Biuro Festiwalu Kraków 2000 (od 1996), dyrektor.
Wyjazdy zagraniczne o charakterze zawodowym: brak.
Działalność polityczna i społeczna
Przynależność partyjna: Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe (od I.1999), członek
Rady Województwa Małopolskiego. Inne organizacje społeczne: Studencki
Komitet „Solidarności” w Krakowie (1977-80), współzałożyciel, rzecznik (1977)
NSZZ „Solidarność” (1980-83), współzałożyciel Międzyzakładowego Komitetu
Założycielskiego „Solidarność” Małopolska (1980), wiceprzewodniczący zarządu
Regionu Małopolska (1980-81), delegat na I Krajowy Zjazd NSZZ „Solidarność”
(1981). Udział w przedstawicielskich organach władzy: radny Sejmiku Województwa
Małopolskiego, kaden. 1998-2002, lista wyborcza Akcji Wyborczej „Solidarność”,
klub radnych AWS, przewodniczący sejmiku. Inne fakty z życiorysu polit.:
działacz krakowskiej demokratycznej opozycji z lat 70., współpracownik Komitetu
Obrony Robotników (od 1976), inicjator współdziałającego z KOR Studenckiego
Komitetu „Solidarności” powołanego nielegalnie w Krakowie po tragicznej śmierci
Stanisława Pyjasa w 1977 roku, internowany 13 grudnia 1981 do listopada 1982, w
latach 1983-96 pobyt w Paryżu, w latach 1983-90 współpraca z paryskimi
ośrodkami polskiej emigracji politycznej („Kontakt”, „Kultura”, Wolna Europa,
Misja Polska we Francji), praca w dyplomacji – Ambasada RP w Paryżu (1990-96);
kandydat Klubu Radnych na rzecz AWS na prezydenta miasta Krakowa (V.1998).
Sympatie polityczne: Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe. Odznaczenia: Order
Sztuki i Literatury – odznaczenie francuskiego Ministra Kultury (1993).
Status materialny
Mieszkanie: 60 m kw., kwaterunkowe, Śródmieście, od 1953. Samochód: ford
mondeo, rok prod. 1995. Podatek dochodowy: 1997 – II próg.
Rozrywki i upodobania
Hobby: książka. Urlop: narty w zimie, ocean w lecie. Ulubione dzieła: brak.
Maksyma życiowa: brak odp. Aktualizowano: 29.X.1998

Piotr Żak

[Gość: Jakub]

Piotr Żak
. Data i miejsce urodzenia: 02.02.57 Łódź
. Stan cywilny: żonaty
. Wykształcenie: średnie ogólnokształcące
. Ukończona szkoła: IX Liceum Ogólnokształcące ,1975

. Zawód/stanowisko: działacz związkowy
. Znajomość języków: angielski
posłowie nie zrzeszeni

--------------------------------------------------------------------------------
Data ślubowania: 1997.10.20
Lista: Akcja Wyborcza Solidarność
Okręg wyborczy: 27 Łódź

Stanisław Żak - Łódź :)

[Gość: Jakub]

www.zak.lodz.pl/index2.php?id=4
18 maja 1959 r. jest uznawany jako data rozpoczęcia działalności Studenckiego
Radia ,,ŻAK'' Politechniki Łódzkiej. Początkowo radiowęzeł obejmował swym
zasięgiem tylko jeden dom studencki (obecny III D.S.) i był agendą Zrzeszenia
Studentów Polskich. Jednym z pierwszych pracowników Radiowęzła był Stanisław
Żak, ale to nie od jego nazwiska pochodzi obecna nazwa Radia. Nie wiemy w
jakich warunkach i na jakim sprzęcie pracowali pierwsi Żakowcy.

No to, odwołaj przeprosiny

[Gość: Jakub]

Identyczność personalna została stwierdzona z fotograficzną dokładnością.

W takim razie nie przepraszam Pana Żaka :)

[kobylybbb]

Skoro identyczność potwierdzona, to sprawa się rypła :)

Pan Andrzej Celiński powiedział

[kobylybbb]

„Tak wierzę w wiarygodność. Nie mam najmniejszych powodów, abym nie wierzył w
wiarygodność zeznań prokuratorów. Nie mają oni powodów żeby zeznawać nieprawdę.
Wielokrotnie, od dwóch czy trzech lat, rozmaici politycy, w tym też i ja,
pisaliśmy w gazetach, że jedną z chorób, polskiej patologii jest wszechobecność
w gospodarce, ale także częściowo w polityce, rozmaitych ludzi bieżących, albo
z przeszłością służb specjalnych, że strasznie dużo tego jest, strasznie dużo.
Dla mnie jeszcze gorsze jest to, że często są to ludzie z byłych służb i przez
nikogo nie kontrolowani, to się tak mówi, takim brzydkim językiem,
niezadaniowani, to znaczy, że nikt nie pilnuje tego, czym oni się zajmują, nikt
tego tak naprawdę nie kontroluje, a są jakby w sieci, to znaczy, że mają bardzo
gęste kontakty ze sobą, nawiasem mówiąc, obserwacja Orlenu sprzed lat skłoniła
mnie do takiego sądu”.

Życie wtorek 12 października

[kobylybbb]

Kulczyk nie działał sam

Czy spotkaniem biznesmen - szpieg zajmie się prokuratura?

Nie tylko Zbigniew Siemiątkowski wiedział o spotkaniu Jana Kulczyka z
Władimirem Ałganowem. Wczoraj przyznał się do tego również szef ABW Andrzej
Barcikowski. - To sprawa dla organów bezpieczeństwa państwa - twierdzą zgodnie
politycy opozycji.

- Wiedziałem o spotkaniu Jana Kulczyka z Władimirem Ałganowem, które odbyło się
18 lipca 2003 roku - przyznał wczoraj na antenie Radia Zet szef Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego Andrzej Barcikowski. Potwierdził tym samym
informację, jaką podaliśmy wczoraj. Do spotkania poznańskiego biznesmena z
rosyjskim szpiegiem doszło w Wiedniu, a tematem rozmowy obu panów była m.in.
sprawa sprzedaży (a właściwie jej brak) Rafinerii Gdańskiej Łukoilowi.

Szczegółów nie będzie

- Jan Kulczyk zdecydował się poinformować służby specjalne - zarówno wywiad,
jak i Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego - o pewnych rzeczach i to zostało
potem objęte zainteresowaniem służb - powiedział szef ABW. Dodał, że sprawa
została już wyjaśniona, i odmówił - podobnie jak dzień wcześniej były szef
Agencji Wywiadu Zbigniew Siemiątkowski - podania jej szczegółów.

Barcikowski przyznał również, że jest przeciwny odtajnieniu notatki, jaką
Siemiątkowski sporządził po spotkaniu z Kulczykiem 23 lipca 2003 (to wtedy
biznesmen miał powiedzieć ówczesnemu szefowi AW o swoim spotkaniu z
Ałganowem). - Problemy mogą być odtajnione, notatka chyba nie - powiedział szef
ABW.

Tymczasem poznański biznesmen w piśmie przekazanym w po-niedziałek
dziennikarzom poinformował, że nie udziela żadnych komentarzy i odpowiedzi na
pytania związane z problematyką, która jest przedmiotem wyjaśnień komisji
śledczej badającej sprawę PKN Orlen i prokuratury.

- Należy niezwłocznie wszcząć śledztwo w tej sprawie. Kontaktami pana Ałganowa
z przedstawicielami polskiej władzy i biznesu powinny zająć się organy
bezpieczeństwa państwa - powiedział nam wiceszef komisji śledczej Zbigniew
Wassermann. Zdaniem posła PiS, cała rzecz dotyka najistotniejszej kwestii
związanej z aferami dotyczącymi bezpieczeństwa energetycznego kraju. - Tu już
nie chodzi tylko o pieniądze, lecz o możliwość utraty suwerenności. Zawsze ktoś
kradł i przypuszczam, że nadal kraść będzie. Natomiast odzyskać utraconą
niezależność będzie nam bardzo trudno - przyznał Wassermann.

