Uniwersytet w rankingu "Polityki"

[Gość: aga]

Buahaha wiem jak wygląda studiowanie na politologii w Opolu. Kupa śmiechu!!

[Gość: profesor]

daremne żale niedoszłej Pani magister? haha

[Gość: wk]

tez wiem jak sie studiuje politologie w opolu wieczny czas na nic nie robienie,
no moze referat raz na semestr!!! Ale skoro UO zajol 8 miejsce to dopiero nic
sie nie musi robić na innych(czyt. niżej w rankingu) uczelniach. Jak by nie
patrzec to badanie jaest raczej niezależne.

[Gość: b]

Taka jest specyfika uczelni, że rzadko do czegoś zmuszają. Wiedzę i
zainteresowania powinieneś poszerzać sam, na tym polega samodzielność. Dzięki
temu będziesz wiedział co robić w życiu po skończeniu studiów. Aczkolwiek
przypominając sobie czas swoich studiów stwierdzam, że zdecydowanie za mało
ludzi wywalano, mimo totalnego nieuctwa. Żeby mieć dobre i oceny i dobrą opinię
trzeba było się starać, ale na trójach mógł przejść każdy. Choć tak jest
niestety nawet na najbardziej renomowanych uczelniach.

[Gość: abc]

Spróbuj studiów na dowolnym kierunku ścisłym. Tam Cię zmuszą.

[Gość: krentz]

Wysoko został oceniony Instytut Nauk Pedagogicznych warto zobaczyć wydane
ksiązki przez pracowników tego Instytutu bardzo szerokie spektrum zagadnień
wysoki poziom erudycjny tak trzymać! nie wszystko w U.O. jest słabe i nadajace
się do krytykowania a własciwie do prymitywnego krytykanctwa!

[Gość: bardzo]

ciekawe ze nie piszesz z harvardu tylko z jakiegos Drezna ? zadupia niemieckiej
nauki ! Tylko tam Cie przyjeli na studia podyplomowe ?

[Gość: załamany]

Opolska politologia z komuchami z SLD zajęła ósme miejsce w rankingu? To aż tak
tragicznie jest z polską politologią?! Nie dziwota, że i całe życie polityczne
pod psem, jeżeli taki jest stan polskiej politologii!

[Gość: abc]

Jest to doskonała ilustracja bezsensu kryteriów stosowanych przy sporządzaniu
takich rankingów.

studia i studiowanie...

[Gość: ..]

wychodzi gośc z gabinetu lekarskiego i mówi do kolegi:
-źle ze mnią, muszę podjąć leczenie szpitalne...
-stary, poleżysz tydzień i po ptokach...
-taaak, ale jak ten lekarz jest takim doktorem jak ja inynierem, to długo nie
pożyję!



jak większość inteligencji polskiej!

[Gość: Kuba]

Dzisiaj już w ogóle nie ma inteligancji polskiej jako warstwy społecznej o
specyficznym systemie wartości i głębokim poczuciu społecznego posłannictwa,
łączej wysoki poziom zawodowego profesjonalizmu z postawą patriotyczną. Warstwa
ta została wytępiona lub wymarła za głębokiej komuny, a jej miejsce zajęła tzw.
inteligencja pracująca, złożona z tzw. pracowników umysłowych i biurokracji
partyjno-państwowej. Taka właśnie "inteligencja pracująca" nadaje dziś ton na
takich uczelniach jak UO.

[Gość: absolwentka]

"Biurokracja partyjno-panstwowa" na UO, hmmm... Moze to wlasnie to wlasciwe
okreslenie na stan tej uczelni ;-)

[Gość: abc]

Rozumiem, że kolega Kuba jest tym ostatnim prawdziwym polskim inteligentem?
(mamy inteligencję i prawdziwą inteligencję, Polakw i prawdziwych Polaków, tak
jak dawniej demokrację i demokrację socjalistyczną)

[Gość: Kuba]

Cóż, są muzycy i muzykanci - tak bym to ujął najkrócej! A pojęcie "inteligencji
pracującej" jako przeciwwaga dla inteligencji w znaczeniu tradycyjnym nie
zostało wymyślone przeze mnie, tylko przez ideologów z tej samej komunistycznej
szkoły, w jakiej wychowali się co niektórzy luminarze obecnego UO.

[Gość: ty dupku]

do Kuby ! Ty dupku a gdzie mielismy sie wychowywac, za granica? Badz przytomny
i pomysl o losie Polski i Polaków w czasie lat panowania komuny. Czy byla jakas
inna Polska ? Nie ! Czy byla jakas alternatywa ? Nie ! Mozna bylo albo sie
dostosowac, albo popelnic sambojstwo. 1953, 1956, 1968, 1970, 1976 - to stacje
zrywow karanych strzalami do spoleczenstwa ! Ale Polacy chcieli zmian i to
sobie zaczeli wywalczac poczynajac od 1980 - wolnych zwiazkow zawodowych.
Solidarnosc na WSP byla calkiem spora. A po 1990 wszyscy wlaczyli sie w nowy
ład. Gadanie o inteligencji pracujacej, dla zdeprecjonowania tych ktorzy dzis
wychowuja mlodziez jest tylko bezczelna i nic poza tym. Gadaj sobie zdrow !
Zrob doktorat, obron sie i startuj w konkursie na stanowisko adjunkta -
bedziesz mail szanse byc inteligentem a my jako kadra w tym Ci mozemy tylko
pomóc. Bo bez naszych kwalifikacji niczego nie zdzialasz. Tak jak wszedzie tak
i tutaj obowiazuje prawo ciaglosci doswiadczen i mozolnego budowania,
nawarstwiania doswiadczen. Przyjdz, badz madry, pracuj, zobaczymy jaki jestes
inteligent !

[Gość: Kuba]

Gość portalu: ty dupku napisał(a):

> do Kuby ! Ty dupku a gdzie mielismy sie wychowywać, za granica?



A co, nie mówiłem, że prawdziwa inteligencja polska została wytępiona lub
wymarła za głębokiej komuny? Po tym, jak zaczął i jak zatytułował swoją
wypowiedź nieznany obrońca UO, od razu można poznać, czy mamy do czynienia
z prawdziwym inteligentem polskim czy tylko z tzw. inteligentem pracującym z
PRL. Resztę można już pozostawić bez komentarza. Słoma zawsze z butów wylezie,
nawet spod gronostajów!

[Gość: sloma]

sloma nie sloma, nie o to chodzi ! Kuba nie odpowiedziales na argumenty !
Chcesz czegos bronic, ale czego ? Etosu polskiej inteligencji ? Polska ma taka
inteligencje jaka ma. Tak jest w calej Polsce. Nie czepiaj sie UO, zastanow sie
w jakim kraju zylismy od 1945 r. i kto za to ponosi wine, ze byla II wojna, a
potem USA, W.Brytania i ZSRR tak nas zalatwily ! Zapytaj swego ojca, matki,
dziadkow o to jaka inteligencje mozna bylo po tych wszystkich latach zbrodni,
czystkach powojennych, zamordyzmie, praniu mozgow itp itd w Polsce mieć. Jeslis
jest potomkiem przedwojennego inteligenta, w co watpie (bo nie pisalbys takich
bzdur)to raczej musisz sie czuc osamotniony, gdyz tamtej inteligencji zostalo
niewiele. Polska inteligencja powojenna wyrastala z szeregow komuny, to tysiace
wyksztalconych po wojnie, las profesorow, naukowcow, lekarzy, inzynierow,
nauczycieli itp. Ja sie osobiscie ciesze, ze mamy taka zamiast zadnej !
Inteligent to osobnik starajacy sie zrozumiec, a nie pyszny dupek, ktory
pozjadal rozumy i jak to na Slasku mawiaja: wyzej sro niz dupe mo !

[Gość: Kuba]

Inteligent, jeżeli ma właściwie spełniać swoją funkcję społeczną, w nawiązaniu
do najlepszych tradycji tej warstwy społecznej (dziś jako warstwa, a nie jako
jednostki czy grupki, nie istniejącej), a nie tylko być tylko tzw. pracownikiem
umysłowym, musi posiadać m. in. zdolność samokrytycznego spojrzenia na siebie i
swoje środowisko. Bez takiej zdolności trudno jest mówić o prawdziwym rozwoju
i skutecznym przezwyciężaniu rozlicznych negatywnych zjawisk, mających swoje
korzenie w najnowszej historii politycznej kraju. Jeżeli nie potrafisz
obiektywnie (choćby tylko intencjonalnie!) zdiagnozować aktualnej sytuacji, ze
wszystkimi jej blaskami ale i cieniami, to niestety daleko nie zajedziesz.
Jeżeli będziesz zaczynać od poczucia dumy i bezwzględnej walki ze wszystkim, co
to poczucie mogłoby zmącić, to działasz na szkodę przyszłości.

Niestety, z tego co widzę, to brak samokrytycyzmu jest jedną z największych
bolączek środowiska naukowego UO (choć przyznam, że zdarzają się tu także
pozytywne wyjątki, niestety b. nieliczne). Widać to także na przykładzie Twoich
wypowiedzi. Historia opolskiej WSP i UO jest skrajnie idealizowana
i mitologizowana, czego jaskrawym przykładem są obie monografie prof. Nicieji na
ten temat. W książkach tych starannie omija się np. szereg szeroko znanych
i poświadczonych źródłowo faktów na temat aktywnej kolaboracji dużej części
środowiska naukowego WSP z władzami komunistycznymi, zwłaszcza w okresie stanu
wojennego. Przykładem może być chociażby sprawa oprotestowanej przez uczelnianą
"Solidarność" zgody rektora Gospodarka na przeszukanie przez milicję pomieszczeń
NZS w 1981 r. Jeszcze dalej posunął się prof. Drozdowski w w artykule czy
referacie zamieszczonym w książeczce z materiałami z konferencji urządzonej w
2000 r. z okazji 20-lecia "S". To co pisze on tam na temat rzekomych przejawów
działalności opozycyjnej na opolskiej WSP to czyste fantazjowanie w stylu
Wincentego Kadłubka! Do dzisiaj, choć upłynęło już ładnych parę lat od ukazania
się tej żałosnej książeczki, nikt z historyków UO nawet nie próbował z tym
polemizować!

O tym, że na UO nadal funkcjonują ludzie o bardzo nieciekawej przeszłości
politycznej, skompromitowani czynną kolaboracją z władzami komunistycznymi, nie
warto nawet wspominać. Żadna z tych osób nie zdobyła się nigdy na jakąkolwiek
próbę rozliczenia się z tej swojej niechlubnej przeszłości. I nie pisz mi,
proszę, że taka jest cała współczesna inteligencja polska, bo w ten sposób
obrażasz wielką rzeszę uczciwych, odważnych i ofiarnych ludzi, którzy w swoim
czasie przeszli przez więzienia i obozy dla internowanych (popatrz choćby na
sąsiedni Wrocław!).

Dopóki nie znacznie się szczerze i otwarcie pisać o historii opolskiej WSP,
niczego nie pomijając i nie owijając w bawełnę, dopóty nie uwierzę, że na UO
naprawdę dokonał się jakiś zasadniczy przełom moralny!

Oczywiście nie uważam, aby rozmaite negatywne fakty z historii opolskiej WSP
przekreślały pozytywny dorobek tej uczelni oraz UO. Udawanie, że tych faktów nie
było, świadczy jednak moim zdaniem bardzo źle o moralnej kondycji miejscowego
środowiska akademickiego. Czy w takich warunkach np. środowisko opolskich
historyków może być wiarygodne w spełnianiu szerokich funkcji społecznych, jakie
spełniała dawna inteligencja polska (a w szczególności właśnie historycy)?

