Zyczenia

[Gość: Elzbieta]

Zyczenia


Jeszcze jestesmy w wieczerniku, zamknieci, boimy sie. Strasza nas, ze musimy
zaraz wyjsc, gdzies dazyc, na jakis zachod, laczyc sie z kims. A my chcemy
byc u siebie. Sami. Na zewnatrz wrzask i krzyk.Telewizor
wlaczony.Harmider.Wmawiaja nam, ze jak oddamy wszystko to bedzie nam lepiej,
ze nie bedzie strachu. Zydzi kogos szukaja. Moze nas? A Pilatow duzo, juz
myja i myja rece. Judasz tez gdzies kreci sie w poblizu. Kohorty, bandy,
biegaja po miescie, po Polsce calej, namawiaja nas by sie oddac w niewole to
bedzie lepiej. A my sie boimy.
Czekamy na Chrystusa. On zmartwychwstanie! Bedzie wsrod nas. Zobacza Go
nasze zony i dzieci. My sami. Wzrosnie wiara nasza! Chrystus stanie posrod
nas! Nie bedzie potrzebny wlaczony telewizor. Chrystus nam pomoze myslec.
Umysly nasze beda jasne. Bedziemy widzieli co mowic i czynic. I tak Polska
zmartwychwstanie!

Spokojnych Swiat Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa! Ufnosci!

Janusz + dziewczyny: Marta, Gosia i Helena

jak przykro..

[gph]

to święta też w psychiatryku?
a liczyłem, że dadzą przepustkę...

ja ci życze, żeby cię lekarz przestał oszukiwać...

[peteen]

i ujawnił ci wreszcie, żeś chora psychicznie...

Nieliczni sprawiedliwi

[Gość: Elzbieta]

Izrael Szahak

Żydowskie dzieje i religia


ŻYDZI I GOJE - XXX WIEKÓW HISTORII

Tłumaczenie: Jan M. Fijor

Fijorr Publishing - Warszawa-Chicago

Tytuł oryginału angielskiego:
“JEWISH HISTORY, JEWISH RELIGION”


Project okładki
Tadeusz Troczyński

Redakcja językowa
Anna Brzezińska

Copyright Izrael Shahak 1994


This translation of “Jewis History, Jewish Religion” first published in 1994
is published by arrangement with Pluto Press Limited, London.

Chapters 2,3,4, and 5 first appeared in The Journal Khmasion and are
reproduced with permission.
Foreword copyright 1994 Gore Vidal.
Additional foreword copyright Edward Said 1996.

Copyright wydania polskiego FIJORR PUBLISHING WARSZAWA-CHICAGO 1997

Skład i łamanie
LogoScript Sp. z o.o., Warszawa

Dystrybucja w Polsce
Fundacja ANTYK
Pl. Trzech Krzyży, Warszawa
Tel: [phone]

Dystrybucja internetowa:
[e-mail]


Słowo wstępne Gore Vidala

Gdzieś pod koniec lat 50, późniejsze bożyszcze tego świata John F.Kennedy, z
zamiłowania historyk, opowiedział mi o tym, jako to w 1948 roku, w środku
wyścigu do fotela prezydenckiego, niejaki Harry S. Truman został nagle
opuszczony przez prawie wszystkich swoich sojuszników i właśnie wtedy w
przedziale jego kampanijnego pociągu pojawiła się grupka amerykańskich
syjonistów, z walizeczką zawierającą, bagatela, 2 miliony dolarów.
Zdarzenie to wyjaśnia dlaczego po wyborze Trumana Stany Zjednoczone tak szybko
uznały Państwo Izrael. Ponieważ ani Kennedy, ani ja nie byliśmy (w
przeciwieństwie do jego ojca czy mojego dziadka) antysemitami, uznaliśmy tę
historię za kolejną zabawną anegdotę o Trumanie i korupcji wśród amerykańskich
polityków.

Na szczęście, pospieszne uznanie Izraela jako państwa zaowocowało
czterdziestoma pięcioma latami krwawych zamieszek i rozpadem tego, co w opinii
syjonistycznych współpasażerów Trumana miało być państwem pluralistycznym -
wspólną ojczyzną jego rodowitych mieszkańców: muzułmanów, chrześcijan i żydów,
a w przyszłości także ojczyzną miłujących pokój imigrantów żydowskich z Europy
i Ameryki, nawet tych, którzy gorliwie wierzyli, że Wielki Geometra ofiarował
żydom ziemie Judei i Samarii w użytkowanie wyłączne i wieczyste.

