BŁAGAM !!! - mój narzeczony wyprowadza się do USA

[msikk]

Błagam pomóżcie !!! Liczę na Waszą pomoc !!! Jestem w totalnym
dołku........., nie wiem co robić.... !!! Błagam ! Ile mam płakać ? Wylałam
już tonę łez z bezsilności !!! smutku.... zwątpienia ... !!!!
Mam 28 lat. Ja i S spotykamy się prawie 5 lat. Od półtora roku jesteśmy
zaręczeni. W listopadzie 2005 mój narzeczony wylosawał zieloną kartę. Gdy
tylko ją otrzymał zaczęłam podpytywać się co z Nami ??? Jakie ma z Nami
plany ? Zaczęłam podpytywać się o ślub itp... Wtedy zaczął się dramat.
Okazało się, że on ma zupełnie inne poglądy na życie: ślub ? jaki ślub ? po
co ? mówiłam że jest dla mnie bardzo ważny .. wesele ? mówił że chyba
oszalałam ! wiejska pochulanka ! po co ? tak bawią się tylko na wsi ! Po tej
rozmowie chciałam wszystko zakończyć... próbowałam to zakończyć ale było
ciżko, bardzo ciężko to zakończyć bo i jak ? przecież MY SIĘ KOCHAMY !!!
Mijały miesiące a ja cały czas liczyłam, że coś się zmieni... czekałam... on
zwlekał z rozmowami na ten temat... zwlekał i zwlekał. Dziś jest połowa
lipca... On wyjeżdża za 10 tygodni.... On chce szybki ślub cywilny.....
wszystko na wielki pospiech, może jak się uda to i kościelny bo mówiłam że
bez tego się nie zgodzę, a o weselu mogę zapomieć !!! bo jak zorganizować
wesele w 10 tygodni ??? Zwlekał, zwlekał i pozostawił mnie przed faktem
dokonanym. Błagam co o tym myślicie ? CZY WARTO WPADAĆ W TEN WIELKI POŚPIECH:
ORGANIZOWAĆ NA SZYBKO CYWILNY, KOSCIELNY, OBIAD ŚLUBNY ( bo On kategorycznie
nie chce wesela ! ) ???????????????????????????? I JECHAĆ Z NIM DO USA NA
STAŁE ??? czy warto ??? Skoro On wiedział że tak bardzo zależy mi na ślubie i
choćby najmniejszym weselu - a zlekceważył to zwlekając z miesiąca na
miesiąc ... a teraz stawia mnie przed faktem dokonanym : szybki ślub i wyjazd
do USA na stałe ! A co z moimi marzeniami........ Skoro On nie był w stanie
poświęcić sie dla mnie przez ten jeden dzień: ślub, malutkie przyjęcie na 40
osób i wszystko zaplanowane bez pośpiechu.... skoro On nie potrafił zrobić
tego dlamnie to czy ja mam poświęcić sie dla niego i wyjechać z nim do USA NA
STAŁE ??? Proszę pomóżcie !!! Wiem że w USA mogłabym mieć lepiej..
wygodniej... łatwiej... ALE DALEKO OD RODZINY I PRZYJACIÓŁ !!!!!!! Bardzo
daleko, moze odwiedziny 1 x 2 lata ??? Czy oddać mu się doszczętnie ?
zrezygnować z własnych planów, nie oglądać się do tyłu i wyjechać ? Kocham Go
ale od czasu zielonej karty pokazał mi ze nie potrafi iść na kompromisy...
kwestięmoich planów odnośnie uroczystosci pozostawił na sam koniec ! Na 10
tyodni przed odlotem !!! Proszę pomóżcie ? Brać ślub czy Go po tym wszystkim
zostawić ??? Ciągle płaczę ? Czy tak powinnien wyglądać pocztek nowej drogi
życia ??? Będę wdzięczna każdej osobie która wyrazi swoją opinię i może jakąś
poradę..

[joasia.sadowska]

matko jedyna! jak dzieci!

[a.bc]

Wiesz co cienko to widzę- weź slub cywilny i kasę na powrót, zawsze lepiej
żałowac za to co sie zrobiło niz za to czego sie nie zrobiło.
ps i jeszce jedno jak masz tam jechać i siedziec mu na garnuszku to ja bym
sobie na twoim miejscu darowała
Uszy do góry jakoś to będzie

[mada.d.n]

szczerze mówiąc trudno cokolwiek doradzić nie znając sytuacji z drugiej strony -
nie chcę Cię oskarżać, wyzywać od egoistek itd - nie o to chodzi
zastanów się czy chcesz tak żyć, czy chcesz dopasować się do jego planów czy
jednak może coś innego? co jest dla Ciebie ważniejsze - realizacja marzeń
(wesele itd) czy życie u boku ukochanego? wydaje mi się, że powinnaś zacząć od
odpowiedzi na te pytania i podjąć wybór: On czy rodzina, przyjaciele i wesele.
a z drugiej strony - on nie do końca liczy się z Tobą, skoro postawił Cię przed
faktem dokonanym. chyba, że nie mógł wcześniej określić terminu wyjazdu i jest
to niezależne od niego
musisz sama zadecydować, nikt Ci tu nie pomoże
życzę trafnego wyboru


zabrałam sie za pisanie, ale nadal mi się nie chce!! (magisterka)
jeszcze dużo czasu... bardzo dużo...
<Pyrda i Kajtek

[olaimikolaj]

z tego co piszesz wynika, ze jemu nie bardzo zalezy na Twoich marzeniach,
potrzebach, skupia sie wylacznie na sobie. zastanow sie czy to partner na cale
zycie. mieszkam w usa, moze z daleka sie wydaje, ze wszystko tu jest latwe, ale
tak nie jest, dolary nie leza na ulicach i tylko sie schylic i garsciami je
zbierac. zaleznie od tego czy znasz angielski, czy nie i czy masz wyksztalcenie
masz szanse na roznoraka prace. ale ne poczatku nie jest latwo i jesli nie
bedziesz miala w Nim oparcia, to bedziesz plakac jeszcze bardziej niz teraz!
uwierz mi! a z tego co piszesz on Cie niezbyt wspiera. jesli nikogo poza nim tu
nie znasz to przemysl dobrze swoja decyzje.

[stolberg]

hej
bardzo przykra na twoja opowiesc?
moze zadaj sobie pytanie czy chcesz z nim byc czy nie???
ja w wieku 22 lata tez mialam w sumie podobny dylemat.otoz moj ukochany
postanowil wyjechac do niemiec.postanowilismy ze razem wyjedziemy.w sumie 3
tygodnie musielismy wszystko zorganizowac tzn.powiedziec rodzinie,kupic bilety
itp.nie bylo latwo,ale udalo sie.o slubie nawet nie wspomnialam,bo tak samo jak
ty chcialabym miec fajne wesele.ale niestety nie moglabym byc tutaj w nimeczech
(nie mam paierow)wiec tu na miejscu w niemczech wzielismy slub cywilny(byla
tylko siostra i brat mojego meza,oni tutaj mieszkaja)i teraz postanowilismy ze
w 2008 roku wezniemy slub koscielny.(i teraz wiem ze podejmlam wlasciwa decyzje)
wiem ze moze bede za stara hehe na suknie slubna ale coz tak chce.







moze zrob tak ja ja-wezscie slub cywilny amoze po latach przekonasz twego
narzeczonego ze chcialabym miec slub koscielny

powodzenia.

