Niepoprawny politycznie znak bogów

[nordicwolf]

Swastyka to jeden z najstarszych symboli, jakimi posługuje się
ludzkość

Rówieśniczka okręgu, linii i krzyża kojarzona jest w radykalnie
odmienny sposób przez różne kultury. Hindusi, buddyści i dżiniści
mają ją za święty znak, Europejczycy, świadomi grozy ostatniej
wojny, pragnęliby, by znikła z ich oczu.

Samo słowo "svastika" w sanskrycie oznacza tyle co "źródło"
bądź "dawca pomyślności". Indoariowie byli też autorami symbolu
graficznego: krzyża, którego końce ramion złamane są zgodnie z
ruchem wskazówek zegara (prawoskrętnie) bądź, rzadziej, w przeciwnym
kierunku. Swastyka prawoskrętna symbolizuje słońce, jasność, ruch i
rozwój, to znak kojarzony ze szczęściem. Lewoskrętna swastyka
łączona jest z jesiennym i zimowym słońcem, bladym światłem, ale też
z kobiecością. Dla starożytnych mieszkańców Półwyspu Indyjskiego nie
wiązała się z pomyślnością, choć inne ludy chętnie po nią sięgały.



Bo też od prehistorycznych czasów krzyżem wpisanym w okrąg
posługiwały się ludy na niemal wszystkich kontynentach. Starożytni
Grecy i Sycylijczycy bili ten znak na monetach, a ornamentem ze
swastyk zdobili amfory. Mieszkańcy Troi ryli swastykę na korpusach
ołowianych bogiń, które stawiali na swych ołtarzach. Pod popiołem i
tufem okrywającym Pompeje archeolodzy doszukali się aż 160
mozaikowych bądź ceramicznych swastyk. Można ją znaleźć na
szczątkach naczyń i domostw społeczności zamieszkujących Cypr,
półwysep Jukatan, ziemie Mongolii i Chin, lecz także dzisiejszej
Francji i Niemiec. Wikingowie malowali ją na żaglach, ruszając w
podróże po morzach Północy. Swastyka widnieje na ścianach
wczesnochrześcijańskich katakumb, na średniowiecznych tablicach
epitafijnych, a nawet na zachowanych szatach liturgicznych. Kształt
swastyki mają nawet stalowe "sztance", którymi dawni mieszkańcy
Indii znaczyli stada bydła.
Karmiczny krąg i kwiat lotosu

Buddyści umieszczają swastykę na piersi Buddy, jako symbol jego
serca i znak miłosiernego sędziego – czakrawartina, a także praw
Buddy, którym podległe jest wszystko, co żyje. Pojawia się również u
wejścia do ukrytych w jaskiniach lub wykutych w skale świątyń oraz
na całunach, którymi Tybetańczycy okrywają zwłoki swoich bliskich.

Dla wyznawców dżinizmu jest znakiem "szóstego nauczyciela" oraz
symbolem osobowości uwolnionej od praw karmy, czyli ścisłego,
przyczynowo-skutkowego związku między zachowaniem i postępkami
człowieka a jego kolejnym wcieleniem. Swastyka dżinistów ukazuje
to "rozdroże": jej środkowy, osiowy punkt oznacza człowieka, cztery
ramiona to cztery warianty przyszłego życia. Najbardziej pomyślna
karma skutkuje narodzinami w świecie bogów, najmniej pomyślna –
demonów. Można również po raz kolejny urodzić się wśród ludzi albo
wśród niższych rangą stworzeń: roślin, ptaków, zwierząt.
Zakrzywienie czterech promieni na końcu oznacza, że sprawiedliwy,
któremu udało się umknąć od karmy, ma przed sobą jeszcze piątą
drogę: nirwanę, która wyzwala z zaklętego kręgu przemian.

