"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: kff]

a od kiedy ten festiwali koliduje z KFF???? przeciez przed pokazem
Shore'a leciala reklama festiwalu a po drugie to sa dwie rozne
bajki... moze jeszcze koliduje z dniem dziecka i zielonymi
swiatkami??? polak potrafi ... narzekac

Zero promocji

[Gość: Radical]

Festiwal nie był nigdzie reklamowany, nie było widać plakatów, nie było reklam w
radiu (może poza niszowym RMF Classic). Gdybym przypadkiem nie trafił na
informacje kulturalne w jednej z ogólnopolskich stacji, nie wiedziałbym o
festiwalu.

[Gość: raj]

> Festiwal nie był nigdzie reklamowany, nie było widać plakatów, nie było reklam
> w
> radiu (może poza niszowym RMF Classic). Gdybym przypadkiem nie trafił na
> informacje kulturalne w jednej z ogólnopolskich stacji, nie wiedziałbym o
> festiwalu.

No dziwne... ja jakoś widziałem i plakaty w mieście (głównie na przystankach
autobusowych), i reklamy w prasie... W radiu może faktycznie nie było, ale radia
nie słucham, więc akurat do mnie reklama radiowa i tak by nie trafiła...

[Gość: iwi]

Ja nie trafiłabym na bardzo fajny piątkowy koncert, gdyby nie
promocja w prasie i na mieście. Może nie było na nim tyle ludzi, co
na koncertach Ich Troje lub z pewnością będzie na koncercie Celine
Dion, ale bez popadania w paranoję, w końcu to był pierwszy raz, a
Ci, co na niego trafili, chcieli tam być, więc może idźmy w jakość
a nie w ilość.

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[kasandra.j]

Takie imprezy tio się powinno organizowac w Warszawie a nie na
prowincji. jaka gwiazda będzie jechac ze stolicy do Krakowa na jakiś
prowincjonalny festiwal?

[Gość: :D]

:D

[Gość: Warszawiak]

Za dużo w Warszawie Romów plątających się na dworcach i w ogóle takie wiejskie
miasto sklejka pobliskich wiosek dla tego u Nas Nawet PARADA GEJÓW nie przejdzie!

[Gość: Ufo]

No właśnie, Kasandro (?), warszawka wszystko łyknie, w końcu
prawdziwych Warszawiaków w niej niewielu, więc nie trzeba się tak
trudzić, jak w przypadku prowincji, gdzie przeważają autochtoni o
wysublimowanym guście!

[Gość: gośc]

Prowincjonalna to jest Warszawa i osoby wyrazające taką opinie jak
Twoja!!!

[Gość: ja]

śmieszna jesteś kobieto...

[Gość: raj]

> Takie imprezy tio się powinno organizowac w Warszawie a nie na
> prowincji. jaka gwiazda będzie jechac ze stolicy do Krakowa na jakiś
> prowincjonalny festiwal?

No bo gwiazdy to są tylko w stolycy oczywiście... ;->

Raczek gwiazdą?

[binczyk1]

Chyba parady równości z nowym partnerem a nie w Krakowie...

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: ags]

Piątkowy koncert był super!

Eric Serra górą!

[Gość: Agnes]

A ja byłam i na koncercie Erica Serry i było rewelacyjnie. Muzycy stanęli na
wysokości zadania, zagrali w pełni profesjonalnie i mieli niesamowity kontakt z
publicznością. Kto nie był, niech żałuje!

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: krakowiak]

ty smierdzacy warszawiaku!!!prowincja???warszawa to prowincja, brudna, szara.
nie wypowiadaj sie bo dostaniesz w kły

[Gość: krakowianin]

...powiedzial 'krakowiak', czyli ubrany w ludowy stroj wiesniak spod krakowa
(patrz: 'wesele'.)

[Gość: robert]

A Cracow Screen Festival to niby był udany ?
Też była wielka klapa !
Aż żal było patrzeć jak na koncercie Bryana Ferry snuły się "niedobitki" ludzi.
No ale jak się robi koncert gwiazdy około północy ... Kraków widać ma
nieprofesjonalnych ludzi odpowiadających za organizację. To przykre...

[Gość: Monika]

Zgadzam się całkowicie z "krakowiak"
było supper i nigdzie nie było by lepiej niż na Krakowiskich Błoniach
Ps. Pozdrawiam Artura

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: qwerty]

Dajcie spokoj, festiwal byl swietnie zorganizowany, nawet nie wiecie ile osob
musi sie napracowac, zebyscie wy mogli przyjsc, obejrzec i jeszcze miec
pretensje, ze to czy tamto. Ludzie pracowali po kilkanascie godzin na dobe,bez
przerwy, zeby wszystkiego dopilnowac.

[zmisek]

przepraszam organizatorów, że nie przyszedłem ... byłem na weselu :)

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: spdr]

awaria zaraz po rozpoczęciu dała do myślenia niedowiarkom...
wyraźnie było słychać jak sinfonietta grała na 100% żywca !!!