Jakie działania podjęto, żeby to zmienić i żeby np. środowisko historyków UO
rzetelnie zajęło się badaniem politycznych dziejów regionu (a także miejscowych
środowisk akademickich) w ostatnim 25-leciu? Poza badaniami M. Patelskiego
i E. Bednarskiej-Kolbiarz (aktualnie zresztą poza UO) niewiele chyba da się na
ten temat powiedzieć. Z tego co wiem, to Opole pozostaje w tej dziedzinie daleko
w tyle za innymi ośrodkami. UO "olał" w zeszłym roku 25-lecie "S" (poza jedną
wystawą w bibliotece). Nie zrobiono z tej okazji żadnej konferencji. Teraz
zbliża się 25-lecie stanu wojennego i też nie słychać, żeby coś poważniejszego
planowano, choć zarówno historycy jak i politolodzy mieliby tutaj wspaniałe pole
do popisu. Dlaczego?! Czy dlatego, że co niektórzy luminarze boją się
publicznego poruszania drażliwych tematów, zahaczających także o ich własne
życiorysy? A może dlatego, że wypadałoby w takim wypadku zaprosić np.
Bereszyńskiego, który napisał wprawdzie książkę o opolskiej "S", ale wszyscy
wiedzą, że ma niewyparzoną gębę i krytyczny stosunek do UO i mógłby powiedzieć
coś niemiłego na temat tej czy innej osobistości?

O intelektualno-moralnej kondycji środowiska UO nie świadczy dobrze też iście
alergiczna drażliwość tego środowiska na wszelkie głosy krytyki pod jego
adresem, a także niechęć do podejmowania szczerej i naprawdę odpowiedzialnej
dyskusji publicznej (powtarzam - publicznej) na temat Uniwersytetu, jego misji,
bolączek i perspektyw rozwojowych. Próbował taką dyskusję zainicjować na łamach
NTO dr Zbigniew Bitka i co? Wszyscy tę próbę dyskusji "olali", a jemu samemu
nieźle obrobiono d... na uczelni. Może właśnie dlatego zamiast poważnej
i odpowiedzialnej dyskusji na łamach prasy macie dzisiaj pyskówki w internecie.

[Gość: absolwentka]

Kuba! Od lat wiadomo, ze opolskie srodowisko historykow (mam na mysli WSP/UO)
to czerwone srodowisko, broniace swoich korporacyjnych interesow partyjnych!
Nie pamietasz jak senator N. (w minionej kandencji z ramienia SLD) a dzis
rektor UO byl za obcieciem pieniedzy dla IPN! To przeciez wszystko wyjasnia,
wiadomo skad nasz rod...

[Gość: Kuba]

Całkowicie podzielam Twoje stanowisko!

[Gość: absolwentka]

Moze do dyskusji wlaczy sie niebawem pani Monika ;) tzn. Rzecznik UO. Moze cos
rozjasni - jedno wiemy, UO mamy nie porownywac do czegokolwiek i nie krytykowac-
masz racje, to srodowisko ma wyjatkowa krytyke. Jedyne co dopuszczaja to
samokrytyka partyjna (dawna praktyka PZPR). Czyli znow wszystko gra :) Pzdr.

[Gość: monika]

Jeśli porównujesz UO z innymi uczelniami, to porównuj wszystko: tzn. jak długo
istnieja, jakie mają tradycje, to po pierwsze. Wynika z tego, że UO nie ma
sensu porównywać z UW, UJ, UAM, UWr podobnie jak nikt nie porównuje Keele
University z Oxfordem. Natomiast jak najbardziej uzasadnione jest porównywanie
z innymi uczelniami powstałymi po przełomie ustrojowym.
Ty tylko utyskujesz, że nie ma studiów doktoranckich na tylu kierunkach, co na
innych porównywalnych uniwersytetach. Jesli wykazuję ci, że te uniwersytety
powstały z połączenia dwóch lub trzech uczelni, co wyjaśnia, że są mocniejsze
kadrowo niż UO, to piszesz, że uważam, że nie ma co porównywać. Przeciwnie,
porównuję warunki, w jakich powstały te uczelnie i wyciągam wniosek, że jeśli
UO połaczyłby się z PO, to miałby 12 uprawnień do doktoryzowania i więcej
studiów doktoranckich.Jeśli krytykujesz, że UO nie rozwija się kadrowo, a ja
wykazuję, że dynamika przyrostu kadry jest ponad dwa razy większa niż średnio w
kraju, to ty kwestionujesz jakość tej kadry. Tak, jakdyby na innych uczelniach
pracowali sami uczeni na miarę Einsteina.
W końcu, żeby udowodnić słabość uniwersytetu piszesz o czerwonej kadrze, tak
jak gdyby gdzie indziej profesorami byli absolwenci Uniwersytetu Latającego czy
Towarzystwa Kursów Naukowych. Może jesteś młoda i nie wiesz, że w latach 70-
tych powszechny był wymóg przynależności partyjnej, jesli ktos chciał zostać na
uczelni.
Kiedy brakuje ci argumentów wyjeżdżasz z psychologią. Tu zgoda, odejście prof.
Łukaszewskiego i jego kolegów bardzo osłabiło ten kierunek. Jednak było to juz
przedmiotem krytyki na tym forum. Jak długo jeszcze będziesz strzelać z tego
działa z braku innej amunicji? Skoro niedawno w Rzeczpospolitej podano, że w
Polsce brakuje 600 samodzielnych pracowników, że młodzi doktorzy emigruja
zagranicę, ze nie ma zastępowalności pokolen w nauce, to jakim cudem te
problemy maja omijać UO. Tym bardziej, że senne Opole nie może równac się jako
atrakcyjne miasto do zamieszkania z Krakowem, Wrocławiem, Poznaniem.
Twoje posty to nie żadna krytyka tylko utyskiwanie w rodzaju: po jakiego grzyba
powstał uniwersytet, skoro jest słaby, czerwony etc.
Nie twierdziłam nigdy, że UO jest doskonałą uczelnią, tylko wykazywałam, że na
kilkunastu kierunkach oferuje studia na dobrym lub bardzo dobrym poziomie, co
zostało potwierdzone przez PKA, że na UO są wybitni profesorowie i przeciętni,
podobnie jak na innych uczelniach.
Napisz co proponujesz, żeby słabości UO przezwyciężać. Czym przyciągnąć
samodzielnych pracowników, bo na własnych trzeba jeszcze poczekać, głównie w
tych dyscyplinach, których nie było na WSP.
Nie wyjeżdżaj z praktyką PZPR, bo w ciągu 17 lat od upadku komuny nastąpiła
znacząca wymiana kadry.
Czy naprawdę uważasz, że nie należy reagowac na krytykę i ją odpierać, jeśli
dysponuje się argumentami, bo krytykant uzna, że jest to niezgoda na krytykę?
Gdzie napisałam, że nie wolno krytykować uniwersytetu?

[Gość: absolwentka]

Moniko! Dziekuje za wyczerpujacy post! Masz racje, ustyskuje na UO, bo
chcialabym, aby ta uczelnia rzeczywiscie byla dobra czy wrecz bardzo dobra, i
nie ciazyla na niej przeszlosc minionej epoki.
Zgoda, ze nalezy porownywac to, co jest prownywalne, i mierzyc ta sama miara.
Uwazam, ze szanse rozwoju dla UO sa, dziwi mnie to, ze nagle po powstaniu
uniwersytetu w roku 1994 zapomniano tradycje i historie WSP, tak jakby to bylo
cos gorszego - teraz jestesmy uniwersytetem, a to z gory cos lepszego i z
definicji musi juz byc dobrze - ze tak sie nie stalo, to problemy jakie ma UO.
Zgadzam sie z tym, ze nowa ustawa o szkolnictwie wyzszym preferuje duze i silne
uczelnie, ale raczej to dobra tendencja, a jesli osrodki sa slabsze, to nie
powinny byc uniwersytetami. Stad przejscie na akademie, co oznacza, ze uczelnia
ma profil ma uprawnienia i jest w danym zakresie dobra, ale nie ma tak duzego
potencjalu, aby byc uniwersytetem.
Co do laczenia uczelni, ok, racja, te nowe uczelnie powstaly z polaczenia
innych, i w Opolu mialo to miejsce, dobrze pamietam, ze WSP polaczyla sie z
fila KUL, z Instytutem Pastoralno-Teologicznym i ten dal wowczas minimum
kadrowe dla powstania uniwersytetu. I dobrze, ze tak sie stalo! Smiem
twierdzic, ze opolska teologia jest jedna z lepszych w kraju i dobrze, ze tak
jest!
Dobrze, ze rozwoj kadrowy nastapil, bo tez i musial, to warunek dla bycia
uniwersytetem! Zastanawia mnie jednak dlaczego od samego poczatku WSP i WSI nie
przeksztalcily sie w jeden wspolny organizm?? Wzorem np. Olsztyna czy Zielonej
Gory? Mam takie wrazenie, ze na WSP zbyt wysoko zadzierano nosa zrazajac tym
samym WSI do wspolpracy. Napisz ile rzeczy w badaniach w zakresie nauk
przyrodniczych i technicznych realizuje sie wspolnie?? Sadze, ze niewiele, a to
baza dla ewentualnego polaczenia uczelni - nikt tego nie uczyni dekretem. Takie
rzadzenie milego, tak ja miniona epoka, elastycznosc to warunek bycia i
tworzenia czegos z innymi ludzmi. Los opolskiej psychologii pokazal do czego
prowadzi sposob sprawowania wladzy nakazami i dekretami, sadze, ze byly juz
rektor to zrozumial! Masz racje, powracam do tego tematu, bo pokazuje on w
sposob modelowy, jak podchodzono na UO do pewnych problemow. A odejscie ludzi z
germanistyki na UO?? Tez samodzielnych pracownikow, czy to tez kolejny
przypadek, czy polityka na UO?? Pamietasz jak byly rektor wszedl w spor z
polonistami, chcac im obnizyc stawki?? A usuniecie profesorow z renoma z ich
stanowisk i skierowanie na przymusowa emeryture, to tez przypadek?? Dla mnie
jak wspomnialam, raczej pewien typ rzadzenia - nie kojarzy sie on najlepiej. A
przeciez zasluzeni pracownicy to ci, ktorzy moga rozwijac mloda kade!
W wiekszosci uczelni i to tych wiekszych i tych mniejszych tworzy sie centra
badawcze i to dla nauk humanistycznych i techniczych - sa takie na UO?? To w
nich nastepuje ksztalcenie nowej kadry... Znam ludzi pracujacych na UO i wiem,
co uwazaja, zasadniczo dostrzegaja, ze sa blokowani i hamowanii w pomyslach i
dzialaniu... To glowny powod odejsc z polskiej nauki! Feudalizm! Ale to nie te
czasy i wypada, ze na UO powinno sie to zrozumiec. Jesli tak sie stanie,
uczelnia zaczenie kwitnac! Sadze, ze to po czesci odpowiedz na Twoje pytanie.
Fakt Opole to miasto nie klasy Wroclawia czy Krakowa, nawet Poznania, ale ma w
sobie pare atutow - rowniez i sennosc moze byc plusem, trzeba tylko ludziom dac
szanse!

[Gość: ...]

Moniko, nie pisz bzdur! Mam tyle lat, że doskonale pamiętam, że w latach 70
mozna było pracować na uczelni i wcale nie być członkiem PZPR. Studiowałam
wtedy we Wrocławiu, i w moim instytucie na ponad 30 nauczycieli akademickich
był tylko JEDEN członek partii. Fakt--to był Uniwersytet Wrocławski. Ale jeśli
taki wymóg obowiązywał na WSP w Opolu, to mówi to dużo o klasie tej uczelni.

