nie chcę tego slubu

[zojaaa]

Po długich przemyśleniach stwierdziłam że jednak nie chce tego ślubu. Jka mam
to powiedzieć narzeczonemu, rodzinie, znajomym. Wszystko juz [rzygotowanie.
Slub mial byc za 3 miesiące. Jak on to przyjmie? Co robić?

[katrina_k]

Jesli czujesz ze nie chcesz wychodzic za niego za maz i jestes tego w 100%
pewna to powiedz o tym wszystkim zainteresowanym jak najszybciej. Nie ma co
zwlekac. Trudno,twoj narzeczony nie ma wyboru,nie zmusi cie do tego
malzenstwa,wiec bedzie musial sie z tym pogodzic.
Zycze powodzenia

[zojaaa]

NIe mam odwagi mu tego powiedzieć. I nie wiem czy kiedys nie bede żałowała tej
decyzji

[katrina_k]

To jesli masz takie watpliwosci to jeszcze raz sie zastanow nad tym
wszystkim,czy naprawde tego chcesz. Jesli dojdziesz do wniosku ze nie chcesz za
niego wychodzic za maz to zalatw to jak najszybciej.

[lubna]

będziesz, lepiej teraz przeżyć trudne chwile związane
z powiadomieniem o decyzji niż później przeżywać
trudne życie.

[katrina_k]

wlasnie,zgadzam sie z lubna

[little-jo]

zojaaa napisała:

> NIe mam odwagi mu tego powiedzieć. I nie wiem czy kiedys nie bede żałowała tej
> decyzji

Będziesz jak nie powiesz! Wiem z własnego doświadczenia.

[videobeta]

Przeczytaj sobie poniższy wątek i wyciągnij wnioski:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=619&w=60392524
PS. Jak ktoś mądrze powiedział...cyt. " Tego kwiatu jest pół światu ".

Powodzenia. Bądź silna.

Marcus
videobeta.com/

[funkykitek]

Zostało dużo czasu. Nie myślę o ślubie, tylko o Twoim życiu.
Jeśli teraz masz wątpliwości, to po ślubie się wzmogą.
Nie chcesz tego - nie zważaj na opinię osób, które nigdy nie wczują się w Twoją
sytaucję.
Po prostu to odwołaj.

[kruszy1]

ja jestem w sytuacjitwojego narzecznego, 2tyg temu zostawil mnie moj narzeczony-
nie byl gotowy, nie byl szczesliwy, zbieral sie z tym chyba kilka miesiecy aby
topowiedziec, jak przezylam szok , nienawidziam go, ale z perspektywy 2tyg wiem
ze lepiej ze stalo sie to teraz niz np tydzien po slubie lub w jego dniu. wiem
to cholernie boli, wali ci sie caly swiat, ale badz szczera wobec niego, onnie
wybaczyci jak bedziesz go oklamywac i jakby to kiedys wyszlo. jesli ktos
przeczyta ta wiadomosc to przy okazji napisze
ostapie sale, to stawisko klaudyn, na ok 80-120osob, ja umawialam sie na 160zl,
ale nie ustalilam menu,to mialam robic w maju, dodatkowo jest hotel na
miejscu. Korkowego sie nie płaci
chcialabym odzyskac zaliczke 1000zł. zainteresowanych proszę o email na adres
[e-mail]
mam jeszcze auto, orkiestrę, sukienkę tazzalin kwota 2190zł

[mela81]

jeżeli nie jesteś pewna w100% to lepiej to wszystko odwołaj,ja wierzę w intuicje
i gdyby mi przytrafiło się coś takiego posłuchałabym siebie i zrezygnowałabym,na
pewno bedzie to trudne i bolesne dla was obojga,nie warto robic nic na siłę
pozdrawiam

[panna_na_wydaniu]

Po długi milczeniu, postanowiłam wypowiedzieć się w tym wątku

21 kwietnia miałam zostać żoną, szczęśliwą żoną mojego jakże kochanego,
wspaniałego narzeczonego. Udzielałam się na tym forum, przeżywałam jak my
wszystkie każdy detal ślubu, wesela.
Nagle 2,5 tygodnia przed ślubem. Dokładnie 4 kwietnia narzeczony odwołał ślub.
Nie czuł się gotowy, przestał kochać itd. itd.
Mój świat runął. Czułam ból jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Nie
mogłam uwierzyć.
Dlaczego czekał tak długo, dlaczego nie dawał wcześniej znaku że coś jest nie
tak?, dlaczego nie porozmawiał? Pytania bez odpowiedzi.
Sama dziwię się, że tak szybko doszłam do siebie (napewno jeszcze nie do końca,
ale...jest o niebo lepiej).
Załatwiania, planowania prawie rok... odwoływania...1 dzień.