Ponieważ wielu osadników z Europy sympatyzowało z ruchami socjalistycznymi,
mogliśmy przypuszczać, że nie zezwolą oni na utworzenie państwa religijnego,
żydowskiej teokracji, co rdzennym mieszkańcom tych ziem, Palestyńczykom,
zamieszkiwanie w Izraelu na równych prawach. Tak się jednak nie stało. Nie mam
zamiaru wyliczać w tym miejscu wszystkich wojen i alarmów bojowych, jakie
stały się udziałem tego nieszczęsnego regionu. Podkreślam tylko, że pospieszne
utworzenie państwa izraelskiego zatruło polityczne i intelektualne życie
Stanów Zjednoczonych, nieoczekiwanie głównego „protektora” Izraela.

„Nieoczekiwanie”, jako że żadna inna mniejszość w dziejach Ameryki nie
uprowadziła z tego kraju tylu pieniędzy pochodzących od amerykańskiego
podatnika, aby je potem zainwestować w swej ojczyźnie. To tak, jakby domagać
się od amerykańskiego podatnika, by popierał plany papieża dotyczące odbudowy
Państwa Kościelnego w jego dawnych granicach tylko dlatego, że jedna trzecia
obywateli Stanów Zjednoczonych to praktykujący katolicy.
Można sobie jedynie wyobrazić protesty społeczne pro-teksty i
kategoryczne „nie” Kongresu, gdyby do czegoś takiego doszło.
Tymczasem mniejszość wyznaniowa, stanowiąca niespełna 2 procent populacji
kraju, przy entuzjastycznym poparciu mediów, kupiła bądź zastraszyła
siedemdziesięciu senatorów (wymagana jest większość dwóch trzecich głosów, by
obalić mało skądinąd prawdopodobne prezydenckie weto).

W pewnym sensie podziwiam skuteczność, z jaką izraelskiemu lobby udało się
przeprowadzić swoje zamiary i przerzucać rok po roku miliardy dolarów, które
uczynić miały i Izraela „zaporę przeciwko komunizmowi”.
Choć szczerze mówiąc, ani ZSRR ani komunizm regionowi temu nigdy specjalnie
nie zagrażał. Doszło natomiast do tego, że przyjaźni dotąd Ameryce Arabowie
stali się naszymi wrogami. Mało tego, na skutek dezinformacji na temat tego,
co dzieje się na Bliskim Wschodzie, głównymi ofiarami tych wszystkich
kłamliwych sloganów - na równi z amerykańskim podatnikiem - stali się
amerykańscy żydzi, nieustannie szantażowani przez tej rangi zawodowych
terrorystów, jak Begin czy Szamir. Na domiar złego, amerykańscy
intelektualiści żydowskiego pochodzenia, poza paroma zaszczytnymi wyjątkami,
opuścili szeregi liberałów, żeby wdać się w kilka nieudanych sojuszy z
(antysemicką zresztą) prawicą chrześcijańską i przemysłowym kompleksem
zbliżonym do Pentagonu.

W 1985 roku jeden z owych intelektualistów napisał, iż wprawdzie po przybyciu
do Ameryki żydzi zorientowali się, że „liberalny punkt widzenia i liberałowie
są im bliżsi w sposobie podejścia i wrażliwsi na problematykę żydowską” niż
inne ugrupowania, teraz jednak w interesie żydowskim leży sojusz z
fundamentalistami protestanckimi, bo „czyż istnieje jakiś powód, by żydzi
kurczowo trzymali się swych dogmatycznych i pełnych hipokryzji poglądów z
przeszłości?”
W tym momencie amerykańska lewica uległa rozbiciu, a ci z nas, którzy
krytykowali naszych niegdysiejszych żydowskich sprzymierzeńców za ich
nierozważny oportunizm, zostali natychmiast ochrzczeni rytualnym
epitetem „antysemity”, bądź „nienawidzącego się żyda”.