[aniolki21]

odpowiedz sobie na podstawowe pytanie: Czy jestes w stanie bez niego zyc? Czy
jestes w stanie zakonczyc ten zwiazek?
A co do wesela i odwlekania tego to postapil naprawde nie ladnie. Ale mi wydaje
sie ze to nie chodzilo wtedy o wesele tylko o slub. Teraz przemyslal to i chce
slubu a na wesele troche pozno ale czy az tak na prawde za pozno to nie jestem
pewna. Moze poszukaj jeszcze sali i bedziesz w stanie zrobic to wesele?
Slyszalam o przypadkach organizowania wesela w 3 miesiace to czemu nie w 2,5?
Ja zrobilabym tak: albo slub i wesele albo nic? (przynajmniej na poczatku tak
mu powiedz)Czemu to ma byc tak jak on chce? Jeszcze jest opcja ze teraz cywlny
a jak przylecie za jakis czas to koscielny z takim weselem jakim Ty chcesz.
Powodzenia!!!

[joasia.sadowska]

tez tak mysle poszantazuj go. to idealny pomysl na poczatek wspolnego zycia.

[aniolki21]

nie chodzilo mi o te zeby go szantazowala tylko ze jak tak bardzo chce wesela
to niech go jakos przekona. Jak rozmowy i prosby nie pomogly to trzeba jakos
inaczej. Nie mowie zeby tak robic w kazdym przypadku. Koles zachowal sie w
stosunku do niej naprawde nie w pozadku, to dlaczego ona ma dla niego
rezygnowac ze swojego mazenia? Zwlaszcza ze to wesele w zaden sposob go nie
skrzywdzi i nie zrani, to jak ona tak bardzo chce to czemu nie?

[joasia.sadowska]

przekona, anie zaszantazuje. Ty jako przyklad podalas idealny przyklad szntazu.
i to najgorszego bo emocjonalnego.

sami sa sobie winni.
nie potrafili rozmawiac to teraz maja sytacje wrecz patowa.

[joasia.sadowska]

przekonac, a nie zaszantazowac.

[trusia29]

a ja myslę, że jej narzeczony zostosował taki sam szantaż - albo szybki ślub
bez wesela albo nic ... wydaje mi się, że autorka watku tez ma prawo mówic
czego chce

[nionczka]

Przykra sprawa. Z tego co piszesz on podjal decyzje sam, nie liczac sie z
Twoimi planami, marzeniami. Chyba bym nie zostawila mojego zycia dla kogos
takiego. Ale nie sugeruj sie za bardzo wypowiedziami osob, ktore Was nie znaja.
przeciez nic o Tobie nie wiemy, nie mozemy podjac za Ciebie tak waznej decyzji.
Ja osobiscie nie chcialabym mieszkac w Stanach. Mieszkam w Hiszpanii (ten sam
kontynent, ba w ramach ue to juz prawie ten sam kraj), ale jednak daleko.
I nie bierz slubu na predce. Ja bym nie jechala. Ewentualnie pozniej na
spokojnie.

[mynia0]

ja króciutko, bo słów brak...

odpowiedz sobie na pytanie - czy chcesz się wiązać z egoistą, który nie bierze
pod uwagę Twoich poglądów? macie być razem, na dobre i złe - sama wiem, ze w
Stanach bywa różnie. czy tak ma wyglądać Wasze wspólne życie?

[lanka_cathar]

Odpowiedz sobie na pytanie, czy zależy Ci na tym facecie, czy na weselu? Czy da
się zrobić wesele w 10 tygodni? Powiem tak, my nasze, które jest za 2 dni
zroganizowaliśmy w dwa tygodnie. Niecałe. Ale ja nie chciałam wesela i wyszło
przypadkiem, bo stwierdziła, że zrobię frajdę narzeczonemu. Nie będzie
wiejskie, ba, ktoś może pomyśleć, że będzie z wyższych sfer, bo będzie pianista
i klasyka. Ale nic z tego, wszystko zależy od nas. A ślub zaklepaliśmy w
styczniu chyba, a załatwiliśmy formalności w dwa tygodnie. Konkordat. Więc da
się. Tylko pomyśl, czy na pewno tego chcesz.

[szara82]

Czy wy w ogóle pasujecie do siebie, z tak różnym podejściem do życia? A jak tak będzie do końca, Ty będziesz czegoś pragnęła, a on powie że to jest wiejskie/naiwne/mało ważne? Ja bym się z komś takim nie wiązała.
Po drugie - trzeba umieć ze sobą rozmawiać. Nie trzeba się zawsze zgadzać, ale dyskutować trzeba. Bo może się zdarzyć, że będziecie mieć inne zdanie (jak wyżej), ale jakieś wyjście trzeba będzie znaleźć. Chcesz być z człowiekiem, który decyduje za Ciebie? Ja bym nie chciała.
Jeśli jednak to wszystko Ci nie przeszkadza (bo Ty najlepiej wiesz, jakim jest człowiekiem, a wady ma każdy) to weź skromny cywilny z jakimś uroczystym obiadem. A kościelny, jak Bóg da, zrobicie później, piękni, kochający się, sprawdzeni na obczyźnie.
PS: Też byłam w USA - możesz tam zarabiać lepiej niż w Polsce, ale zastanów się, czy wiesz w jaki sposób będziesz to robić. Ja mogłam zostać i sprzątając w hotelach dorobić się po latach własnego domu (no, pewnie bym lepszą pracę znalazała znając siebie), ale wróciłam i skończyłam studia. Pomyśl, co tam będziecie robic, bo mądrze ktoś napisał - nie jest różowo...

[agnrek]

To chyba czas znaleźć poważniejszego narzeczonego?

[monia189]

ciężko jest podjąc decyzję za Ciebie, tak naprawdę to Ty musisz do końca
wiedzieć czego chcesz. Nie każdy marzy o weselu, dla niektórych jest to farsa i
niepotrzebny wydatek pieniędzy. Jeżeli Twój narzeczony tego nie chce to nie
możesz go zmuszać. 10 tygodni to sporo czasu. Spokojnie możesz załatwić
formalności związane ze ślubem, w tej chwili najlepiej cywilnym, oraz
zorganizować małe przyjęcie dla najbliższej rodziny i przyjaciół w jakiejś
restauracji. Napewno takie przyjęcie bedziesz bardzo miło wspominała. Teraz
najważniejsze jest to, żebyś zastanowiła się czy naprawde kochasz tego
mężczyznę i czy jesteś pewna tego, że chcesz z nim spędzić resztę życia. Musisz
być tego naprawde pewna, bo początkowe miesiace z dala od rodziny i przyjaciół
bedą bardzo trudne. Podejmując decyzję nie kieruj się tylko tym, że Ty chcesz
wesele, a on nie, bo tak naprawdę czy warto jest stracić miłość swojego życia
tylko przez to, że ktoś nie chce imprezy??

[paul_ina]

Daj spokój dziewczyno, o co ten szum - przecież to tylko wesele, jedna popijawa. Chłopak i tak poszedł Ci na rękę i zaproponował obiad poweselny. Ty też powinnaś pomyśleć o jakimś kompromisie, zastanów się czy go kochasz, czy mogłabyś żyć bez niego. A 10 tygodni to kupa czasu.

[trusia29]

tez mi kompromis... odczekał prawie rok i łaskawie podjąl decyzje - slub nbez
wesela i szybki wyjazd

[ciaraciara]

dokładnie
moj znajomy zorganizował ślub w 6 tygodni i dal rade, ja myśle ze dla chącego
nic trudnego!