Tydzień później zwątpił w to co zrobił.Nie wierzę mu. Rodzice nie chcą go znać.
Bo tak naprawdę można zaufać komuś kto tak zranił? Nie...lepiej zacząć wszystko
od nowa. Z nadzieją patrze w przyszłość


Do autorki postu:
Zastanów się dobrze, jeśli już to zrobiłaś, nie czekaj.Im szybciej odwołasz ślub
tym lepiej i dla niego, i dla Ciebie, i dla Waszych rodzin. Pozdrawiam!

i już bez suwaczka :)

[panna_na_wydaniu]

[panna_na_wydaniu]

jesli go nie chcesz to po prostu go nie bierz...

[folavril]

a nie wylewaj tu żali...

niestety, jeśli masz problemy i nie potrafisz się z nimi uporać, to musisz się
wybrać do psychologa a nie pisać na forum, obok postów ze sposobem składania
kokardek na świeczkach tortu weselnego i dyskusjach na temat kolorów podeszw
gości weselnych (tzn. czy moga mieć czarne? bo to podobno przynosi pecha...)

[esiaesia]

ja też nie jestem pewna
Jednak u mnie związane jest to chyba z tym że nigdy nie musiałam podejmować
poważnych decyzji, i po prostu boję sie konsekwencji. Poza tym jestem bardzo
niezdecydowaną osobą, mam zmienne humory i nastroje. Wielokrotnie było tak że
nie miałam na coś ochoty, chciałam zrezygnować (np. ze zmiany pracy), bałam się
jak cholera, no ale zaryzykowałam i jest bardzo dobrze. Gdybym zaufała swojej
intuicji nadal bym siedziała w nudnej, kiepskopłatnej pracy bez perspektyw.
Znam siebie na tyle że jestem w stanie zayzykować mimo braku pewności, mój
narzeczony jest naprawdę dobrym człowiekiem i wiem że bardzo mnie kocha.

[little-jo]

esiaesia napisała:

> mój
> narzeczony jest naprawdę dobrym człowiekiem i wiem że bardzo mnie kocha.

A czy ty go kochasz?

mójsuwaczek

[esiaesia]

myślę ze tak, aczkolwiek to jest mój brak pewności. Od zawsze mam problem z
okazaniem i nazwaniem uczuć, za bardzo analizuję, chciałabym tak jak równanie
matematyczne ułożyć równanie miłości że x= 100%. Dochodzę powoli do wniosku że
tak się nie da, że nie ma przepisu i recepty na miłość, a pewnym można być
tylko śmierci. Wiem że chcę z nim być, i jakoś nie umiem sobie wyobrazić siebie
z innym facetem. Nie wiem czy to miłość, każdy odczuwa ją inaczej, jeden ma
motyle w brzuchu, inny nie może spać, a ja nie mam typowych objawów o ile
wogóle są gdzieś spisane konkretne objawy miłości

[little-jo]

esiaesia nie zazdroszczę.
Przy pierwszym ślubie też nie byłam pewna...
Teraz już jestem

[esiaesia]

little-jo napisała:

> esiaesia nie zazdroszczę.
> Przy pierwszym ślubie też nie byłam pewna...
> Teraz już jestem

I to jest właśnie ten plus,mimo że nie wychodzę za mąż z myślą ze wezmę rozwód
to na szczęście zawsze jest taka możliwość.
a nawet nie wiesz ile bym dała żeby być pewna, niestety jestem straszną
pesymistką, szklanka jest dla mnie zawsze do połowy pusta. W moim przypadku
porzucenie takiego faceta byłoby niezbyt dobrym rozwiązaniem, bo trudno
przewidzieć na kogo trafię następnym razem, ja mam chyba umysł ścisły, moja
psycholog uważa że nieważne czy spotykałabym się z tym czy z innym, zawsze będę
analizować i mieć wątpliwości, zawsze będę szukać w sobie namacalnego dowodu
(Objawów) na istnienie i wytłumaczenie miłości.Problem leży we mnie, i sama
muszę sobie jakoś z nim dać radę Na szczęście mój wybranek wie o tym, i jest
dobrej mysli, w przeciwieństwie do mnie jest optymistą, zresztą oboje wiemy że
ja lubię szukać dziury w całym, mam jednak sporo wad

[little-jo]

To w takim razie masz szczęście, że trafiłaś na faceta, który rozumie twoje
rozterki i będzie Cię wspierał. A za kilka lat pewnie będziesz miała pewność, że
to TEN jedyny
Życzę Wam dożo szczęścia.

[esiaesia]

wiem , ale wiem też że jego cierpliwość ma granice, i muszę szybko wziąć się
w garść, a nie zmieniać codziennie zdanie, bo w końcu zniszczę to swoim
zachowaniem

[ashton]

Krótka piłka: nie chcesz - nie bierz. W najbliższej rodzinie mam dwa przypadki,
kiedy młodzi nie byli pewni swej decyzji, przepłakali parę nocy przed slubem,
ale śluby były, bo "co ludzie powiedzą". Efekt: jedni w separacji, drudzy
jedynie na papierze.

[ania294]

wynotuj sobie ile Was łączy i ile dzieli. Jeśli jest dobrym człowiekiem,
Kochacie sie wzajemnie, szanujecie i lubicie z sobą przeżywać to moze nie jest
aż tak źle !!! Może to tylko strach przed czymś nowym ? przed zwiazkiem w nowej
formie !!! Przecież nic sie nie zmieni tylko będziecie miec obrączki na palcu i
dozgonną miłość do końca Waszych dni !!! Zastanów sie nad tym - wydaje mi się,
że jednak to nie jest niepewność a tylko lęk ...