Ałganow ma się dobrze

Polityk dodał, że zdarzenie z Ał-ganowem pokazuje, że ten rosyjski szpieg nie
zniknął z polskiej sceny, co więcej, widać, że ma się dobrze. - Warto w tym
kontekście zastanowić się nad pewnymi rzeczami z przeszłości - mam tu na myśli
m.in. artykuł z "Życia" z 1997 r. o Ałganowie ("Wakacje z agentem" - red.) - i
powiązać to z teraźniejszymi informacjami. To wystarczy, by wyciągnąć wnioski -
dodał.

Wątpliwości, by sprawą kontaktów Ałganowa z polskimi biznesmenami i politykami
zająć się publicznie, nie ma również szef klubu parlamentarnego Platformy
Obywatelskiej Jan Rokita. - Temat wywołany w niedzielę z udziałem ministra
Siemiątkowskiego dowodzi, że Ałganow od wielu lat działa w Polsce i jest to
działalność, z punktu widzenia interesu naszego państwa, bardzo niepokojąca -
powiedział nam Rokita. Dodał, że jeśli prawdą jest, iż notatka o tym wydarzeniu
dotarła bądź dotrze do komisji śledczej, to wszyscy uczestnicy tego procederu
powinni zostać przez komisję przesłuchani.

Od dłuższego czasu w sprawie sprzedaży Rafinerii Gdańskiej rosyjskiemu
Łukoilowi przewijają się jeszcze dwa nazwiska - byłego ministra skarbu Wiesława
Kaczmarka oraz Macieja Giereja - byłego szefa Nafty Polskiej, swego czasu
również przewodniczącego Rady Nadzorczej Orlenu. To oni - według nieoficjalnych
informacji - mieli wziąć stosowną gratyfikację finansową za pomoc w przejęciu
Rafinerii przez Łukoil.

Kaczmarek powtórzył wczoraj w radiowej Trójce to, co wcześniej powiedział
już "Życiu", że nie miał nic wspólnego z tą sprawą i nie wziął żadnej łapówki. -
Z Łukoilem nie mieliśmy praktycznie żadnych kontaktów i nigdy nie miało
miejsca takie zdarzenie, by ktokolwiek w jakikolwiek dwuznaczny sposób składał
taką propozycję - przyznał.

Były minister zwrócił również uwagę, że nasz wczorajszy artykuł dowodzi, że za
prowokacją stali Jan Kulczyk i Władimir Ałganow. - Widzę, że i pan
Siemiątkowski w to uwierzył - dodał.

Kaczmarek przyznał jednocześnie, że spotkał się z poznańskim biznesmenem i
zapytał go wprost, czy ten rzeczywiście rozmawiał z Ałganowem. - Kulczyk
wówczas zaprzeczył, mówiąc, że nie stosuje takich metod. Jestem ciekaw, co
powie dzisiaj - podsumował były minister.

Wczoraj okradziono samochód Kaczmarka. Zabrano laptopa, w którym były minister
przechowywał dane dotyczące m.in. sprawy Orlenu.

Prezydencki trop

Tymczasem wiceszef komisji śledczej Roman Giertych stwierdził w rozmowie z
nami, że cała sprawa związana m.in. z Orlenem wzięła swój początek
prawdopodobnie od tego, że Kaczmarek obawiał się śledztwa wszczętego po notatce
Siemiątkowskiego do ABW, z której wynikało, że były minister skarbu mógł
zainkasować nawet 5 mln dol. łapówki właśnie od koncernu Łukoil. - Nie wiem,
czy wziął - zaznaczył poseł Ligi Polskich Rodzin. - Jeśli jednak Kulczyk
poinformował Siemiątkowskiego o łapówce dla Kaczmarka, to nasuwają się dwa
pytania. Pierwsze, jakie są losy śledztwa w tej sprawie? I drugie, po co
Kulczyk rozmawiał z Ałganowem o sprzedaży Rafinerii Łukoilowi? - zaznaczył
Giertych.

Jego zdaniem, wiele wskazuje na to, że Kulczyk nie działał sam. - On
reprezentował szerszy układ rządzący, który m.in. usadowił go na czele Orlenu.
Ślad tego układu prowadzi wprost do Pałacu Prezydenckiego. Pozostaje nam tylko
potwierdzić, czy Kulczyk w rozmowie z Ałganowem powoływał się na prezydenta
Aleksandra Kwaśniewskiego. Jeśli tak, dotykamy wówczas problemu współpracy
najwyższych organów państwa z ob-cym wywiadem - stwierdził poseł.

Wczoraj Giertych spotkał się z prokuratorem generalnym Andrzejem Kalwasem i
przekazał mu wszystkie informacje oraz materiały zgromadzone przez komisję
śledczą, a dotyczące tej kwestii. - Uważam, że upoważniają one do wszczęcia
śledztwa w sprawie współpracy z obcym wywiadem - stwierdził. - Przeciwko komu? -
Tu już kończy się moja rola. Od tego jest prokuratura - dodał.
KRZYSZTOF BUDKA

[djablu]

Jakie to szczesliwe zbiegowisko okolicznosci, ze ten Alganow znowu zostal
zdemaskowany. przypuszczalnie do pelnej demaskacji dojdzie a wiosne.

jedyn dymaskuje drugiego,
a trzeci zamachnie sie sam na siebie,
w celu obrony kraju przed Rosjom.

[kobylybbb]

Ałganow zatacza koło

Tomasz Wołek o jednej z największych afer III RP.

Powrót Władimira Ałganowa do aktywnej działalności w Polsce skłania do kilku
refleksji. Pierwsza to taka, iż historia zatacza koło; co więcej - ulega
przyspieszeniu. Dowiadujemy się oto, iż wieloletni agent służb najpierw
sowieckich, a potem rosyjskich, nie tylko nie rozpłynął się we mgle, nie tylko
nie zaprzestał właściwej dla jego profesji aktywności, ale nadal buszuje po
naszym kraju, próbując czynnie wpływać na bieg spraw o znaczeniu dla Polski
strategicznym.

Refleksja druga ma charakter historyczny. Przypomnę, że to właśnie "Życie" w
1997 r. jako pierwsze ujawniło szpiegowską działalność Ałganowa. Warto tę
historię przywołać również dlatego, iż nagromadziło się wokół niej wiele
nieporozumień a nawet mistyfikacji. Jak wiadomo, po owej publikacji - "Wakacje
z agentem" - prezydent Aleksander Kwaśniewski wytoczył proces ówczesnemu
wydawcy "Życia", mnie jako redaktorowi naczelnemu oraz autorom artykułu. Trwa
on już kilka lat, niebawem sprawa ponownie trafi do Sądu Najwyższego. To
wszystko sprawia, że staram się wyjątkowo starannie ważyć słowa i pisać
wyłącznie o faktach niezbitych.

Źródłem zainteresowania się "Życia" Ałganowem w 1997 r. była wnikliwa
lektura "Białej Księgi" wydanej przez ówczesny lewicowy rząd. Z pu-blikacji tej
wynikało, że w 1994 r. (a przypomnijmy, iż tej właśnie daty dotyczył
artykuł "Wakacje z agentem") szef UOP gen. Gromosław Czempiński ostrzegał
premiera Józefa Oleksego, że wywiad rosyjski wzmógł swoją aktywność w Polsce,
próbując coraz intensywniej docierać do ważnych osobistości naszego życia
politycznego, gospodarczego i społecznego.

Następnie w "Białej Księdze" pojawiały się bardzo szczegółowe zapiski,
świadczące o tym, że nasze służby w tym właśnie 1994 r. poddały
zidentyfikowanych agentów rosyjskich bardzo starannej obserwacji. Jednym z nich
był Władimir Ałganow. UOP deptał mu po piętach, niemal dzień po dniu
odnotowując jego kolejne ruchy, zmiany miejsca pobytu etc. Wynikało z tego, że
nasze służby dosłownie nie spuszczały Ałganowa z oka.