Na całe szczęście głos rozsądku nie został stłumiony. Słychać go również w
samej Jerozolimie. Oto obywatel tego miasta, Izrael Szahak, nie poprzestaje na
ukazaniu ponurych aspektów dzisiejszej polityki Izraela, lecz analizuje sam
Talmud, opisując wpływ całej tradycji rabinicznej na to niewielkie państwo,
które prawicowi rabini usiłują przekształcić w państwo wyznaniowe przeznaczone
wyłącznie dla żydów.
Czytam Szahaka od lat. Stara się on satyrycznym okiem spojrzeć na zamęt, w
jaki popada religia, która próbuje zracjonalizować to, co z natury rzeczy jest
irracjonalne. Posiada przy tym wyjątkową umiejętność wyławiania sprzeczności
znajdujących się w tekstach. Fragment poświęcony przepojonemu nienawiścią do
gojów doktorze Majmonidesie to prawdziwa uczta dla czytelnika.
Nietrudno zrozumieć, dlaczego władze Izraela ubolewają nad działalnością
Szahaka. Cóż jednak mogą począć z emerytowanym profesorem chemii, który
urodził się w 1932 roku w Warszawie, a swoje dzieciństwo spędził w obozie
koncentracyjnym w Belsen.
W Izraelu osiedlił się w 1945 roku; służył w izraelskiej armii i nie stał się
marksistą w czasach, gdy na tę ideologię panowała moda. Szahak jest wrażliwym
humanistą, dla którego imperlializm jest złem niezależnie od tego, czy uprawia
się go w imię Boga Abrahama czy George’a Busha.
Z wielką erudycją i poczuciem humoru sprzeciwia się totalitarnym deformacjom
judaizmu. Podobnie jak inny wybitny uczony, Thomas Paine, Szahak ukazuje nam,
co nas czeka w przyszłości, jak również długą historię, którą mamy za sobą; i
z takiej perspektywy próbuje dowieść swoich racji. Ci, którzy uważnie go
wysłuchają, staną się z pewnością mądrzejsi, a kto wie - może i lepsi. Jest on
jednym z ostatnich, o ile nie ostatnim z wielkich proroków.
Gore Vidal



ROZDZIAŁ I
Zamknięta utopia?
Piszę tu tylko to, co uważam za prawdę, ponieważ kłamstwa Greków są tak
liczne, i w mojej opinii śmieszne.
(Hekatajos z Miletu w relacji Herodota)

Amicus Plato sed magis amica veritas - Platon jest przyjacielem, lecz o wiele
większym przyjacielem jest prawda.
(z Etyki Arystotelesa).

W wolnym państwie każdy obywatel może myśleć o czym tylko zechce i mówić co
tylko pomyśli.
(Spinoza).

Książka ta, mimo iż pisana oryginalnie w języku angielskim i adresowana do
ludzi żyjących poza terytorium Izraela, jest w pewnym sensie kontynuacją mo

[Gość: Doktor_Hiszpan]

Jak nazwisko przepraszam ? Jozue Christos? To chyba jakiś Żyd...

[jottka]

matkę miał żydówkę :(

[bozenarodzenie]

Jako największy w świecie antysemita, analizując teksty Elżbiety, stwierdzam,
że Elżbieta to żydówka. I to głupia żydówka, a może nawet przechrzta.
pozr.

[emka_1]

ale nie zmienia to faktu, ze mozna jej z dobroci serca rozumu życzyć:)

[bozenarodzenie]

Nie można. Można co najwyżej życzyć zdrowia.
pozdr.

[jottka]

a nie można by choć reumatyzmu w rączkach?

[bozenarodzenie]

Życzyć Elżbiecie może i można ale Ona kopiować to i nawet piętą może.
Ale nic to.
Elżbieto, głupia, życzę Ci by Ci łapki przy pisaniu tych głupot reumatyzm
powykręcał.
pozdr

[emka_1]

jakby rozum jej nagle wyrosl, to by torbe papierowa na leb nadziala, komputer
biednym dzieciom oddala i wiecej zadnej glupoty nie wysylala;)

[Gość: Elzbieta]

What goes around comes around.


Uwazajcie na siebie, kochani.

[Gość: Elzbieta]

Kraj






Tylko nie mowcie tego nikomu..., pst
Autor: Gość: Elzbieta IP: *.cpe.net.cable.rogers.com
Data: 20-04-2003 01:03 + odpowiedz na list

+ odpowiedz cytując


-------------------------------------------------------------------------------
-
ZWYCIESTWO NR ...


Alleluja ! Redakcja Polski Zbrojnej z martwych wstala !

Zwyciestwo Elzbiety, ktora wszystkim na swiecie sprawia klopoty !!!