[Gość: abc]

Wiele spraw, masa problemów.
1) Faktycznie, nie przesadzajmy z obowiązkiem przynależności do partii w latach
70-tych. Co prawda, bardzo to pomagało w karierze :)
2) Co, czy raczej kto odpowiada za to, że akurat w Opolu do tej pory nie udało
się połączyć dwóch stosunkowo małych szkółek?
3) Tych możliwości, stojących przed "niesamodzielnymi" pracownikami UO
dostrzegam niewiele. Widzę natomiast ich szefów, którzy nie są w stanie pomóc
młodszym w rozwoju naukowym, za to potrafią zrobić wiele, by nie wyrósł im
konkurent.
4) Co gorsze, p. 3 odnosi się także do "samodzielnych" z krotkim stażem po
habilitacji. Potrafi to na tyle uprzykrzyć życie, że niektórzy zaczynają się
rozglądać za zmianą posady.
5) Za grzech feudalizmu odpowiadają nie tylko czerwoni geriatrycy. Znam
przykłady instytutów, gdzie młoda dyrekcja w rewolucyjnym zapale wyrządza nie
mniejsze szkody.
6) Walka o profesorów, którzy musieli zostawić etat (niekoniecznie pracę!) z
powodu przekroczenia 70-ki, nie wydaje mi się słuszna. Po pierwsze, ich
aktywność często ograniczała się do etatowych 6-7 godzin/tydzień. Po drugie -
zostawienie ich oznacza też zostawienie ich wpływów i układów. W krajach (nieco
bardziej) rozwiniętych 70-letni profesor w dobrej kondycji (zwłaszcza
umysłowej) znajduje pracę poza uczelnią. Na uczelni - tylko wyjątkowo i tracąc
wiele dotychczasowych przywilejów, np. możliwość kierowania zespołem.

[Gość: monika]

Przecież pisałam o powszechnym wymogu - właśnie w odniesieniu do WSP, bo były
to "kuźnie kadr nauczycielskich, których zadaniem było wychowywanie człowieka
socjalizmu".
Sama miałam bezpartyjnego dyrektora instytutu (arystokratę - najprawdziwszego
hrabiego), jeden z moich profesorów był ministrem stanu w gabinecie Wałęsy,
opiekun roku został wicepremierem w III RP, więc nie dokonuj nadinterpretacji.
Od razu napiszę, że sama nigdy do partii nie należałam, ani do ZSP. Jedyną
organizacją, do której należałam w PRL był NSZZ Solidarność.

[Gość: abc]

Taa... Hrabia. Genetyczny naukowiec (zgodnie z obecną terminologią).
Tu już nie można udzielić dobrej odpowiedzi. Spróbuję jednak.
Nie wszyscy nauczyciele należeli do partii (Partii?), nawet nie wszyscy
pracownicy WSP. Naprawdę, można było bez tego żyć. Tyle, że gorzej, jak już
pisałem.

[Gość: monika]

Powszechny znaczy częsty i to w latach 70., kiedy nacisk na upartyjnienie był
duży. Inaczej napisałabym "wszyscy".
Tego hrabiego nie przyjęli po wojnie do żadnej szkoły średniej. Musiał wyjechać
do Krakowa i chodził do liceum prowadzonego przez zakonników. Podobnie na
studia mógł pójść dopiero na fali odwilży w 1956 r. Zajęcia z nim były
fascynujące. Emanowała z niego kultura osobista, która kontrastowała z
powszechnym chamstwem - w sklepach, tramwajach, przychodniach, w kolejkach, na
poczcie, gdzie wydzierała się baba: gadać, do kabiny nr 4, i dalej mogłabym
wyliczać.
Ilekroć widzę Beatę Tyszkiewicz w telewizji, zawsze przypomina się szlachetny
profesor, który nie musiał podkreślac, że jest arystokratą, bo to było widać na
kilometr. Po przełomie ustrojowym nie dołączył do Branickich, którzy chcieli
odzyskać Wilanów, tylko swoją rodową rezydencję wraz z ruchomościami podarował
Rzeczpospolitej, o czym pisała Gazeta Wyborcza. Jest to pewnie całkowicie dziś
dla wiekszości niezrozumiałe. Stąd zapewne twój śmiech.

[sebush]

Absolwenci WSP Opole znajdowali pracę, a absolwenci KUL borykali się ze sporymi
problemami - takie to były wówczas realia. Czyli potwierdza się prawda - WSP
im. Powstańców Śląskich to 'Czerwona Sorbona' i jak chce staro-nowy rektor na
wzgórzu Akropolnym á la opolska Górka :-) mającym się stać tzw. Wzgórzem
Uniwersyteckim! Gratuluję!

[Gość: monika]

Nic się nie potwierdza - świat nie jest ani czrno-biały, ani czerwono-czarny.
To na WSP przyjety do pracy został wyrzucony w stanie wojennym z Uniwersytetu
Wtrocławskiego późniejszy profesor W. Łukaszewski, a także Czapliński po
wyjściu z więzienia i inni. Jak określisz Uniwersytet Warszawski - to na nim
wykładali z jednej strony czołowi ideolodzy komunizmu, a z drugiej tacy
niezłomni profesorowie jak Tatarkiewicz i Kotarbiński?
WSP, jeśli czymś sie różniła od innych WSP, to tym, że mogli na niej znaleźć
pracę wyrzuceni z innych uniwersytetów. Z mojej uczelni też mogę być dumna, bo
to na niej zrobił magisterium Michnik. Nie oznacza to, że nie było na niej
czerwonych, docentów marcowych obok np. Barańczaka.
Nie dokonuj więc nieuprawnionych uogólnien i nie przedstawiaj WSP tylko w
jednym kolorze!

[sebush]

Podaj więc przykłady opozycjonistów á la UO??

[Gość: Kuba]

A czy może nie było po prostu tak, że opolska WSP była traktowana jako miejsce
zsyłki dla osób, których komuna nie chciała widzieć w większych ośrodkach
akademickich, i że tacy ludzie ludzie jak Łukaszewski czy Czapliński byli tutaj
zatrudniani za wiedzą i aprobatą odpowiednich czynników politycznych, a może i
policyjnych? Nawet przed stanem wojennym na opolskiej WSP nie było praktycznie
żadnej działalności opozycyjnej (poza "S" i NZS), a później przestała istnieć
także uczelniana "S", zaś wielka część kadry czynnie kolaborowała z komuną.
Czerwoni całkowicie kontrolowali sytuację na tej uczelni i dlatego właśnie mogło
dochodzić do takich przypadków jak z Łukaszewskim czy Czaplińskim, bo komuna
niewiele ryzykowała godząc się na ich zatrudnienie w tym środowisku. Można
widzieć tu np. analogię do sprawy opolskich prokuratorów, którzy w grudniu
1981 r. złożyli legitymacje PZPR i zostali potem "zesłani" do pracy w takich
ośrodkach jak Brzeg. Oczywiście są to w chwili obecnej tylko spekulacje, ale
rangę spekulacji ma także to co pisze Monika. Przy obecnym stanie wiedzy na te
tematy, bez przebadania np. wszystkich archiwaliów IPN-owskich nt. opolskiej
WSP, jest moim zdaniem za wcześnie na formułowanie tak daleko sięgających ocen
jak czyni to Monika.

Podobieństwo pomiędzy opolską WSP a takimi uczelniami jak UW, UJ czy UWr
polegało na tym, że na wszystkich tych uczelniach funkcjonowali komunistyczni
ideolodzy, aktywiści partyjni, PRON-owcy itd. Różnica, moim zdaniem zasadnicza,
polegała na tym, że na UW, UWr czy UJ istniały jednak poza tym także silne
środowiska opozycyjne, a na opolskiej WSP - nie!

[Gość: Kuba]

Tytułem uzupełnienia dorzucę jeszcze jedną, bardzo wymowną informację
historyczną. Po sierpniu 80 jak Polska długa i szeroka rozkwitały najrozmaitsze
inicjatywy wydawnicze. Nawet w różnych zakładach produkcyjnych brano się za
wydawanie własnych biuletynów "S". Robili to różni przypadkowi ludzie, często
żadni literaci czy humaniści, ale inżynierowie, technicy, a nawet robotnicy.
Celowały w tym oczywiście środowiska akademickie (w Opolu - działacze "S"
z ówczesnej WSI, a obecnie PO). Na tym tle b. negatywnie wyróżnia się pewien
wyjątek, jeden z nielicznych, jeżeli wręcz nie jedyny, jeżeli chodzi
o środowiska akademickie - opolska WSP, gdzie uczelniana "S" nigdy nie zdobyła
się na wydawanie własnego biuletynu, mimo że na uczelni nie brakowało przecież
polonistów czy historyków, mających większe predyspozycje do pisania niż np.
inżynierowie z miejscowej WSI. Tylko studenci wydawali swój "Aneks".
Z pracowników naukowych tylko jeden jedyny człowiek, początkujący doktorant
Zbigniew Bitka, wydawał wraz z Tadeuszem Kasprowiczem, poza WSP, biuletyn
nauczycielskiej "S" - "Test" (skończyło się zresztą na 2 numerach, bo nie bardzo
mieli z kim współpracować). Myślę, że fakty te stanowią bardzo pouczającą
ilustrację polityczno-moralno-intelektualnej kondycji ówczesnej WSP w Opolu.

[sebush]

Porażaja te fakty! To strasznie skomunizowane środowisko! Aż strach posłać tam
własne dzieci! Jak przypuszczam o tych rzeczach nie poczytamy w wynurzeniach
rektora - wychowanka WSP Opole w jego najnowszej książce o Alma Mater
Opoliensis. A co do archiwów IPN odnośnie WSP/UO, bada je ktoś???

[Gość: Kuba]

Z tego co wiem, to interesuje się tymi materiałami tylko parę osób: Mariusz
Patelski, adiunkt w IHist. UO, Zbigniew Bereszyński (outsider i persona non
grata w środowisku naukowym UO) i być może (ale chyba tylko w nikłym stopniu)
Edyta Bednarska-Kolbiarz, doktorantka na UO, ale nie pracująca na tej uczelni.
Zainteresowania M. Patelskiego nie wykraczają chyba zbytnio poza sprawy związane
z działalnością NZS. Przy takim stanie rzeczy materiały, o których mowa, nie
będą zdaje się przebadane nawet za wiele lat. Gdyby władzom UO naprawdę zależało
na istotnym postępie badawczym w tym zakresie, to postarano by się o zmontowanie
jakiegoś większego zespołu badawczego, pozyskując do ściślejszej współpracy np.
w/w osoby spoza uczelni. Nic mi jednak nie wiadomo, aby starania takie były
podejmowane.

[Gość: Kuba]

I jeszcze jeden przyczynek do charakterystyki stosunków panujących na opolskiej
WSP przed rokiem 1989 (cytuję z krążącego po Opolu rękopisu książki
Z. Bereszyńskiego):


Na mocy uchwalonej 4 maja 1982 r. nowej ustawy o szkolnictwie wyższym
minister szkolnictwa wyższego, nauki i techniki mógł przekazać część swoich
uprawnień rektorom nadzorowanych przez siebie uczelni. Z możliwości tych
skorzystano po raz pierwszy dopiero na przełomie lat 1985-1986, rozdzielając
związane z tym przywileje odpowiednio do stopnia politycznego zaufania, jakim
władze komunistyczne darzyły poszczególne szkoły wyższe. Do nielicznego grona
uczelni, które uznano wówczas za godne skorzystania z ministerialnej łaski,
zaliczono m. in. opolską WSP.

“Po analizie sytuacji w szkolnictwie wyższym w Polsce, minister podjął
już w tej kwestii stosowną decyzję i określił, które uczelnie w kraju i w jakim
zakresie zasłużyły na jego zaufanie – pisano z tej okazji na łamach “Trybuny
Opolskiej”. - Odpowiednie rozporządzenie z dniem 1 stycznia 1986 roku przyznaje
uczelniom te uprawnienia czasowo, a mianowicie do 31 sierpnia 1987 roku. Jest
wśród tych szkół jeden uniwersytet ( Śląski w Katowicach ), cztery politechniki,
trzy wyższe szkoły inżynierskie, trzy akademie ekonomiczne, cztery uczelnie
rolnicze i sześć wyższych szkół pedagogicznych. Zakres uprawnień jest
zróżnicowany. Zaledwie trzy uczelnie w kraju otrzymały te uprawnienia
w najszerszym zakresie: Uniwersytet Śląski w Katowicach, Akademia
Rolniczo-Techniczna w Olsztynie i opolska Wyższa Szkoła Pedagogiczna.

