Wątek nieslubny - czyli idiotka ze mnie:(

[karmielkowa]

W skrócie wygląda to tak: mam prawo jazdy (od 10 lat)- nie umiem prowadzić. Z
tego powodu mam ochotę zerwać zaręczyny, bo im bliżej ślubu, tym bardziej
narzeczony naciska na kupno samochodu dla mnie i wykupienie jazd z
instruktorem. A ja się po prostu boję. Tak - zazdroszczę wszystkim jeżdżącym
dziewczynom - ja nie mogę pojechać sobie dokąd chcę, jestem uzależniona od
komunikacji miejskiej, od tego, czy ktoś mnie łaskawie podrzuci po imprezie
trwającej do północy... Oczywiście od jakiegoś czasu nie było problemu -
miałam swojego "szofera" Czuję się głupia w towarzystwie moich przyszłych
szwagierek, nastolatek siadających swobodnie za kółkiem, mojej teściowej
śmigającej po całej Europie Czuję się coraz gorzej i jeszcze jedna taka
rozmowa o samochodziku dla mnie i będzie koniec((( Ryczeć mi się chce, bo
czuję się jak głupia idiotka, ale ja naprawdę się boję - boję się tirów, boję
się włączania do ruchu, nie umiem ocenić odległości....((( ehhhhh nie
rozczulam się nad sobą, ale tak samo mam z tańcem i nauką pływania(( Czy to
jest możliwe, żeby mieć zaburzenia z koordynacji ruchowej?

Do całej litanii żalów dochodzi jeszcze jedna sprawa - ja muszę mieszkać w
mieście (bo inaczej nie jestem w stanie dojechać do pracy) a na nas czeka
wygodny domek na obrzeżach - pięknie, ale nie ma tak przystanku
autobusowego(((((((((((((((((((((((

głowa do góry :-)

[stworzenje]

powiem Ci tak, w dużej części takie powiedzenie,że się do czegoś nie nadaje leży
dokładnie we wmówieniu sobie tego. Tak, może to skomplikowane nieco,ale tak
często bywa. Ja myślę, że dasz sobie radę. Może parę jazd z instruktorem, tylko
pamiętaj pomału . I nie załamuj się, będzie dobrze, nie zrażaj się gdy będzie
Ci samochód gasnąc. Małe dystanse na początek, fajnie jakbyś miała jako pasażera
obok, jeżdżącego kierowcę, ale też żeby ciągle nie pouczał jadąc z Tobą. Tak dla
komfortu żeby był-oparcie dla Ciebie.Dla komfortu naklej sobie liść zielony na
szybę-klonowy - znak świeżego kierowcy. Na pewno da Ci to nieco komfortu
psychicznego. Gdy widzę tak oznakowany samochód jako kierowca staram się tego
kogoś nie zestresować . Po pewnym czasie myślę,że będziesz dobrze się wczuwać
w samochód,będziesz z nim jako jedna całość.
I na pewno jest coś w czym jesteś bardzo dobra.Pozdrawiam.Jak masz jakiś pytania
jeszcze to pytaj.

[karmielkowa]

dziękuję kochana; naprawdę doceniam Twoje rady, tym bardziej, że wszyscy
wokół mówią mi to samo (ze strony mojego narzeczonego; moi rodzice nie są
kierowcami), ale ja najbardziej na świecie marzę o tym, by wreszcie
zaakceptowali mnie jako osobę niejeżdżącą. Kiedyś próbowałam się przemóc, ale
wsiadając do samochodu dosłownie zaczynam się trząść ze strachu i nie ma mowy o
bezpiecznej jeździe. Ja wiem, że tak naprawdę sama sobie utrudniam życie, ale
naprawdę nie jestem w stanie opanować STRACHU. Mam koleżanki, które po 20 razy
podchodziły do egzaminu ale 19 z tego uważały, że oblewanie ich na egzaminie to
złośliwość egzaminatora a one jeżdżą świetnie. Ja swoje prawo jazdy uważam za
tragiczną pomyłkę - już w trakcie kursu wiedziałam, że to nie dla mnie, że nie
potrafię jednocześnie trzymać kierownicy naciskać na gaz, sprzęgło i patrzeć co
się dzieje z przodu i z tyłu - no nie umiem tak((((((((( każdą pojedynczą
czynność ok, ale nie daję rady wszystkiego jednocześnie((((i nie wiem,
dlaczego w ogóle dostałam to prawo jazdy (za 1 razem!)(( Bardzo żałuję, że je
zrobiłam tuż po 18, bo teraz miałabym chociaż wymówkę w stylu nie mam prawa jazdy

[pchelka_81]

Hejka, znam takich co też mówili że nie będą kierowcami, a teraz
śmigają aż miło popatrzeć. Sama straszecznie sie bałam. Do tej pory
mam problem z wyprzedzeniem czego kolwiek na trasie, ale mimo to nie
wyobrażam sobie życia bez samochodu.

