Opowieść Danuty Tylman - Pierwsze miejsce!

[Gość: dany]

W środku zaśnieżonych, nieludzko pustych przestrzeni, ciepło wspólnej
kolacji wigilijnej.. Sugestywne!

[Gość: Maria]

Vancouver, 25.XII.2003
Przeczytałam Twoje wspomnienie i przeniosłam się na długą
chwilę do tego świata, który w nim opisałaś i próbowałam poczuć to, co Ty wtedy
czułaś.
Oczywiście to niemożliwe, ale wiem chociaż, że napewno zrozumiałam
każde słowo i wyobrażałam sobie step i śnieg, i tę "mgiełkę" zwiastującą burzę
śnieżną i rozumiałam, że "burza śnieżna w stepie to śmierć", i
słyszałam "skrzypienie sań i brzęk łańcuchów* (...) po stepie" i widziałam
ubrany, jak choinka, krzak burzanu.
Czytałam to jako opowiadanie i byłam pod wrażeniem sformułowań, które
użyłaś, żeby opisać ten niesamowity, a chyba w tamtym czasie dla Ciebie -
"normalny" dzień życia.
To, co dało mi wiele do myślenia, i co jest tak widoczne w tym
wspomnieniu, to zestawienie dwóch różnych świąt: Wigilii Bożego Narodzenia, na
pamiatkę narodzenia Jezusa, ze świętem ludzi znad Irtyszu, którzy w tę samą noc
(cicha noc, święta noc:)) celebrują "zwycięstwo dnia nad nocą". Na Wigilię
Twoja Mama ubrała burzan jak choinkę, a stara Kozaczka ugotowala łeb wielbłąda
i częstowała kawałkami sera, w którym "odcisnięte były dwa palce kobiety
układającej (te kostki) na dachu" (bardzo piękny opis).
Ty spożylaś swoją Wigilię na stepie wśród obcych ludzi, i był ktoś, kto
przykrył Cię derką, i była też w okienku pod dachem symboliczna, najjaśniejsza
gwiazdka, ale ta świeciła wszystkim ludziom, bo jakże inaczej - niebo jest
przecież jedno, a ludzie pod tym niebem tak częSsto mają "proklatuju żyźń".
I tak sobie myśle, że tak naprawdę, to jest to samo święto. Że my, i
oni, i wszyscy ludzie pragną i potrzebują tak niewiele - tylko troche spokoju,
pokoju, ciepła, miłości, i żeby mogli wychować swoje dzieci. I że ta
symboliczna noc Narodzenia Chrystusa i to przesilenie nocy i dnia, zwycięstwo
Światła nad Ciemnością, Dobra nad Złem, to czas, kiedy ludzie pragną wyrazić
swoją dobroć, "oczyścić się" i zacząć od nowa.
Ja wiem, że Twoje opowiadanie jest o Wigilii, ale jest w tym
wspomnieniu zawarte bardzo szerokie spojrzenie na świat i los człowieka, i to
czyni to wspomnienie pięknym i niezapomnianym. Ja w każdym bądź razie zawsze je
będe pamietać, i Ciebie, poprzez to wspomnienie, też.
Wiele innych rzeczy podobało mi się, a szczególnie to trudne przejście,
czysto techniczne z literackiego punktu widzenia, kiedy przechodzisz do
ostatniego akapitu, jak gdyby przez moment kontynuujac sen z tamtej nocy
wigilijnej, ale tu już budzisz sie z innego snu, i jesteś w drodze do Polski.
To jest, jeśli moge powiedzieć, mistrzowskie przejscie, jeśli chodzi o
warsztat. Well done. :) jak mowia u nas. To przejście sugeruje jedno ważne
przesłanie, a mianowicie, że ten cały czas tam na Syberii był jak sen, zły
sen.
Gratuluję jeszcze raz wygranej, ale też nie moge sobie wyobrazić, żeby
ktoś inny mógł napisać lepsze wspomnienie, chyba że Izaak Babel albo Fiodor
Dostojewski (no ale Ci to byli starzy wyjadacze, trzeba im przyznać :)) Tak
więc komisja nie miała dużo roboty, jednym słowem - udało się im. Jeszcze raz
serdecznie gratuluję i pozdrawiam
Maria

* podoba mi sie ten akcent (brzęk łancuchów) bardzo, jest to jedyny taki
symboliczny, nawiązujący do naszej literatury z okresu niewoli, motyw, ale
dlatego że jedyny, to znaczący wiele.

[Gość: Asa]

Takich tekstów w literaturze wspomnieniowej pełno, i ciągle ta wojna z
przyległościami, nie chcę takich tekstów. 79-letnia ciągle żwawa i komputerowo
sprawna prababcia.

[Gość: Eti]

Jestem nieco starszym od Ciebie, również żwawym i komputerowo czynnym
dziadkiem.Byłem wywieziony w przeciwną stronę, na zachód, do Niemiec. Nie piszę
wspomnień, ale ich się nie boję. Mam czystą kartę i niczego z życia nie staram
się wymazać. Moim zdaniem opowiadanie ciekawe, poznawcze. Jakby coś z mojego
ulubionego pisarza, Kapuścińskiego.

[Gość: delegat]

Ten łeb zwierzęcy to jakiś rytuał. Byłem na międzynarodowej konferencji w
stolicy Kazachstanu, Ałma Acie. Na bankiecie, obfitym i uroczystytm, w pewnym
momencie na półmisku wniesiono obdartą ze skóry, ugotowaną głowę barana. Biały,
z wysuniętym z boku ozorem wyglądał obrzydliwie. Zaczęła się ceremonia.
Gospodarz odkrawał np. część języka mówiąc "aby wam dobrze się mówiło".
Obdarowany o dziwo zjadł. Francuz dostał kawałek ucha "aby dobrze słyszał o
naszch osiągnięciach i przekazał w ojczyźnie". Obserwowałem go ukradkiem.
Trzymał w ręku ten kawałek ucha, udawał zasłuchanego iw końcu utknąl do gdzieś
na talerzu.