[zojaaa]

Właśnie... bo ja go bardzo kocham... i nic juz nie wiem...

[ashton]

Jeśli nie jesteś teraz gotowa - nic na siłę. Poczekaj...

[ania294]

Chyba tu jako jedna jedyna będe twierdzić, że jesteście sobie pisani ale boisz
się jutra. To, że Go Kochasz to utwierdza mnie w przekonaniu, że gdybyś zerwała
te zaręczyny to popełniłabyś wielki błąd. Zrób to co podpowiada Ci serce ale ja
uważam, że dużo Was łaczy a nade wszystko Miłość !!! Postaraj sie zapomniec
przez kilka dni o swoich wątpliwościach i zróbcie razem coś szalonego, wydzcie
sie gdzies rozerwać, kupicie sobie pieska, kota lub na co Ci przyjdzie ochota :-
) Może potrzebujecie troche odnowy związku bo wkradła Wam sie lekka rutyna.
Odpowiadaj sobie na wiele pytań zanim podejmiesz tak drastyczne kroki... daj
znać jak Ci idzie ... Trzymam za Was !

[krysti27]

Ale dlaczego zmieniłaś zdanie i nie chcesz ślubu? Może to tylko zwykłe nerwy
przedślubne,którymi nie warto się przejmować, też miałam różne a co gdyby a co
zrobić itd, niektórzyz forum mogą to potwierdzic ,bo mnie uspokajali,a teraz
jest po ślubie i jest super!

[ania294]

Daj znać co zdecydowałas ? martwie sie o Ciebie !!!

[piegi83]

witaj w klubie. Ja jestem już krok dalej, mianowicie powiadomiłam juz rodzinę,
teraz bierzemy się za odkręcanie sali i księdza. nie cieszy mnie to, ale czuję
ogromną ULGĘ. powiedziałam w Święta, najpierw rodzicom, potem dziadkom, reszta
juz dowie się pocztą pantoflową. na szczęscie zaproszeń ani sukien i strojów
jeszcze nie było, Slub miał być we wrześniu. no cóż..... trochę komentarzy
słuchałam i pewnie jeszcze długo będę słuchać, współczuję moim rodzicom, bo
pewnie trochę się wstydzą, ale oni akurat nic złego mi nie powiedzieli.
zadzwoniłąm do DJ-a i on zachował się wspaniale. nie dość, że nie chce żadnych
pieniążków na "zadośćuczynienie", to jeszcze mnie wsparł. powiedział, że zawsze
lepiej zapobiegać niż leczyć i żebym się nie przejmowała, bo najprawde taka
decyzja, mimo że niełatwa, ale a takiej sytuacji (przedłużających się
wątpliwości co do ślubu i związku)jest jedyną słuszną.... I to nic, że na
zjazdach rodzinnych będą się ze mnie podśmiewać! pewnie za jakiś czas też będę
umiała się z tego śmiać. szkoda tylko, że nie pomyślalam o kilku rzeczach
zgadzając się na ślub, no ale to już inna para kaloszy. Także nie bój się
rodziny i tego "co ludzie powiedzą". Ludzie zawsze gadają. I niech im to na
zdrowie wyjdzie. Ciebie to nie powinno obchodzić. Życzę powodzenia!!! Trzymam
kciuki

[poopka]

jak to tak poprostu nie chcesz.. a nie mialas watpliowsci wczesniej?? jesli sie
naprawde czegos chce( slubu) pozniej nie ma miejsca na wahanie sie... sama
sobie jestes winna skoro do konca nie bylas przekonana a sie zgodzilas na
slub.. teraz narobisz tylko kupe przykrosci narzeczonemu, rodzicom itp

[anulka_1]

jesli nie jestes absolutnie pewna ze chcesz tegoślubu i chcesz być z tym
cżłowiekiem do końca życia - to z niego zrezygnuj!!!! Albo przełóż!!!!
Absolutnie nie zastanawiaj się nad tym co pomyśli rodzina czy znajomi. Co do
narzeczonego - no cóż, na pewno będzie to dla niego i dla ciebie ogromny ból,
ale uwierz, że jeszcze gorzej będzie jeżeli slubu nie odwołasz i pozostaniesz
sama ze swoją niepewnością. Uczciwie będzie jeśli mu o tym powiesz - czy ty
chciałabyś wyjśc za mąż za osobę, która żeni się z Tobą dlatego że nie miała
odwagi powiedzieć Ci że tego ślubu nie chce (lub że nie jest pewna, czy chce)?

Moja przyjaciółka brała ślub ponad rok temu, miała wątpliwości ale slubu nie
odwołała, i teraz ... wątpliwości ma nadal. Inna znajoma para, która też
myślała o odwołaniu ślubu, ale tego nie zrobiła - jest po 2 latach małżeństwa
świeżo po rozwodzie.