Aż raptem, na początku sierpnia 1994 r. ta obserwacja z niewiadomych przyczyn
się urywa na całe dwa tygodnie. Ałganow przyjeżdża do Cetniewa i wpada tam w
czarną dziurę. "Biała Księga" ani słowem nie informuje, co tam robił, z kim się
spotykał. Tak, jakby kompletnie zniknął z pola widzenia. Po czym, w połowie
sierpnia 1994 r. Ałganow - jak gdyby nigdy nic - znów wyłania się na
powierzchnię, wraca z Cetniewa i staje się obiektem systematycznych obserwacji.

Ze zrozumiałych względów zaintrygował nas ten okres "zapadnięcia się szpiega
rosyjskiego pod ziemię". Dlaczego przez dwa tygodnie nikt go nie obserwował? A
przynajmniej - dlaczego "Biała Księga" nie wspomina o tym choćby słowem? Czy
obserwa-cja na ten czas została zdjęta, zawieszona? Tym to ciekawsze, że
przecież zarówno wcześniej, jak i potem była niezwykle intensywna i metodyczna.

Trop wiódł do Cetniewa, do domu wypoczynkowego "Rybitwa", toteż nasi reporterzy
(wraz z dziennikarzami "Dziennika Bałtyckiego", bowiem nad tekstem pracowały
wspólnie dwie redakcje) podążyli tym śladem. Chcieliśmy zbadać, co Ałganow tam
robił, i tylko to nas w tym momencie interesowało. Uzyskaliśmy niewątpliwe
potwierdzenie jego tam bytności w tym okresie. I przy okazji, zupełnie
nieoczekiwanie, dowiedzieliśmy się, że w tymże czasie w Cetniewie przebywał
m.in. również przyszły prezydent Aleksander Kwaśniewski. Wcześniej nawet nam to
nie przyszło do głowy (bo i skądże?). Dla nas punktem odniesienia do
dziennikarskiego śledztwa był Ałganow, a nie Kwaśniewski lub ktokolwiek inny.

Ciąg dalszy jest znany. W 1997 r. ukazała się publikacja, która wstrząsnęła
opinią publiczną. Niebawem do-szło do procesu, który toczy się nadal. Jakie
dzisiaj z tego wynikają wnioski? Przede wszystkim takie - a piszę to bez cienia
satysfakcji - że ówczesny artykuł nie stracił nic z aktualności. Przypomnę, jak
w komentarzu redakcyjnym uzasadniałem wówczas cel naszej publikacji.

Był on jasny i oczywisty. Pragnęliśmy uzmysłowić opinii, że ostrzeżenia UOP nie
były bezpodstawne i gołosłowne. Że fakt, iż "namierzony" przez nasze służby
agent rosyjski nie tylko bezkarnie grasuje po kraju, ale w ekskluzywnym ośrodku
wypoczynkowym jest, jak to określił jeden ze świadków, przyjmowany "z honorami
cara rosyjskiego" - budzić musi zrozumiały niepokój. Że w ośrodku tym ma
praktycznie nieograniczony dostęp do przebywających tam polskich VIP-ów, do
ważnych osobistości publicznych, polityków, przedsiębiorców. Postawiliśmy tezę,
że zważywszy na profesję Ałganowa i charakter jego aktywości, sytuacja taka
budzi poważne obawy, a po-zostałych, zwłaszcza prominentnych gości
pensjonatu "Rybitwa" postawić może w trudnym, niezręcznym położeniu - nawet
jeśli są Bogu ducha winni. Mając tę świadomość, nikogo, także Aleksandra
Kwaśniewskiego, nie oskarżaliśmy o cokolwiek. Stawialiśmy tylko kwestię
bezpieczeństwa państwa i skuteczności działania naszych służb specjalnych, gdyż
przynajmniej w sierpniu 1994 r. mogła ona budzić uzasadnione wątpliwości.

Po latach widać, że mieliśmy rację. Ałganow - przed którego aktywnością już
wtedy ostrzegaliśmy - nie tylko nie zaprzestał swojej działalności w Polsce,
ale ją jeszcze zintensyfikował. Jeśli próbował w 2003 r. bezpośrednio wpływać
na los transakcji w kluczowym sektorze paliwowym, oznacza to brutalną
ingerencję w sferę dla bezpieczeństwa państwa strategiczną.

Nasuwają się pytania nie tylko o prawdziwy stan i tak trudnych relacji polsko-
rosyjskich, lecz także o wciąż niejasny splot gospodarki z polityką. O to, czy
polskie interesy są bezpieczne, kto o nie dba i w jaki sposób? Czy nasze służby
skutecznie stoją na ich straży? Dzisiaj pytania te wracają z całą ostrością.
Opinia publiczna oczekuje jasnych, konkretnych i wyczerpujących odpowiedzi.

[dijey]

Z tego Wołka to jajcarz.
Jak Aldona od Buzka rozsprzedawała strategiczne firmy, to siedział cicho.
Jak ruskie chca kupic rafinerie, co nie dziwi, to Wołek sie martwi
bezpieczenstwem.
wiw la wiw

A takie

[Gość: mysom]