Cóż zatem więcej rektor WSP teraz może? Przede wszystkim nie musi
prosić ministra o akceptację kandydatów na stanowiska prorektorów, a jeśli senat
ich nie wybierze, może powołać ich samodzielnie. Bez uzgodnienia z ministrem
może także decydować o kandydatach na stanowiska dziekanów wydziałów. Jest zatem
w pełni odpowiedzialny za sprawne funkcjonowanie uczelni, sam dokonuje oceny
działalności podległych mu pracowników, zasadności podejmowanych uchwał i
decyzji wszystkich organów szkoły wyższej. Zagwarantowano mu prawo uchylenia lub
wstrzymania każdej decyzji tych organów, odwołania z funkcji każdej osoby, jeśli
uzna, że jest to niezbędne dla społecznego interesu uczelni.

Przyznanie rektorowi WSP w Opolu tak szerokich uprawnień jest wynikiem
wysokiej oceny działalności naukowo-dydaktycznej i ideowo-wychowawczej opolskiej
Alma Mater”.

Fakt tak daleko idącego uprzywilejowania opolskiej WSP przez ówczesne
władze ministerialne – nie przynoszący bynajmniej chwały miejscowemu środowisku
akademickiemu! - świadczy o tym, że reżim komunistyczny nie miał najmniejszych
wątpliwości co do politycznej lojalności i dyspozycyjności kierownictwa tej
uczelni, a także szerszego środowiska akademickiego, stanowiącego zaplecze owego
kierownictwa ( wskazuje na to niedwuznacznie fakt “wysokiej oceny działalności
[...] ideowo-wychowawczej opolskiej Alma Mater”! ). Władze rządowe uznały, że
nie muszą kłopotać się sprawowaniem politycznego nadzoru nad opolską “Alma
Mater”, mogąc – inaczej niż w przypadku większości innych uczelni polskich –
całkowicie polegać na samokontroli sprawowanej przez miejscową kadrę
naukowo-dydaktyczną. Rzecz znamienna, że w oczach władz PRL na podobne
przywileje nie zasłużyła wówczas druga uczelnia opolska: Wyższa Szkoła
Inżynierska.

[sebush]

Szok! Toż to faktycznie CZERWONA SORBONA!!! Wszystko wydaje się być zrozumiałe
w świetle tych słów!

[Gość: Monika]

Nie pracowałam na WSP, nie znałam tego środowiska. Jednak czy chcesz
powiedzieć, że na WSP nie było przyzwoitych naukowców, nauczycieli
akademickich, bo nie było zorganizowanej opozycji? Mam w domu pełno bibuły z
tamtych czasów. Czy sądzisz, że na WSP nikt nie kupował jej i nie czytał? Czy
nie było na WSP takich osób, które wpłacały w stanie wojennym na fundusz
represjonowanych naukowców? Masz taką wiedzę, żeby wszystkich wrzucać do
jednego worka i szermować kolorami?
Jeśli była na uczelni Solidarność i NSZ, to jak możesz pisać, że nie było
praktycznie żadnej działalności opozycyjnej przed stanem wojennym. Nie było
strajków na WSP?
Pomyśl, w dużych ośrodkach akademickich było co najmniej dziesięć razy więcej
studentów i naukowców, więc siłą rzeczy opozycjoniści byli liczniejsi. Jeśli
jednych aresztowano, to ich działalność podejmowali następni. Mieli znacznie
większą grupę wsparcia, więc esbecja nie mogła szybko ich wszystkich
unieszkodliwić.
Naprawdę sądzisz, że na WSP byli sami czerwoni? Jak myslisz, kto nadawał ton w
stanie wojennym na dużych uniwersytetach, kto w dużych miastach legitymizował
PRON - gospodynie domowe? Opozycjoniści? Czy ci, którzy szli na pasku władzy,
zwalniali niepokornych i głosili wyższość Świąt Bożego Narodzenia nad Świętami
Wielkiej Nocy. Ale czy dziś ktoś będzie mówił, że były to czerwone uczelnie?
Nie formułuję daleko idących ocen (jeśli tak sądzisz, to zacytuj), bo nie znam
archiwów IPN i nie wiem, jak wielu pracowników czynnie współpracowało z SB czy
gorliwie wspierało PZPR. Nie formułuję żadnych ocen, tylko protestuję - po raz
kolejny powtórzę - przeciwko nieuprawnionym uogólnieniom. Czy z tego, że na
dużych uczelniach byli liczni opozycjoniści wynika, że byli nieliczni, którzy
czynnie wspierali system?
Nie znamy zawartości archiwów IPN na ten temat. Co jakiś czas możemy przeczytać
o kolejnym znanym profesorze, że był TW. Jak pokazuje przykład Gilowskiej,
każdy przypadek trzeba traktować indywidualnie, nie ferować pośpiesznych
wyroków, wstrzymać się z jednoznacznym potępieniem osób i instytucji,zwłaszcza
jeśli nasza wiedza jest fragmentaryczna i niepełna. Od czasu ogłoszenia listy
Wildsteina jestem zwolenniczką otwarcia archiwów i lustracji osób wykonujących
zawody zaufania publicznego, o czym mówiłam wtedy w radiu. (Oczywiście musi być
możliwość obrony dobrego imienia przed sądem).
Jednak zauważ, że minęło 17 lat, wielu ludzi tamtej epoki odeszło z uczelni,
zatrudniono setki nowych pracowników, a ty chcesz narzucić patrzenie na UO
przez pryzmat WSP z czasów PRL? Dlaczego? Co chcesz w ten sposób osiągnąć lub
udowodnić?

[sebush]

Teraz rozumiem to co pisała na tym forum Absolwentka o odcięciu się UO od WSP,
po prostu nie ma czym się chwalić! Kuba nie uogólnia, a przytacza informacje,
które jednoznacznie naświetlają historię UO - to porażające. Uważam, że opolska
Wyborcza powinna się tym wątkiem zając jak najszybciej! Ciekawa byłaby to
lektura, nawet na te teraz upalne dni! A poza tym sprawa arcyaktualna w świetle
rocznic Poznania czy Radomia!
Ta uczenia to rzeczywiście czerwony sztandar koumny. UO do WSP ma się tak jak
SLD do PZPR, nie wspomnę że były prezydent Opola, zamknięty za tzw. aferę
ratuszową to też wychowanek WSP Opole! Brrr... Strasznie mi wstyd, że taką
przeszłość ma uczelnia, na której studiowałem! Te fakty autentycznie paraliżują!

[Gość: monika]

A jak tu ktoś napisał Pol Pot zrobił doktorat na Sorbonie. Czy też to Ciebie
paraliżuje?
A rektorzy uniwersytetów, którzy bez żadnych zahamowań zwalniali wybitnych
naukowców, począwszy od Stanisława Ossowskiego z UW w latach 60., Barańczaka w
latach 70., którzy ograniczali kontakty ze studentami wybitnych filozofów
(wspomnianych Tatarkiewicza i Kotarbińskiego), a wstanie wojennym zwolnili
setki zaangażowanych w Solidarności naukowców w czym byli lepsi od rektora WSP?
To nie jest porażające, że godzili się z nakazami władz?

[sebush]

Nie mnie to oceniać! Rozmywasz wątek! Piszesz o generalizowaniu a sama wrzucasz
do jednego worka! Napisz proszę stąd masz informację, że domena nauka-polska
jest na sprzedaż?? Nim będziesz ferować takie opinie Moniko, zaznajom się z
właściwymi stronami, strona Nauka Polska jest substroną Ośrodka Przetwarzania
Informacji, który przynależy do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Uważasz, że ministerstwo jest na sprzedaż?? Nie uprawiaj tutaj sofistyki!
Kojarzy mi się ona z pewnym filozofem z UO...

[Gość: monika]

Podany przez ciebie link nie działał, więc zlikwidowałam myślnik i weszłam na
stronę: naukapolska.pl/. Na niej pisze, że jest na sprzedaż.
Nie wrzucam nic do jednego worka, tylko poddaję pod rozwagę, czy rektorzy
uniwersytetów, którzy zwalniali pracowników byli mniej dyspozycyjni wobec
władzy niż rektorzy WSP.
Można być dyspozycyjnym i nie cieszyć się zaufaniem władzy. Jeden artykuł w
Trybunie to za mało, żeby wnioskować o intensywności koloru czerwonego na
poszczególnych uczelniach. Równie ważne są liczby zwolnionych (odsetki)
pracowników, relegowanych studentów, apologetycznych publikacji, czy
występowanie o zwolnienie internowanych i aresztowanych studentów i
pracowników, zarządzenia wprowadzone na uczelniach w czasie stanu wojennego itp.

[Gość: x]

Sebush, może by tak dyplom zwrócić?

[sebush]

Drogi Xiku, może rozwiniesz swój postulat! Brzmi bardzo po kadrowemu, postulat
niczym wniosek partyjny podczas egzekutywy. Czyżbyś reprezentował/-ała POP
WSP/UO??

[Gość: Kuba]

Bardzo przepraszam, ale uprawiasz tutaj tanią demagogię w połączeniu z tanimi
chwytami erystycznymi! Nigdzie nie napisałem, że na WSP byli tylko sami czerwoni
i proszę mi niczego takiego nie insynuować. Twierdzę tylko, że środowiska
aktywnie kolaborujące z komuną miały w tej społeczności pozycję bezwzględnie
dominującą, a to zasadnicza różnica. Działalność w "S" i NZS to nie to samo co
polityczna działalność opozycyjna - były to w dużym stopniu odrębne obszary
aktywności społecznej, nawet jeżeli tu i ówdzie mogły się na siebie częściowo
nakładać (w przypadku środowiska opolskiej WSP nakładanie się to było bliskie
zeru). Strajki owszem były, ale robili je niemal wyłącznie studenci. Gdy
w listopadzie 1981 r. rozpoczęły się strajki studenckie, do akcji strajkowej
przyłączyła się także uczelniana akcja organizacja "S" na opolskiej WSI.
Uczelniana organizacja "S" na WSP udzieliła studentom moralnego i częściowo
materialnego poparcia, ale do strajku nie przystąpiła. O sprawach tych pisał
m. in. dr Patelski i możesz się z nim w tej kwestii skonsultować, jeżeli to co
piszę nie wydaje ci się wiarygodne. Nie twierdzę, że po grudniu 1981 r. nie było
na WSP ludzi czytających bibułę itp. Na pewno robili to tacy ludzie jak np.
Zbyszek Bitka, ale niestety nie oni nadawali wówczas ton na uczelni, lecz ludzie
w rodzaju Lisa, Kozery, Nowakowskiej itp. (niemal tak jak dzisiaj, jeżeli
popatrzeć na nazwiska!). Na pewno też nie działała wówczas w zorganizowany
sposób uczelniana "S" (można o tym przeczytać w materiałach z konferencji
urządzonej w 2000 r. z okazji 20-lecia "S"). Z własnych doświadczeń wiem,
że np. we Wrocławiu wyglądało to zupełnie inaczej.