Zrób tak. Weź kilka jazd, tak jak radzi ci mąż. Powiedz
instruktorowi z czym masz największy problem, czego się boisz. Po
wszystkich jazdach niech instruktor wyrazi swoją opinię (najlepiej
przy mężu) czy ty się do tego nadajesz czy nie. Jeśli NIE to nic na
siłę. Jeśli TAK, to kupujcie ten samochód i śmigaj jak najczęściej.

Pozdrawiam

[karmielkowa]

ale mimo to nie
> wyobrażam sobie życia bez samochodu.

Wiem. Zazdroszczę Ci tego. Ja np. miałabym możliwość podjęcia lepszej pracy (na
miarę mojego wykształcenia) i lepiej płatnej, gdybym jeździła. Miałam propozycję
robienia doktoratu... znów dojazd... niby nie daleko ale z tyloma przesiadkami,
że nie wyrobiłabym czasowo. Nauczyłam się żyć rezygnując z wielu rzeczy przy
innych zmotoryzowanych, którzy ciągle nie widzą problemu np. w dojeździe 40 km
na dowolną godzinę

[szampanna]

uszy do góry! Jestem z niezmotoryzowanej rodziny i zawsze też
myślałam, że nie będę jeździć. Przyciśnięta okolicznościami,
zrobiłam prawo jazdy (za 1 razem!), mimo, ze gorszego kursanta nie
mieli w szkole nauki jazdy - zostałam wypuszczona w miasto dopiero
po odpracowaniu ponad 20 godzin! na placu. No i tak samo jak Ty, nie
mogłam niczego skoordynować - za mało o jedną nogę, o oczy z tyłu, a
ze strachu przed iinymi samochodami (np jadącymi z przeciwka) prawie
po chodnikach jeździłam I co? zaparłam się, że muszę pokonać swój
strach i zaczęłam jeździć, najpierw po godz 23, żeby był mniejszy
ruch. A do samochodu przyzwyczajałam się na nieczynnym poligonie,
żeby nikomu krzywdy nie zrobić Dasz radę, jestem pewna - tylko
zaczynaj powoli, wybieraj mało uczęszczane miejsca i pory doby, i
najważniejsze - uwierz, że dasz radę. Ja wierzę - jak ja dałam, to
nawet szympans może to opanować.

[szampanna]

aaaaa! Karmielkowa, doznałam oświecenia! Kup samochód z automatyczną
skrzynią biegów - odpada potrzeba posiadania trzeciej nogi i
trzeciej ręki Ja na początku marzyłam o takim, czując się
fizycznie niezdolna do prowadzenia normalnego... teraz jestem
zdolna, ale nadal uważam, że to świetna sprawa, bardzo prosty w
prowadzeniu.

[quasi.modo]

Ja Cię rozumiem. Kiedy robiłam prawo jazdy, nie bałam sie jeździć. Potem miałam
przerwę, nie miałam samochodu, nie prowadziłam. Teraz jeżdżę, bo muszę. Ale
chętnie tego unikam. Myślę, że nie ma się co zmuszać. A co powiesz na rower?
Może dałoby się dojechać do pracy rowerem? Nawet w USA ludzie zaczęli już w ten
sposób się przemieszczać.

[netka2]

Karmelkowa głowa do góry ja też po zdaniu egzaminu na prawo jazdy nie
jeździłam ( no może nie aż 10 lat ale ponad 2 lata). Panicznie bałam się jazdy,
a jak już musiałam jechać to parę dni przed obmyślałam jaką droga najlepiej
jechać by jak najmniej stawać na skrzyżowaniach Wolałam jechać na rowerku,
autobusem itp bo twierdziłam że auto to nie wszystko...W końcu była taka
sytuacja że byłam zmuszona jechać i to dużo mi dało... teraz to nie wyobrażam
sobie życia bez autka, to naprawdę wielki komfort. Uwierz, wystarczy się
przełamać a później z górki

to po co robilas prawko?

[18_lipcowa1]

[grania12]

Na przełamanie strachu polecam jazdy doszkalające z instruktorem.Będziesz się
czuła bezpieczniej kierując samochodem oznakowanym "L". Sprawdzisz swoje
umiejętności
a dobry instruktor pomoże Ci w przełamaniu strachu.
Jeżeli jeździsz samochodem jako pasażer i nie odczuwasz strachu to dlaczego masz
się bać jazdy jako kierująca samochodem.Myśl pozytywnie.Po jakimś czasie pewne
czynności wykonuje się automatycznie.Praktyka czyni mistrza.Pozdrawiam i życzę
szerokiej drogi.