Wszyscy ludzie Ciesielskiego
GRAŻYNA J. LEŚNIAK
Dawni funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa pełnią dziś ważne funkcje w
Ministerstwie Finansów. Byli ubecy mają dostęp do tajnych informacji i
dokumentów. Zatrudnieni zostali - z pominięciem procedur konkursowych - w
okresie, gdy sekretarzem stanu był Wiesław Ciesielski. To jemu podlegał cały
aparat skarbowy.
Byli funkcjonariusze SB zatrudniani byli na kluczowych stanowiskach w resorcie
finansów od lutego do lipca 2004 roku - w ostatnich miesiącach urzędowania
wiceministra finansów i generalnego inspektora kontroli skarbowej Wiesława
Ciesielskiego. Pracują w aparacie skarbowym, który podlegał właśnie
Ciesielskiemu. Są ekspertami od podatków oraz unijnych funduszy strukturalnych.
Obowiązki wicedyrektora Biura Międzynarodowych Relacji Skarbowych pełni np.
Aleksander Mleczko, w 1990 roku negatywnie zweryfikowany krakowski
funkcjonariusz SB. Agencja Bezpieczeństaw Wewnętrznego wydała mu niedawno
certyfikat dostępu do informacji niejawnych do poziomu "ściśle tajne"
(najwyższa klauzula). Pełniącym obowiązki dyrektora Biura Dokumentacji
Skarbowej został Włodzimierz Bartnicki, który w PRL inwigilował opozycję
demokratyczną i księży. Głównym specjalistą w biurze kierowanym przez
Bartnickiego jest inny były funkcjonariusz Paweł Olszewski. Obowiązki
wicedyrektora w Biurze Dokumentacji Skarbowej pełni Ryszard Kupczak, a
obowiązki dyrektora Biura Kontroli Wewnętrznej i Ochrony Informacji Niejawnych
Liliana Wiercińska, absolwentka Akademii Spraw Wewnętrznych. Naczelnikiem
wydziału w Biurze Międzynarodowych Relacji Skarbowych jest były esbek Marek
Kujawa.
Ludzie ci tylko "pełnią obowiązki" dyrektorów lub wicedyrektorów, więc mogli
zostać zatrudnieni z pominięciem wymaganych na wyższych stanowiskach
urzędniczych procedur konkursowych. Byli ubecy mają dziś dostęp do tajnych
informacji i dokumentów. A dane gromadzone w systemach informatycznych Rendap
(dotyczy PIT), PESEL czy ALERT (przestępstwa podatkowe), przy niewłaściwym
wykorzystaniu, mogą być potężną bronią.
W lutym 2004 r. na stanowisku wicedyrektora Biura Międzynarodowych Relacji
Skarbowych pojawił się Aleksander Mleczko, dawny funkcjonariusz SB (w latach
1976 - 1990 zatrudniony w Wydziale Ochrony Gospodarki SB w Krakowie),
negatywnie zweryfikowany w 1990 r. Od 1992 r. Mleczko pracował w bankowości (w
Pierwszym Komercyjnym Banku SA w Lublinie, początkowo w oddziale w Krakowie, a
potem w centrali oraz w Banku Społem) i zajmował się tam ochroną, a potem
windykacją.
Do ministerstwa trafił prosto z Urzędu Kontroli Skarbowej w Katowicach, gdzie
od lipca 2002 r. pełnił funkcję wicedyrektora. W 2003 r. zdał egzamin na
inspektora kontroli skarbowej. MF nie chce jednak ujawnić, ile kontroli
przeprowadził Mleczko. Według informacji "Rz" - żadnej i tylko dzięki poparciu
Ciesielskiego i Józefa Wyciśloka, dyrektora UKS w Katowicach, zawdzięcza
mianowanie na inspektora.
Z racji kwalifikacji: "doświadczenia operacyjno-dochodzeniowego, doświadczenia
i kompetencji w zakresie bankowości i finansów, doświadczenia i kompetencji
celnych i skarbowych, potwierdzonych egzaminem", w lutym 2004 r. został radcą
ministra i p.o. wicedyrektorem Biura Międzynarodowych Relacji Skarbowych.
Wicedyrektor bez certyfikatu zaufania
Nie zna jednak biegle żadnego języka obcego, a tego wymaga specyfika pracy i
częste kontakty z przedstawicielami instytucji unijnych. Przyjmując nominację,
miał zastrzec, iż "z uwagi na brak kompetencji w zakresie biegłej znajomości
języka zachodniego, a także inne plany zawodowe chciałby ograniczyć okres pracy
w biurze do września 2004 r. oraz zająć się wyłącznie obszarem krajowym z
zakresu zainteresowań biura". 1września tego roku złożył prośbę o zwolnienie.
Sławomir Żałobka, dyrektor generalny MF, nie chciał jednak powiedzieć, czy
oznacza to odejście Mleczki z ministerstwa, czy tylko zmianę jego kompetencji.
Poinformował jedynie, że decyzje w tej sprawie jeszcze nie zapadły.
Były funkcjonariusz SB i dziś ma dostęp do największych tajemnic państwa.
Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) wydała Mleczce poświadczenie dostępu
do informacji niejawnych do poziomu "ściśle tajne", co umożliwia mu dostęp do
tajemnicy państwowej o najwyższej klauzuli. Znajomi Mleczki z "krakowskich
czasów" powiedzieli nam, że tajemnica otrzymania tego poświadczenia przez niego
tkwi w jego przyjaźni z Kazimierzem Ślusarczykiem, byłym funkcjonariuszem SB,
pozytywnie zweryfikowanym w 1990 r., a dziś dyrektorem Delegatury ABW w
Katowicach. Obaj znają się z jeszcze z tamtych czasów, bo - jak się
nieoficjalnie dowiedzieliśmy - pracowali w "sąsiednich wydziałach" SB.
Do dziś nie otrzymał Mleczko jednak tzw. certyfikatu NATO-wskiego,
upoważniającego do dostępu do niejawnych informacji unijnych. Dyrektor Żałobka
nie widzi jednak powodu, by "kolejny wniosek o dopuszczenie do informacji
niejawnych noszących klauzulę ÇSecret UEČ został oddalony". Postępowanie w tej
sprawie prowadzone przez ABW jest w toku.
Czy Mleczko odejdzie z ministerstwa, nie wiadomo. Nawet jeżeli, to będzie miał
gdzie pójść. W odpowiedzi na pytania "Rz" dyrektor Wyciślok poinformował,
że "stanowisko jednego wicedyrektora urzędu nie jest obsadzone z powodu
przewidywanej reorganizacji kierowanego przeze mnie urzędu i to być może z
dniem 1 października 2004 r. Mogę jednak zapewnić, że p. Aleksander Mleczko -
p.o. wicedyrektor Biura Międzynarodowych Relacji Skarbowych w MF - nie wróci do
UKS Katowice na stanowisko wicedyrektora".
Nie wróci, bo - jak nieoficjalnie się dowiedzieliśmy - Mleczko razem z etatem z
Katowic ma przejść do UKS w Krakowie.
Grunt to znajomości i rodzina
Nie mniej interesujący są inni ludzie Ciesielskiego - a za takiego uważany jest
np. Włodzimierz Bartnicki, były funkcjonariusz SB z wydziału obserwacji w
Warszawie, pozytywnie zweryfikowany w 1990 r., po resocjalizacji i studium
podyplomowym w byłej Akademii Spraw Wewnętrznych, były naczelnik Wydziału
Obserwacji w Komendzie Stołecznej Policji i zastępca dyrektora Biura Obserwacji
w Urzędzie Ochrony Państwa. Od 1 marca 2004 r. p.o. dyrektora Biura
Dokumentacji Skarbowej.
Z Mleczką zna się jeszcze z czasów służby w SB (wspólnych działań) i wspólnej
pracy w firmie ochraniającej bank PBK. Bartnicki pracował tam od 1998 r. do
2001 r., a Mleczko - od 2 listopada 2000 r. do 20 kwietnia 2001 r.
Stosunkowo najkrócej, bo od 1 lipca 2004 r., w MF pracuje Marek Kujawa
(ukończona Wyższa Szkoła Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w
Warszawie - 1980 r., studium podyplomowe ASW - 1983 r. i zasadniczy kurs celny
w zakresie prawa celnego, postępowania celnego, znajomości ustawy karnej
skarbowej i przepisów dewizowych, towaroznawstwa i taryfikacji w 1997 r.). Były
policjant (z policji odszedł w 1994 r. na własną prośbę po 14 latach służby),
karierę w ministerstwie rozpoczął od stanowiska specjalisty w zakresie funduszy
strukturalnych i pomocy w rolnictwie w Biurze Międzynarodowych Relacji
Skarbowych, by już 20 lipca 2004 r. awansować na stanowisko naczelnika wydziału
w tymże biurze. Nieoficjalnie wiemy, że to właśnie on jest szykowany na
wicedyrektora biura na miejsce Mleczki.
W ministerstwie pracuje też Liliana Wiercińska, p.o. dyrektora Biura Kontroli
Wewnętrznej i Ochrony Informacji Niejawnych, absolwentka Akademii Spraw
Wewnętrznych. Z kolei w Biurze Dokumentacji Skarbowej zatrudniona jest jej
siostra Bogusława Purchla. Była policjantka (co potwierdza Komenda Stołeczna
Policji), dziś główna specjalistka, ma zostać (według nieoficjalnych
wiadomości) awansowana na naczelnika Wydziału Dokumentacji Skarbowej w UKS w
Warszawie.
Z nieoficjalnych informacji "Rz" wynika, że wszystkie te osoby również mają za
sobą służbę w SB. Liliana Wiercińska pracowała w służbach technicznych, Marek
Kujawa od tych służb zaczynał swą karierę zawodową, a Bogusława Purchla,

[Gość: mysom]

Z nieoficjalnych informacji "Rz" wynika, że wszystkie te osoby również mają za
sobą służbę w SB. Liliana Wiercińska pracowała w służbach technicznych, Marek
Kujawa od tych służb zaczynał swą karierę zawodową, a Bogusława Purchla, choć
krótko, ale również była zatrudniona w SB.
Grażyna J. Leśniak

I takie

[Gość: mysom]