[msikk]

TO JA JESTEM AUTORKĄ TEGO TEMATU..... Bardzo dziękuję za wszystkie wypowiedzi -
BARDZO DZIEKUJĘ !!! NIe spodziewałam się tylu odpowiedzi... sprawiliście mi
ogromną przyjemność że zainteresowaliście się moją sytuacją, gdzie naprawdę
jestem przed podjęciem NAJPOWAŻNIEJSZEJ DECYZJI W MOIM ŻYCIU........ KTÓRA
DECYZJA BĘDZIE SŁUSZNA: powiedzieć tak czy żegnaj.....Jeszcze dość istotny
szczegół: mój narzeczony zostawił wszelkie sprawy...mimo że dokładnie wiedział
że jest totalnie do tego nieprzygotowany - mam na myśli to że on NIE MA
BIERZMOWANIA, MY NIE MAMY NAUK PRZEDMAŁŻEŃSKIECH... a tego nie robi się w
tydzień...( wylot za 10 tygodni ) przykre ale prawdziwe.... bardzo przykre...
On mnie zapewnia że mnie kocha i chce ze mną być ale nie udowadnia mi tego
skoro nie idzie na kompromisy...On uważa że Ja zagubiłam się w tym co jest
ważne w życiu ..bo według Niego MIŁOŚĆ, WSPÓLNA PRZYSZŁOŚĆ I RODZINA..... i
uważa że są ważniejsze rzeczy niż potrzeby ludzkie. Kilka przykładów z mojego
życia: 1. On totalnie nie lubi czyichś ślubów uważając że to beznadzielna i
sztuczna uroczystość... miesiąc temu był ślub mojej koleżanki... 2 tygodnie
wcześniej BŁAGAŁAM Go aby ze mną poszedł ( kościół znajduje się 2 minuty autem
od Jego domu ) prosiłam go 2 tygodnie aby mi towarzyszył bo na takie
uroczystosci zabiera się osobę towarzyszącą... wszystkie moje koleżanki ze
studiów były z mężami, kolegami, narzeczonymi....a ja poszłam sama bo on się
uparł że nie pójdzie mając tysiąc różnych wymówek CZUŁAM SIĘ BARDZO
SAMOTNIE.... a tak naprawdę nie miał nic pilnego do zrobienia,,poprostu kosił
sobie trawnik...sprzątał przed domem....2. Przykład drugi to to że totalnie
unika mojej rodziny, takie spotkania rodzinne są naprawdę bardzo rzadko a On
mimo wszystko zawsze próbuje się z nich wymigać, w rezultacie idzie na siłę.. i
zawsze pierwszy wychodzi. Dla odmiany ja w Jego rodzinie czuję się
fantastycznie: chętnie chodzę, czuję się super i staram się mieć jak najlepszy
kontakt z Jego rodziną bo poprostu szanuję Jego rodzinę tak jak Jego. Jego
rodzina bardzo mnie lubi, dziadkowie szaleją na moim punkcie...3. NIE CHCE
CHODZIĆ ZE MNĄ DO KOŚCIOŁA ! Jestem wierząca i do uczęśzczania na Msze
podchodzę zupełnie z umiarem, nie muszę biegać do Kościoła co tydzień ale
choćby na jakiś czas..... On natomiast ma 28 lat ( ja też 28 ) i On przez 20
lat nie chodził do Kościoła dopiero ja Go zaczęłam trochę wyciągać i czasem
chodziliśmy... niestety od zielonej karty prosiłam Go wielokrotnie a On
niestety zawsze znalazł wymówkę i lepsze ciekawsze zajęcie... On woli w tym
czasie iść do kina, jeżdzić na rowerze, pojechać na zakupy, albo jest zmęczony,
przy nim odsunęłam się od Boga. Jesteśmy razem od 5 lat i prawie od 5 lat
mieszkamy razem. Jak On nie chciał chodzić do Kościoła więc ja nie chodziłam
sama Dlaczego ? Żle bym sie czuła sama w takim miejscu NIE MA DLA MNIE NIC
GORSZEGO NIZ SAMOTNOŚĆ !!!!!!! Przecież po to ma się kogoś i jest z NIm aby
spędzać czas razem... ja też kiedyś nie lubiłam oglądać meczy... ale chciałam
być przy NIm i z NIm - On oglądał a ja siedziałam koło Niego i byłam szzęśliwa
że jestem z Nim , przyrządzałam pyszną kolację, i było super...... aktualnie
uwielbiam oglądać mecze ! 4. Jak poradzę sobie z tęsknotą do rodziny i
przyjaciól ??? Pytanie do osób mieszkających zagranicą NA STAŁE - czy da się
żyć z dala od bliskich ? rodzice, 4 siostry, przyjaciele...- A może powinnam
myśleć w kategoriach ze na tym etapie to ja będę zakładać swoją rodzinę: mąż a
wkrótce dzieci i wtedy będę miała swoją rodzinę a do tej w Polsce będę
przyjeżdżać raz na 2 lata ..... W ciągu najbliższych DNI muszę podjąć
ostateczną decyzję : tak czy żegnaj ????? Co o tym myślicie ? W POlsce obydwoje
mamy stałą i dobrą pracę, mieszkamy razem w Jego domu. Jego rodzice mieszkają w
USA 7 lat, już upatrzyli pracę dla Niego....na początku mieszkalibyśmy z nimi,
a najpóżniej za 1,5 roku wzielibyśmy kredyt na miesskanie, już się dowiadywał
że są takie szybkie kredyty. Czy ja będę z NIm szczęśiwa ? NIe chce być za pół
roku rozwódką !!! Małżeństo jest dla mnie święte, mam 28 lat chcę wkońcu się
ustabilizować założyć rodzinę , mieć dziecko i kochającą osobę obok mnie JA
BARDZO POTRZEBUJĘ MIŁOŚCI !!! NIe tyle od kogoś ale jak można nie mieć się do
kogo przytulić ? do kochanej osoby ? Ale czy te 5 lat to nie była ślepa miość ?
Ja wszystko dla Niego a On tylko uwzględnia swoje plany i potrzeby a moje
wyrzuca do kosza ??? STRASZNIE BOJĘ SIĘ TEJ DECYZJI !!! Coś czuję że cokolwiek
wybiorę ..i tak będę płakać....Ja Go tak kochałam, wszystko robiłam dla NIego,
okazywałam mu uczucia, dbałam o Niego, robiłam mu niespodzianki... powtarzałam
że go kocham, miłe słowa, miał ze mną dobrze, może Go rozpieściłam ??? Czy to
nie jest za duże ryzyko ? Brać ślub??: może sam cywilny, może dwa śluby a może
wogóle i pojechać na próbę ???????? Jeśli wytrwałeś ten cały tekst to
gratuluję !To znak że zwracasz uwagę na krzywdę innych i nie zamykasz na to
oczu..... Każdy komentarz jest dla mnie bardzo cenny ! Bardzo dziękuję i
pozdrawiam Wszystkich, znowu będę jutro niewyspana ...a od myślenia to już mnie
głowa boli..... idę spać.... nie mam siły........

[askiem]

Moim zdaniem, to że facet nie lubi wesel i imprez rodzinnych nie świadczy o
tym, że kawał z niego drania. Może nie zależy mu na weselu - ale zależy mu na
Tobie. A to chyba ważniejsze. Zdecydował się na uroczystość - no więc to
zróbcie. Na razie - ślub cywilny - po co na wariackich papierach załatwiać
wszystkie kościelne formalności? - zostawcie te na spokojniejszy okres.

Zastanawia mnie jedno - przecież wiedziałaś, że stara się o zieloną kartę...
więc wcześniej czy później mialo to nastąpić...

