WĄTPLIWOŚCI

[Gość: Nieznajoma27]

Czy wszyscy,którzy zamierzacie wstąpić w związek małżeński jesteście
absolutnie pewni swej decyzji,właściwego wyboru?Ja ze swoim partnerem
jesteśmy ponad 3 lata,ślub za 9 m-cy,a we mnie,jak nigdy wcześniej im bliżej
tej daty tym więcej wątpliwości o słuszności podjętej decyzji.Dziękuję za
wypowiedzi.

[Gość: Agnieszka Kraków]

Witaj! Piszę,żeby Cię pocieszyć,że i mnie sie to zdaża..i sama się siebie pytam-
"dlaczego"...Nie mam ku temu podstaw a jednak...jakaś obawa jest..może to
obawa,że cos się zmieni,a ja nie wiem czy to cos będzie dla mnie dobre?
Mieszkamy ze sobą już 2 lata..znamy sie tak Jak Wy przeszło 3...Tłumaczę
sobie,że tylko założę obrączkę i dodam jego nazwisko do swojego a jednak nerwy
są...Ślub mamy 30.04.2005 zatem pierwsza Ci napiszę czy mi minęło po Ślubie)
Pozdrawiam.mam nadzieję,że i Ty lepiej sie poczułaś,że nie Jesteś osamotniona w
tym..

[Gość: Nieznajoma27]

dziękuję,że choć Ty jedna zdecydowałaś się odpowiedzieć na moje pytanie.Ja
właśnie zastanawiam się,czy może powinniśmy wcześniej ze sobą zamieszkać.
Jeśli napiszesz do mnie zaraz po ślubie będę Ci ogromnie wdzięczna.Życzę
mnóstwa miłości!!!

[Gość: Agnieszka Kraków]

Witaj Nieznajoma!Napewno Ci napiszę!Masz moje słowo.Póki co zaczynam sie
powolutku denerwować tym wszystkim...Sukienkę juz mam,ale butów nie moge
znależć! ) Zaproszenia powoli układamy,gości liczymy...Troszke stresu
zjadamy) Ale bedzie dobrze.Tobie też oceanów miłości!I odezwij sie czasem.Mój
numer GG 2364510 pozdrawiam Agnieszka

[Gość: Wiola23]

heeh nie tylko ty tak masz,tylko nie wszyscy sie do tego przyznaja...bo moze im
sie wydaje ze ktos odbierze,ze sie zenia na sile...
Ja tez tak mam.jestemz chlopakiem juz narzeczonym 2,5 roku za rok slub..tzn
2006.przyszly rok bedziemy mieszkac razem.Boje sie nie tylko slubu,ale tej
zmiany!wyjazd z domu..zostawie moj pokoj...miasto..kraj....
dlatego uwazam ze te WATPLIOWOSCI sa spowodowane nie niepewnoscia uzuc,ale
nowego etapu zycia..nie martw sie kazdy tak ma!


wrrr

[Gość: Venice]

> WATPLIOWOSCI
> nie martw sie kazdy tak ma!


Droga Wiolu!

Nie kazdy!!! Nie kazdy!!! zapewniam Cie, ze ja NIGDY nie mialam watpliowsci, ze
TO TEN! A jestesmy razem juz ponad 4 lata, wiec czasu na zlapanie watpliowsci
mialam dosc duzo zdarzaja nam sie sprzeczki, ale to normalka

Jesli naszlyby mnie zawachania, to na pewno nie wstydzialabym sie do tego
przyznac. Malo tego- moj partner jako pierwszy by o nich wiedzial.

Kolezance, ktora zalozyla ten watek radze szczera rozmowe z chlopakiem!

Pozdrawiam

Ania

PS. Jeszcze panna, ale juz 22-ego lipca nie toz, ze panna to do tego- mloda ))

[dafni]

Venice, z ust mi te słowa wyjęłaś

Ja na szczęście nie mam żadnych wątpliwości, jestem z właściwym facetem, jestem
z nim szczęśliwa i pewna, że chcę spędzić z nim resztę mojego życia. Ale gdybym
miała jakiekolwiek wątpliwości to na pewno bym z nim o tym porozmawiała. Ślub
to zbyt poważna decyzja, nie powinno się go zawierać jeśli nie jest się na 100%
pewnym czy się tego chce.