Jak wyrzucić urzędnika
Czy były funkcjonariusz SB, a obecnie wysoki urzędnik Ministerstwa Finansów,
posłużył się prowokacją w stylu PRL, by usunąć niewygodnego naczelnika
katowickiego wywiadu skarbowego? Niewykluczone, bo wykorzystano do tego celu
metropolitę lubelskiego, arcybiskupa Józefa Życińskiego.
W całej sprawie chodzi o relacje Włodzimierza Bartnickiego, p.o. dyrektora
Departamentu Dokumentacji Skarbowej w resorcie finansów, i Alicji Treli, byłej
już naczelnik Wydziału Dokumentacji Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w
Katowicach. Bartnicki to były funkcjonariusz SB, zajmujący się w przeszłości
m.in. inwigilacją kleru. O nim i o innych osobach z esbecką przeszłością
zatrudnionych na wysokich stanowiskach w Ministerstwie Finansów pisaliśmy we
wczorajszej "Rzeczpospolitej".
Trela straciła swoje stanowisko 18 października po tym, gdy pojawiła się
(prywatnie) kilka dni wcześniej na międzynarodowej konferencji poświęconej
korupcji, którą zorganizował Katolicki Uniwersytet Lubelski.
Burza po zaproszeniu
Alicja Trela - osoba, która w aparacie skarbowym uważana jest za osobę
kompetentną i uczciwą - została zaproszona, by jako praktyk opowiedzieć o
zjawisku korupcji.
- Jest jednym z najbardziej doświadczonych, rzetelnych i skutecznych
kontrolerów skarbowych w Polsce - mówi "Rz" prof. Grzegorz Górski, wicedyrektor
Centrum Odpowiedzialnego Biznesu KUL i współorganizator międzynarodowej
konferencji o korupcji.
Po wysłaniu zaproszenia do jej zwierzchnika, dyrektora UKS w Katowicach,
rozpętała się burza. Dyrektor odesłał Górskiego do generalnego inspektora
kontroli skarbowej Stanisława Steca albo dyrektora Bartnickiego. Prof. Górski
nie zwrócił się jednak do ministerstwa, bo uznał, że ministerstwo w tej
konkretnej sprawie nie jest partnerem do rozmowy.
Manipulacja
Jak opowiada prof. Górski, w tej sprawie do rektora zadzwonił ktoś z
ministerstwa. Osoba ta, powołując się na metropolitę lubelskiego, który rzekomo
miał mieć negatywne zdanie o Treli, powiedziała, że ministerstwo w związku z
tym absolutnie nie wyraża zgody na jej udział w konferencji.
Było jednak inaczej. Arcybiskup Józef Życiński mówi: - Nie znam pani Treli,
nigdy jej nie spotkałem. Za absurdalną uważam więc sugestię, bym mógł
przeciwstawiać się jej udziałowi w konferencji. Sytuacja jest zgoła przedziwna.
Podczas pobytu w Chicago spotkałem się z amerykańskimi współorganizatorami
konferencji i przyjąłem ich wstępne propozycje dotyczące prelegentów.
Uznaliśmy, że problematyka korupcji wymaga zaproszenia osób cieszących się
wyjątkowym autorytetem w swym środowisku. Dlatego gdy później dotarła do mnie
propozycja, że w zastępstwie zaproszonej przez nas prelegentki ma się pojawić
ktoś inny, od razu to odrzuciłem. Nie mogłem się zgodzić na pierwszą lepszą
osobę.
Znikające pismo
Trela zdecydowała się jednak skorzystać z zaproszenia. Pojechała tam prywatnie,
tak też się przedstawiła. - Wzięłam urlop na żądanie - wyjaśnia.
Trzy dni potem z samego rana wręczono jej odwołanie z funkcji naczelnika.
Została przeniesiona do Wydziału Analiz i Planowania. Na jakie stanowisko - nie
wiadomo, bo w piśmie tego nie podano. Odmówiono jej też wglądu do dokumentu
Ministerstwa Finansów z 6 października 2004 roku nr DK-XI/4836/2004, na
podstawie którego została odwołana (mógł je podpisać jedynie Włodzimierz
Bartnicki, któremu podlega wywiad skarbowy). Zaskoczony i zdumiony przebiegiem
sprawy jest ks. prof. Stanisław Wilk, rektor KUL. - Nawet w czasach realnego
socjalizmu nie zdarzyło się, aby z powodu wygłoszonego na KUL referatu ktoś
stracił pracę - dziwi się.
Niewygodna
Próby odsunięcia Treli od pracy operacyjnej miały miejsce już w przeszłości. W
czerwcu - jeszcze za czasów, gdy Ciesielski nadzorował aparat skarbowy -
wniosek o mianowanie jej na stopień inspektora kontroli skarbowej był jednym z
25, jaki z katowickiego UKS trafił do ministerstwa. I tam - jako jedyny -
przepadł bez wieści. Ponowny wniosek, który trafił tym razem już do obecnego
wiceministra Stanisława Steca (który przejął po Ciesielskim nadzór nad
skarbówką), również przepadł.
- Zapewne znów wylądował w jakiejś szufladzie - zastanawia się Trela.
Przez dwa dni nie otrzymaliśmy żadnych wyjaśnień od Włodzimierza Bartnickiego,
mimo że - jak poinformował nas wiceminister Stec - pytania w tej sprawie
zostały przekazane właśnie jemu.
GRAŻYNA J. LEŚNIAK

[Gość: mysom]

Po moskiewskiej szkole
Niedawny felietonista antyklerykalnego pisma "Fakty i Mity", Wiesław
Ciesielski, w 1977 r. ukończył Wydział Cybernetyki Moskiewskiego Instytutu
Zarządzania. W stanie wojennym ponownie wyjechał do Moskwy po doktorat w
Akademii Nauk Społecznych ZSRR. Od 1979 r. piął się po szczeblach partyjnej
kariery, aż do I sekretarza KW PZPR. Był baronem SLD. Ustąpił w 2002 r., gdy
Miller powołał go na wiceministra finansów. Wymienił prawie wszystkich szefów
urzędów kontroli skarbowej i zaczął tworzyć struktury wywiadu skarbowego o
uprawnieniach szerszych od ABW.
W 1994 r. zaangażował się w nielegalny rynek ubezpieczeniowy. Był akwizytorem
bezprawnie działającej wówczas w Polsce szwajcarskiej firmy. Prokuratura
wszczęła śledztwo, ale zostało umorzone, gdy prokuratorem generalnym został
Jerzy Jaskiernia.
Jego nazwisko kojarzone jest z aferą mielecką. Był w bliskich kontaktach z
większością zatrzymanych w 1998 r. szefów WSK Mielec i karaibskiej spółki Grand
Limited. MAT

Takie

[Gość: mysom]

Żyjemy w dziwnym państwie
Rozmowa z prof. Marią Jarosz

..."Dostrzegam i doceniam osiągnięcia III Rzeczypospolitej – wolność,
demokrację, stworzenie warunków do rozwoju gospodarczego, integrację z Unią
Europejską. Jeśli nie zajmuję się tymi zdobyczami tak szeroko jak patologiami,
to dlatego, że moje naukowe zainteresowania zawsze były skierowane ku gorszej
stronie rzeczywistości. Przyciąga moją uwagę to, co szwankuje, a nie to, czym
można się szczycić"...

ROMUALD KARYŚ 2004-10-20


– Pani książkę „Władza, przywileje, korupcja”, wydaną przed kilku
miesiącami przez PWN, wysoko ocenili nie tylko profesjonalni recenzenci i
dziennikarze, lecz także przedstawiciele najwyższych władz państwowych,
gratulując Pani Profesor dokonania kompleksowej analizy polskiej
rzeczywistości. Te życzliwe reakcje można by uznać za nieco zaskakujące,
ponieważ Pani prace, a zwłaszcza ta ostatnia, w sposób bardzo dobitny i
starannie udokumentowany ukazują patologię władzy w Polsce i przyczyny tej
patologii, formy jej rozszerzania się i pogłębiania, jej degenerujący wpływ na
całość życia społecznego i świadomość społeczną. To przede wszystkim klasa
polityczna ponosi odpowiedzialność za obecną niesprawność państwa i
niekompetencję władzy, za gigantyczne afery gospodarcze, za coraz bardziej
pleniącą się korupcję, za dopuszczenie do powstania i utrwalanie się
szkodliwych nierówności społecznych oraz rażących przywilejów, z których
korzystają elity biznesowe i polityczne. O tym wszystkim z ogromną goryczą, z
naukową precyzją i jednocześnie z publicystyczną swadą pisze Pani w książce. A
przedstawiciele władzy zamiast oburzać się na Panią za tę totalną krytykę,
przyjmują ją z aplauzem...

– Wielu polskich polityków zdaje sobie sprawę z niewydolności władzy, z
uwikłania w nieformalne, często przestępcze układy licznych osób piastujących
wysokie stanowiska, z coraz bardziej zanikającego poparcia społecznego dla
zarówno centralnych, jak i terenowych ogniw władzy. Są przerażeni postępującą
patologią struktur państwa. Czują bliskość katastrofy, do jakiej może to
doprowadzić. Gorączkowo zastanawiają się nad sposobami zapobieżenia jej.
Przypuszczam, że wymienieni przez Pana dostojnicy państwowi dostrzegli we mnie
nie złośliwego krytykanta, ale raczej sojusznika, który swoimi naukowymi
diagnozami chce im dopomóc w staraniach o naprawę Rzeczypospolitej.