Wbrew temu, co piszesz, nie chcę, żeby negatywne fakty z historii rzutowały na
współczesny wizerunek UO. Właśnie dlatego uważam, że związani z tą uczelnią
ludzie muszą wreszcie zdobyć się na trzeźwe i wolne od sztucznych upiększeń
spojrzenie na historię swojego środowiska, bo inaczej nigdy nie wyzwolą się od
związanych z tą przeszłością moralnych obciążeń. Tylko prawda i szczerość, a nie
mity, jakie próbował tworzyć np. Drozdowski na konferencji w 2000 r., mogą was
moralnie i psychologicznie uwolnić od tych balastów. Jeżeli nadal będziecie
próbowali przeszłość idealizować i mitologizować, to takie dyskusje jak dzisiaj
na tym forum nigdy się nie skończą i kolejna generacja pracowników naukowych UO
będzie wchodzić w życie z moralnym garbem. Zacznijcie uczciwie i w odpowiednio
szerokim zakresie badać historię ostatniego 25-lecia, zacznijcie publikować
rzetelne, szczere do bólu materiały na ten temat, zróbcie uczciwą konferencję
naukową nt. sprawy Kowalczyków (właśnie zbliża się 35 rocznica wybuchu w auli
WSP - skorzystajcie z okazji!), zróbcie porządną konferencję nt. stanu wojennego
(25-lecie!) itp., a założę się o każdą sumę, że szybko przestanie się o was
mówić "Czerwona Sorbona". Nie wystarczą fotki z papieżem czy nawet Kaczorowskim.
Róbcie coś konkretnego, zamiast ciągle użalać się nad swoją dolą oblężonej
twierdzy. Innej drogi nie widzę.

Naprawdę nie życzę Wam źle, bo nie chcę życzyć źle swojemu miastu. Gdyby było
inaczej, nie poświęcałbym tyle czasu na tę pisaninę (mam dosyć własnych spraw!)
i nie podsuwałbym Wam gotowych pomysłów do wykorzystania (nikt mi za to nie
płaci! ).

[Gość: monika]

Ty nie pisałeś o czerwonej uczelni, ale kilkakrotnie to podkreslił twój
entuzjastyczny czytelnik sebush. Odnosiłam sie też do jego wypowiedzi,
wczesniejszych stwierdzeń na tym forum i na łamach GW w Opolu.
Wszędzie w stanie wojennym środowiska kolaborujące z komuną miały pozycję
dominującą, na ile względnie lub bezwględnie - należałoby to wykazać.
Różnimy sie w ocenie - dla mnie działacze Solidarności, podobnie jak dla wielu
badaczy w kraju i zagranicą tego wielkiego ruchu społecznego byli
opozycjonistami.
Pytałam: Jeśli była na uczelni Solidarność i NSZ, to jak możesz pisać, że nie
było praktycznie żadnej działalności opozycyjnej przed stanem wojennym. Nie
było strajków na WSP? Dziękuję, że przyznałeś, że strajki były.
Z tego, co wiem to prof. Lis w 1981 r. nie pracował na WSP, tylko w Instytucie
Śląskim. Może napiszesz, jakie funkcje dzisiaj pełnią na UO prof. Nowakowska i
prof. Kozera, skoro piszesz, że nadawali ton na uczelni ludzie w rodzaju Lisa,
Kozery, Nowakowskiej itp. (niemal tak jak dzisiaj jeżeli popatrzeć na nazwiska).
W czym sie wyraża to nadawanie tonu?
W którym miejscu idealizuję przeszłość? Przeciwnie, starałam się wykazać, że na
innych uczelniach w stanie wojennym też dominowali czerwoni.
Nie przemawia do Ciebie argument, że w dużych ośrodkach akademickich, jeszcze
dodatkowo z wiekoprzemysłową klasą robotniczą, siłą rzeczy było więcej
opozycjonistów. Może porównasz Opole z Zielona Górą, Koszalinem czy Częstochową.
Negatywne fakty z historii takie jak zwalnianie pracowników z powodów
politycznych, utrudnianie awansu naukowego opozycjonistom dotyczą wszystkich
uczelni, zresztą nie tylko w PRL. Jednak nie znam przykładu, by działacze
opozycyjni wyrzuceni z uczelni, mówili publicznie o swojej uczelni "Czerwona
Sorbona".
Te czasy, kiedy narzucano tematy badawcze minęły. Ciesze się, że to osoby
związane z UO interesują się historią własnego srodowiska. Być może Mariusz
Patelski rozszerzy swoje pole badan w przyszłości, albo inny młody pracownik
podejmie kwestię WSP w czasach PRL. Powinni to badać młodzi, którzy mają
dystans, dla których nie jest to historia przeżywana.
Eksponowanie dobrych tradycji w ksiązce popularyzującej uniwersytet nie jest
mitologizowaniem, natomiast nie znam wystąpienia Drozdowskiego.
Uważam, że rozliczenie się z przeszłością jest potrzebne, wskazanie jakie były
sposoby zniewolenia, podporzadkowania środowska akdemickiego władzy, a także
trzeba opisać typy postaw, sposoby funkcjonowania naukowców w PRL.
Jednak dyskusja, jaka toczy się na tym forum ani na jotę nie zbliza czytelników
do zrozumienia czym był system komunistyczny i jak funcjonowała nauka w tym
systemie. Przeciwnicy uniwersytetu szermuja epitetami i wytykają przynależność
partyjną pracowników. Jakoś nikt się nie martwi, że PO ma tylko 4 uprawnienia
do doktoryzowania i spełnia kryteria akdemii, ale zakłada się wątki, zeby
kłamliwie sugerować, że UO może byc akademią, chociaż już teraz spełnia
kryteria uniwersytetu humanistycznego.
Kto się użala, że uniwersytet jest oblężoną twierdzą? Przez kogo? Kilku
zagorzałych krytykantów piszących tu na forum. Daję odpór chybionym zarzutom,
bo jest czas rekrutacji. Na całe szczęście i tak jest bardzo duże
zainteresowanie studiami na UO. W ciągu pierwszych trzech dni rejestracji ponad
1500 osób załozyło konta.

[Gość: Kuba]

Nadal próbujesz uprawiać jałową sofistykę w dyskusji na temat tego co było lub
nie było działalnością opozycyjną. Doskonale pamiętam tamte czasy (lata 1980-81)
i zapewniam Cię, że nikt wtedy nie określał działalności w "S" mianem
działalności opozycyjnej. Gdyby ktoś coś takiego wtedy powiedział, to zostałby
ukamienowany (oczywiście w sensie przenośnym) przez ogromną większość działaczy
"S", którzy na każdym kroku podkreślali swoją apolityczność, deklarując się
wyłącznie jako związkowcy. Najpewniej uznano by go za prowokatora, który chce
dostarczyć komunie pretekstu do ataków na "S". Przedstaw choć jeden tekst z
tamtych czasów, z którego wynikałoby, że sprawy te traktowano inaczej! Opozycja
to były takie środowiska jak KPN, KSS "KOR", ROPCiO, RMP itp. Owszem wielu
działaczy "S" działało jednocześnie w tego tupu formacjach (w Opolu np. Żyliński
czy Poeckh), ale to nie znaczy, by za opozycjonistów uważał się ogół działaczy
"S". Większość tych ostatnich nawet pod koniec lat 80-tych nie chciała słyszeć
o angażowaniu się w działalność o charakterze politycznym (szczytem ich marzeń
była ponowna legalizacja "S" jako związku zawodowego).

Wiem, że dla socjologa statystyka ma przeogromne znaczenie, ale nie trywializuj
sprawy pisząc, że różnice pomiędzy opolską WSP a tymi uczelniami, na których "S"
i opozycja były dużo mocniejsze, można sprowadzić do różnic w liczebności
poszczególnych środowisk. Opolska WSI też była niewielką uczelnią (i to dużo
młodszą), a panowała tam zupełnie inna atmosfera. Tamtejsza "S" wydawała własny
biuletyn, choć dużo trudniej było tam o ludzi sprawnie piszących niż na WSP
z jej licznymi humanistami. Łatwiej też wymienić nazwiska osób z WSI czynnie
angażujących się w działalność antyreżimową po grudniu 1981.

Wcale nie uważam, aby badaniem najnowszej historii politycznej regionu mieli
zajmować się koniecznie młodzi ludzie, nie pamiętający osobiście czasów, o
których mają pisać. Do tego, żeby właściwie interpretować zachowane źródła
pisane (często jest ich b. niewiele lub w ogóle nic się nie zachowało) potrzebna
jest dodatkowa wiedza, oparta na własnym doświadczeniu lub informacajach ustnych
(często mało wiarygodnych). Bez tego łatwo się pogubić. To, że Patelski może
pisać z sensem coś na temat NZS, jest możliwe m. in. dzięki temu, że sam
działał w tej organizacji w końcówce lat 80-tych i mniej więcej rozumie tamtą
rzeczywistość. Gorzej z ludźmi, którzy urodzili się nieco później. Bednarska-
-Kolbiarz miała wiele dobrych chęci, pisząc pod opieką M. Lisa i częściowo
L. Rubisza pracę magisterską nt. opolskiej "S", ale wyszedł z tego straszliwy
knot, potworne dyletanctwo, bo biedna dziewczyna nie rozumiała o czym pisze,
a jej opiekunowie najwyraźniej też nie potrafili niczego jej wytłumaczyć.
Czytałem tę pracę i mogę Ci powiedzieć, że jest to coś żenującego i
kompromitującego, zwłaszcza dla Lisa, który był opiekunem magistrantki.
Nie wiem, jak postępuje praca Bednarskiej-Kolbiarz nad jej rozprawą doktorską,
może wyjdzie z tego coś lepszego, ale dotychczsowy dorobek jest b. nieciekawy.

Jeżeli będzie tak, że historią lat 1980-89 będą zajmować się wyłącznie ludzie
młodzi, bez własnych doświadczeń w tym zakresie, to będą oni zdani na rady i
sugestie swoich opiekunów naukowych, mających najczęściej PZPR-owskie biografie
polityczne, jak Lis czy Nicieja, a wtedy może być tak jak z tą nieszczęsną
pracą magisterską Bednarskiej-Kolbiarz. Stara kadra o komunistycznych rodowodach
będzie nadal narzucać swoje widzenie historii i dalej będzie się o Was mówić -
- Czerwona Sorbona. Młodzi ludzie nie będą mieć żadnego dystansu do faktów
historycznych, bo nie pozwoli im na to polityczna tendencyjność ich opiekunów.
Co innego, gdyby mogli oni współpracować także z ludźmi o odmiennnych
doświadczeniach osobistych i reprezentujących inny punkt widzenia. Żeby tak
było, trzeba jednak uczynić uczelnię bardziej otwartą politycznie, czego
niestety na razie nie widać.

Nikt, nawet przy najlepszych chęciach, nie potrafi sam siebie wyciągnąć za
włosy z bagna. Jeżeli naprawdę chcecie coś zmienić na lepsze, to musicie
wreszcie wyjść z tych swoich okopów i odwołać się do pomocy ludzi, którzy
wcale nie życzą źle Uniwersytetowi, choć mają odmienny stosunek do historii i
polityki niż np. Nicieja czy Lis.

Zarzucasz innym krytykanctwo, zamiast dobrze zastanowić się nad tym co chcą
Ci powiedzieć z myślą o poprawie aktualnej sytuacji. Zamiast krytykować
dyskutantów, może byś tak ustosunkowała się np. do pozytywnych propozycji, jakie
przedstawiłem w swoim poprzednim poście? Co zrobicie np. z okazji 35-lecia
sprawy Kowalczyków czy na 25-lecie stanu wojennego? Olejecie te rocznice tak
jak olaliście 25-lecie "S"?

[sebush]

Kuba! Obawiam się, że Pani Socjolog czy jak chcą niektórzy Socjolożka (nie wiem
jaką opcje ona wyznaje) przesiąkli już tą atmosferą WSP/UO! Czy nie lepiej
pisać o Lwowie i o nim robić konferencje, aniżeli zajmować się własnymi
problemami. To my 'kalamy' ten padół (o)polskiej nauki, mamy czelność pisać o
tym, co jest dla nich niedygodne, co od lat zamiata się pod przysłowiowy dywan.
Zgadzam się, że to środowisko samo się nie zreformuje, a ci, którzy chcieliby
coś uczynić wygryzą, albo znając owe środowisko na UO nie przyjdą. Sam znam
profesorów, którzy słysząc WSP/UO w Opolu mają reagują tylko pobłażliwym
uśmieszkiem. Przykre, ale prawdziwe. Niestety.