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: Ola]

Panie redaktorze. Mam jakies dziwne wrazenie,ze albo ja bylam na innym festiwlau i w oinnym miescie, albo redaktor hainzlik nie byl na tych wydarzeniach tylko pisal tekst na zamowienie.Szkoda.na gali byla moja mama.jest wiolonczelistka.byla pod wrazeniem.wiem,jakim jest krytykiem,jak sie wyzywa na konkurencji( a jedyne co powiedziala,ze towarnicka juz nie w formie,ale bylo w jej spiewie cos wzruszajacego, za to rozwalily ja i potega brzmienia i oprawa i zwlaszcza blacha.ja za to bylam ze znajomymi na serrze. wyciagnelismy nogi na dziwnej podlodze posrodku tej zielonej wyspy,ale muzyk anas porwala. Bylo na poczatku malo ludzi,ale o 21.30 bylo wiecej niz mogloby byc..taki harris pod golym niebem. Wladca pierscieni to bylo chyba najsmielsze wydarzenie,jakie w zyciu widzialam i przezylam.. Wiec redaktorze cos nie tak. .skad ta niesprawiedliowsc? Ja naprawde tam bylam,a za dyletantke sie nie uwazam. Protestuje przeciw klamstwom w mediach. az mna trzepie z oburzenia.jakos tak niesmacznie, kiedy wyborcza,co wspoltworzyla wolna polske, w ktorej pisza moje autorytety -szmaci sie jak byle jaki fakt czy zycie na goraco.

[Gość: olka]

no wlasnie. klamstwo mediow.dostalam gazetke filmowa festiwalu w kinie kijow,
widzialam reklamy na ekranie..tez w kijowie byulam i widzialam reklamy
kraftwerk... ale ten dziennikarzyna sie kompromoituje...blleeee...

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: ja]

po pierwsze zero reklamy - gdybym mnie nie poproszono o robienie zdjęć nie
miałabym pojęcia, że coś takiego ma się odbyć...
po drugie koncert E. Serra był o wiele lepszy niż impreza w sobotę - orkiestrę
grającą na żywo było słychać jedynie podczas awarii sprzętu, a wyświetlany na
scenie obraz rozpraszały światła z oddali ...
koncert piątkowy był super! czekamy na kolejne!

[Gość: !@#$%^&]

"Zero reklamy" - widać kobieto, że nie miałaś w ręce żadnego
miesięcznika i tygodnika w maju
"orkiestrę grającą na żywo było słychać jedynie podczas awarii
sprzętu" - normalnie ręce opadają; głupota mnie właśnie zabiła ;-)

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: artus]

Przez takie pieprzenie tracę zaufanie do wyborczej! Marny pismaczyna wyskrobał swoje marne przemyślenia, bo GW nie była organizatorem. Założę się, że nawet nie był na koncercie. Byłem w Filharmonii, byłem na Władcy Pierścieni - BYŁO CUDOWNIE!!! Wspaniała muzyka, cudownie zagrana, niezapomniane wrażenia! Przedsięwzięcia plenerowe - ogromne. Nie dziwie się budżetowi.
Zróbcie marne pismaki z wyborczej coś choć w połowie dobrego, to będziecie pisać i będziemy oceniać. Ale jak widać, najłatwiej coś opluć i być niezadowolonym.

Autor to "dziennikarzol".

[Gość: Fan]

Przyłączam się do krytyki autora "artykułu"(?)Tak jak GazWyb uparcie lansuje
określenie "kibol" na pseudokibiców tak równie chętnie udostępnia swe łamy
"dzieenikarzolom" czyli pseudodziennikarzom. Uparcie przekręcają fakty, "mijają"
się z prawdą, naginają do swoich chorych tez rzeczywistość. To ich modus operandi.

Stwierdzenie, że piątkowy koncert Erica Serry był klapą powstać mogło JEDYNIE w
głowie osoby, której tam nie było.

Człowieku: zamilcz i nie kompromituj się już więcej.

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: garsc komentarzy]

Komentarze:
frodo:

To dopiero było widowsiko. Nawet na chwilę zwatpilem czy muzyka na zywo. Dopiero
jak na chwile byla przerwa w naglosnieniu zrozumialem,ze stoi za tym taki
tytaniczny wysilek muzyczne,ze czad... wagner nie pisal lepiej. oirganizatorzy
staneli na wysokosci zadania, taka jakosc dzwieku mozna sluchac w domu na
najlepszym sprzecie, my sluchalismy na zywo.. przyjechalismy na ten koncert z
gdyni (na Serrze też byliśmy) no i jesli tylko bedzie kontynuacja festiwalu
zapowiadamy sie za rok:)
Felipe:

Poprostu fantastyczne wydarzenie. Chór chłopięcy naprawdę stanął na wysokości
zadania jak i wszyscy wykonawcy. Jechałem z Pruszkowa i nie żałuje. Było
naprawdę cudnie, jak ktoś nie był niech żałuje ;]
MW:

Wspaniale przygotowana impreza, orkiestra perfekcyjnie zagrała muzykę,
Tomasus:

Jak dla mnie super ;) Miejsca w sektorze S0, ( jedyny kłopot z dzwiękiem kilka
minut po rozpoczęciu). Ale faktycznie uczta była. Oby więcej było takich rzeczy
Pozdrawiam
Marek:

Koncert był super. Stąd też mój apel: "Szanowni polscy Organizatorzy Imprez
Wszelakich, proszę, zwróćcie większą uwagę na istnienie w społeczeństwie polskim
dużej rzeszy miłośników muzyki filmowej i róbcie więcej tego typu festiwali!" :)
Aha, a podczas koncertu wcale nie widziałem Kaitlyn Lusk. Myślałem, że taką
gwiazdę światowego formatu będą eksponować gdzieś w pierwszym rzędzie przed
orkiestrą, a ta się gdzieś z tyłu schowała...;)
do Marka:

z ta Katlyn Lusk to przesada, glos ma niezly i rzeczywiscie do piosenek enyi
wybrana perfekcyjnie, ale tak akocepcja koncertu: najwaziejszy byl film. A mnie
ta awari sie podobala, tak jak przejezyczenie babki z radia, co sie pomylila z
drogami ewakiuacyjnymi. po prostu bylo to takie prawdziwe. tym bardziej
imponowal rozmach organizacyjny i potega muzyki. Ciarki mialem, jak chor spiewal
motyw pierscienia,albo stale motywy mordoru. czad zupelny.efekty slyszalne,
jakby je ylo slychac w calym krakowie. Nic dodac nic ujac.cieakwe czy za rok
bedzie czesc II?
Seba:

To wspaniałe, że było tak świetnie... Mnie z kolei rozczarował pan Krzesimir
Dębski. Wykonanie, aranżacja klasyków była kiepska, czasem tragiczna(Misja). Czy
naprawdę Władca był taki wspaniały?
Łukasz Remiś:

Władca był znakomity! A niebawem sami będziecie się mogli o tym przekonać na
naszych stronach ;-)

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: precz z klamstwem]

zamiast czytac wypocin Handzlika, poczytajcie tekst, kogos, kto się na tym zna.
Profesjonalna krytyka muzyczna!!!!
Wykonanie muzyki na żywo na potrzeby blisko 3-godzinnego, epickiego widowiska
filmowego, to pomysł wręcz nieprawdopodobny i zapewne wielu zastanawiało się i
wątpiło, w jaki sposób tak monumentalne pod względem logistycznym i technicznym
przedsięwzięcie można z sukcesem zrealizować. Dodatkowych wątpliwości nastręczał
sam fakt, iż pokaz filmu odbyć miał się nie w sprawdzonej pod względem
akustycznych sali koncertowej, ale na otwartej przestrzeni, w scenerii
krakowskich Błoń, które oczywiście regularnie goszczą występy rozmaitych
artystów, ale które stosunkowo rzadko miewają okazję sprawdzenia się w
repertuarze wykonywanym przez orkiestrę symfoniczną. Nie obyło się zatem bez
licznych obaw, niemal do samego widowiska nie do końca było wiadomo, jak
funkcjonować będzie nagłośnienie dla ponad 7-tysięcznej publiczności (jak się
okazało – poza krótką, acz bolesną usterką techniczną na początku pokazu –
funkcjonowało bez zarzutu), trudno było również przewidzieć, jak z wymagającą
technicznie kompozycją Howarda Shore poradzi sobie Sinfonietta Cracovia, której
oczywiście nikt nie odmawia profesjonalimu, ale która miała przed sobą trzy
godziny niemal ciągłego grania „na wysokich obrotach”. Wreszcie, co
najważniejsze, zachodziłem w głowę, jak na przestrzeni całego filmu sprawdzi się
synchronizacja ścieżki dźwiękowej z obrazem, czyli najważniejszy element całego
show, wszak każdy, kto widział film Jacksona (czy jest ktoś, kto nie widział?),
zdaje sobie sprawę, jak ilustracyjne kształty przybiera momentami muzyka
Kanadyjczyka. Wątpliwości było zatem sporo, efekt jednakże przeszedł najśmielsze
oczekiwania.

Finalny produkt, jaki otrzymali zgromadzeni widzowie, był porywającą
interpretacją tak kompozycji Shore’a, jak i obrazu Jacksona, intepretacją – co
warto odnotować – bardzo wierną oryginałowi i niemal bezbłędnie sprawdzającą się
jako bieżący komentarz do filmu. Dopiero w zasadzie po obejrzeniu i wysłuchaniu
całości docenić można ogrom wysiłku, jaki Shore i dyrygent Ludwig Wicki włożyli
w całe przedsięwzięcie i jak wielkiej dyscypliny ze strony wykonawców ów projekt
wymagał. W rezultacie na krakowskich Błoniach rozbrzmiała z pełnym rozmachem
jedna z najefektowniejszych ścieżek dźwiękowych obecnej dekady, wraz ze
wszystkimi swoimi tak atutami, jak i słabostkami.