Zapewne docenili rzetelność moich wniosków wynikającą z faktu, że korzystałam z
bardzo licznych i różnorodnych materiałów źródłowych. Były to wyniki
prowadzonych przeze mnie od kilkunastu lat ogólnopolskich, reprezentatywnych
badań socjologicznych, a ponadto raporty NIK, dane ze spisów powszechnych,
statystyki resortowe, częste w ostatnich latach publikacje autorów zajmujących
się dziennikarstwem śledczym, a nawet materiały uzyskane z Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Analizowałam wyniki sondaży i publikacje wielu
polskich socjologów i politologów. Mówiąc obrazowo „mam papiery” na wszystko,
co wytykam władzy. Moja analiza i krytyka ma charakter kompleksowy, ale wbrew
temu, co Pan przed chwilą powiedział, nie jest to krytyka „totalna”.

Dostrzegam i doceniam osiągnięcia III Rzeczypospolitej – wolność, demokrację,
stworzenie warunków do rozwoju gospodarczego, integrację z Unią Europejską.
Jeśli nie zajmuję się tymi zdobyczami tak szeroko jak patologiami, to dlatego,
że moje naukowe zainteresowania zawsze były skierowane ku gorszej stronie
rzeczywistości. Przyciąga moją uwagę to, co szwankuje, a nie to, czym można się
szczycić. Niestety, osiągnięcia czy perspektywy osiągnięć nie przekładają się w
Polsce na konstruktywne postawy społeczne. Ogromna rzesza obywateli uważa,
że „lepsze jutro było wczoraj”. Pogłębia się marazm, obojętność wobec spraw
publicznych, poczucie bezsilności.

– Kiedy właściwie to się zaczęło i co było główną przyczyną rozrastającego się
zła?

– Poszukiwaniem odpowiedzi na to i podobne pytania zajmuję się m.in. podczas
badań prowadzonych w ramach grantu KBN Syndrom wielkiej zmiany i jego
socjologiczne implikacje. Nie zdołam nawet w największym skrócie przedstawić tu
wszystkich refleksji i wniosków, jakie z nich wynikają. Więc tylko kilka z
nich. Najgroźniejsze było to, co jest nazywane ukrytym wymiarem albo „grzechem
pierworodnym” transformacji, a mówiąc dosadniej – złodziejskim pochodzeniem
kapitałów, dzięki którym w pierwszym okresie prywatyzacji powstały tzw. spółki
nomenklaturowe. Nielegalnie, bądź półlegalnie, przejęły one dawny majątek
publiczny – firmy i przedsiębiorstwa państwowe, ich rynki zbytu, handlowe
kontakty.
W tym transferze kapitału walnie dopomogli ludzie z dawnych służb specjalnych.
Część z nich przeszła do nowych służb specjalnych, część znalazła się poza
nimi, ale jedni i drudzy zachowali swoje wpływy i kontakty, dbając o to, by
sprywatyzowany majątek państwowy znalazł się w rękach osób wywodzących się z
dawnych układów politycznych. Niektórzy działacze PRL, choć na wiele lat przed
okrągłym stołem przeszli do obozu solidarnościowej opozycji, a w 1989 roku
objęli stanowiska rządowe, nie mogli wyzbyć się przyzwyczajenia do form
sprawowania władzy charakterystycznych dla epoki schyłkowego socjalizmu. Jedną
z tych form jest klientelizm polityczny. To system rządzenia, w którym decyzje
są podejmowane na podstawie kryteriów uznaniowych, zwykle w ramach
nieformalnego układu między dwoma osobami lub grupami o nierównym statusie.
Jest to układ asymetryczny, którego podstawą jest osobista lojalność i wymiana
dóbr lub usług o nierównej wartości między „patronem” a „klientem”. Jest on
szczególnie szkodliwy wtedy, gdy nakłada się na formalne struktury systemowe
państwa i tworzy sieć ukrytych powiązań.

– Jak Pani ocenia rolę osławionych „Brygad Marriotta” w pierwszym okresie
transformacji?

– Były to grupy zagranicznych ekspertów i konsultantów, których na początku
transformacji za sowite pieniądze ściągano po to, aby dopomagali nam w procesie
przekształceń gospodarczych, głównie w prywatyzacji majątku państwowego.
Najczęściej zatrzymywali się w warszawskim hotelu „Marriott”, stąd ta nazwa.
Ich faktyczne kwalifikacje jako specjalistów często były znikome, a ich
nieznajomość polskiej kultury, historii, naszych tradycji – była wręcz
żenująca. Byli rzecznikami krajów, z których przyjechali, oraz różnych
zagranicznych ośrodków. Działali bardziej w interesie tych ośrodków niż w
naszym interesie. Kreowali liderów polskiej gospodarki – częściej wywodzących
się z elit postkomunistycznych niż solidarnościowych. Z czasem zagraniczni
sternicy polskiego życia gospodarczego i politycznego zaczęli działać poprzez
system tworzonych w naszym kraju fundacji i organizacji pozarządowych.
Powstawały rozliczne „fundusze”, „agencje”, „zarządy”, które wraz z radami
nadzorczymi wielkich spółek po kolejnych wyborach wchodziły w skład puli łupów
politycznych. Zdobycie tych łupów było i jest jednym z celów ekip sięgających
po władzę. Ludzie ją sprawujący zachowują się tak, jakby zupełnie nie
wiedzieli, jaką rolę powinno pełnić państwo, i jakby nie zdawali sobie sprawy
ze swej odpowiedzialności przed społeczeństwem.

– Co jeszcze należy zaliczyć do anomalii i patologii w funkcjonowaniu naszego
państwa i jego władz?

– Przede wszystkim korupcję. To najgroźniejsza plaga, największe zło. Liczne
badania prowadzone na całym świecie pokazują, że im bardziej niewydolne jest
państwo, tym wyższy jest w nim poziom skorumpowania władzy oraz korupcji w
poszczególnych sferach życia publicznego. Zarazem jest to mechanizm
samonapędzający się: dysfunkcje władzy powodują rozrost korupcji, która z kolei
powodu

[Gość: mysom]

Zarazem jest to mechanizm samonapędzający się: dysfunkcje władzy powodują
rozrost korupcji, która z kolei powoduje powstawanie innych, patologicznych
zjawisk w kręgu władzy, co w końcu może doprowadzić do skrajnej degrengolady
systemu państwowego. Istnieją różne formy i odmiany korupcji: łapownictwo,
płatna protekcja, nepotyzm, organizowanie przetargów w taki sposób, aby wygrał
określony oferent.

Istotą korupcji są zawsze zachowania sprzeczne z prawem, szkodliwe dla państwa
i społeczeństwa. Jest to ukryte porozumienie zawarte wedle zasady „daję, abyś
dał”. Nie zawsze daje się pieniądze. Często jest to skomplikowana wymiana
wzajemnych świadczeń, bywa, że „z odroczoną płatnością”: inwestuje się
korupcyjnie w jakąś osobę lub instytucję po to, by w odpowiednim momencie
odwzajemniała się ona działaniami oczekiwanymi przez dającego. Motywem
skłaniającym do korupcji jest zawsze czyjaś chęć osiągnięcia korzyści
osobistych. Szczególnie groźna dla państwa jest korupcja polityczna, polegająca
na kupowaniu za pieniądze lub na zasadzie „coś za coś” przychylności polityków
albo całych partii politycznych.
– W swojej demaskatorskiej książce wylicza Pani kilkanaście dziedzin życia
publicznego w Polsce najbardziej podatnych na korupcję. Nie ma w tym
zestawieniu instytucji naukowych. Czy to oznacza, że w polskiej nauce nie ma
korupcji?

– Przeciwnie, myślę, że w placówkach naukowych również zdarza się korupcja.

– Czemu Pani Profesor nie wspomniała o tym w książce?

– Bo nie mam żadnych dowodów na występowanie korupcji w środowiskach naukowych.
Moje przeświadczenie o istnieniu korupcji również w tym obszarze ma charakter
intuicyjny. Trudno jest zweryfikować prawdziwość pogłosek, jakie niekiedy na
ten temat się słyszy.