Tęsknota? Ta, doskwiera 95% ludziom, ktorzy wyjeżdzają za granicę. Tęsknota za
krajem, za rodzinom, za przyjaciółmi... Tylko ja tak sobie myślę, że za moim
kochaniem, to chyba bym na koniec świata...
Teraz jest tyle możliwości - liczne linie lotnicze, internet, poczta...
Wprawdzie nie zastąpi to kontaktu bezpośredniego, ale z pewnością ułatwi pobyt
i zaklimatyzowanie się "tam".

Życzę powodzenia i...
nie płacz, bo szkoda łez.

[askiem]

I jeszcze coś...
Moja koleżanka była w podobnej sytuacji. On i jego rodzice - w Kanadzie, ona -
tu, w Polsce. Zakochali się podczas jego dłuższego pobytu w kraju. Dość szybko
jednak - musial wracać. Zdecydowali się na ślub cywilny i przez pół roku
byli "małrzeństwem na odległość", bo ona miała problemy by wyjechać...
Także - życzę powodzenia i podjęcia słusznej decyzji.
Niech wygra miłość!

[sloneczkos5]

Ja bym na Twoim miejscu nie ryzykowała śłubem. Przecież niewiadomo jak to może
się skończyć a tak to wrócisz sobie do Polski i będziesz wolna. Skoro już teraz
przejawia takie egoistyczne zapędy wobec Ciebie to pomyśl co będzie później...

[stolberg]

witam po raz drugi
niestety z twojej drugiej wypowiedzi,doszlam do wniosku(SORKI)ale jest to
milosc zaborcza i slepe.moze nie taka ze twej strony ale ze strony twego
narzeczonego napewno.i powiem ci SZCZERZE ale jest to tylko MOJA DECYZJA.-nie
zdecydowalabym sie (tak jak to opisujesz)na wyjazd z nim .NIE BEDZIESZ MIALA
TU W NIM OPARCIA:bo co on zapewnial ci przez te 5 lat jak byliscie razem.co to
byl za zwiazek???a poczatki w innym miescie sa naprawde trudne,wiem to po
sobie,ale ja mialam akurat pomoc u boku mego meza i jego rodziny....a ty raczej
chyba tej pomocy nie uzykasz.nie wiem co kieruje twoim narzeczonym,ze zachowuje
sie tak a nie inaczej,nie moge tego okreslic......ALE POGRATULOWC TOBIE MUSZE
WYTRWALOSCI W TAKIM ZWIAZKU!!!!!wiem ze moze ty go kochasz i dlatego
wytrzymalas z nim tyle lat....ale powtorze sie jeszcze raz choc jest to BOLESNE
nie wyjechalabym................takie jest zdanie na moj temat.....

pozdrawiam cie cieplutko i zycze milych snow

[szara82]

No to życzę, żebyś wstała z rozwiązaniem.
Posłuchaj, do kościelnego nie ma co go zmuszać. To musi być przemyślana decyzja, potrzeba serca. Jeśli on nie będzie chciał, musisz się z tym pogodzić. Pamiętaj, że w kościele nigdy nie jesteś sama. Jeśli wierzysz w Boga, to nigdy nie powinnaś tak się tam czuć. Pomyśl o cywilnym, do niego nie trzeba nauk, bierzmowania. Do kościelnego, jak pisałam, może dojrzejecie, może oboje go zechcecie. W przeciwnym razie, dla niego będzie to niepotrzebna szopka, nie skarament.
Po drugie - szanuj się. Nie błagaj go o nic. Możesz prosić, ale nie błagaj. Nie obraź się, ale z Twojego postu bije jakiś kompleks, brak wiary we własne siły, w siebie. Nie musicie robić wszystkiego razem. A będziesz kochana, jeśli najpierw pokochasz samą siebie. Jaką wartościową osobę samą w sobie. Dla mnie chora jest sytuacja, w której stwierdziłabym, że bez mojego faceta nie dam rady w życiu. Oczywiście, że dam. Masa jest kobiet, które Ci powiedzą, że samotność nie jest najgorszą rzeczą na świecie.
A Twoi przyjaciele? A rodzice? Co oni Ci radzą? I oni Ci przecież zostaną i będą Cie kochać, jeśli on wyjedzie.
Wydaje mi się, że potrzebujesz kopniaka od losu. Albo będzie nim wyjazd z nim, albo zaczynanie od nowa w Polsce. Nie podejmę decyzji za Ciebie, ale życzę powodzenia.

[rubra]

NIE CHCE
> CHODZIĆ ZE MNĄ DO KOŚCIOŁA ! Jestem wierząca i do uczęśzczania na Msze
> podchodz
Kwestia podejscia do wiary nalezy do kluczowych w malzenstwie-pomysl jak
bedzecie wychowywac dzieci, jesli on nie bezie praktykowal?Poza tym bedze
sciagal Cie w dol-stracisz to co masz w tej sprwie wiary-a to jest BARDZO,
BARDZO WAZNE W ZYCIU!!Uwierz mi-wiem co mowie-sama prez to przechodzilam i ...
zrezygnowalam ze zwiazku po ponad 4 latach i nawet przez moment nie zaluje,
mimo, ze obecnie z nikim sie nie spotykam.Poza tym jesli jestes osoba wierzaca,
nie zapomnij omodlic tej decyzji.
Pozdrawiam Cie serdecznie

[boulinka82]

Przeczytałam Twoje dwie wypowiedzi i jak dla mnie to jesteś nieszczęśliwa w tym
związku - Ty go bardzo kochasz, a on jakby to powiedzieć "dwie sroki za jeden
ogon chcce złapać". Zrobisz jak uwazasz ale dobrze sie zastanow. Ja jestem
teraz w Anglii, zaraz po przyjezdzie mialam powazny wypadek i jestem tu nadal i
jakos funcjonuje tylko dlatego ze moj G sie mna opiekuje, sama nie moglam nawet
pojsc do lazienki czy zrobic sobie herbaty. A z tego co Ty piszesz to raczej na
niego nie mozesz liczyc.I nie chodzi mi takie jak moja ekstremalne sytuacje ale
codzienne zycie. Według mnie facet nie dojrzał do ślubu. Nie wyjechałabym na
pewno!
Życzę Ci duzo wytrwałości i słusznych decyzji.
Pozdrawiam

[stokrottka2]

Bardzo Ci współczuję. Z tego co napisałaś wydaje mi się że jednak dosyć dużo
was różni. Ja na Twoim miejscu nie zdecydowałabym się w tej chwili na ślub,
nawet cywilny. Uważam że nie ma sensu robić niczego na siłę, jeżeli nie jesteś
pewna to nie bierz ślubu. A może pozwolisz mu wyjechać samemu, poczekasz parę
miesięcy i zobaczycie jak sie sytuacja rozwinie. Czasem dobrze jest spojrzeć na
związek trochę z dystansu. Jeżeli wasza miłość przetrwa tą rozłąkę i dalej
będziecie chcieli być razem to możesz do niego za jakiś czas pojechać. A może
on przez ten czas tez przemyśli sobie niektóre sprawy? Życzę powodzenia w
podjęciu mądrej decyzji.

[nionczka]

Dwie sprawy:

Nie zmuszaj go i nie namawiaj, zeby chodzil z Toba do kosciola. Rozumiem, ze
Tobie jako osobie wierzacej bardzo na tym zalezy, ale jesli to nie wyplywa z
potrzeby jego serca jest dla niego udreka. Wiem o czym mowie bo sama bylam w
podobnej sytuacji. Spotykalam sie z chlopakiem, ktory chcial mnie nawracac.
Niby subtelnie, ale czulam sie szantazowana emocjonalnie.