Pierwsze, co rzuca się w oczy odbiorcy znającego już kompozycję Shore’a choćby w
formie regularnego wydania Reprise Records, to kolosalna różnica w stosunku do
oryginalnego nagrania studyjnego, które akcentowało przede wszystkim rozmiary, a
nie detale ścieżki i w swojej funkcji nadania całości mrocznego, jak gdyby
„starożytnego” i nieco archaicznego brzmienia sprawdzało się bardzo dobrze, ale
które oczywiście poświęcało w procesie mixingu sporo interesujących rozwiązań
orkiestracyjnych i aranżacyjnych, jakie Kanadyjczyk na potrzeby nie tylko FOTR,
ale i całej trylogii opracował. W wykonaniu na żywo pod batutą Wickiego wyraźna
była silna ekspozycja detalu, która jednak, co interesujące, nie odebrała
całości owego posępnego majestatu znanego z nagrania Johna Kurlandera – jak
można było usłyszeć, spora część niepowtarzalnego brzmienia Drużyny... leży po
prostu w charakterze muzyki Shore’a i obranej przez niego kompozycyjnej stylistyce.

Już teraz można w zasadzie powiedzieć, mimo że od premiery pierwszej części
trylogii minęło zaledwie niecałe siedem lat, że ilustracja Kanadyjczyka przetrwa
próbę czasu i zasłużenie zebrała laury, które przypadły jej na niemalże
wszystkich liczących się festiwalach. Co jest w muzyce Shore’a niesamowite, to
fakt, iż mimo wszystkich jej oczywistych słabostek i mimo jej przewidywalności,
mówi ona własnym głosem. FOTR kontyuuje oczywiście eksploatowaną przez lata
jednorodną konwencję gatunku fantasy, w której tak znakomicie sprawdzali się
Poledouris i Horner chociażby, ale zarazem, dzięki wyraźnemu i nietuzinkowemu
muzycznemu językowi Kanadyjczyka i kolosalnej pracy, jaką kompozytor włożył w
ilustrację filmu Jacksona, Drużyna... ma swoje własne brzmienie, które nie jest
może rewolucyjne, ale które czerpie z najlepszych wzorców i efektownie je
przetwarza. Wiele tego typu smaczków sobotni koncert na Błoniach pokazał, od
spektakularnej pracy chóru i jego głębokiego shore’owskiego brzmienia, po
rozmaite zabiegi stylistyczne, zwłaszcza ulubione przez artystę i stanowiące
swoistą wizytówkę trylogii przeciągłe, złowieszcze frazy na sekcję dętą
(doskonale wykonany Keep it Secret, Keep it Safe).

Brak filmowego mixingu pozwolił wyeksponować lwią część ginącego gdzieś zwykle
pośród efektów dźwiękowych materiału, który jak się okazuje, jakością nie
ustępuje wcale skrojonej na potrzeby przeciętnego nabywcy oficjalnej,
70-minutowej prezentacji Reprise. Uważny słuchacz miał więc okazję wykryć sporo
smaczków, z których kilka można z pełną chyba odpowiedzialnością zaliczyć do
grona ciekawszych fragmentów muzyki filmowej XXI wieku. Mowa tu przede wszystkim
o pięknym, chóralnym underscore w scenie śmierci Isildura oraz w scenach Minas
Tirith, intrygujących awangardowych technikach ilustrujących walkę z wodnym
Czatownikiem (The Doors of Durin), czy kilku tematycznych wariacjach
wkomponowanych z olbrzymim kunsztem w monumentalną ilustrację Morii.

Jednocześnie, wysunięcie muzyki na pierwszy plan podkreśliło parę narracyjnych
błędów, jakie Shore’owi na przestrzeni trzech godzin filmu się przydarzyły.
Chodzi tu przede wszystkim o obecny już w wersji kinowej przesyt materiału,
obawę Kanadyjczyka przed zostawianiem pustych przestrzeni. Z jednej strony
bowiem widz bombardowany jest bardzo intensywną i wykorzystującą pełną moc
orkiestry ilustracją scen akcji oraz majestatycznych ujęć nowozelandzkich
krajobrazów, z drugiej zaś Shore niemal non stop prowadzi silny i dramatyczny
underscore, który na dłuższą metę wywołuje uczucie ciągłej ściany dźwięku. Jest
to oczywiście muzyka zbyt dobra, by uznać ją za bezideową tapetę (a przynajmniej
w 95%), niemniej jednak owa wszechobecna nadekspresja występująca nawet w
scenach dialogowych za sprawą wykonania na żywo była widoczna jak na dłoni.
Brakuje tutaj momentu wytchnienia, brakuje miejscami odpowiedniego balansu
ilustracji i aż chciałoby się wykrzyknąć pytanie, dlaczego wśród muzycznych
inspiracji Shore’a nie znalazła się wyrafinowana metodologia underscore’u spod
znaku Jerry Goldsmitha.

Jeśli chodzi o samo wykonanie, to przez trzy godziny utrzymywało się na bardzo
wysokim poziomie i choć przytrafiały się tu i ówdzie małe błędy, całość
zaprezentowała się doprawdy imponująco. Najbardziej karkołomne zadanie miała
oczywiście sekcja dęta i tutaj pewne odstępstwa od oryginalnego brzmienia
musiały nastąpić – przede wszystkim gros reprezentatywnych ekspozycji tematu
Drużyny utracił sporo mocy w stosunku do studyjnej wersji pierwotnej, aczkolwiek
wina leży tu chyba po stronie całej zaangażowanej w poszczególne aranżacje
orkiestry. W zasadzie jedyną poważniejszą słabostką wykonania było fanfarowe
interludium w scenie konfrontacji z Nazgulami przy Brodzie (utwór Give Up the
Halfling, w albumowej wersji Flight To The Ford), które miejscami niebezpiecznie
zahaczało o daleką od oryginalnej nobliwości i rozmachu kakofonię – niemniej
jednak był to pojedynczy lapsus, który nie wpływa na jak najbardziej pozytywny
odbiór całości występu.