– Niektórzy obserwatorzy życia społecznego są zdania, że to nie urzędnicy i
inni decydenci uczestniczący w korupcyjnym procederze są odpowiedzialni za
rozplenienie się w naszym kraju korupcji do jej obecnych rozmiarów, lecz że
odpowiedzialność za ten stan rzeczy ponoszą „dawcy”, interesanci i klienci,
którzy z własnej inicjatywy natarczywie wtykają pieniądze i prezenty decydentom
starającym się unikać ich przyjmowania.

– Stanowczo sprzeciwiam się takiemu poglądowi. Podczas debaty sejmowej,
dotyczącej wyników moich badań, b. wicemarszałek sejmu, Janusz Wojciechowski
trafnie zauważył, że w Polsce mamy dwa rodzaje korupcji: „z bezradności” i „z
bezczelności”. Korupcja z bezradności jest wtedy, gdy interesant musi
koniecznie załatwić bardzo istotną dla siebie sprawę i wie, że nie uzyska
pozytywnej decyzji, jeśli nie da łapówki. Zatem ją daje. Korupcję „z
bezczelności” uprawia decydent, który sygnalizuje interesantowi, że bez łapówki
sprawa nie będzie załatwiona i który przywykł do tego, że przyjmowanie łapówek
uchodzi mu bezkarnie.

– Czy w Polsce będzie lepiej?

– Powiem z pewną przekorą, że w kraju jest tak źle, iż gorzej już być nie może,
a zatem może być tylko lepiej. Duże nadzieje wiążę z przystąpieniem Polski do
Unii Europejskiej. To ograniczy bałagan, zracjonalizuje gospodarkę, przyczyni
się do uporządkowania systemu prawnego. Naprawa złego prawa jest szczególnie
ważna. Prawo musi stać się precyzyjne, jednoznaczne. Nie może być tak, iż akty
prawne dopuszczają, że urzędnik w państwowej instytucji może, ale nie musi
załatwić sprawę petenta. Stwarza to sytuację, w której nieraz jedynym sposobem
skłonienia urzędnika do wydania prawnie zasadnej decyzji jest wręczenie mu
łapówki. Trzeba uzdrowić wiele dziedzin życia, bo obecnie żyjemy w państwie
patologicznym, dziwnym. Trzeba sprawić, aby obywatele poczuli się rzeczywistymi
współwłaścicielami majątku publicznego. Obawiam się jednak, że wychodzenie z
kryzysu, w jakim znajduje się nasz kraj, będzie trwało długo. Oprócz zmian
strukturalnych w państwie konieczne są pozytywne przemiany świadomości Polaków,
a na to nie wystarczy jednego pokolenia.

– Dziękuję za rozmowę.

Romuald Karyś

My nie zginiemy

[Gość: mysom]

My, ludzie ze służb Polski Ludowej, jesteśmy wszędzie. A jak nas nie będzie, to
będą nasze dzieci.
A wy, prymitywna mierzwo ludzka pozostaniecie bydłem na nasze usługi.

Czytam i słucham

[kobylybbb]

O przesłuchaniach w Komisji ds. Orlenu. Niejaki Kulczyk, co samolot gdzieś
wyląduje, to biedaczek zachoruje :)
Niejaki Kuna robi sobie jaja z publiczności. A gdzie by nie spojrzał to agent
jakichś służb. Od SB, wywiadu i kontrwywiadu do KGB. Że KGB górą, to nie ma się
co dziwić.
Słowem - agent, agenta, agentem pogania :(
I jak tu nie wierzyć w spiski?!

[Gość: Jakub]

Straszliwe to kreatury. I bardzo mało inteligentne. Typowe esbeckie
złodziejstwo. Wczoraj w telewizorze Giertych rozłożył tego Kunę na wszystkie
agenckie łopatki.

Andrzej Kuna

[kobylybbb]

Wczoraj zeznawał przed Komisją ds Orlenu Pan Andrzej Kuna. Pan Andrzej Kuna
jest kupcem. Pan Kuna w swoim czasie mieszkał w jednym domku z Pana Ałganowem,
a później nawet Pana Ałganowa zatrudnił w swojej firmie. Pan Kuna był
przesłuchiwany kiedyś w sprawie tzw. „afery FOZZ”, bo menedżerowie FOZZ
zaproponowali Panu Kunie udział w transakcji zakupu belgijskiej firmy SEPP.
Transakcja nie doszła do skutku.
Pan Kuna był także zamieszany w tzw. „sprawę Olina”. Miedzy innymi uczestniczył
w biesiadach z Panami Oleksym i Ałganowem.
Pan Kuna jest udziałowcem spółki Mitpol. Razem z Panem Kuną zakładał tą spółkę
Pan Sławomir Wiatr, który jest przyjacielem Pana Kuny.
Pan Kuna zatrudnił także w swoim czasie Pana Wojciecha Czerniaka
funkcjonariusza wywiadu PRL, którego poznał na początku lat 80-tych, kiedy
Czerniak był pracownikiem ambasady w Austrii.
Później Pan Kuna założył Fundację Doktora Clowna. Szefem tejże fundacji uczynił
żonę Pana Czerniaka - Hanię.
Pan Kuna nie może powiedzieć, że zna Panią Prezydentową Jolantę Kwaśniewska,
ponieważ widział Ją tylko raz lub dwa razy w życiu.
Pan Andrzej był w swoim czasie właścicielem firmy Bicarco. Ta firma była
podejrzewana, że brała udział w interesach z Funduszem Obsługi Zadłużenia
Zagranicznego. Dochodzenie trwa nadal.

A, zapomniałbym! Pan Andrzej Kuna jest przyjacielem Pana Kulczyka :)

[Gość: Ania]

Musze przyznac, ze okreslenie "republika/panstwo kolesi" nabralo dla mnie
ostatnio nowych znaczen...

Wiatr Kuny

[kobylybbb]

Jak wiemy Sławomir Wiatr do stycznia 2003 pełnił funkcję pełnomocnika rządu ds.
informowania o UE. Podobnie jak inny spec od UE, Pan Truszczyński, Sławek był
współpracownikiem służb specjalnych PRL. Tatuś Sławka, Jerzy Wiatr, był
Ministerm Edukacji Narodowej. Tak, tym Ministrem, który został obrzucony, nie
pomnę już czy jajkami, czy pomidorami. Nie wiadomo, czy za to, czy za
nieugiętość w krzewieniu ideałów stalinizmu Pan Jerzy Wiatr otrzymał od
Prezydenta Aleksandra Order Orła Białego. Bo Pan Jerzy Wiatr działał z
zaangażowaniem dla sprawy Leninizmu i stalinizmu od lat najmłodszych. Dla
porządku należy dodać, że Pan Jerzy Wiatr z zaangażowaniem przez długie lata
wykładał w Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego.
Dziadziuś Sławka Wiatra, a tatuś Jerzego, został w 1943 roku zlikwidowany z
wyroku Komendy Głównej Armii Krajowej, jako bardzo groźny i niebezpieczny agent
niemieckiej policji.
Babcia Sławka, a mamusia Jerzego, wyszła ponownie za mąż za płk. Gustawa Alefa-
Bolkowiaka (vel Gutmana Ałefa, żydowskiego partyzanta) i wraz z nim wyjechała
do Wiednia, na odpowiedzialną placówkę PRL-owskiego wywiadu - z nominacji gen.
Mieczysława Moczara.
Sławek poznał się także z Panem Ałganowem. To doniosłe wydarzenie miało miejsce
w 1989 roku w ambasadzie radzieckiej na spotkaniu z okazji rocznicy rewolucji
październikowej. Sławkowi Pan Ałganow wydał się bardzo sympatyczny i
komunikatywny, zabawiał biesiadujące tam towarzystwo.

Taki to jest w skrócie Wiatr Kuny.