Mieszkanie z jego rodzicami jest dla mnie kolejnym argumentem na nie. Nie
odwazylabym sie wyjechac za ocean ( ani nigdzie indziej)i mieszkac u kogos. Nie
wazne jak mili sa ci ludzie i jak dobrze Ci sie z nimi uklada. Do czasu. Prawda
jest taka, ze mloda para potrzebuje intymnosci i poczucia, ze jest na swoim
(nie w sensie wlasnosci). Szcezgolnie w przypadku gdy w zwiazku nie uklada sie
najlepiej, gdy jest niedotarty.

I przede wszystkim odpocznij!

[rubra]

Po 1.ja cały czas liczyłam, że coś się zmieni
W to, ze on sie zmieni wierzy i wierzylo wiele kobiet i..sie przeliczyly..-to
jest utopia wszechczasow!
2.może jak się uda to i kościelny bo mówiłam że
> bez tego się nie zgodzę
Absolutnie nie bierz slubu koscielnego-przeciez widac jak na dloni , ze facet
chce sie wymigac, a slub koscielny to nieodwracalny krok!
3.ja mam poświęcić sie dla niego i wyjechać z nim do USA NA
> STAŁE ???-nie poswiecaj sie ponad swoje sily-jesli masz obawy-to nie
wyjezdzaj-jesli tu on ma do calej sprawy lekki stosunek, to tam bedzie tylko
gorzej, a Ty bedziesz tam zupelnie sama..
4.że on ma zupełnie inne poglądy na życie: ślub ? jaki ślub ? po
> co ?-dziwi mnie bardzo jak bedac z kims 5 lat mozna nie znac jego pogladow?To
po co sie zareczal?
5.Po tej
> rozmowie chciałam wszystko zakończyć... -to byloby najrozsadniejsze i obawiam
sie ,ze to i tak kwestia czasu...
6.przecież przecież MY SIĘ KOCHAMY !!! - MY ???!!!
Przepraszam za te brutalna prawde, ale czasem nie ma sie co ludzic-lepiej
zrezygnowac wczesniej z nierokujacego zwiazku niz zwiazac sie i miec załmane
zycie(wiem to z doswiadczenia)...-a jestes mloda i jeszcze wiele dobrego moze
Cie spotkac
Pozdrawiam
Odwagi!

SIĘ KOCHAMY !!! -

[gaapa]

przede wszystkim wspolczuje Ci tej sytuacji.jesli go kochasz musi byc ci
ciezko.ja tez bylam w pogobnej sytuacji.pol roku temu moj owczesny narzeczony
skonczywszy studia zdecydowal sie wyjazd do pracy na drugi koniec Polski.slub
mial byc w sierpniu tego roku, wyjechal jesienia.i sie skonczylo.po
prostu.najpierw coraz rzadziej dzwonil,potem powoli zaczac przebakiwac o
niepwenosci decyzji co do slubu i wreszcie przed samym sylewstrem(telefonocznie
bo sylwestra spedzilismy juz oddzielnie)powiedzial ze to koniec wszystkiego.i
tyle.nie opisze nawet tego co czulam po rozstaniu,caly grudzien przeplkakalam.a
dokladnie 3 tygodnie pozniej po rozstaniu poznalam swoja druga polowkeza
miesaic dokladnie bierzemy slubjestem kochana i bardzo kocham.
nie boj sie pewnych zmian w swoim zyciu.gdy facet kocha (a mam porownanie) Ty
jestes najwazniejsza.nie bedzie samolubnie organizowal sobie zycia.wierz mi.nie
bedzie chcial wyjezdzac tak daleko.wiem ze teraz chcesz myslec inaczej tak jak
ja nie chcialam dopuscic do siebie mysli ze on mnie nie kocha,ze nie chce
slubu.ale tak wlasnie bylo...trzymaj sie i badz silna w podejmowaniu decyzji

[joasia.sadowska]

msikk to bedzie brutalne, ale to nie on ma problem tylko Ty.
to Ty musisz dorosnac i nauczyc sie, ze zycie to nie tylko branie, a tez
dawanie.
nie mozna skupiac sie tylko na sobie, swoich potrzebach, swoich marzeniach.
trzeba tez myslec o innch.
mam nadzieje, ze sie na slub nie zdecydujesz bo zameczysz tego faceta.

msikk priv. 3maj się dziewczyno

[civi1]

wysłałam ci priv

[rubra]

mam nadzieje, ze sie na slub nie zdecydujesz bo zameczysz tego faceta.
-zamęczy raczej siebie-spełniajac jego oczekiwania...

[joasia.sadowska]

no to zamczy oboje.

nie przyszlo Ci do glowy, ze moze on tez sie nagina?
chociaz wyglada na to, ze zmadrzal i zoreintowal sie, ze byc razem to nie
znaczy robic wszytko razem.

[rubra]

moze on tez sie nagina?
-to niech sie nie nagina i powie dziewczynie wprost, ze priorytety mu sie
zmieniły.
byc razem to nie
> znaczy robic wszytko razem.
ale slub i relacje z rodzina to niestety sprawy, o ktore trzeba zadbac razem..

[kulac]

msikk napisała:
<przecież MY SIĘ KOCHAMY !!!
Wy się kochacie czy Ty jego???
Rozumiem, że bardzo Ci zależy i naprawdę Ci współczuję, ale na Twoim miejscu
nie poświęcałabym wszystkiego, skoro on nie chce nic poświęcić. Oczywiscie
życie to nie tylko branie ale i dawanie, ale teraz się zastanów ile on Ci dał,
co on poświęca. Jeśli go kochasz, to wyjedz, ale narazie bez ślubu, pomieszkaj
tam z nim chociaż pare miesięcy i zobacz jak będzie układał się wasz związek. A
najlepiej porozmawiaj z nim i powiedz o swoich obawach. Nie jesteście
dzieciakami, trzeba tylko porozmawiać. Wszystko się ułoży. Jakkolwiek będzie,
będzie dobrze. Pozdrawiam

[mynia_pynia]

A nie jest już za późno???
Znajomy tak samo wylosował zieloną kartę, ale za nim ją odebrał wziął ślub
cywilny z dziewczyną, z którą był już od 7 lat. O ślubie wiedzą tylko oni i
świadkowie, nikt inny nawet rodzice, ona została przy swoim nazwisku.
Ślub kościelny też już planują, ale to w przyszłym roku dopiero.
A ślub cywilny załatwili w ciągu 2 tygodni, i brali w środku tygodnia bo tak
termin był wolny

[joasia.sadowska]

swoje nazwisko tez warto zostawic poniewaz gdy jedna osoba ma wize
turystyczna, a druga zielona karte i maja wspolne nazwisko w wyniku malzenstwa
to moga byc klopoty, zeby dostac sie do USA (przynajmiej osoba z wiza).

ja bym nie pojechała.