I love it !


polska-zbrojna.pl/dyskusja/list.php3?num=1

Elzbieta


2003-04-20

Zwyciezyla idea Niepodleglej Suwerennej Polski

[joseph.007]

Elżbieta, ja cie proszę, ty chociaż Jezusa zostaw w spokoju i nie brataj Go z
Wrzodakiem.

[Gość: Elzbieta]

Weź udział w referendum i powiedz Unii NIE!
POLSKIE BEZROBOCIE A UNIA EUROPEJSKA

Po wejściu do Unii Europejskiej bezrobocie we Francji wzrosło z 420 000 do 5
100 000 częściowo bezrobotnych (J. Goldsmith, "Pułapka", 1995). Należy
pamiętać, że Francja jest dużo silniejsza gospodarczo od Polski.

James Goldsmith ostrzegał w swej książce: "Ci, którzy zostali zmuszeni do
porzucenia roli i zakładu przemysłowego, nie znajdą pracy w sferze usług.
Proszę popatrzeć, co stało się w wielu miejscach na świecie, jak też i w
granicach Unii Europejskiej. Ludzie zostali przegonieni ze swoich stanowisk
pracy do slumsów. Brazylia, jak już powiedziałem, jest tego wyrazistym
przykładem (...). To przesuwanie na inne stanowisko pracy, o którym Pan mówi
(do Radosława Sikorskiego), doprowadzi do powstania ogromnych (...) miejskich
dzielnic nędzy.

A nie mamy przecież żadnej gwarancji, że miliony ludzi zmuszonych do
opuszczenia roli nie staną się mieszkańcami slumsów...

Kwestia podejmowania pracy w UE

W krajach Unii Europejskiej nie obowiązują żadne okresy przejściowe (a
niektóre kraje zabezpieczyły nimi swoje rynki przed napływem Polaków),
istnieje swobodny przepływ ludności. W niektórych regionach UE bezrobocie
wśród osób poniżej 25 roku życia dochodzi do 60%, w większości pozostałych
wynosi 20- 30%. Młody obywatel Unii ma problemy ze znalezieniem pracy w
regionie o niższym bezrobociu (nawet w obrębie tego samego kraju), więc szanse
na legalną pracę dla młodych Polaków są praktycznie znikome.

JAKI POZIOM ŻYCIA OCZEKUJE POLAKÓW W UE

Poziom cen w Polsce a euro

Badania Europejskiej Federacji Konsumentów wykazały, że jeżeli wprowadzenie
euro w Polsce będzie miało podobne skutki co w Strefie Euro, ceny warzyw
wzrosną o 18,3%, nabiału o 8%, pieczywa zaś o 4%. Prawdopodobne jest także, że-
jak w Austrii- cena co dziesiątego produktu wzrośnie o ok. 30%, bądź też- jak
w Niemczech- cena co trzeciego produktu będzie wyższa nawet o 40%!

Na zakończenie 2002 roku prezes Europejskiego Banku Centralnego, Wim
Duisenberg, potwierdził oficjalnie znaczny wzrost cen oraz inflacji.

Wejście Polski do Unii Europejskiej wiąże się z przymusowym przystąpieniem do
Unii Walutowej (przewidywany termin- 2007 r.). W przypadku niezadowolenia z
wprowadzenia euro powrót do złotówki nie będzie możliwy.

Zarobki i stopa życiowa

Średnia stawka z godzinę pracy w Polsce to 3,90 euro, podczas gdy najniższa
stawka w UE- w Hiszpanii- wynosi 11,69 euro, a najwyższa- w Niemczech- 24,58
euro. W skali roku przeciętny Polak pracuje 2022 godziny, podczas gdy
przeciętny Niemiec- 1467 godzin. Unia nie wyrówna tego poziomu, ponieważ nie
posiada wspólnej polityki socjalnej, poza tym wewnątrz Wspólnoty różnica w
średniej stawce za godzinę pracy także wynosi ponad 100%.

Coraz więcej artykułów i usług objętych zostanie obowiązkową stawką VAT, na
wiele artykułów obecna stawka wzrośnie. Polska będzie także musiała wnosić
składki do unijnego budżetu oraz wkład w unijne inwestycje. Rząd
prawdopodobnie będzie zmuszony wprowadzić dodatkowe opłaty dla każdego
obywatela.

Coraz więcej mieszkańców UE jest niezadowolonych ze stanu gospodarki- nawet
bogaci Niemcy. Polska ma być dla Unii jedynie dodatkowym rynkiem zbytu.
Przystąpienie Polski do UE faktycznie jeszcze bardziej zuboży i tak niezamożne
polskie społeczeństwo.