[Gość: Nieznajoma27]

Chyba zadzroszczę wszystkim tym,którzy są na 100% pewni,tak jest z pewnością o
wiele łatwiej.Czy mogłybyście powiedzieć,po ile macie lat?
Czasmi wydaje mi się po prostu,że jak byłam trochę młodsza inaczej patrzyłam na
świat.Teraz,kiedy przepracowałam ponad 7 lat,poznałam w pewien sposób smak
dorosłego życia jestem przepełnioną większą dawką obaw.Miałam okazję poznać
wiele szczęśliwych młodych małżeństw,takich wydawało mi się wzorów
partnerstwa,które po kilku,kilkunastu latach się rozpadły,stąd moja
ostrożność,moje wątpliwości.Pewnie wszystko zależy od naszych potencjalnych
możliwości,od tego jakie mamy możliwości na starcie.Ja wiem,że będziemy musieli
się wszystkiego sami dorobić,a w tym kraju na pewno nie będzie to łatwe i choć
pieniądze z pewnością nie są najważniejsze w życiu,a miłośc może pokonać
wszystko ich brak też nie ułatwia egzystowania.Pozdrawiam.pa.

[Gość: Wiola23]

a poza tym to fakt ejstes chyba od nas starsza...i rozumiesz co to znaczy
prawdziwe zycie..a czym jest sie starszym uwazam ze ma sie wieksze wymagania..
dlatego trzeba zapomniec o codziennosci"proza zycia to milosci kat"
oderwac sie wyjechac sobie gdzies..BYC TYLKO RAZEM.....w jakims cudownym dla
Was miejscu.....obudzic w sobie na nowo uczucie..pielegnowac..szanowac po
prostu sie Kochac....bo tak naprawde coz z tego ze sie jest z niby cudownym
facem..ma sie jakiestam pieniadze.....nawet dostatnio sie zyje...ALE to jest
tylko ta wlasnie codzienosc...ktora trzeba wzbogacac....przyplywem przjemnych,
milych urozmaiconych doznań...tych niecodziennych.....ale tych wyjatkowych
ktore mozna potem wspominac przy lampce wina...w domowym zaciszu...gdy za oknem
pada snieg........hmmm

[Gość: Justyś]

Wąpliwości wątpliwościom nie równe... Ja jestem już mężątką z kilku miesięcznym
stażem, ale...
Przed ślubem z powodów różnych żylismy z narzeczonym w naprawdę napiętej
atmosferze. Kłótnie, pretensje i płacze były na porządku dziennym, i to w takim
wymiarze, jak chyba nigdy wcześniej. A sądzę, że w dużej mierze było to
spowodowane obawami mojego obecnego męża co do ślubu, które z kolei wpędzały
mnie w dołki albo odwrotnie: w panikę. W jego najbliższej rodzinie jest bodaj
jedno dobre małżenstwo - kolejne związki jego rodziców, dziadków, ciotek i
stryjów kończyły się rozwodami albo rozpadem, więc obawiał się jakiegoś
fatum... Wiem, że to trochę śmieszne, ale taki drobny element lęku
pozostaje... Poza tym w przypadku facetów - wiem to też z rozmów z jednym z
kolegów - chodzi o poczucie odpowiedzialności: czy zdołam sprawić, żeby moja
żona była naprawdę szczęśliwa, żeby niczego jej nie brakowało, czy uda mi się
zarobić na utrzymanie rodziny, itd, itd.... Ja też się bałam - to w końcu
decyzja na całe życie - przez rok, dwa może byc super, ale martwiłam się, czy
mozna być dla kogoś atrakcyjnym i interesującym przez 30lat, czy uda mi się tak
długo sprawiać, żeby ta druga strona była ze mną szczęśliwa... Ja na przykład
mam bardzo trudny charakter - pracuję nad tym, ale do efektów dochodzi się
powoli... Zastanawiałam się więc, na jak długo jeszcze mojemu mężczyźnie
wystarczy cierpliwości... Przecież wokół są setki dziewczyn, z którymi nie
miałby takich problemów. To były takie dylematy. W naszym przypadku chyba każde
z nas bardziej martwiło się o to, czy jesteśmy wystarczająco dobrzy dla tej
drugiej strony, żeby ona nie żałowała kiedyś tej decyzji. Po ślubie wszystkie
nerwy minęły, jestem teraz bardzo szczęśliwa, myślę, że Mój Mąż też. Ale nawet
teraz mam chwile obawy o przyszłość - niedawno dowiedziałam się, że nasi
znajomi, których zawsze miałam za bardzo dobrą parę i czasem nawet im
zazdrościłam, że się tak dobrze dogadują, rozwodzi się Kilka ostatnich
miesięcy w ich życiu to było jedno wielkie udawanie przed światem (bardzo
skuteczne zresztą)- nikt o niczym nie miał zielonego pojęcia... Często
zastanawiam się, dlaczego dochodzi do takich sytuacji, gdzie ludzie popełniajją
błędy, co zrobic, żeby tego uniknąc... To według mnie normalne, ludzkie
wątpliwości...