[karolata]

Gdyby mnie się to przytrafiło raczej bym nie jechała z nim. Pokazał że jest
egoistą a to nie rokuje zbyt dobrze na przyszłość. Wiem że to okropnie boli,
tym bardziej że go kochasz, dlatego jets Ci przykro, tym bardziej że pokazał że
mało obchodzi go Twoje zdanie. Nie ma gwarancji że w USA będzie Ci lepiej, a co
jeśli nie dostaniesz pracy i będziesz zdana na niego a on dalej będzie myślał
wyłącznie o sobie?Samotna, bez rodziny i przyjaciół nękana wątpliwościami
będziesz czekać na niego w pustym mieszkaniu...Porozmawiaj z nim szczerze - jak
on widzi Waszą przyszłość - ale nie swoją własną TYLKO WASZĄ - co by byo gdybyś
z nim pojechała. Rozważ wszystkie za i przeciw.
Mówią - "jeśli coś kochasz - puść wolno - jak wróci jest Twoje, jeśli nie -
nigdy Twoje nie było"
Tu chodzi tez o Twoje życie i o Twoje szczęście - jeśli jesteś pewna że to TEN -
walcz, jeśli masz już teraz wątpliwości - 2 razy wszytsko przemyśl zanim
podejmiesz decyzję.
W ostateczności ten cywilny zostaje a kościelny możecie zrobić jak "zarobicie"
po powrocie
Zdeptał Twoje marzenia o TYM DNIU - ale może on nawet o nich nie wiedział...
Powiedz mu co czujesz i jakie Ty masz względem niego plany - to może mu pomóc
zrozumieć Twój smutek i wątpliwości.
Pozdrawiam

[ewik_75]

sluchaj,

ale Wy nie bierzecie pod uwage jednej bardzo waznej kwestii...
Ty jako osoba nie posiadajaca zielonej karty nie nabedziesz jej teraz, kiedy za
niego wyjdziesz.
Mialabys ja, gdybyscie byli małżenstwem zanim On tą kartę wylosował!
Teraz ten proces będzie bardzo trudny,
Zdaje się, że on musi tam być i pracować przez - nie jestem pewna, ale chyba 4
lata, żeby móc ZACZĄĆ ubiegać się o kartę dla Ciebie.
Ty możesz tam być tylko na wizę turystyczną…. A więc max 6 miesięcy. On może
jeszcze po 5 latach ubiegać się o obywatelstwo i wtedy łatwiej by było o
zieloną kartę dla Ciebie jako żony, ale to dopiero ZA 5 LAT!!!!
Jeśli będziesz tam nielegalnie i udowodnią Ci to, to tracisz jakiekolwiek
szanse na legalny pobyt.
Możesz jeszcze próbować dostać wizę pracowniczą, ale nie jest to łatwe, jeśli
nie masz jakiegoś super wykształcenia czy doświadczenia, bo pracodawca ponosi
koszty takiej wizy. Możecie próbować, ale genralnie szanse są niewielkie.

Tak więc może uświadoom to narzeczonemu…
Dopiero jego reakcja na te wiadomości będzie testem na jego uczucie do Ciebie.
Najpierw oczywiście to sprawdźcie…

Pozdrawiam,

E.

[agnieszka5661]

nie czytałam wszystkich odpowiedzi na Twoj post, bo jest ich bardzo dużo, ale z
Twoich opisów, to normalnie jakbym czytała o swoim poprzednim związku, nasze
wizje życia były inne, też nie cierpniał ślubów i innych takich uroczystości i
ten jego egoizm... powiem Ci, że po zerwaniu po 4 latach nawet za nim nie
tęskniłam, czułam jedynie ogromną ulgę, że to już koniec. Szczerze mówiąc
myślałam, że będę to przeżywała i płakała przez długi czas w poduszkę. Tak się
złożyło, że jestem z kimś zupełnie innym, kto mnie napradę kocha. Nie
zrezygnowałabym ze swojego życia, przyjaciół, rodziny, bo z tego co czytam to on
i tak pojedzie niezależnie od tego czy Ty z nim pojedziesz czy nie. Kochana to
Twoje życie i Twój wybór. Życzę Ci żebyś podjęła słuszną decyzję

agnieszka5661- jakbym czytala o sobie.

[athandavan]

Moje ostatnie zerwanie (3 lata temu), tez mnie kosztowalo tyle co paznokiec.
Nic. A mialam podobne obawy co ty. Niestety draniom trzeba w pewnym momencie
powiedziec stanowcze NIE!

pozdrawiam

[agnieszka5661]

athandavan też tak uważam - on był przez 4 lata egoistą, a ja ten raz zrywając i
dobrze na tym wyszłam. Pozdro

[agnieszka5661]

poza tym na takich gości szkoda życia...

[quali1]

Przepraszam cie bardzo bo mam zamiar powiedziec cos bez ogrodek.
Nie znam was, nie znam twojego narzeczonego ale jesli on wyjezdza nie liczac
sie z twoim zdaniem i w innych sprawach tez nie liczy sie z twoimi opinami to
moim zdaniem powinnas sie mocno zastanowic nad tym slubem bo chyba mu nie
zalezy, a slub kiedy tak naprawde tylko jednej stronie zalezy nie ma
najmiejszego sensu. Zastanow sie czy nie bedziesz sie z tym facetem meczyc do
konca zycia bo on mi wyglada z twojego opisu na strasznego egoiste.

[czarodziejkakubusia]

To smutna sytuacja i szkoda,że narzeczony nie bierze pod uwagę towich racji i
uczuć.Decyzję o wyjeździe musisz podjąć sama.Czy myślałaś kiedyś o wyjeździe za
granicę?Jeśli jesteś bardzo zżyta z rodziną i przyjaciółmi i nie chciałabyś ich
zostawiać,nie ma się co łudzić,że np. na miesiąc na wakacje przyjedziesz i
będzie ok.Ja dla narzeczonego wyjechałam do innego miasta.To oczywiście nie to
samo,ale mimo,że co tydzień-dwa jadę do domu,widuję rodzinę i
przyjaciół,podświadomie tęsknie każdego dnia.Do wszystkiego.Z kraju bym nie
wyjechała,bo wiem,że jestem emocjonalnie zbyt związana z nimi.Dlaczego
narzeczony nie chce z tobą porozmawiać i znaleźć kompromisu?Zamierza bez ciebie
wyjechać jeśli odmówisz i już?Dlaczego się oświadczał,skoro o ślubie nie myślał?
Może boi się tej odpowiedzialności i ucieka przed nią?Może boi się,jeśli tu
zostanie nic nie osiągnie?Nie znam kogoś,kto wyjechałby do Stanów np. na rok a
potem wrócił.Tam już się zostaje,z wielu powodów.Wiem jak ci ciężko,bo ja nawet
do innego miasta nie chciałam się przeprowadzić i emocje były ogromne.

[misia_2309]

Nie przywiązuj takiej wagi do wesela, bo to tylko 1 DZIEŃ, a po nim przed Wami
CAŁE ŻYCIE RAZEM. Najważniejsze jest w tej chwili to czy go naprawdę bardzo
kochasz, a on Ciebie, czy chcesz z tym człowiekiem być do końca życia, a on z
Tobą, często w trudnych momentach, mieć z nim dzieci.

Jeśli TAK, to zdecydujcie się na ślub, a kwestia jaki i jakie wesele - to
musicie ustalić na zasadzie kompromisu, 10 tygodni to kupa czasu, spokojnie
zdażycie ze wszystkim, byle forma nie przerosła nad treścią, bo nie o to tu
chodzi. Wtedy jadąc z nim bedziesz się czuła pewniej już jako żona, wszystko
będziecie już zdobywać wspólnie, dla was, bedziecie mysleć w kategorii rodziny.
Jeśli pojedziecie bez ślubu, to będziesz się ciągle zastanawiała, czy dobrze
zrobiłaś, czy nie wrócić, nie przerwać tego, bo wcale nie jest różowo,
będziecie myśleli w kategoriach JA i TY a nie MY.