Przepraszam

[kobylybbb]

Chyba się pomyliłem. To chyba mamusia Sławka Wiatra ponownie wyszła za mąż. Tak
więc Alef-Bokowiak był chyba ojczymem Sławka. Tenże ojczym był najpierw Żydem
komunistą (choć ponoć komuniści nie byli Żydami), funkcjonariuszem MO, szefem
Oddziału Zagranicznego Sztabu Głównego LWP, a od 1946 roku był attaché
wojskowym, najpierw w Waszyngtonie później w Belgradzie.

[Gość: Jakub]

Niezbadane są wyroki boskie. To kto był ojcem Sławomira Wiatra? Może tak jak
prawda, niejedno ma imię?

[kobylybbb]

Wypadałoby zapytać mamusi.
A taka „klęska” jak Sławuś to ma chyba wielu ojców :)

Dochnal i banda w Mesko

[kobylybbb]

Za tygodnikiem Głos (fragment):

„Interesy z Koniecznym i Gawriłowem

Dochnal swoją działalność doradczą prowadził od początku lat 90. W 1990 r.
założył spółkę konsultingową Proxy, która podpisała z dyrektorem Zakładów
Metalowych Mesko w Skarżysku Kamiennej umowę dotyczącą opracowania koncepcji
przekształcenia zakładów w spółkę akcyjną. Do prac nad przekształceniami
włączyła się Agencja Rozwoju Przemysłu SA., która udzieliła Mesko 1,5 mld zł
kredytu na prace restrukturyzacyjne. Z tej puli Mesko miało zapłacić firmie
Proxy za kolejne etapy studium.
Gdy w 1992 r. NIK przeprowadziła kontrolę realizacji, okazało się, że Proxy
zrealizowała tylko dwa z czterech etapów studium. W październiku 1991 r. Proxy
dostała zlecenie na opracowania strategii restrukturyzacji całego przemysłu
zbrojeniowego za 15 mld zł (obecnie 1,5 mln zł). W tym przypadku zrealizowała
tylko jeden z trzech etapów opracowania. Za 24 strony opracowania dostała 3,5
mld zł.
NIK ustaliła, że w trakcie prac nad studium ujawniono Proxy tajemnice
państwowe. Członkiem zarządu Proxy był Jerzy Konieczny, były szef UOP i
późniejszy szef MSW. W 1994 r. założył firmę Larchmont Capital o kapitale
założycielskim 40 mln st. zł (4 tys. nowych). W marcu 1995 r. kapitał
założycielski został podniesiony do 100 tys. zł. W tym samym roku nadzwyczajne
zgromadzenie wspólników powołało nowy zarząd, w którym zasiadł m.in. Siergiej
Gawriłow, który był oskarżany o współpracę z GRU. Z listy wspólników wynikało,
że Dochnal miał udziały o wartości 80 tys. zł, a Gawriłow - 20 tys. zł.”.

Czy biuro tego „Proxy” nie mieściło się na Sienkiewicza?

[Gość: kupa szmalu]

????

Jak agenci opozycję tworzyli

[kobylybbb]

Znany socjolog agentem SB?

"Dziennik Łódzki" przedstawia dowody na to, że dr Andrzej Mazur, znany łódzki
socjolog i opozycjonista, był "Wacławem" - jednym z najgroźniejszych agentów
Służby Bezpieczeństwa w PRL.

"Tajny współpracownik 'Wacław' jest jednostką inteligentną, sprawdzoną, o dużym
doświadczeniu operacyjnym" - pisali o Andrzeju Mazurze jego przełożeni ze
Służby Bezpieczeństwa.

"Wacław" zakładał tajne organizacje, by je potem ujawnić, wydawał pismo
podziemne, by przenikać do tajnych drukarni opozycji, i przez prawie 40 lat
donosił na znajomych i przyjaciół. Co do tego nikt się nie spiera - zachowało
się kilkaset meldunków tego konfidenta. Sprawą sporną było to, czy "Wacław" to
Andrzej Mazur - łódzki socjolog, zmarły w 1995 r.

Dobrego imienia Mazura broni wdowa po nim, która oskarżyła prezydenta Łodzi
Jerzego Kropiwnickiego o naruszenie dóbr osobistych. Powodem była jego
wypowiedź drukowana na łamach "Dziennika Łódzkiego", że Mazur był "klasycznym
donosicielem". Proces ten jeszcze się toczy.

Zdaniem "DŁ", lektura akt Służby Bezpieczeństwa i Urzędu Bezpieczeństwa, w
których występuje nazwisko Andrzeja Mazura, nie pozostawia żadnych wątpliwości
co do tego, że był agentem. W niektórych miejscach można się tego domyślać, w
innych czytamy o tym wprost.

Nie zachowała się teczka personalna tajnego współpracownika o
pseudonimie "Wacław". Szkoda, bo jej zawartość - na przykład pokwitowania
pieniędzy - mogłaby bardzo pomóc w identyfikacji "Wacława". Ocalały jednak
trzy "teczki pracy", czyli zbiór kilkuset jego meldunków z lat 1975-1983,
spisywanych i komentowanych przez oficera SB, na ogół przez podpułkownika
Czesława Chojaka.

Teksty te były pisane przez oficera prowadzącego i na ogół dzielą się na trzy
części: najpierw jest informacja o tym, czego "Wacławowi" udało się dowiedzieć,
potem "zadanie", jakie sobie wyznacza, wreszcie "uwagi i wnioski" oficera
prowadzącego. (PAP)

tiny.pl/nn3

Małgosia się tłumaczy :)

[kobylybbb]

www.rzeczpospolita.pl/dodatki/plus_minus_041218/plus_minus_a_1.html
Wszak nic Jej jeszcze nikt nie zarzucił :)
A Krzysztof Kozłowski, to postać do rozszyfrowania. Jest związany z Krakowem
z „Tygodnikiem Powszechnym” W tym Tygodniku odpowiadał za kontakty z SB. Dobry
znajomy Rokity i Miodowicza. Pod Jego kierownictwem rozpoczęła się błyskawiczna
kariera superagenta Kostka a Michnik buszował po archiwach MSW.

Zapomniałbym

[kobylybbb]

I to Krzyś Kozłowski Widackiego wypromował. Widackiego, który po paszki od
samego początku jest umoczony :)

[kobylybbb]

Jeżeli ktoś przeczytał artykuł w „Rz”, to wie, ze Małgosia powołuje się na
byłego ministra Kozłowskiego. A tu niespodzianka. Były minister Kozłowski
twierdzi, że nic o teczce Małgosi nigdy nie wiedział i nie wie i nigdy na ten
temat rozmów nie toczył :)

Małgosia ma Krzysia za wariata

[kobylybbb]

Jako, że Krzysio nie kwapi się z potwierdzeniem wersji Małgosi, Małgosia
raczyła rzec tak:

„W najmniejszym stopniu nie podejrzewam Krzysztofa o złą wolę. Myślę, że
znajduje się on w nienajlepszej kondycji psychofizycznej i stąd wzięła się taka
wypowiedź dla PAP w tej sprawie”.

Małgosia Nowak? :)))

[kobylybbb]

info.onet.pl/1027656,11,item.html

Jak się niektórzy biskupi oczyścili

[kobylybbb]

Jan Maria Rokita powiedział dziś w Radio ZET, że informował Pana Mazowieckiego
o niszczeniu teczek w MSW. Pan Mazowiecki o tym wiedział i nic nie zrobił, aby
temu zapobiec.
Niszczenie w największym stopniu objęło teczki współpracowników Departamentu IV-
go. Był to departament zajmujący kościołem i środowiskami katolickimi.
Pan Mazowiecki także się do „środowisk katolickich zaliczał” :)
Do kościoła zaliczają się niewątpliwie niektórzy biskupi, którzy obecnie są
przez media lansowani. Bronią SB-ków i głoszą dość dziwne teorie. Niektórzy
nawet przyznają, że są narcyzami :)

[Gość: Ania]

Kobylybbb, przez Ciebie wszystko jest dla mnie podejrzane:). I powiazane:))).
Jest to b. pozytywne, bo wczesniej nie mialam tej swiadomosci:) i bylam
dziewicza swiatopogladowo:). Nigdy jednak nie bylam glupia, dlatego nadrobilam
bardzo szybko:))). Pozdrawiam i podziwiam:).