A co po?

[annasi23]

Tak z ciekawości: jak zamierzacie sobie radzić po ślubie? Pytam, bo ciekawa
jestem jak to wygląda u innych. Chodzi mi głównie o sprawy materialne,
mieszkanie itd. My oboje jesteśmy świeżo po studiach (dyplom obroniony w
czerwcu), dopiero co zdobyta pierwsza praca, narazie każde z nas mieszka ze
swoimi rodzicami i nie mamy żadnych widoków na mieszkanie, prawdopodobnie
będziemy wynajmować, jeżeli nam nic z nieba nie spadnie (prawdopodobieństwo
zerowe). Ze ślubem i weselem prawdopodobnie pomogą nam rodzice, chociaż nie
chcemy z nich za dużo ciągnąć. A jakie Wy macie perspektywy?

[magdary]

mamy ten luksus, że ja mam mieszkanie swoje własne pracę tez posiadam ale
mój luby własnie ją stracił.. ale juz szuka nowej

[Gość: vinca]

Tzn sama sobie kupiłaś to mieszkanie??

[magdary]

wziełam kredyt mieszakniowy. czesc mialam ze sprzedaży starego mieszkania. a na
wyposazenie kuchni dostalam pieniądze od rodziców

[Gość: askowska]

Ja pracuje w jednym mieście,mąż pracuje w drugim mieście - 70 km oddalonych od
siebie. Mieszkamy każde ze swoimi rodzicami, widujemy się w weekendy. Ale
pracujemy nad tym by to się zmieniło

[Gość: Mayka]

Ja jeszcze studiuje i pracuje rownoczesnie na umowe zlecenie, moj maz skonczyl
studia i ma dwa zatrudnienia- jedno umowa zlecenie, drugie narazie na czarno
czyli nic stalego. Mieszkanie wynajmujemy wpsolnie z dwiema kolezankami. ALe
jestesmy bardzo szczesliwi ze nie czekalismy z malzenstwem do 30! Sprawy
materialne sa drugoplanowe poki ma sie cokolwiek by przezycNie przejmuj sie!
Troche wiary i nadziei!

[Gość: vinca]

Ech, to chyba jeden z madrzejszych wątków na tym forum...
Jestem chyba w takiej sytuacji jak Ty annasi23. Oboje skończyliśmy studia,
oboje pracujemy, zarabiamy ja jako tako, on całkiem nieźle. Ale nikt nam nie
kupi mieszkania, nikt nam nie da działki, nikt nam nie da samochodu. On
samochód kupił sam za własne pieniadze (+ pożyczone ode mnie). Ponieważ on ma
własną firmę i wiadomo, że dochody jakie wykazuje nie pozwolą na to by
jakikolwiek bank dał mu kredyt. Mi też nikt teraz kredytu na mieszkanie nie da,
bo mam do oddania kredyt studencki, a poza tym na razie pracuję na umowę
zlecenie.
Wynajmować niczego nie będziemy bo to strata pieniędzy. Jedyna szansa, to to że
jego mama zdecyduje się wziąć kredyt na siebie (ale oczywiście nie dołoży do
tego ani grosza), ale ona na ten pomysł trochę kręci nosem. Czasem jak myślę o
tym wszystkim to płakać mi się chce - dlaczego jest tak, że każdy dookoła od
kogoś coś dostaje - od babci, dziadka, rodziców, siostry, brata... A ja cholera
na każdą pierdołę muszę zapracować sama. Zdaję sobie sprawę z tego, ze w
dłuższej perspektywie wyjdzie mi i mojemu mężczyźnie to tylko na dobre - bo
nikomu nic nie będziemy musieli zawdzięczać, ale ile w tym naszej pracy,
planowania, liczenia tego nie zrozumie nikt kto tego nie przeżył. Ale to tylko
hartuje człowieka
Życzę powodzenia

[justynnka]

to teraz ja oboje mamy niezłą pracę,mamy swoje mieszkanie- dzięki pomocy mojej
rodziny-które konczymy dopracowywać w szczególach dekoratorskich, kupiliśmy na
dwa tygodnie przed ślubem autko za wspólne pieniądze które częsciowo zwróciły
się z prezentów weselnych. mój mąz jest bardzo odpowiedzialny w kwestii
zapewnienia rodzinie własciwychj warunków,chociaż niezle zarabia bierze
dodatkowe zlecenia na czym cierpi nasze życie towarzyskie - ale coś za coś