Ale jeśli masz WĄTPLIWOŚCI, co do waszej wzajemnej miłości to nie decyduj się
na żaden ślub!!! Dajcie sobie jeszcze czas, aż dojrzejecie do decydowania o
wspólnej przyszłości.

Nie pojechałabym.

[bacha1979]

Nie wiem czy kiedykowliek byłaś dłużej za granicą sama, ja byłam.
Tęskniłam okrutnie, bez przyjaciół, rodziny itp. gdybyś jeszcze mogła liczyć na
narzczonego, to ok. Ale on się nie popisał...

[dorka21]

Historia lubi sie powtarzac, u mnie było podobnie, tylko chodziło o wbitą wize
na 10 lat do USA oczywiscie do jednego paszportu i to nie mojego. Było tak samo
(niby) Wielkie uczucie, spełnianie marzen (tylko zazwyczaj nie moich), gotowość
na kompromis (zazwyczaj tylko z mojej strony). Wydawało mi sie ze nie jestesmy
w stanie bez z siebie życ. A lata leciały. Dobiliśmy do 27 lat i stwierdziłam
ze czas podjac jakies decyzje zyciowe cos zaplanowac. Okazalo sie ze mamy inne
plany na zycie tzn moje plany nie pasuje do jego planow. Oczywiscie ja gupia
myslalam ze skoro sie kochamy to jestesmy w stanie góry przenieść, ale
niestety.... to ja byłam gotowa i musiałabym zrezygnowac z mieszkania, dzieci,
no i znajomych którzy nie koniecznie pasowalo mojemy eks. I tak po 7 latach
wyprowadzil sie, niby to dla mojego dobra, zebysmy odpoczeli od siebie a jak
nam sie znudzi to wrocimy (Bzdura totalna!) ja jeszcze mowilam ze bede walczyc
o nas ale wiedzialam ze to oznacza kompletne dopasowanie sie do jego zycia.
Rozstawalismy sie z miłosci, bo jak nazwac rozstanie gdzie ktos twierdzi ze Cie
kocha, ale odchodzi....I wiecie co, teraz jestem mu cholernie wdzieczna ze sie
wyprowadzil! schudlam co prawda 10 kilogramow, ale nastapil w kocnu przelom w
moim zyciu. Zaczelam myslec o sobie, miec swoje plany i spelniac swoje
zachcianki. Wspierali mnie bardzo rodzice, przyjaciele, znajomi. I co, to on
próbował ze mną się kontaktować, pisał maile że mnie kocha i bedzie kochal,
nawet mial na tyle tupetu ze mial pretensje ze nie walczyłam o nas!!!
wyobrazacie sobie! Od rozstania nie widzielismy sie nawet na chwile, bo JA nie
mam na to ochoty! a teraz liczy sie tylko moja chęć a co on czuje to powiem
szczerze ze mnie juz nie interesuje chociaz jestem naprawde mu wdziecza ze to
on zrobil pierwszy krok a ja w pore sie ocknełam i zrobiłam ten drugi. I tak
mija prawie drugi rok, mam narzeczonego, w pażdzierniku biore slub i to z
miłości, chęci założenia rodziny z moich ukochanym. Za parę miesiecy odbieramy
nasze mieszkanie. Będziemy wspolnie zastanawiac sie skad wziac na wykoczenie
mieszkania, jak spłacic kredyt, i takie tam rozne zyciowe problemy, pozniej jak
wszystko dobrze pojdzie bedzie dzisius. I tak zestarzejemy sie razem ale
czuje sie spełniona pod każdym względem. Jestem wolna, mamy NASZE plany i cele
życiowe. Nawet nie chce myslec jakie by było moje zycie teraz gdybym nie była
tak stanowcza w odpowiednim momencie, wiecznie nie spełniona tylko spełniająca
cudze marzenia. Takze jak chcesz miec slub, wesele, masz do tego prawo. U mnie
narzeczony tez nie jest koniecznie "fanem" slubów koscielnych ale ustalismy ze
bedzie to mały kosciol i on wybierze ktory. I tak zawsze staramy sie znalezc
taki kompromis ktory nas satysfakcjonuje lub ktory akceptujemy. Tazke czasami
warto raz postawic na swoim! Pozdrawiam i trzymam kciuki za szczesliwe
zakończenie.

[jusmadzia]

trudna sytuacja, ciezko cos poradzic bo to Ty musisz zdecydowac i wiesz jak
najlepiej zrobic, ja kiedys tez bylam w takiej sytuacji, moze az tak daleko nie
mialam jechac ale postawilam na siebie i swoje plany ja tego nie zaluje wkrotce
potem poznalam najcudowniejszego faceta na swiecie i wlasnie za miesiac i dwa
tygodnie wyychodze za maz, nie zaluje. nie wiem co by bylo gdybym pojechala nie
zastanawiam sie, bo teraz robie to co chce i mam kogos kto zawsze jest obok i
nawet kiedy nic nie mowi jest poprostu...
zastanow sie czy aby zawsze nie bedziesz musiala robic pod jego dyktando?
pozdro

[dwazera]

oboje macie zupełnie inne wizje odnośnie tego czym jest związek.Dla ciebie to
nierozerwalny układ dwóch osób,które obowiązkowo muszą wsyztsko robić razem.Z
tego powodu rezygnujesz nawet z kościoła,prawdę mówiąc kiepsko coś z tą twoją
wiarą.To błędne przekonanie,to twoje podejście,ale to już twoja sprawa nie moja.

Do rzeczy:twój narzeczony to egoista czystej postaci.I nie chodzi tu tylko o
wesele,ja też nie chcę ani ślubu kościelnego ani imprezy i nie dam się
przekonać.Podałaś inne przykłady,które dobitnie świadczą o tym,że on nigdy nie
zdobędzie się na kompromis względem ciebie i że dla niego wasza wspólna
przyszłość ma sens tylko i wyłącznie wtedy,kiedy ty się do niego
dopasujesz.Napisałaś,że nie poszedł z tobą na ślub koleżanki "bo nie lubi
ślubów".Nie był w stanie ustąpić chociażby tylko żeby zrobić ci przyjemność.A
jeśli się okaże że nie lubi również i szpitali i w nagłym wypadku będziesz
musiała sama się tam dowlec,bo on cię nie zawiezie?To trochę przerysowana
sytuacja,wiem.Przykłady,które podałaś w drugim poście dobitnie mówią,że on cię
nie szanuje i nie uważa za partnerkę.Dlatego nie pojechałabym z nim,a tym
bardziej nie skazałabym się na całkowitą zależność od niego

A co my możemy za to?

[a_weasley]

msikk napisała:

> Błagam pomóżcie!!! Liczę na Waszą pomoc!!!

Pomóc to Ci nie bardzo możemy. Nie odmienimy Twojej konstrukcji psychicznej,
która sprawia, że pirzgnięcie wszystkiego i udanie się na obczyznę z
człowiekiem, z którym widocznie sporo Cię łączy, ale dzieli dostatecznie wiele,
by należało się poważnie zastanowić nad ślubem nawet nie wiążącym się z wyjazdem
do Hameryki, zdaje Ci się nadmiernie ryzykownym. Nie odmienimy też konstrukcji
Twojego narzeczonego, dla którego pewne sprawy są tak oczywiste, że nie ma o
czym mówić - a to z kolei w jego optyce znaczy, że Twoja rola sprowadza się do
biernego udziału w skutkach owej oczywistości.
To tylko widzę, że mimo tych pięciu lat wiele między Wami niedogadanych spraw,
które w chwili ślubu (czy innego posunięcia nieodwracalnego lub trudnego do
odkręcenia) dogadane być powinny.
Doświadczenia życia na obczyźnie nie mam, ale w moim otoczeniu jest ono dość
popularne i skoro z tego, co słyszę, osoby mniej uczuciowe niż Ty źle znoszą
wyjazdy na określony czas, to wyobrażam sobie, że Tobie byłoby o rząd wielkości
ciężej. I potrzebowałabyś niezawodnego oparcia emocjonalnego w osobie o dużej
zdolności empatii, którego, o ile rozumiem, nie masz. Albo więc będziesz sobie
musiała radzić sama, albo znajdziesz takie oparcie w osobie trzeciej.
Mocno to ryzykowna kombinacja i poważnie rozważ, czy warto.