[Gość: Wiola]

Venice
przeciez pisalam ze watpliwosci nie sa zwiazane z UCZUCIEM tylko nowym etapem w
zyciu!pisze o tym ze jezeli jakas para ze soba wczesniej nie mieszkala...to
wstapienie w zwiazek malzenski jest czyms szczegolnym i dlatego Autorka tego
watku moze odczuwac watpliwosci...
Wybacz,ale chyba niedokladnie przeczytalas.../
pozdrawiam

[Gość: rybka]

a od czego sa nauki przedmalzenskie.... na ktorych masz mozlwoasc zastanowienia sie nad sensem waszego zwiazku.. moja znajoma tak sie zastanawiala, ze zrezygnowala ze slubu, mni eto czeka w nadchodzacym roku.

[Gość: klara]

byłam z chłopakiem 7 lat, planowaliśmy ślub, nie byłam do końca pewna.... i
rozstałam się z nim. teraz jestem z kimś rok i już nie mogę się doczekać ślubu.
jestem absolutnie pewna, że to wałsnie ten

[Gość: Niepewna]

Klaro,a czy ten,którego nie byłaś pewna zapewniał o swej prawdziwej,szczerej
miłości?Jak przeżył Wasze rozstanie,jak przeżyłeś je Ty?
Ile masz lat?Dziękuję za ewentualną odpowiedź.

[Gość: Kaja]

Nie mam najmniejszych wątpliwości.
Jesteśmy ze sobą prawie 5 lat, ślub za 9 miesięcy....
Czasem się zastanawiam, jak to będzie, ale WIEM, że to ten!
Gdybym miała wątpliwości, wolałabym jeszcze poczekać....

[Gość: BELLISIMA]

JA JESTEM ZE SWOIM CHŁOPAKIEM 5 LAT.JA MAM 21 LAT A ON 28. WE WIGILIĘ MAMY
POWIEDZIEC RODZICOM O NASZEJ DECYZJI O ŚLUBIE. I IM BLIŻEJ TEJ DATY TO TYM
BARZDIEJ MYŚLĘ, ŻE TO KIEPSKA DECYZJA. JA CHYBA JESTEM ZA MŁODA I NIE CHCĘ
SIĘ "USTATKOWAĆ". Z DUGIEJ STRONY JESTEŚMY ZE SOBĄ TAK DŁUGO. MAM WIELE
WĄTPLIWOŚCI JEDNAK CZUJĘ, ZE I TAK JUŻ SIĘ Z TEGO NIE WYCOFAM.CÓŻ, MYŚLĘ, ŻE TO
JEST NIC INNEGO JAK STRACH PRZED ODPOWIEDZIALNOSCIĄ I NIEODWRACALNOŚCIĄ DECZJI
NA CAŁE ŻYCIE.

[Gość: mała]

ja nie mam watpliwości... no, może czasem... kiedy sie pokłocimy...i tak się
zastanawiam czy będe zawsze w satnie wytrzymać jego trzaśnięcie drzwiami - choc
wiem , że teraz już nad tym pracuje...
Ale mam inne wątpliwości- ja po prostu zastanawiam się jak to zrobić by NAM się
udało, byśmy byli szczęśliwi, by to co nas łączy nie spowszedniało, by nie
przysłoniły tego codzienne problemy, brak pieniędzy...
Sama pochodze z rodziny w której rodzice się rowiedli i... naprawdę nie wiem
czy jest jakiś przepis na utrzymanie szczęścia...
Oststnio cały czas się zastanawiam, ze jest tyle par ( np ,na tym forum) które
deklarują ( tak jak ja) wielką miłość, ale sttystycznie część z nich się
rozpadnie...
Gdzie jest złoty środek?