Hindusi tymczasem postrzegają znak "źródła pomyślności" jako jeden
ze stu sześciu atrybutów najwyższego boga – Wisznu, opiekuna świata.
W świętych księgach tej religii swastyka opisywana jest
jako "sudarszana czakra", czyli "dysk Wisznu", zmieniający
nieprzerwanie swą pozycję. Wisznu jest bóstwem solarnym, ramiona
swastyki kojarzone są więc również z promieniami słonecznymi,
wspomagającymi życie świata. Współzależność bóstw hinduskiego
panteonu jest zresztą dość skomplikowana: według najstarszych
wierzeń Wisznu spoczywa na grzbiecie siedmiogłowego smoka Szeszi,
unoszącego się w kosmicznym oceanie. Z pępka leżącego Wisznu wyrasta
lotos, między płatkami którego przychodzi na świat Brahma – stwórca
świata. Tym samym środek swastyki postrzegany jest nieraz jako..
pępek Wisznu, a promienie jako dwie pary rąk bądź cztery głowy
Brahmy. Zarazem – już Eliade zwracał uwagę, że w mitologiach jak
nigdzie indziej możliwa jest wielość i równoczesność skojarzeń
symbolicznych – rysunek swastyki może przywodzić wiernym na myśl
święty kwiat lotosu, na którym siedzą żona Wisznu, Lakszmi – bogini
dostatku i kwitnienia – wraz z żoną Brahmy Saraswati, opiekunką nauk
i sztuk.
Pomyślność i wysokie zyski

Ale w Azji Południowo-Wschodniej swastyka jest przede wszystkim
znakiem szczęścia lub obrony przed urokiem. W Indiach można się z
nią zetknąć na każdym kroku: widnieje na drzwiach domostw, na
kalendarzach, naczyniach, ślubnych sari i autobusach dalekobieżnych.
Jest też ważnym i częstym elementem makijażu. We wschodniej części
Delhi ogromne, jaskrawopomarańczowe swastyki zdobią "ślepe" ściany
wysokościowców. A kiedy podczas święta ognia Diwali przedsiębiorcy i
sklepikarze zgodnie z tradycją rozpoczynają nowy rok buchalteryjny,
na pierwszej stronie nowej księgi przychodów i rozchodów starannie
kaligrafowana jest swastyka i sentencja "Szubh labh",
czyli "Wysokich zysków!".

Swastyce często towarzyszy wyobrażenie słoniogłowego boga Ganesi,
syna Sziwy i bogini Parwati, opiekuna podróżników i kupców. Indyjscy
astronomowie na długo przed Kopernikiem oznaczali tym znakiem datę
zrównania dnia z nocą oraz moment letnich i zimowych przesileń.
Przed rozpoczęciem sezonu deszczowego kobiety suchymi pigmentami
malują rząd swastyk na klepisku przed wejściem do domu, kapłan
kreśli ten znak podczas obrzędu zaślubin. A przede
wszystkim "Swasti!" ("Wszelkiej pomyślności!") towarzyszy większości
nabożeństw, równie często jak "Amen" w chrześcijaństwie i judaizmie.

Swastyki nad Europą

Co kierowało Adolfem Hitlerem, gdy postanowił sięgnąć po symbol
obecny wprawdzie w tradycji europejskiej, ale zdecydowanie mniej
popularny niż większość nowożytnych logotypów i alegorii?
Prawdopodobnie skłonność do odwoływania się do historii w wersji dla
półinteligentów. W końcu to nikt inny, jak führer uznał Niemców
za "potomków Ariów". A skoro tak, swastyka automatycznie awansowała
do rangi "żywego symbolu rasy i krwi" oraz
ucieleśnienia "organicznej prawdy o duchu niemieckim".

Już w roku 1920 sanskrycki ideogram "źródła" stał się oficjalnym
godłem NSDAP. Symbolika tricoloire partii narodowych socjalistów
była przejrzysta: biały okrąg oznacza "czystość rasową", czerwone
tło – moc narodu niemieckiego, zaś czarna swastyka to nic innego jak
znak bezlitosnej walki "z Żydami i komunistami". Ukradziony Asioce
symbol zaczął odtąd zdobić sztandary, odznaczenia cywilne i
wojskowe, winiety gazet, godła licznych organizacji społecznych
będących "pasem transmisyjnym woli partii", w tym najbardziej
znanej: Hitlerjugend.

Po 1945 roku po znak swastyki na zachód od Indusu sięgają naprawdę
nieliczni: zwykle pseudokibice, neonaziści, albo ci, którzy usiłują
się na nich wzorować demolując ocalałe żydowskie cmentarze lub
ćwicząc kunsztowną sztukę graffiti na osiedlowych śmietnikach.
Poszczególne kraje reagowały na to w różnym czasie – w Wielkiej
Brytanii czarę goryczy przelał dopiero figiel księcia Harry’ego,
który w styczniu 2005 roku pojawił się na balu kostiumowym przebrany
za oficera Afrika Korps, z opaską NSDAP na ramieniu.