[misscraft]

Pociesz Cię, że nie tylko Ciebie przeraża jazda po ulicach. Wiem że
będę jeżdzić jak łamaga przez dłuższy czas, boje się, że kogoś
potrące, albo zabije jakieś zwierze i boje się tego co sam mój
chłopak robi... wrzeszczenia przez innych kierowców jak nie zrobie
czegoś wystarczająco sprawnie i szybko, widze że nie ma tolerancji
na ulicach, wszyscy sie śpieszą nie przyjdzie im do głowy,że przed
nim jedzie osoba z jakąś dziwną fobię...

[misscraft]

nawet po angielsku zjadam wyrazy;]

[misscraft]

Aha, ale ja nie mam jeszcze prawa jazdy. Boje się że u mnie będzie
tak jak u Ciebie. Człowiek poprostu myśli,że to kwestia
przyzwyczajenia, wprawy i czasu, ale widać, że może nie każdy się
nadaje... może też sobie daruje.

[agagrusz]

"A ja się po prostu boję. Tak - zazdroszczę wszystkim jeżdżącym
> dziewczynom - ja nie mogę pojechać sobie dokąd chcę, jestem uzależniona od
> komunikacji miejskiej, od tego, czy ktoś mnie łaskawie podrzuci po imprezie
> trwającej do północy..."

A ja zazdroszczę Ci twoich problemów...

[nati.82]

Rzeczywiście poważny powód do zerwania zaręczyn, gdyby wszystkie kobiety były
równie rozhisteryzowane, to instytucja małżeństwa byłaby dziś przeżytkiem.

[lucy215]

To nie jest powód do zrywania zaręczyn i nie myśl w takich
kategoriach.

Nie wiem czy cię to pocieszy ale jestem w dokłądnie takiej samej
sytuacji. Już obecny mąż podarował mi autko, męczył nieustannie o
jazdy z indtruktorem. Wtórowali mu rodzice, brat, wszyscy dokoła.

Umówienie się z instruktorem zajęło mi blisko 3 tygodnie, wymówek
miałam z 1000. Potem brat siłą wyciągał mnie na nocne przejażdzki po
mieście.

Nie mogę powiedziec że śmigam teraz jak Kubica. Żeby siąśc za
kółkiem potrzebuję sporego zawzięcia się w sobie, nie znam miasta
jako kierowca, najchętniej poszłabym przez miasto pieszo lub wsiadła
do tramwaju. Ze stresu zasycha mi w ustach albo drżą nogi czasem
nie mogę wrzucic biegu albo ruszam z dwójki.Nie pamiętam na jakim
biegu jestem ale w ogóle raz udało mi się wrzucic piątkę. Przed
skrzyżowaniem 10 razy zastanawiam się czy dodac gazu czy jednek
zwolnic bo przeciez może zaraz byc żółte i nie zdążę. A co będzie
jak ktos wlezie mi na pasy?

Jednak za sukces uważam to że w ogóle wsiadłam do auta jako kierowca
ze względu na 2 wypadki w jakich niestety brałam udział. Staram się
i widzę że idzie mi coraz lepiej, powoli a wszystko da się zrobic.
Nie zdarzyło mi się żeby ktoś na mnie trąbił czy klął, jeśli tak to
wychodzę z założenia że każdy się kiedys uczył i nikt nie urodził
się za kółkiem.

Tak więc uszy do góry, po części cieszę się że napisalas o tym bo
wiem że nie jestem sama

[kaja86]

A mnie ciekawi w czym naprawdę tkwi tutaj problem. Bo teoretycznie w tym, że nie
potrafisz jeździć, ale naprawdę bardzo wątpię, żeby tylko z tego powodu było
tyle tragedii w twoim życiu. Ja tam nie jestem psychologiem, ale z twojego postu
wynika, że masz chyba dość niskie poczucie własnej wartości, gdy porównujesz się
np z rodziną narzeczonego. Kompletnie nie rozumiem, jak ktoś może chcieć zerwać
zaręczyny tylko z tego powodu, że nie umie prowadzić samochodu. Przeczytaj sobie
jeszcze raz to zdanie, być może powodem chęci zerwania jest po prostu to, że
uważasz, że narzeczony nie akceptuje Cię taką jaką jesteś, a ta nieumiejętność
prowadzenia samochodu to tylko taki pretekst. Jeszcze mnie zaciekawił ten domek
na obrzeżach, czeka na Ciebie domek, w którym nie chcesz mieszkać? Czyli nikt z
Tobą tego nie konsultował? Zastanów się nad tym wszystkim może, lekcje z
instruktorem możesz wziąć dla siebie, jeśli uważasz, że tego potrzebujesz, ale
nie po to, żeby wbrew sobie zadowolić narzeczonego.

[wernicka.art.pl]

ale ulga, że są osoby któe boją się zrobic prawo jazdy... ja tez
mam takie obawy