[Gość: Aneta]

U nas sytuacja przedstawia się następująco: Mój mąż pracuje i jak na tak krótki
staż to całkiem nieźle jeszcze zarabia. Ja jednak albo nie pracuję, albo tylko
dorywczo. Mamy własne mieszkanie, które kupili teściowie (i które ciągle nam
wypominają, więc nie wiem czy to tak fajnie od takich osób coś dostać - to
pocieszenie dla vinci). Mieszkanko mamy już prawie urządzone, chociaż co rusz
trzeba coś jeszcze dokupić. Samochodu niestety jeszcze nie posiadamy ale mamy
go w planach, dość odległych planach Do mieszkania wszystko pokupowaliśmy za
pieniążki z wesela, jak też za nasze samodzielnie zarobione.

[Gość: Patrycja]

My mielismy to szczescie, ze dostalam mieszkanie od rodzicow. Ale przed slubem
juz bylismy sporo po studiach i mielismy obydwoje prace i odlozone
oszczednosci. Gdyby nie "prezent" od rodzicow, wynajelibysmy lub wzielisbysmy
kredyt na wlasne.

Pobieranie sie bez pracy, ukonczonej szkoly i oszczednosci jest dosyc
lekkomyslne. A lepiej wynajac niz mieszkac katem u rodzicow, bo co to za
samodzielnosc?

[Gość: lorien]

bardzo długo zastanawialiśmy się nad ślubem. STwierdziliśmy, że musimy mieć
własne mieszkanie i oboje stałą pracę. Ślub będzie we wrześniu 2005, za miesiąc
odbieramy nasze mieszkanie spółdzielcze lokatorskie na które sami uzbieraliśmy
(mamy po 24 lata) plus trochę moi rodzice dołożyli. Znaleźlismy takie
mieszkanie jako jedyna szansa na zamieszkanie razem (nie trzeba było płacić
całości tylko 40% wartości mieszkania). A było to tak: ja studiuję zaocznie i
dopiero od roku mam stałą pracę wcześniej tylko zlecenia. Mój narzeczony też
studiował zaocznie (tydzień temu się obronił) i pracował w 2 miejscach w sumie
od 3.40 rano do 18:30, codziennie. Nie było łatwo ale opłacało się. Mieliśmy
szczęście ze akurat 2 miesiące temu dostał świetną pracę (no może nie dużo
płatną ale ciekawą) teraz zbieramy tylko na przyjęcie weselne ewentualnie
trochę rodzice jego dołożą, ale tylko dlatego, że chcą. Nic nie uzależniamy od
nikogo. Sami o wszystkim decydujemy i nikomu nie musimy być wdzięczni. Jedynie
sobie bo ciężką pracą do czegoś doszliśmy.

moje koleżanki zastanawiają sie jak to mozliwe że uzbieraliśmy tyle na
mieszkanie, ale one siedzą w barach i łażą po sklepach kupując ciągle nowe
ciuchy a ja pracuję i w miare możliwości nadwyżkę kasy odkładałam, tak było
przez 3 lata)

[Gość: zolwik]

cześć
mam pytanie skąd jesteś i jak wam się udało zdobyć mieszkanie lokatorskie bo
też takiego szukam?

[Gość: LILA]

WITAM.
MY JESTEŚMY ponad miesiąc po ślubie mieszkamy razem w mieszkanku babciu,
które wykupiliśmy przed ślubem na własność zaczynają sie raty!
Samochodzik mamy .... ale mąż choruje na nowy bo twierdzi że ten juz
ludwo jeździ...dziwne bo dopiero 4 lata...ale cóz...
PRACUJEMY OBOJE...jakie zarobki?? Mamy podobne pensje...razem ok 4000zł.
Ale....a nie wazne nie powinnam marudzić..ogólnie zaczynamy wspolne
życie a jak bedzie to sie okaże..! Pozdrawiam

[Gość: a]