Niemcy, gdzie zakaz eksponowania symboli nazistowskich egzekwowany
jest wyjątkowo rygorystycznie, zapragnęły ostatnio rozszerzyć tę
praktykę prawną na całą Europę: w styczniu tego roku minister
sprawiedliwości Brigitte Zypries wystąpiła z projektem zakazu
odwoływania się do symboliki faszystowskiej na terenie całej Unii
Europejskiej.

Opór pojawił się ze zgoła nieoczekiwanej strony – przeciwko
propozycji Zypries z całą stanowczością zaprotestowały organizacje
skupiające imigrantów hinduskich zamieszkujących Europę. Ich zdaniem
Hindusi nie są w żaden sposób odpowiedzialni za wykorzystanie
swastyki przez ignorantów z NSDAP. – Nie sposób wyobrazić sobie
obrzędów religijnych bez swastyki. N

[nordicwolf]

Odkąd ludzie nauczyli się zapisywać rzeczy, zjawiska i pojęcia za
pomocą znaków, przypisywali owym znakom znaczenie magiczne. Koła,
trójkąty, krzyże, gwiazdy, krokwie, mniej lub bardziej skomplikowane
wzory od dawien dawna stanowią symbole odstraszające złe lub
przywołujące dobre moce.

Jednym z takich znaków jest złamany krzyż równoramienny, zwany
swastyką. Pochodzenie nazwy, jak i jego kształtu wywodzi się z
Indii, gdzie oznacza talizman. Svasti – przynoszący szczęście, od
złożenia słów Su – dobrze, asti – jest. Swastyka wpisała się w
hinduską symbolikę wielu prądów religijnych, które miały swój
początek w Indiach. Czerwona prawoskrętna swastyka z umieszczonymi w
kwartałach czerwonymi kropkami jest symbolem dżinizmu – hinduskiej
religii, głoszącej ascezę jako drogę życia. Obecnie na świecie
istnieje 4-5 mln. wyznawców tej nauki.

Uczniowie Buddy również przyjęli ten motyw za swój. Często wizerunki
medytującej postaci mają na piersiach ów znak, jako symbol harmonii
i szczęścia. Czasami jest ona lewo-, czasami prawoskrętna.

Swastykę lewoskrętną zapisywaną ideogramem chińskim (卍) czyta się w
dialekcie mandaryńskim jako Wàn, a po japońsku Manji i oznacza
on „całe stworzenie”. Pojawia się także jako element zdobniczy na
przedmiotach codziennego użytku rozmaitych plemion indiańskich od
Alaski po Boliwię. W USA emblematem 45. dywizji, składającej się
głównie z Indian, do 1930 r. była żółta swastyka wpisana w
rudobordowy romb, dopiero później zamieniono ją na stylizowanego
sępa.

W wyniku wędrówek ludów, które swoje korzenie miały na płw. Dekan,
lub na stepach Azji, a więc wszelkich indoeuropejskich, swastyka
przywędrowała i do Europy. Występuje ona w języku greckim
(gammadion), stanowiła częsty element zdobniczy w architekturze, jak
również magiczny symbol na szatach greckich hoplitów. W starożytnym
Rzymie swastykę stosowano do ozdabiana domów, posadzek, przedmiotów
codziennego użytku, broszy, zapięć do pasów, pochew mieczy.

Motyw swastyki pojawił się również w tradycji chrześcijańskiej jako
ozdobny krzyż grecki.
Na terenach wolnych od wpływu kultury antycznej symbol swastyki
również był znany. Do dziś odnajduje się skorupy naczyń różnych
kultur prasłowiańskich, w których się on pojawia. Zapinki, brosze,
kamienne rzeźby przyozdobione swastykami to chleb codzienny
archeologów. W religii prasłowiańskiej swastyka była symbolem słońca-

bóstwa. „Ręce boga” jako symbol opieki – talizman mający wspierać i
ochraniać wszystkie działania, wyobrażone są jako wielokrotne
powtórzenie motywu swastyki wpisanej w kwartały krzyża greckiego,
których każde ramię zakończone było pięciopalczastym wyobrażeniem
dłoni. Nazwa rodzimego bóstwa Polan – Swaroga bierze swój początek
od nazwy swastyka.