Do najbardziej udanych natomiast partii wykonawczych zaliczyć należy piękne
wokalne interpretacje mezzosopranistki Kaitlyn Lusk oraz większość scen akcji
wykorzystujących chór, od walki czarodziejów w Saruman the White z doskonale
wyeksponowanymi kotłami, po najbardziej efektowny utwór partytury, czyli
Khazad-Dum. Ta flagowa sekwencja pióra Kanadyjczyka, jeden z najsilniej
zainspirowanych utworów dramatycznych o

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: cd]

jeszcze więcej ekspresji i energii. Gorące brawa.

Wypada powoli kończyć, chociaż długo można by analizować niuanse sobotniego
wykonania, jak i samej partytury w kontekście obrazu. Wystarczy stwierdzić, że
uczynienie z ilustracji dźwiękowej głównego aktora widowiska pozwoliło wznieść
doświadczenie muzyki filmowej na zupełnie nowy poziom, na niebotyczne momentami
wysokości. W zasadzie chyba każdy, od zwykłych śmiertelników, poprzez fanów
filmu i powieści, wreszcie po miłośników kompozycji Shore’a znalazł coś dla
siebie – pierwsi i drudzy ekscytującą i wartą zapamiętania muzykę, ostatni
natomiast okazję do frapującej analizy ilustracyjnych, narracyjnych i
lejtmotywicznych technik stosowanych przez Kanadyjczyka. I właśnie to
niezapomniane doświadczenie utwierdziło mnie w przekonaniu, że jego Władca
Pierścieni, mimo iż niepozbawiony wad, już teraz jest klasyką gatunku, a za
kilkanaście lat kolejne pokolenia fanów będą na tę ścieżkę patrzyć z takim samym
niemym uwielbieniem, z jakim my spoglądamy ku innemu wielkiemu klasykowi – czyli
Conanowi Barbarzyńcy Poledourisa.

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: A propos Serry]

Drugi dzień krakowskiego Festiwalu Muzyki Filmowej był czymś z zupełnie innej
bajki, aniżeli czwartkowy rajd po symfonicznych tematach Europy i Hollywoodu.
Koncert na Błoniach w zasadzie bardziej krążył gdzieś na zewnętrznej orbicie
gatunku, niż prezentował właściwą ideę filmowej ilustracji. To niezwykle luźne
potraktowanie tematu, przybierające formę improwizacji, dało ciekawy, choć
zapewne niestrawny dla ortodoksyjnych orkiestrowych purystów efekt, pokazujący
przede wszystkim, jak elastyczną formą sztuki jest muzyka filmowa i jak daleko,
nie tracąc przy tym nic na atrakcyjności, odejść może od swojej pierwotnej funkcji.

Do Krakowa przybył uznany francuski kompozytor, Eric Serra, który wraz ze swoją
grupą RXRA zaprezentował wybór swoich najpopularniejszych ścieżek dźwiękowych i
piosenek filmowych, z nieśmiertelnym Wielkim błękitem na czele, w formie jednak
odległej od tej obecnej na krążących po rynku albumach. Właściwie cały koncert
był wielką wariacją gotowej bazy tematycznej, pełną eklektycznych rozwiązań,
pikantną i egzotyczną, czerpiącą z rozmaitych styli i brzmień. A różnorodność ta
nie wzięła się z niczego, bowiem członkowie zespołu Serry dali prawdziwy popis
umiejętności technicznych i improwizacyjnych, prawdziwy popis wykonawczej
wyobraźni, na którą w tradycyjnie pojmowanej muzyce filmowej nie ma zbyt wiele
miejsca. Na gigantyczne brawa zasługuje tu właściwie cała piątka wystepująca na
scenie, niemniej szczególne słowa uznania z mojej strony płyną do zdecydowanie
najbardziej efektownego duetu, czyli senegalskiego perkusisty Sydneya Thiama
oraz saksofonisty Emile Parisiena za iście bajeczne solówki przy okazji niemal
każdego właściwie utworu. Ręce same składały się do oklasków i publiczność
zgromadzona pod sceną nie wahała się takimi oklaskami muzyków nagrodzić.

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: serra]

To co Kraków miał okazję usłyszeć, było bardzo atrakcyjną mieszanką gatunkową,
opartą na chwytliwych tematach Serry, a stylistycznie sięgającą od rockowych
korzeni artysty po elementy jazzu, a nawet reggae i etniki. Całość tych
zróżnicowanych wpływów muzycznych komponowała się znakomicie, zatem zarówno
syntezatory, jak i saksofon czy etniczne bębenki rozmaitej maści w owej
przebojowej mieszance znalazły dla siebie miejsce. W pewnych momentach Serra po
prostu rzucał temat, a zespół podejmował go, improwizując przez kilka minut –
improwizacje te były na tyle sprawne i efektowne, że chwilami stawały się
swoistą sztuką dla sztuki, do tego stopnia, iż w finalnej części koncertu
zdarzał się niemały przerost formy nad treścią, ta bowiem ginęła wśród
wymyślnych aranżacji.