[Gość: monika]

Oto, czego można się dowiedzieć z Twoich postów w tym wątku:
"To, ze absolwenci WSP,znajdowali pracę, a absolwenci KUL borykali się ze
sporymi problemami - takie to były wówczas realia. Czyli potwierdza się prawda -
WSP im. Powstańców Śląskich to 'Czerwona Sorbona'". To samo można powiedzieć o
absolwentach UJ, UAM, UW, UWr, UMK, WSP w Krakowie. Czyli te uczelnie to
też "czerwone Sorbony" twoim zdaniem?
Oto przykład konstruktywnej krytyki: To strasznie skomunizowane środowisko! Aż
strach posłać tam własne dzieci! Czyli należy UO zdekomunizować. Może
sporządzisz listę czy też może Twoim zdaniem należy zamknąć UO.
Nie dostrzegasz upływu czasu i wymiany kadry.

"A co do archiwów IPN odnośnie WSP/UO, bada je ktoś???
Szok! Toż to faktycznie CZERWONA SORBONA!!! Wszystko wydaje się być zrozumiałe
w świetle tych słów!"
Może napoiszesz, co jest to wszystko.
Kolejny cytacik: "Teraz rozumiem to co pisała na tym forum Absolwentka o
odcięciu się UO od WSP, po prostu nie ma czym się chwalić! Kuba nie uogólnia, a
przytacza informacje, które jednoznacznie naświetlają historię UO - to
porażające". Twoja ignorancja poraża. Wg ciebie nie było na WSP wybitnych
uczonych, tylko sami komunisci. Przecież to śmieszne!

Kolejna odkrywcza teza: "Ta uczenia to rzeczywiście czerwony sztandar koumny.
UO do WSP ma się tak jak SLD do PZPR, nie wspomnę że były prezydent Opola,
zamknięty za tzw. aferę ratuszową to też wychowanek WSP Opole! Brrr...
Strasznie mi wstyd, że taką przeszłość ma uczelnia, na której studiowałem! Te
fakty autentycznie paraliżują!"

Zastanów się, co piszesz. Może uzasadnisz swoje rewolucyjne odkrycie, że
istnieje ideowa i personalna ciągłość pomiędzy WSP a UO.
Na forum pisać każdy może. Jeden lepiej, drugi gorzej. Twój repertuar jest dość
monotonny.
Epitety jeszcze nikogo, ani niczego nie zmieniły.

[Gość: Kuba]

Tytułem uzupełnienia (a po części też tytułem sprostowania) jeszcze garść
informacji jako dodatkowy materiał do refleksji natury historycznej. Monika
utrzymuje, jakoby w latach 80-tych na opolskiej WSP nie rugowano ludzi z
przyczyn politycznych. Niestety sprawa nie przedstawia się tak prosto, na dowód
czego przytaczam następujący fragment z cytowanej już przeze mnie książki
Z. Bereszyńskiego:

Jeden z młodych pracowników Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu,
Grzegorz Francuz, był związany z wrocławskim środowiskiem Ruchu “Wolność
i Pokój”. G. Francuz ukończył z wyróżnieniem filozofię na Uniwersytecie
Wrocławskim, ale mając trudności ze znalezieniem pracy we Wrocławiu, postarał
się o zajęcia na opolskiej WSP, w najbardziej skomunizowanej komórce
organizacyjnej tej uczelni: Zakładzie Filozofii Instytutu Nauk Społeczno-
-Politycznych. Gdy w 1987 r. G. Francuz padł ofiarą represji w związku ze swoją
działalnością opozycyjną, władze WSP zachowały się haniebnie, uniemożliwiając mu
dalszą pracę na uczelni. Sprawa ta została w następujący sposób opisana w jednym
z numerów podziemnej “Solidarności Opolskiej”:

“W styczniu [ 1987 r. ] G. Francuz brał udział w proteście Ruchu
»Wolność i Pokój« przeciwko rozbudowywaniu i funkcjonowaniu Huty »Siechnice«.
Został wówczas zatrzymany i skazany przez kolegium na 50 tys. grzywny wraz z
zawiadomieniem zakładu pracy czyli WSP w Opolu. Po tym fakcie Kierownika Zakładu
Filozofii, B. Kozerę, wezwano do KW PZPR w Opolu i zwrócono mu uwagę, że
zatrudnia u siebie niewłaściwego człowieka. Wywleczono też koligacje rodzinne
Francuza, który jest kuzynem J. Piniora. Naciskano na władze uczelni, aby
Francuza zwolnić z powodu jego postawy politycznej. Pod koniec kwietnia
kierownik Zakładu Filozofii zakomunikował mu, że nie zostanie przedłużona
z nim umowa o pracę. Na pytanie G. Francuza o przyczyny tej decyzji B. Kozera
stwierdził, że głównym powodem są względy polityczne. Podkreślił, że względy
naukowe przemawiają na jego korzyść. Ze słów B. Kozery wynikało, że w Instytucie
Nauk Społecznych trzeba być przede wszystkim ideologiem marksistowskim, a potem
dopiero naukowcem. Dał do zrozumienia, że jako kierownik nic dla niego nie może
zrobić”.

Sprawa ta stanowi godny uwagi przyczynek do biografii Bartłomieja
Kozery ( obecnego profesora Uniwersytetu Opolskiego ), wymienionego powyżej jako
kierownik Zakładu Filozofii WSP. B. Kozera zhańbił się w owych czasach m. in.
również swoim publicznym wystąpieniem przeciwko niezależności związków
zawodowych. W marcu 1982 r., gdy reżim Jaruzelskiego prześladował działaczy
“Solidarności” i dążył do ostatecznej likwidacji niezależnego ruchu związkowego,
dr Bartłomiej Kozera z opolskiej WSP, powołując się na słowa Lenina z 1919 r.,
tak wypowiadał się na łamach “Trybuny Opolskiej”: “Związki zawodowe muszą więc
być zależne, gdyż ich cele i zadania wynikają z socjalistycznych zasad naszego
społeczeństwa, a ich działanie właśnie socjalistyczne zasady rozwijać
i kształtować powinny”.


Tyle cytatów. Dalej piszę już od siebie.

Sebush wspomniał tu nowych młodzieżowych inicjatywach opozycyjnych czy
kwaziopozycyjnych z końca lat 80-tych, jak WiP czy Pomarańczowa Alternatywa.
Rzecz ciekawa, że na terenie Opola główną bazę społeczną dla tego typu
inicjatyw stanowiło środowisko słuchaczy Studium Kulturalno-Oświatowego
i Bibliotekarskiego, a nie np. środowisko studenckie WSP. To też daje sporo do
myślenia. Sadzę, że wielkie znaczenie miała tutaj postawa kadry nauczającej w
tych placówkach (kadra Studium z takimi ludźmi jak Kazimierz Kobiałko patrzyła
życzliwie na działania młodzieży, na WSP panowała inna atmosfera).

To rzeczywiście trudny do usprawiedliwienia paradoks, że dla ludzi z UO
ważniejsza jest tematyka lwowska niż np. historia naszego regionu w ostatnim
25-leciu. Nie mam nic przeciwko zajmowaniu się tą tematyką czy ogólnie tematyką
kresową i doceniam pozytywne dokonania prof. Nicieji w tej dziedzinie. Sam mam
sentyment do tamtych stron. Nie powinno sie jednak traktować po macoszemu
tematów związanych z najnowszą historią polityczną naszego regionu tylko
dlatego, że dla kogoś może to być prywatnie kłopotliwe. Pisząc o Lwowie niczego
się dzisiaj nie ryzykuje, nikomu się nie naraża, a można łatwo zyskać
popularność w kraju i na emigracji, a jeszcze zrobić przy tym zrobić niezłą
kasę, Trudniej pisać o sprawach nowszych, bo podchodząc do sprawy naprawdę
rzetelnie, można sobie narobić niemało wrogów. Tego typu asekuranctwo uważam
jednak za niegodne ludzi nauki.

[Gość: Monika]

Monika
> utrzymuje, jakoby w latach 80-tych na opolskiej WSP nie rugowano ludzi z
> przyczyn politycznych.
Gdzie tak napisałam? Nie mogłam tak napisać, bo znam losy dr Francuza z jego
osobistej relacji.
Nie możesz twierdzić, że nie ma żadnych badań, zajrzyj na stronę Instytutu
Historii i porównaj z innymi akademickimi ośrodkami. Wcale problematyka lwowska
czy kresowa nie dominuje w zainteresowaniach badawczych opolskich historyków.
Przeciwnie - to margines, natomiast powstało kilka prac dotyczących ostatniego
25 lecia.

[Gość: monika]

Kuba napisał:
"Nadal próbujesz uprawiać jałową sofistykę w dyskusji na temat tego co było lub
nie było działalnością opozycyjną. Doskonale pamiętam tamte czasy (lata 1980-81)
i zapewniam Cię, że nikt wtedy nie określał działalności w "S" mianem
działalności opozycyjnej".
Nie uprawiam żadnej sofistyki, tylko prezentuję poglad wybitnego francuskiego
socjologa Alaina Touraina, który wraz z Wieviorką i Dubetem, wspierany przez
kilkunastu polskich socjologów prowadził w latach 1980/81 badania w Gdańsku,
Katowicach, Szczecinie, Warszawie, Wrocławiu i Łodzi nad NSZZ Solidarność.
Solidarność dzięki wsparciu działaczy KOR przekształcała się z ruchu
zewiązkowego w wielki ruch społeczny. Zacytuję Touraina: Członkowie związku są
nie tylko świadomi ucisku, jakiemu są poddani; mają również pozytywną
świadomość własnej wartości i własnych uprawnień; jako wytwórcy sprzeciwiają
się niekomtentnym i skorumpowanym kierownikom przedsiębiorstw; w imię
świadomości narodowej i historii Polski odrzucają zależność; w imię prawdy
domagają się wolności słowa i informacji. Ich ruch nie jest mechaniczną reakcją
na ucisk, który stał się nie do zniesienia; wyraża idee, wybory, zbiorową wolę.
(...)Solidarność stawała się coraz wyraźniej ruchem uwolnienia społeczeństwa,
który walczy o samorząd, zniesienie cenzury, a w końcu o wolne wybory".
W tym sensie Solidarność była w opozycji do istniejącego porządku społecznego,
chociaż do końca nie chciała przekształcić sie w siłę przygotowująca przejęcie
władzy.
Na jakiej podstawie twierdzisz, że "większość działaczy
> "S", którzy na każdym kroku podkreślali swoją apolityczność, deklarując się
> wyłącznie jako związkowcy?".
Nigdzie nie posługiwałam się okresleniem ogół działaczy, tylko miałam na myśli
tych, którzy wtedy decydowali o działaniach podejmowanych przez "S", która
przecież jako 10 milionowy ruch nie mogła byc jednolita w poglądach. Mieliśmy
do czynienia z całym spektrum - od ostrożnego reformizmu po radykalizm zarówno
wśród działaczy działaczy, jak i szeregowych członków.
Twoja teza stoi w sprzeczności z ustaleniami z tamtego czasu na podstawie
wywiadów z działaczmi Solidarności, że:
1. "Solidarność jest jednoczesnie ruchem związkowym i w sposób nierozłączny
walką związkową, działaniem na rzecz demokrayzacji i ruchem narodowym.
2. "Solidarność" będąc zarazem ruchem społecznym i środkiem uwolnienia
społeczeństwa - dąży do przywrócenia autonomii życia obywatelskiego". Autorzy
wróżnili trzy fazy: Początkowo "Solidarność" jest ruchem społecznym wyrażającym
ogromne nadziej zrodzone z sukcesów strajków na Wybżerzu; potem godzi ona rolę
ruchu społecznego z dążeniem do uwolnienia społęczeństwa obywatelskiego,
przypisując główne znaczenie reformie przedsiębiorstwa i całej gospodarki, co
wymaga także przeobrażenia sejmu; wreszcie w trzeciej fazie (...) coraz
bardziej wkracza w dziedzinę polityki, zabierając głos w sprawie reformy
instytucji, stawia nawet problem włądzy. Nasze badania wykazały, ze między
wiosną, a jesienią 1981 r. nastąpiła zmiana klimatu, którą analizujemy jako
kolejne przejście z jednej fazy w drugą". Warto przypomnieć sobie uczwały
wrześniowego Zjazdu "S" z 1981 r., które były żądaniami politycznymi (np.
odrzucenie monopolu partii), chociaż nie kwestionowano Układu Warszawskiego, to
pojawiały się postulaty osłabienia sowieckiej dominacji.
Cytaty z: Solidarność. Analiza ruchu społecznego 1980-1981.
Napisałam, że badaniami powinni zajmować się mlodzi naukowcy, co nie oznacza,
że wyłącznie.
Argument, że powstała praca magisterska, która nie spełnia Twoich oczekiwań
jest nieistotny, bo wiele zależy od talentu, dociekliwości i wytrwałości w
poszukiwaniu materiałów przez autora. Przecież hitorycy przeważnie opisują
dzieje i zdarzenia minionych pokoleń i często historię społeczeństw, do których
sami nie należą. Vide książka Davisa Powstanie Warszawskie czy jego Mikrokosmos.