Rok po ślubie.
Mieszkamy na parterze domu moich rodziców.
200 metrów dalej po malutku budujemy swój własny (wolałabym mieszkać w jednej
izbie z rodzicami przez 20 lat niż iść do bloku - taka moja mała fobia ... )
Mąż pracuje, ja łapie "fuchy" - żadko ale jak się trafi to niezła... no i znowu
studiuję
pozdrawiam

[Gość: Paula]

u nas " podobno" o brak perspektyw wszystko się rozbija. on twierdzi, że nas
nie stać: na dom z ogrodem, na ślub... skończyliśmy studia 2 lata temu, on ma
stałą pracę i chyba zawsze będzie jakąś miał,i to w zawodzie, ja też pracuję,
chociaż jestem nieszczęśliwa z powodu mojej pracy (nie mam "pleców" jak on).
jestem coraz bardziej zniechęcona, bo chyba nie można przesadzać w żadną
stronę, np. czekać aż będziemy starzy, bo teraz nas nie stać... mi już nie chce
się czekać. myślałam, że jak się kocha, to można razem pokonać różne
przeciwności...

[Gość: Salsa]

No my mieliśmy wielkiego farta z mieszkaniem, rodzice mojego męża odziedziczyli
w spadku 3 pokoje na Starym Mokotowie, bardzo stylowo zrobione, w takim
klimacie jeszcze z lat 50. No i mieszkanko poszło za sporą sumę, do tego moi
rodzice dołozyli prawie 40 000 i kupiliśmy 4 pokojowe nowiutkie mieszkanie.
Samochody, meble (na razie dwa pokoje, zrobiona kuchnia i łazienka) to już nasz
wkład.
Owszem, mamy dobre dochody, ale to raczej wynik naszej cięzkiej pracy aniżeli
układow czy wielkich inwestycji rodziców, bo pochodzimy z przeciętnie
sytuowanych rodzin. Ja po maturze nie dostałam się na anglistyke i ponad rok
pracowałam w USA, potem już na studiach też 3 lata z rzędu jeździłam na Work
and Travel. Mój mąż podobnie - przez kilka lat z rzędu spędzal wakacje pracując
za granicą. Dzięki temu odłożyliśmy sporą sumę pieniędzy, która starczyła na
samochód dla każdego z nas i na urządzenie wesela, i to co mamy teraz w
mieszkaniu. Ale najważnejsze, ze dzięki temu wyszlifowałam angielski dzięki
któremu mam teraz świetną i dobrze płatną pracę.

Niestety, ma kilka przyjaciółek, które nie miały tyle szczęścia co my jeśli
chodzi o mieszkanie - i muszą wynajmować. Na kredyt zwykle też nie mogą liczyć,
bo pracuja na zlecenie. I tak kółko się zamyka

[Gość: ankatr]

hej!my mieszkamy na poddaszu,które ciągle remontujemy i powiększamy część
mieszkalną.idzie powoli,ale robimy to sami i nikt się nie wtrąca,co jest chyba
najważniejsze.dom nie jest nasz, ale może kiedyś załatwimy sprawy spadkowe.mamy
samochód(używany i na kredyt),ja jestem na wychowawczym,mąż pracuje żyjemy
skromnie i bez szaleństw,restauracji,kina,wczasów ale jesteśmy szczęśliwi.nie
martw się na zapas,bo nie warto.radzę nie mieszkać po ślubie z rodzicami bo
prędzej czy później dojdzie do nieporozumień.pozdrawiam.

[Gość: annasi]

A u nas wszystko powoli się układa i jestem strasznie szczęśliwa z tego powodu.
Ślub w sierpniu przyszłego roku, na razie nie mamy jeszcze sali ani nic,
chociaż kręcimy się koło tego, chodzimy na kursy przedmałżeńskie i taniec
(super sprawa, polecam!). No i najważniejsze - moja mama zdecydowała się
odstąpić nam mieszkanie, które do tej pory wynajmowała. Strasznie się cieszę i
mimo że często padam ze zmęczenia po pracy to jestem szczęśliwa jak nigdy. Nie
mogę się jużdoczekać wspólnego życia. Pozdrawiam wszystkich przygotowujących
się!