Najbardziej reprezentatywnie wypadły zapewne, będące znakiem firmowym
kompozytora, fragmenty wspomnianego Wielkiego błękitu, zwłaszcza klasyczna już
uwertura i znakomity temat La Raya. Muzyczna przestrzeń kreowana przez
syntezatory do spółki z saksofonowymi solówkami tworzyły niezapomniany, nieco
odrealniony klimat, który Serra wraz z zespołem umiejętnie podbudowywali
rozmaitymi zabawami aranżacyjnymi. Równie efektownie zaprezentował się zgoła
odmienny stylowo Let Them Try z tego samego filmu i właściwie to podwodny świat
Bessona, zgodnie zresztą z przewidywaniami, stanowił główny punkt wieczoru.

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: Soundtrack.pl]

Opinie filmowców:

Marek M. 2008-06-01 15:24
Właśnie wróciłem z Krakowa, z grupą przyjaciół którzy maja również podobne
zdanie! Wczorajszy wieczór był REWELACYJNY!!!, a w trakcie wykonania mozna było
poczuc się jakbym Drużyna Pierścienia rzeczywiście walczyła na krakowskich
Błoniach! I nawet lekki, zrywający się od czasu do czasu chłodniejszy wiatr,
pokrywał się z nutami, tak jakby Howard Shore zapisał go w partyturze!
Rewelacja! tego nie ma w żadnym kinie, tego nie przeżyjesz w żadnej filharmonii
:) Tylko w Krakowie :) Gdy ekran był ciemny i bylo widać tylko białe rekawki
dyrygenta Ludwika Wickiego, oraz słychać wielkie cięzkie bebny, czułem się,
jakby nadchodziła jakaś nieunikniona Wielka Zagłada a Nadzieja topniała to dwóch
białych punkcików, które rytmicznie przeskakiwały z lewej na prawą, zamknięcie
oczu i.. totalny odpływ na drugą stronę pierścienia :) Pprzerwa techniczna
absolutnie zupełnie nie zakłóciła w odbiorze a nawet podkreślila że muzyka
rzeczywiscie wykonywana jest na żywo!! Słyszałem z tyłu sąsiada jak mówił:
mogłoby tak zostac do końca filmu, czuję się jak w starym kinie! Świetnee, że
kilkuset osobowa Orkiestra zagrała to na tak wysokim poziomie, żywcem wyjete z
obrazu!! Były też i fajerwerki w trakcie koncertu w okolicach Kopca Kościuszki,
które naszym zdaniem należą się Organizatorom, wolantariuszom jak i całej ekipie
Festiwalowej za świetnie zorganizowane koncerty! Życze Wszystkim teraz Oddechu
Odpoczynku i przyjęcia jeszcze raz Owacji na Stojąco Pozdrawiam i do zobaczenia
jak i USŁYSZENIA ponownie :)
Palinda 2008-06-01 16:26
Byłem, widziałem (dzięki redakcji portalu Filmmusic) i mam podobne wrażenia jak
przedmówcy. Wykonanie muzyki było naprawdę na najwyższym poziomie,
synchronizacja muzyki z obrazem rewalacyjna. Móc na żywo posłuchać tej
monumentalnej partytury idealnie współgrającej z obrazem było niesamowitym
przeżyciem. Organizacja koncertu bardzo dobra no i wspaniała pogoda sprawiły
razem, że na pewno był to niezapomniany wieczór.
Malkav 2008-06-01 17:38
Nie jestem specjalnym entuzjastą muzyki filmowej, niemniej jednak nawet ja
zauważyłem wiele ciekawych różnic w pomiędzy tą wersją a kinową. Od bardziej
wyeksponowanej części dętej, przez rozległe użycie kotłów (szczególnie w
Khazad-Dum robiły one wrażenie), po świetne partie chóralne. Co do samych
kwestii technicznych, cóż, orkiestra może grała na żywo, ale efekt i tak psuło
kiepskie nagłośnienie, które w paru głośniejszych partiach charczało jak na
koncercie punkowym w piwnicy. W dobrym kinie odtwarzana muzyka brzmi nierzadko o
wiele lepiej. Ekran sprawdził się całkiem dobrze, z sektora B widok był nieco
rozmyty, ale może to być moja kurza ślepota ;) Wszystko byłoby jeszcze do
przyjęcia (w końcu to Władca Pierścieni, orkiestra, wydarzenie kulturalne),
gdyby organizatorzy nie zakpili sobie z widzów. W co najmniej 25% miejsc w
sektorze B1 (w B2 zapewne też) ekran był zasłonięty przez głośniki - i nie był
to niewielki mankament, bo krzesła te pozostały puste. Dodatkowo, panie
pilnujące porządku zabraniały przenosić krzeseł w inne miejsca (mimo że było
sporo nie zajętej przestrzeni), ani nawet oglądać pokazu na stojąco (nie
chodziło to że ktoś komuś zasłaniał, tylko o to że NIE WOLNO). Sam widziałem jak
ochrona wyprowadzała siłą paru widzów, którzy nalegali na zachowanie zdrowego
rozsądku. Ludzie ci oglądali spektakl spoza barierek, a na koniec rozległy się
całkiem zasłużone gwizdy. Mam nadzieję, że ta sprawa zostanie nagłośniona w
mediach. Ja sam miałem to szczęście, że udało mi się zająć ostatnie wolne
miejsca z widocznością.
darthkat 2008-06-02 16:14
No i masz... miałam ogromną ochotę wybrać się na ten koncert, nie wypaliło, po
trosze wygrało lenistwo i nie przebaczę sobie tego. Żałuję bardzo bardzo! To
musiało być niezapomniane przeżycie... :-)