Piszesz o starej kadrze historyków, a cały czas podajesz przykład jednej osoby -
prof. Lisa. Przy czym w żaden sposób nie wykazałeś na czym polega jego
negatywny wpływ. Na czym polega tendecyjnośc opiekunów? Którzy są tendencyjni?
W czym np wyraża się tendencyjnośc prof. Tarki, prof. Kulak, tragicznie
zmarłego prof. Kuberskiego?
Jeśli sądzisz, że zorganizowanie rocznicowej konferencji naukowej poprawi
sytuację, to zgłoś postulat takiej konferencji władzom Instytutu Historii.

[sebush]

To ja wymieniłem owo hasło jakim się popocznie, nie ukrywam pogardliwie ocenia
i określa UO, a mianowicie jako "Czerwoną Sorbonę". Przez lata mówiono tak o UŚ
w Katowicach, ale na dziś jakoś ten epitet stracił na mocy w odniesieniu do
Katowic. Trudno jednak nie nazywać uczelni, w której są takie olbrzymie pokłady
niewyjaśnionej historii, w tym historii ukazującej uwikłanie tejże szkoły w
system komunistyczny. Sama Moniko wiesz, że owo uwikłanie nie jest uwikłaniem
murów, a ludzi i to ludzi tam nadal pracujących. Nazwiska wymienił Kuba. A
pamiętasz pojawiające się na forum (wystarczy pogrzebać w archiwum) komentarze
odnośnie nowo-starego rektora? Jemu też zarzucano panegiryki na cześć
Dzierżyńskiego (i nie była to publikacja w Trybunie, o któej tutaj wspominasz).
To aby przestać być nieszczęsną "Czerwoną Sorboną" należy podjąć uczciew
działania, działania ukazujące prawdę, w tym prawdę o kolaboracji z systemem
PRL, a był to system represji! Niestety!
Kuba wspomina o opozycji na WSP, ale fakt faktem była to opozycja bierna. Jakoś
o inicjatywie Pomarańczowej Alternatywy w Opolu nie było słychu?? Ta bierność
jest do dziś, tym razem na UO. Ile czasu trwało, aby usunąć skompromitowanego
profesora, przeciw któremu toczyła się sprawa karna. Przynajmniej go zawiesić,
jakoś tego nie uczyniono. Dlaczego?? Czyżby była to fałszywa solidarność??
Prof. Łukaszewskiego można było się łatwiej pozbyć, sądzę, że za przyzwoleniem
samego uniwersytetu, raczej nie pasował do tej układanki - opozycjonista w
mateczniku "kadr minionego systemu"...
Piszesz o rekrutacji? Niech się ludzie zgłaszają, wcale nie zależy mi na tym,
aby UO nie miało chętnych. Wręcz przeciwnie, niech się roziwja, tylko młodzi
ludzie, tylko tzw. młoda krew może rozbić pewne struktury, w tym uwarunkowania
myślowe! A jak da im się wybór seminariów, wybór wykładów, to sami zdecydują,
kto z wykładowców jest godny, rzetelny i autentyczny w tym co robi. Wiedz
jednak Moniko i o tym, że ludzie wybierają nie tylko uczelnie, ale też miasta,
a Wrocław, Poznań, Katowice czy Kraków maja więcej do zaoferowania aniżeli
prowincjonalne Opole, choć jest ono miastem przytulnym, a i więcej wojewódzkim,
jednakże nie aż tak dynamicznym jak Wrocław, który staje się coraz większym
magnesem. Nie chce pisać tutaj o wyższości Wrocławia nad Opolem, to też nie ten
wątek, ale ukazuję problem szerzej... Moim znajomym z pewnością polecę
Uniwersytet Wrocławski niż Opolski.

[Gość: marek]

Zadalem sobie trud i przeczytalem jak leci Wasza ciekawa i kulturalna nocną
rozmowe. Mysle ze wymowa argumentow moniki jest bardziej obiektywna. Nie mozna
po tylu latach miec do dziejszej UO pretensji, zalu, byc zlym a nawet zlosliwie
wrednym ze wtedy esbecja miala wiecej roboty w wielkimi i ludniejszymi
uniwersytetami, ktore wowczas nadawaly ton mysleniu opozycyjnemu. Pamietam
tamten czas. W kraju wrzalo a w Opolu byl relatywny spokoj. Z punktu widzenia
esbecji Opole i jego WSP bylo bez zadnego znaczenia. Minely lata, UO przechodzi
spokojnie wymiane pokolen. Odchodzi kwiat najbardziej aktywnych w latach
komuny. Ani nie wyszedł z tego środowiska jakis "JARUZELSKI" ani
jakis "MICHNIK" bo nie przez Opole wiodl glowny gosciniec historii. Nie mozna
miec dzis o to do UO zalu. W ciagu najblizszyvch 3-5 lat przybedzie masa
nowych profesorów rodzimego chowu, ludzi nie skazonych komuna, ani nie
wiedzacych jak smakowal romans z panna S. Beda umacniac sie mocni w sensie
naukowym a slabnac slabi. Pewne kierunki padna, a pewne sie umocnia. Normalna
rzecz. Dzis najwazniejsze to osiagac stany kadrowe potrzebne do zdobywania
uprawnien doktoryzowania. Za tym pojda studia doktoranckie w o wiele szerszym
zakresie. Tu apel do rektora moniko: niech sprawdzi komu, nawet niewielkim
kosztem inwestycyjnym mozna szybko pomoc przez szybki i krotki pomostowy import
z zewnatrz ( a chetnych by tu do Opola przyjsc nie brakuje) by juz w tym lub na
poczatku przyszlego roku zlozyc wymagana dokumentacje do otwarcia nowych
uprawnien doktoryzowania. Slyszalem ze filozofia juz jest gotowa, a politologii
brakuje 1-2 prof. Najlepiej by bylo by ten import dal dwu "belwederskich" ! Tu
nie wolno sie wahac ani czekac, trzeba szybko dzialac, a z tego co wiem rektor
strasznie nagle oszczedny tam gdzie ma statutowy obowiazek dzilac. Kopula nad
patio, czy kawiarenka "Cztery pory roku" moga zaczekac. Czasem odnosze wrazenie
ze rektor historyk nie chce sukcesow np. politologow !

[Gość: absolwentka]

Kuba! Teraz w kontekscie wydarzen w Poznaniu roku 56' mozna lepiej zrozumiec na
czym polegala ta lojalnosc WSP i jej wladz wobec aparatu ucisku w PRL...

[Gość: Kuba]

Monika umilkła. Ciekawe, czy jeszcze się odezwie? Po raz kolejny okazało się,
że łatwiej jest demagogicznie oskarżać innych o jałowe krytykanctwo niż
w rzeczowy sposób ustosunkować się do kokretnych, konstruktywnych propozycji!
A może Monika nie zrozumiała zadanych przeze mnie pytań lub je przeoczyła?
W związku z tym postawię te pytania ponownie:

Co władze UO i kadra naukowa tej uczelni (historycy, politolodzy) zamierzają
zrobić w obliczu zbliżających się wielkimi krokami dwóch ważnych rocznic
historycznych: 35-lecia sprawy Kowalczyków oraz 25-lecia stanu wojennego? Czy
nie powtórzy się sytuacja z ubiegłego roku, gdy w skandaliczny sposób "olano"
25-lecie "Solidarności" (pomijając wystawę w bibliotece uniwersyteckiej)? Czasu
zostało już niewiele i ewentualne plany w tym zakresie powinny być gotowe już od
dawna, a chyba nie są to supertajne plany, objęte jakąś tajemnicą wojskową czy
gospodarczą. Mam nadzieję, że UO nie chce znowu skompromitować się jak rok temu!

To nie żadna prowokacja, tylko poważne pytania, podyktowane troską o dobre imię
Opola jako ośrodka akademickiego i naukowego! Liczę zatem na uzyskanie jakiejś
odpowiedzi, traktując to jako test dobrej woli ze strony czynników
odpowiedzialnych za kształtowanie nowego wizerunku UO.

[Gość: marek]

Jesli chcemy by postulaty zglaszane przez Kube zostaly potraktowane serio w
imie historycznej racji to trzeba:
1) zglosic te postulaty oficjalnie rektorowi i przekazac je na konferencji
prasowej
2) zadbac by kolejne wybory do Senatu uczelni, ktora wybiera rektora zmienily
calkowicie sklad tego gremium, by uklad ktory niesie obecne wladze zostal
zniesiony
3) zadbac o to, by w instytutach ktore zazwyczaj przygotowuja kandydatury do
senatu wylonione zostaly nowe osoby.
4) przyjrzec sie jakie osoby tworza senat i skad te osoby pochodza, w sensie
srodowisk politycznych.

[sebush]

Monika milczy - to fakt, ale obawiam się, że jej raczej zakazano pisać na tym
forum. Dostała odpowiednie 'instrukcje'/'wytyczne' - to sposób działania na UO.
To co proponuje Kuba jest słuszne, ale w dzisiejszym układzie rządzącym UO mało
realne - nie ma szans na takie tematy, które proponuje, obawiam sie, że to zbyt
bardzo dotkneło by co poniektóre osoby tam pracujące!
Co do zmian, to watpię - Marku, tam nie ma demokracji, a raczej jest nakaz. Nie
pamiętam, aby pracownicy mieli prawo wyboru swojego szefa. On jest nominowany
przez 'czynniki władzy' w tej uczelnii. To gwarantuje po prostu status quo!

[Gość: Kuba]

Cóż, jak już pisałem, odpowiedź lub brak odpowiedzi na przedstawione przeze
mnie postulaty i pytania traktuję jako test dobrej woli ze strony czynników
sprawujących władzę na UO. Dalsze milczenie Moniki w tej sprawie będzie dla
mnie nad wyraz wymowne. Co do propozycji, żeby sformułowane przeze mnie
postulaty zostały oficjalnie przedstawione na konferencji prasowej, to myślę,
że jest to bardzo dobra propozycja, niezależnie od tego jak ostatecznie podejdą
do sprawy władze UO. Cokolwiek się stanie, byłby to kolejny test dobrej woli,
tym razem o dużo większym znaczeniu społecznym. Myślę, że z postulatami takimi
mogłoby wystąpić oficjalnie Opolskie Stowarzyszenie Pamięci Narodowej,
skupiające dawnych działaczy "S" i opozycji politycznej.

[Gość: behemot]

Dobrze byłoby, gdyby streszczenie dyskusji wspomnianych wyżej i moniki ukazało
się jako ciekawostka w sezonie ogórkowym w papierowym wydaniu GWO wraz z apelem
internautów powodowanych głęboką troską o UO, o ustosunkowanie się władz uczelni
do postulatów sprecyzowanych tutaj przez kubę, pod którym to apelem podpisuję
się oburącz.
Kiedyś poświęcono mi kawałek szpalty na tekst próbujący mnie rozszyfrować,
określić kim jest wirtualny behemot w realu. Uważam, że można również poświęcić
większy kawałek szpalty powyższej dyskusji, bo poruszana tu sprawa jest istotna
i fundamentalna dla tożsamości uniwersytetu.
Należy sie spodziewać, że padnie odpowiedż, że Uniwersytet nie będzie się
ustosunkowywał do anonimowych apeli i dyskusji a tym bardziej wezwań do
zajmowania stanowiska.