Znak ten używany był także jako element wielu herbów rycerskich. W
Anglii pieczętuje się nim m.in. rodzina Chamberlainów, których
jednym z przedstawicieli był minister spraw zagranicznych Wielkiej
Brytanii Neville – twórca Układu Monachijskiego. W heraldyce
polskiej najbardziej zbliżonym do swastyki był herb Borejko, którym
pieczętował się Walery Eliasz Radziszewski – propagator Zakopanego i
turystyki górskiej. Samo Zakopane zaś przed wojną miało w herbie
swastykę, a znak ten często był wykorzystywany jako motyw zdobniczy
we wzornictwie góralskim. Widnieje między innymi na kamieniu
pamiątkowym zmarłego tragicznie w lawinie pod Małym Kościelcem
kompozytora Mieczysława Karłowicza, jak również ozdabiał przed II
wojną światową festyny i uroczystości góralskie.

Na drugim końcu świata, w Japonii swastyka tak prawo- jak i
lewoskrętna była herbem rycerstwa. Znanych jest kilka rodzin
pieczętujących się tym znakiem, m.in. rody Hori, Hosoda.

Współcześnie swastyka często była wykorzystywana jako symbol
jednostek wojskowych. Należała do nich nie tylko wspomniana
wcześniej 45. dywizja piechoty amerykańskiej złożona z Indian
Navajo, Apaczów, Hopi, ale również inne jednostki, w tym polskie.
(m.in. 4 pułk piechoty legionów, 2 pułk strzelców podhalańskich).
Odznaka Ligi Obrony Przeciwlotniczej i Przeciwgazowej LOPP również
wykorzystywała ten motyw.

Nie wolno jednak myśleć, że tylko potomkowie Polan wyssali ten
symbol z mlekiem matki.
Błękitna swastyka prawoskrętna w położeniu diagonalnym oraz bordowa
swastyka obrócona o 45° była symbolem lotnictwa fińskiego i
łotewskiego.

Jeśli zaś ktokolwiek sądzi, że NSDAP jako pierwsza zbrodnicza
organizacja używała swastyki, to się grubo myli. Bolszewicy
wprowadzili ją jako ornament papierowych rubli[Pierwszym godłem
Rosji Soviet'skiej (Sovdepii) była swastyka: (Hitler przejął godło
III Rzeszy Niemieckiej od Soviet'ów — w lutym AD 1931 w Prusach
Wschodnich odbył się strajk solidarnościowy zorganizowany wspólnie
przez socjalistów: leninowskich i hitlerowskich, logo tego strajku
była kompozycja: młota, sierpa i swastyki), drugim — skrzyżowane:
młot i pług, a dopiero trzecim — skrzyżowane: młot i sierp — przyp.
Grzegorz Rossa], ozdabiała także książeczki wojskowe rewolucyjnej
armii w Rosji.

Obecnie, kiedy na swastykę rzucono odium wszelkiego zła za
jej „udział” w II wojnie światowej, symbol ten pozostał nie tylko w
hinduizmie i buddyzmie, ale również jako motyw religii raeliańskiej –

wyobrażającej swastykę wpisaną w Gwiazdę Dawida. Po 1991 r. znak
ten uległ zmianie na Gwiazdę Dawida, której co drugie ramię schodzi
się promieniście do środka gwiazdy, co również stanowi formę
swastyki, jednakże już nie cztero-, a sześcioramiennej.

Swastyka znajduje również miejsce we współczesnej weksylologii.
Prezydent Finlandii używa flagi, na której w górnym prawym kantonie
znajduje się grecki niebieski krzyż z wpisaną żółtą swastyką
prawoskrętną, a pozioma flaga pomarańczowo-żółto-pomarańczowa z
czarną swastyką w środku żółtego pola jest oficjalną flagą
panamskiej prowincji Kuna Yala.

Jakby nie było, wszystkie ludy wyssały swastykę z mlekiem swoich
matek i zdaje się, że bez całkowitego wytępienia ludzkości nie
będzie sposobu na zapomnienie tego znaku. Zwłaszcza że, jak twierdzą
raelianie, jesteśmy produktem eksperymentu genetycznego bogów spod
znaku Gwiazdy Dawida i Swastyki.

[nordicwolf]

pl.youtube.com/watch?v=qukzYFW1uww

[Gość: Olo]

wszystkie zdrowe?