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: serra]

Piąty element z kolei, tutaj pod postacią utworu Five Millenia Later, do
aranżacyjnego kształtu krakowskiego koncertu dostosować było dość łatwo –
syntetyczny chórek z silnie elektronicznym podkładem, zawodząca partia saksofonu
i wreszcie główny temat na gitarę brzmiały jak nieco uwspółcześniona, ale wierna
oryginałowi wersja tego bardzo przyjemnego kawałka. Trochę słabiej wypadła
uwertura z Goldeneye, mimo ciekawego podkładu perkusyjnego i ponownie
znakomitego wykonania Emile Parisiena, ale taki już może charakter tej muzyki,
mocno zresztą krytykowanej przez większość fanów gatunku. Ponownie zatem była to
pomysłowa, choć raczej szczątkowa improwizacja tematu Johna Barry’ego, niestety
bez mocy i gracji późniejszych wersji Davida Arnolda.

Na dokładkę Serra zaserwował publiczności, dla odmiany od czysto
instrumentalnego charakteru koncertu, dwie piosenki swojego autorstwa, czyli
bardzo dobre It’s Only Mystery z filmu Subway oraz Little Light of Love z
Piątego elementu. Cóż można dodać, świetne wykonanie, atrakcyjny materiał i
nietuzinkowość wykonawców zdołały rozkręcić anemiczną na początku wieczoru
publiczność, która w finale mocno oklaskiwała muzyków i zdołała zatrzymać ich na
scenie jeszcze przez kilka nadprogramowych minut.

Jak zatem wspomniałem na początku, był to koncert i repertuar bardzo
specyficzny, o lata świetlne odległy od tradycyjnego kształtu muzyki filmowej i
w gruncie rzeczy niemal niezwiązany z ilustracyjnym jej charakterem. Chyba
jednak dobrze się stało, że organizatorzy pokusili się o taki właśnie wybór,
gdyż Serra i RXRA Group zdołali wnieść do programu festiwalu sporo barwności i
oryginalności. Z widowiska okraszonego ładnymi wizualizacjami wyszedłem
usatysfakcjonowany i bogatszy o nowe doświadczenie: dla muzyki filmowej nie ma
limitów ani granic.

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: koncerty jak wiele]

Coz handzlik chodzi chyba tylko na przerwy w filharmonii,zeby posluchac opinii
innych, co napisac o koncercie: Tak to wyglada z perspektywy kogos,kto sie zna
na rzeczy:
Trzydniowy Festiwal Muzyki Filmowej – kto by jeszcze parę lat temu pomyślał, że
gatunek ten z takim rozmachem spróbuje przebić się do szeroko pojętego
repertuaru kulturalnego Krakowa i spotka się z tak dużym odzewem. A jednak, i
oto za nami inauguracyjny koncert majowego maratonu, poświęconego
najgłośniejszym i najlepiej rozpoznawalnym twórcom muzyki filmowej, koncert
będący skrótowym przeglądem dokonań kompozytorów polskich, europejskich i
amerykańskich na polu kinematografii: od Zabójstwa Księcia Gwizjusza po Misję,
od Doktora Żywago po Titanica, od Gwiezdnych Wojen po Draculę Kilara...

Na początek jednak słów kilka o wykonawcach i prowadzących. W roli orkiestry
wystąpiła sprawdzona już w repertuarze filmowym (koncert pod batutą Johna
Axelroda sprzed dwóch lat, nawiasem mówiąc pokrywający się częściowo programem w
segmencie muzyki amerykańskiej) Sinfonietta Cracovia, która i tym razem
poradziła sobie z niełatwym przecież materiałem bardzo dobrze – nie obeszło się
co prawda bez paru drobnych potknięć wykonawczych (zwłaszcza że muzycy narzucili
sobie wysokie tempo i starali się być przez to jak najbardziej wierni
oryginalnym wersjom prezentowanych utworów), niemniej kilka punktów programu
zagranych zostało w stylu naprawdę znakomitym i za to należą się wielkie brawa,
tym bardziej że całość trwała grubo ponad dwie godziny i wymagała zapewne
niemałego nakładu sił. Po batutę sięgnął urodzony w Bernie Kaspar Zehnder, od
2005 roku Dyrektor Artystyczny i Pierwszy Dyrygent Orkiestry Filharmonii
Praskiej, który spisał się również bez zarzutu, całkiem nieźle się przy tym
bawiąc. Ale w końcu kto nie miał ochoty pokręcić się energicznie do
przebojowych, westernowych rytmów spod szyldu Elmera Bernsteina?