[Gość: erka]

A u mnie nic się nie układa od dawna - nie możemy liczyć na rodziców - od 10
lat mieszkamy każde u swoich rodziców (na to możemy liczyć) - jesteśmy razem
ale osobno - nie mamy pieniędzy nie mamy nic odłożone ale mamy pracę i siebie -
to wszystko - no i można dostać na głowę jak wkoło wszyscy szczęsliwi,
dorabiają się, zmieniają samochody (nie mamy), mieszkania, dodam że ślubu też
nie mamy! Odwagi na wspólne życie też nie

do Erki

[Gość: Aneta]

Erko trochę więcej odwagi i optymizmu. Wierz mi nie wszyscy mają swoje
mieszkania i zmieniają samochody. To jest w dzisiajszych trudnych czasach
niewielki procent. Wasza sytuacja wcale nie jest aż tak zła. Jak piszesz oboje
macie pracę a to bardzo dużo. Na rodziców pomoc nie możecie liczyć i może i
lepiej, po co mają Wam potem wypominać to co dali. My od 4 miesięcy jesteśmy
małżeństwem, samochodu nie mamy i szybko pewnie mieć nie będziemy chyba, że
kupimy jakiegoś grata aby było czym jeździć. Mieszkanie fakt mamy, kupili
teściowie. Oboje bardzo tego żalujemy, bo ciągle nam to wypominają i dosłownie
żyć nie dają. Ja paracy nie mam, za to mąż pracuje - dobrze że chociaż on ma
dobrą pracę.
Wasza sytuacja nie jest wcale taka zła. Oboje pracujecie, więc chyba możecie
zdecydować się na małżeństwo i oboje zamieszkać u jednych z rodziców albo nawet
wynająć stancję. Popatrz na to wszystko co masz z większym optymizmem, nadzieją
i odwagą przede wszystkim. A co najważniejsze w Waszej sytuacji to macie
siebie, od 10 lat. To bardzo dużo.

[Gość: Erka]

Dziękuję za pocieszenie - jak pisałam ten poprzedni post to miałam zły dzień -
czasami takie są - dzisiaj jestem pełna werwy i radości - wszystko mnie cieszy
i musze powiedzieć ze od wielu lat kocham tego samego wspaniałego człowieka i
na pewno kiedyś bedziemy mogli budzić się obok siebie. I dzisiaj nawet cieszę
się że moja przyjaciółka mebluje kolejne - 3 mieszkanie - ma chyba z 5 samochód
i 3 dzieci - ja też jestem szczęsliwa - trzeba być radosnym i doceniać to co
się posiada - nawet jak jest tego niewiele (z materialnych rzeczy) bo tej mojej
miłości nie można przeliczyć na materialne rzeczy

[Gość: esme]

Dobre pytanie w temacie. Po co?
Mamy mieszkanie, mamy samochód, troche dlugów, pracę.... Ale co z tego kiedy po
czar prysł a pozostały kłopoty. A ślub tylko utrudnia. Wahałam się ale nie
miałam odwagi się wycofać. Tak więc moja rada dla niezdecydowanych - nie
wiążcie się jeśli nie macie absolutnej pewności. Życie później może ostro dać w
d... Jestem gotowa zostawić mieszkanie, samochód byle być z moją prawdziwą
miłością nawet za cenę zaczynania wszystkiego od zera. Teraz mam tą pewność.
Ale człowiek uczy sie na błędach, tylko szkoda że nie cudzych.
Pozdrawiam

[Gość: kl]

Proste pytanie,trzeba nawet takie czytac ze zrozumieniem.

[Gość: vinca]

Co ślub utrudnia?
Z Twojego postu wnioskuję, że rzucanie sie z jednych ramion w inne...

[lilka.k]

A nam właśnie nasze mieszkanie spadło z nieba, mieszkałam najpierw w nim sama
przez rok,potem wprowadził się mój narzeczony, pourządzaliśmy sobie je
fajnie,niedawno kupilismy samochód, w przyszłym roku rodzice fundują ślub i
wesele. To fakt,że oboje w miarę dobrze zarabiamy,ale mój narzeczony jest
pracoholikiem,wie sam do wszytskiefo doszedł..
Ja zaczęłam studia on skończył, więc jest fajnie.
Teraz tylko slub i już mogę mieć dzidziusia,ale chyba najpierw kupimy większe
mieszkanie lub zaczniemy się budować....
Pozdrawiam