[ewik_75]

a_weasley

pieknie to ujales.
Nie zrobilabym tego lepiej...

[msikk]

TO JA JESTEM AUTORKĄ TEGO TEMATU... Dziękuje bardzo za WSZYSTKIE wypowiedzi,
dały mi wiele do myślenia, może mnie nawet coś mnie cknęło bo od wielu tygodni
nie widziałam żadnego rozwiązania...godziny rozmów z Nim, godziny rozmów z
Mamą, siostrami ( mam 4 siostry )i godziny rozmów z przyjaciółmi ( dopiero
teraz "w biedzie" uświadomiłam sobie że mam tak świetnych przyjacił i naprawdę
mogę na Nich polegać - bardzo mi pomogli ! nie sądziłam że mogę kiedyś
potrzebować takiego wsparcia, zwykłej rozmowy - która w rezultacie "czyni
cuda" - CIERPIĘ ŁAGODNIEJ tak to można określić - BEZ BLISKICH NIE DAŁABYM RADY
NAPEWNO - zawsze wiedziałam że rodzina i przyjaciele są ważni - ale teraz
poznałam tego inny wymiar ! Nie wyobrażam sobie braku takiego wsparcia .....

Wczorajszej nocy długo rozmawiałam z Mamą i siostrami... Przyznałam się do
morza wylanych łez, nieprzespanych nocy, do tego że ze mną coraz gorzej... że
nie daję rady psychicznie i fizycznie..... wychudłam, blada cera, trzęsą mi się
ręce, jakieś triki nerwowe od kilku dni... ???? nigdy czegoś takiego nie
miałam, do tego dziwne szumy w uszach ??? Mama nie mogła tego słuchać i
kategorycznie powiedziała ŻEBYM SIĘ WRESZCIE OCKNĘŁA !!! To tak ma wyglądać
poczatek nowej drogi życiowej ? Tu w Polsce nie daję rady... nawet gdy obok są
rodzina i przyjaciele - A TAM W USA ???? Więc wczoraj w nocy postanowiłam
( ???? ) !!!!!!!!!!! uwaga: nie chcę żadnego ślubu ! - żadnego ! - żadnego
wyjazdu do USA ! - nie chce nic........ , koniec ! .......WŁAŚNIE LECI W RADIU
NASZA PIOSENKA !!!!!! nasza !!!!! słuchaliśmy ją w każde Walentynki ... 5
lat.... kojarzy mi sie z miłością....i tylko z Nim .... Czy dam
radę ?????????????????????????? Dziś rozmawiałam z Nim przez telefon:
powiedziałam: "Już podjęłam decyzję" On: to dobrze, bo już zostało mało
czasu... Powiedziałam: "Już nie trzeba się z niczym spieszyć " Chyba go
zatkało... Musiałam przerwać rozmowę bo zadzwonił do mnie Kierownik ( cudowny
człowiek ). Od tego telefonu On cały czas wydzwania, mówi że koniecznie musi
się DZISIAJ ze mną widzieć, koniecznie dziś. Planowałam powiedzieć Mu "o tym"
jutro, jeszzce się do tego przygotować, przespać, ale On chce dziś.......(
dziś 13-sty ...) boję się tego spotkania !!! Boje się że On totalnie się
załamie, złamę Mu totalnie serce, że będzie cierpiał, on jest twardy ale tylko
na zewnątrz, On mnie kocha i chce być ze mną, czy potrafię Mu to zrobić ??????
jego dziadkowie też by to mocno przeżyli, babcia ledwo wyszła ze szpitala....Po
tym wszystkim co przeczytałam i usłyszałam ..... WIEM ŻE MUSZĘ BYĆ
SILNA............ czy dam radę ?????????????

[lacitadelle]

Dziewczyno, ocknij się! Żaden facet nie jest wart tego, żebyś przez niego tak
cierpiała. Żaden!

Widać, że jesteś od niego uzależniona i kompletnie zmanipulowana.

Nie wymyślaj sobie jego reakcji. On się Twoimi uczuciami - o których mu mówisz -
w ogóle nie przejmuje!

Naprawdę, ten post świadczy o tym, że masz poważny problem ze sobą - cieszę się,
że są ludzie, którzy Cię wspierają.

Bądź silna, pomyśl dla odmiany o sobie, a jeżeli nie będziesz dawać rady - może
spróbuj uzyskać pomoc u profesjonalisty.

Na pewno nie daj mu się odwieźć od Twojej decyzji, choć pewnie będzie Cię
próbował odwieźć, zwyczajnie dlatego, że chce Cię móc dalej wykorzystywać.

Trzymam za Ciebie kciuki!

[mada.d.n]

jeśli naprawdę Cię kocha to nie będzie zmuszał Cię do wyjazdu! to bardzo
poważna decyzja i powinna być WASZA WSPÓLNA!!! a nie Ty powinnaś się
dostosowywać do niego!!
jeśli podjęłaś decyzję i wydaje Ci się, że jest ona słuszna, to walcz o swoje.
a jeśli chcesz nadal z nim być to musicie WSPÓLNIE ustalić jakiś kompromis.
byłam z facetem przez 5,5 roku, co prawda w liecum i na początku studiów, ale
są ludzie, którzy poznają się wcześnie i zakładają rodziny. po tym czasie
zerwałam, bo nie widziałam wspólnych perwpektyw. chodził, błagał przez pół
roku, aż poznałam wspaniałego mężczyznę - mojego przyszłego męża i wtedy mój
były się odczepił. nie było mi łatwo, zwłaszcza na początku, ale zrywałam z nim
trzeci raz i postanowiłam, że tym razem to już koniec.
trzymam kciuki, aby Twoja decyzja - jakakolwiek nie będzie - była słuszna!
pozdrowionka


zabrałam sie za pisanie, ale nadal mi się nie chce!! (magisterka)
jeszcze dużo czasu... bardzo dużo...
<Pyrda i Kajtek

3mam kciuki

[karolata]

Nie martw się! Masz przy sobie najbliższych, Mamę, siostry, przyjaciół i masz
nas Może nie zawsze na formu usłyszy się to co by się chciało ale jednego
możesz być pewna MATKA NIGDY NIE DA SKRZYWDZIĆ Swojego Dziecka - i myślę że to
co Ci powiedziała w dużej mierze zaważyło na Twojej decyzji.
Widzisz moja Mama już nie żyje.7 lat uczę się żyć bez niej i musze przyznac że
niezawsze mi się to udaje. Jej rady były bezcenne.
3mam kciuki za TWOJĄ siłę.

Mam nadzieje ze dasz rade!!!

[stolberg]

No niestety ....podjelas decyzje i mam nadzieje ze jej nie zmienisz,,,,,a noz
moze twoj narzeczony ja zmieni i nie wyjedzie ale to tak nawiasem.

pozdrawiam i napewno dasz sobie rade-----papa