Wreszcie, coś na temat prowadzących, którymi tego wieczoru byli Magdalena Miśka
z RMF Classic (w fryzurze stylizowanej na Irinę Spalko z nowego Indiany Jonesa,
co było zagadką wieczoru – skromnie przyznam, że przez niżej podpisanego
rozszyfrowaną, choć teraz pewnie nikt mi nie uwierzy;) oraz Tomasz Raczek. W
swoich rolach sprawdzili się bardzo przyzwoicie, z klasą, elegancją i bez
nadmiernej sztuczności, przywołując przy tym kilka znanych miłośnikom gatunku,
ale świeżych zapewne i odkrywczych dla reszty publiczności anegdotek i żartów (o
Van Dammie próbującym zatrudnić Wojciecha Kilara, o Zbigniewie Preisnerze i Van
den Budenmayerze, wreszcie o Szczękach, czyli dwóch nutach nagrodzonych
Oscarem). I choć przytrafiło się kilka błędów merytorycznych, to całość w
wykonaniu tego duetu wypadła nader sympatycznie i co najważniejsze: naturalnie.

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: Eric w buena Vista]

Beata 2008-06-01 11:59
Miałam dużo szczęścia bo dali koncert w knajpce na Kazimierzu !!!Doskonale
bawili się muzyką!!! publilka to ok 10 osób zasoczonych tym kto się pojawił.A
mieli tylko zjeść kolację. To był fajny spontan, szkoda że nie miałam
aparatu.Tak się dzieje tylko w Krakowie!!!

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: milde]

Zgadzam się z autorem tego artykułu w kilku kwestiach. Byłam na obu koncertach.
Uważam, ze dysponując tak olbrzymim budżetem organizatorom zabrakło bardziej
twórczego pomysłu na ten festiwal. Reklama była bardzo słaba. Byłam na obu
koncertach ale właściwie dowiedziałam się o festiwalu przez przypadek w
ostatniej chwili. Koncert piątkowy był znakomity i przypuszczam,że gdyby była
lepsza reklama przyszłoby więcej ludzi. Piątek może był też mniej "imprezowy"
niż sobota. Koncert był jednak rewelacyjny i żal tylko tych, których na nim nie
było. Uważam, że atmosfera tego koncertu była znakomita i nie upatrywałabym
porażki w tym, ze była mniejsza publiczność. To nie była jednak Maryla Rodowicz,
czy inne Rubiki. Uważam, że nie wszystko musi sie tylko należeć masom. I miarą
sukcesu koncertu nie musi być tylko olbrzymia publiczność. Co do sobotniego
koncertu - to oczywiście przyciągnął on większą publiczność, bo po pierwsze
zupełnie inne przełożenie jest na fanów twórczości Tolkiena, po drugie było to
bardziej spektakularne- znany film, przyciągający wciąż wielką publikę, to
jeszcze wykonywana na żywo muzyka, po trzecie jednak sobota.
Natomiast uwaga do organizatorów, którzy robią imprezę za publiczne pieniądze.
Widziałam co działo sie dookoła barierek ustawionych tak aby odgrodzić osoby,
które nie weszły na bilety. Barierki były rozstawione bardzo daleko od miejsc
siedzących, dookoła było bardzo dużo pustej przestrzeni wyłożonej matą. Przy
barierkach - w ilości niebywałej (!) stali ochroniarze(może to zjadło sporą
cześć budżetu). A za barierkami mnóstwo młodych ludzi, którzy nie dostali się do
środka. Nie rozumiem dlaczego np. obniżając cenę biletów do 5-10zł lub po prostu
za darmo, na miejsca stojące lub siedzące na pustych matach nie można było ich
tam wpuścić. Było tak dużo miejsca, przecież duży otwarty plener dawał takie
możliwości.
Co do samego koncertu - był znakomity i uważam, że wszystkim artystom należą się
wielkie brawa!

"Drużyna Pierścienia" uratowała festiwal

[Gość: gość portalu]

Coś widzę że się zmienił tytuł artykułu!!!To chyba trochę wbrew etyce
(jeśli ktoś wie co to jest) i zasadom prawa prasy. Czyżby wstyd do
własnej twórczości? Albo szanowny Pan redaktor przejrzał na oczy, po
tym jak jeszcze muzyka nie umilkła a już pędził w plażowej koszuli
by być pierwszy po DARMOWE Martini.Ten trick widać jest sprawdzony i
działa.Czy mam przypomnieć ile drinków spowodowało że...Były momenty
ciekawe, przeciętne i kompletnie nieudane...jak czytamy w artykule!!!

VIAGRA

[Gość: doktor]

Panie Tomku (autor "artykułu"),
Pana dolegliwości są uleczalne! proponuję viagrę lub inny lek przywracający erekcję, bo pisanie nasyconych kompleksami i frustracją artykułów nic w Pana stanie nie pomogą.