KOSZTY

Prof. Elżbieta Chojna-Duch, b. wiceminister finansów w rządach W. Pawlaka i J.
Oleksego, ostrzegała, że Polska może stać się płatnikiem netto na rzecz innych
państw europejskich lub w pierwszym okresie kredytować Unię. Mówiła: "W
projektach realizowanych ze środków unijnych najpierw trzeba włożyć własne
środki finansowe na dany projekt, a dopiero potem można uzyskać ich
refundację. Jest to odłożenie w czasie momentu, kiedy środki trzeba ponieść i
następnie odzyskać, co równocześnie oznacza, że trzeba je posiadać. Czynnikiem
niekorzystnym będzie też to, że wpłaty do budżetu unijnego, w formie składki,
należy wnosić w rytmie miesięcznym (dochody z ceł w dwa miesiące od ich
uzyskania), zaś pierwsze transfery strukturalne mogą pojawić się najwcześniej
po kilku lub nawet kilkunastu miesiącach (wynika to z ww. procedury
zatwierdzania wniosków i refinansowania zatwierdzonych wcześniej realizacji
programów).

W tekście "Europejski gwóźdź do trumny SLD" ("Życie" z 19 lutego 2002 r.)
Krzysztof Rak przypomniał, że np. Hiszpania w pierwszym roku członkostwa w UE
jako płatnik netto więcej do unijnego budżetu dokładała, niż z niego brała.

Wypowiedź posła PSL Bogdana Pęka z lutego 2002 w sprawie skrajnie zaniżonych
dopłat dla polskich rolników: "Według tych propozycji bylibyśmy płatnikiem
netto, po tych ogromnych wyrzeczeniach, jakie polska gospodarka poniosła w
okresie dostosowawczym. W sferze rolnej i dostępu do rynków pracy to jest
rzeczywisty skandal. (...). Nikt przy zdrowych zmysłach takich warunków
przyjąć nie może".

Publicyści "Najwyższego Czasu" są przekonani, że dopłacanie do UE po
przystąpieniu do wspólnoty stanie się faktem. Miłosz Marczuk w
tekście "Dopłacimy" (23 luty 2002r.) pisze: "Miliard euro- takiej sumy wcale
nie dostaniemy od UE. Wiele wskazuje na to, że właśnie tyle będziemy dopłacać
bogatym krajom europejskim". Tydzień później Tomasz Sommer alarmował: "W r.
2004 (jeśli rzeczywiście wtedy zostaniemy przyjęci do UE) na pewno dopłacimy
do budżetu Unii (i to być może nawet 0,5 mld euro)."

Komitet Integracji Europejskiej postawił sobie za cel wynegocjowanie takich
warunków finansowych, aby Polska nie wpłacała więcej do budżetu Unii niż z
niego dostanie, nie zamierzając jednak domagać się pełnych dopłat dla rolników
już od pierwszego roku członkostwa.

Wicepremier i minister rolnictwa Jarosław Kalinowski powiedział w wywiadzie
dla "Gazety Wyborczej" z 23- 24 lutego 2002: "To są analizy prowadzone w
Urzędzie Komitetu Integracji Europejskiej na podstawie danych finansowych
Komisji Europejskiej. Nasza składka będzie wynosiła około 2,5 mld euro
rocznie. Pamiętajmy, że składkę płacimy z góry, od razu w pierwszym roku, w
ratach co 2 miesiące. Dopłaty dla rolników Unia daje z dołu, czyli najpierw z
budżetu musimy rolnikom dać pieniądze, a w następnym roku Unia nam to zwróci.
Oddzielny temat to pieniądze unijne z funduszy strukturalnych. W pierwszym
roku od akcesji wykorzystamy tylko niewielką ich część, gdyż barierą będzie
brak środków na współfinansowanie projektów- budżet będzie obciążony składką i
dopłatami. To wszystko sprawia, że w pierwszym roku możemy dostać mniej niż
damy".

Może więc warto jeszcze raz przeanalizować wypowiedzi fachowców i dziennikarzy
sprzed kilkunastu miesięcy i zastanowić się, czy Polsce- i nam wszystkim-
opłaca się wchodzić do UE?

Wydrukuj i przekaż tym, którzy nie mają internetu - niech podają dalej!
Przygotujmy się do referendum i zadbajmy o Polskę!
wiecej w internecie na www.innestrony.pl, www.naszawitryna.pl