Kulturalne miody i chrzan - dziennikarze gazety...

[Gość: Beata]

W Krakowie w tym roku po raz pierwszy zorganizowano Festiwal Tkaniny - Kraków
2004. Towarzyszył on XI Międzynarodowemu Triennale Tkaniny Unikatowej w Łodzi.
Dlatego też Muzeum Narodowe w Krakowie i cztery Galerie (Pałac Sztuki,
Sukiennice, ZPAP oraz Artemis) przygotowały wystawy poswięcone rozwojowi tej
dziedziny sztuki od poczatku wieku XX.
Wszystkiemu patronowała prof. Lila Kulka. Inicjatywa bardzo cenna i ciekawa,
dlaczego tak mało poświęcono jej mejsca? Przecież to polska tkanin
artystyczna należała do najczęściej wyróżnianych dziedzin twórczości naszych
artystów na wystawach międzynarodowych.

Festiwal Tkaniny

[Gość: Beata]

W Krakowie w tym roku po raz pierwszy zorganizowano Festiwal Tkaniny - Kraków
2004. Towarzyszył on XI Międzynarodowemu Triennale Tkaniny Unikatowej w Łodzi.
Dlatego też Muzeum Narodowe w Krakowie i cztery Galerie (Pałac Sztuki,
Sukiennice, ZPAP oraz Artemis) przygotowały wystawy poswięcone rozwojowi tej
dziedziny sztuki od poczatku wieku XX.
Wszystkiemu patronowała prof. Lila Kulka. Inicjatywa bardzo cenna i ciekawa,
dlaczego tak mało poświęcono jej mejsca? Przecież to polska tkanin
artystyczna należała do najczęściej wyróżnianych dziedzin twórczości naszych
artystów na wystawach międzynarodowych.

[Gość: Zatroskany]

Jestem ujęty troską Gazety o stare kina, ale małe sprostowanie. Proces
zamykania trwa od wielu lat. W rzeczonym 2004 roku upadło przedostatnie
przedwojenne kino Apollo. Wczesniej były m.in.: Wolność, Młoda Gwardia,
Związkowiec, Swiatowid, a po inwazji multipleksów: Świt, Uciecha, Wanda,
Atlantic. Czy zatem alarm nie jest spóźniony? I komu należy się chrzan?
Właścicielom i dzierżawcom, którzy nie wytrzymali konkurencji? Dystrybutorom za
ich krótkowzroczną politykę i faworyzowanie kin wielosalowych? Czy może władzom
miasta za kompletną ignorację i lokowanie w mieście kolejnych molochów
pożerających tradycyjne kina? Stawiam na tych ostatnich.

[Gość: miodochrzan]

Jakoś nikt nie zauważył, że w minionym roku znakomitą płytę nagrał i wydał
Marcin Świetlicki (wraz z poznaniakiem Cezarym Ostrowskim) uwalniając się od
"świetlikowego" kontekstu. Może szanownym paniom i panom redaktorom trudno ją
było po prostu upchnąć w określona szufladkę, bo ani to rock, ani jazz, ani
kultura klubowa. A to po prostu znakomite teksty i znakomita muzyka.