[Gość: monika]

Nie ma na uczelni politruków, którzy formułowaliby zadania badawcze.
Oczywiście, że taki postulat należy zgłosić Instytutowi Historii lub
zainteresować konkretnych historyków, żeby napisali projekt rocznicowej
konferencji.
Czy oczekujesz, że władze uniwersytetu wydadzą stosowne oświadczenie w związku
z toczącą się tu dyskusją, w rodzaju: powodowani troską o przyszłość naszej
uczelni postanowiliśmy ostatecznie i raz na zawsze odciąć się od komunistycznej
przeszłości. Damy temu wyraz organizując rocznicowe konferencje zasugerowane
bezpłatnie na forum GW Opole?
Na szczęście te czasy, kiedy można było narzucać tematy badawcze i konferencji
minęły, mam nadzieję bezpowrotnie. Zawsze można jednak napisać i zgłosić
propozycję.

[Gość: monika]

Tu masz listę senatorów. Przyjrzyj się i oceń skład. Wskaż osoby, które
wchodziły w skład władz WSP za nieboszczki PRL.
Instytuty nie przygotowują kandydatur. Każdy może zgłosić swojego kandydata.

[Gość: monika]

Zapomniałam wkleić link:
www.uni.opole.pl/page.php?id=senat

[Gość: marek]

Co nam po nazwiskach skoro ich nie zmienimy jeszcze przez dwa lata. Argument
Moniki zeby pokazac kto byl jeszcze w skladzie WSP jest balamutny, bowiem nie o
to idzie debata. Jaki jest profil osobowosciowy i poglady tych osob? Czy
kochaja zgadzac sie z szefem ? Nie slychac by Rektora przeglosowywano na forum
Senatu.

[Gość: Kuba]

A co z odpowiedzią na zadane przeze mnie pytania? Dalej będziemy tylko spierać
się o przeszłość, czy może jednak pomyślimy trochę o przyszłości - tej
najbliższej, na którą naprawdę możemy mieć jakiś wpływ? Za trudne pytania
zadałem? A może naruszyłem jakieś tabu, jak w innym wątku Behemot z artykułem
Bitki?

Pamiętam jak dwa lata temu pewna pani socjolog robiła zadymę na całe Opole o to,
że nie urządzono roku Osmańczyka. Teraz grozi nam przeoczenie aż dwu ważnych
rocznic i co - cicho? Tematy nie pasują, czy może brakuje merytorycznych
kwalifikacji?

[Gość: marek]

Jak chcesz by ktos uslyszal Twoje pytania musisz je zaadresowac personalnie do
Rektora i naglosnic to publicznie ! Monika tego sie nie podejmie bo dobrze jej
zyc w zgodzie z Rektorem, musi patrzec z czego zyje.

[Gość: Kuba]

Tak też będzie! Zgodnie z Twoją propozycją, sprawa zostanie przedstawiona jak
najbardziej publicznie i oficjalnie, bo jest zbyt ważna, żeby można było
poprzestać na dyskusjach w internecie. Powinno to nastąpić już w najbliższych
dniach. Podjąłem już w tym kierunku konkretne działania. A co do Moniki, to jej
współczuję, ale nie będę jej usprawiedliwiać. Ja na jej miejscu w podobnej
sytuacji powróciłbym do poprzednich zajęć, żeby sobie nie psuć życiorysu. Przy
jej poziomie umiejętności zawodowych zawsze zarobi na papu i nie musi
kompromitować się jako rzecznik złej sprawy.

[Gość: Monika]

Napisz, jakiej to złej sprawy jestem rzecznikiem. Oswiec mnie, bo na prawdę nie
wiem.
Właśnie jestem po rozmowie z rektorem i poinformuję Ciebie o jej rezultatach, o
ile dobrze rozszfrowałam Twoją tożsamość.

[Gość: monika]

Idź na szkolenie do wrózki, bo coś ci kiepsko idzie. Rektor jest osobą, której
można wszystkie krytyczne uwagi przekazać i w dodatku nie puszcza ich mimo uszu.

[Gość: Kuba]

Mam dobrą pamięć. Pewna pani socjolog robiła zadymę z powodu braku szacunku dla
zmarłego, co jet powszechnie przyjetą normą w kulturze nie tylko europejskiej.
Wiceprezydent Karbowiak odmówił monitoringu grobu Osmańczyka, aby go chronić
przed profanacją. Postulowała, by w tej sytuacji przenieść szczątki zmarłego na
cmentarz.
Artykuł Bitki jest wklejony w innym wątku, więc niech internauci się wypowidzą.
Wówczas się odniosę do dyskusji. Z panem dr Bitką mogę porozmawiać na
uniwersytecie.

[Gość: monika]

Przepraszam, ale powyższy post jest Moniki do Kuby.

[Gość: Kuba]

Zdaje się, że w swoim roztargnieniu podpisała się Pani omyłkowo moim nickiem!
Z tego co Pani pisze, wnioskuję, że nadal woli Pani spierać się o rozmaite
zaszłości niż poważnie pomówić o tym, co można wspólnymi siłami zrobić
pożytecznego dla tego miasta oraz dla reputacji UO. Przedstawiłem Wam
(myślę tu o władzach UO i ich rzeczniku) konkretne propozycje działań, ale
wychodzi na to, że macie to w nosie i wygodniej jest Wam wykłócać się o to, co
kto kiedy powiedział czy napisał.

Ja też mam jeszcze dobrą pamięć i doskonale pamiętam, że tzw. awantura o
senatora zaczęła się od wywleczenia na światło dzienne notatki służbowej, w
której Karbowiak negatywnie opiniował pomysł ogłoszenia roku 2004 rokiem
Osmańczyka, uzasadniając to tym, że ten ostatni kolaborował z władzami PRL. Nie
wiem jakie normy kulturowe zabraniają otwartego pisania o negatywnych faktach z
życiorysu nie żyjących postaci historycznych. Gdyby normy takie faktycznie
obowiązywały, to nie byłoby miejsca na rzetelną historiografię i publicystykę
historyczną. Można byłoby uprawiać tylko hagiografię (co zresztą faktycznie
czynią niektórzy opolscy historycy, czego przykładem mogą być niektóre teksty w
wydanej rok temu pracy zbiorowej n.t. Osmańczyka).



P.S.

Czyżby wklejenie artykułu dr Bitki w innym wątku było Pani zasługą? Takie można
odnieść wrażenie po przeczytaniu Pani słów, ale to chyba kolejna pomyłka.

[Gość: monika]

Jednak szwankuje ci pamięć, więc przypomnę:
NTO 17. Grudnia 2003
W grudniu 2002 roku opolski Społeczny Komitet na rzecz Objęcia Monitoringiem
Grobu senatora Osmańczyka przesłał do prezydenta Zembaczyńskiego pismo z prośbą
o zamontowanie kamery w pobliżu grobu, by "czynnie przeciwstawić się aktom
wandalizmu, dokonywanym na grobie tego wybitnego opolanina".
Komitet zwrócił się także z prośbą o wsparcie zbiórki pieniędzy na ten cel, a
także z sugestią "rozważenia możliwości podjęcia działań w celu uchwalenia
przez Radę Miasta Opola roku 2003, w związku z 90. rocznicą urodzin, ROKIEM
SENATORA EDMUNDA JANA OSMAŃCZYKA".
Pismo to zostało potraktowane przez wiceprezydenta Karbowiaka negatywnie i
odłożone ad acta.
Fragmenty mojej polemiki z Januszem Kowalskim i Arkadiuszem Karbowiakiem, aby
było wiadomo o co mi chodziło:
NTO 2.01.2003
Czy jeśli na konferencjach, seminariach w ramach Roku Osmańczyka dyskutowano by
nad siłą zniewolenia i oporu na przykładzie życia senatora Ziemi Opolskiej z
listy NSZZ "Solidarność”, to byłaby to bezpodstawna gloryfikacja czy okazja do
refleksji nad istotą komunistycznego systemu? Czy grób Osmańczyka powinien być
otoczony opieką i ochroną, czy też zdaniem Janusza Kowalskiego należy
ekshumować zwłoki i przenieść na cmentarz? Na podstawie tekstu "Młode pokolenie
upomni się o prawdę” nie mam jasnej odpowiedzi na te pytania. Zresztą sprawa
Roku Osmańczyka z okazji 90. rocznicy urodzin jest bezprzedmiotowa. Właśnie
rozpoczął się 2004 rok.
NTO 16.01.2003
Wiceprezydent Arkadiusz Karbowiak ma prawo głosić najbardziej kontrowersyjne
poglądy. Jednak obecnie nie reprezentuje tylko młodych konserwatystów, ale ma
pracować na rzecz wszystkich mieszkańców Opola. Dlatego ponawiam pytanie, na
które nie odpowiedział: czy grób Jana Edmunda Osmańczyka powinien być otoczony
opieką i ochroną, czy znajdą się pieniądze na monitoring jego grobu? Nie muszę
chyba podkreślać, że w naszym kręgu kulturowym zmarli powinni być otoczeni
szacunkiem, a ich miejsca ostatniego spoczynku chronione przed profanacją i
aktami wandalizmu.

W któym miejscu zakazywałam Karbowiakowi głoszenia kontrowersyjnych poglądów
czy formułowałam zakazy pisania o negatywnych faktach z życiorysu Osmańczyka?
Przecież sama pisałam o jego oportunizmie!

Muszę spierać się o przeszłość, skoro przeszłość sprzed 25 lat ma być podstawą
do ferowania ocen uniwersytetu dzisiaj. Nie wykócam się o to, co ktoś kiedyś
napisał lub powiedział, tylko polemizuję z Twoimi poglądami.

Oto Twoje postulaty skierowane w "przyszłość".
Zacznijcie uczciwie i w odpowiednio szerokim zakresie badać historię ostatniego
25-lecia, zacznijcie publikować rzetelne, szczere do bólu materiały na ten
temat, zróbcie uczciwą konferencję naukową nt. sprawy Kowalczyków (właśnie
zbliża się 35 rocznica wybuchu w auli WSP - skorzystajcie z okazji!), zróbcie
porządną konferencję nt. stanu wojennego (25-lecie!) itp.
Proszę wskazać nieuczciwe publikacje lub prace naukowe na ten temat.

Nie wklejałam artykułu dr Bitki, bo - tu powtórzę to, co napisałam w innym
wątku: nie znam takiego przypadku, żeby władze jakiejkolwiek instytucji
dyskutowały z pracownikami na łamach prasy o jej problemach, zwłaszcza dla niej
bolesnych (vide sprawa zidentyfikowania 50 TW na UJ).

[Gość: Kuba]

Droga Pani! To co pisze Pani na temat toczącej się dwa lata temu "awantury o
senatora" w niczym nie przeczy temu co ja sam poprzednio napisałem na ten temat.
Podane przeze mnie i przez Panią informacje na ten temat raczej się nawzajem
dopełniają niż sobie przeczą. Sprzeczne mogą być (i są!) nasze odczucia na ten
temat, ale to moim zdaniem mieści się w granicach normy. W tym wszystkim gubi
się jednak istota sprawy, a mianowicie to, że szereg osób na terenie Opola
z Panią na czele nie posiadało się z oburzenia, że rok 2004 nie został
ogłoszony rokiem Osmańczyka (osoby te były także oburzone faktem, że Karbowiak
zakwalifikował polityczną współpracę Osmańczyka z władzami PRL jako kolaborację,
ale to odrębna sprawą, którą nie ma potrzeby w tym wątku szerzej się zajmować).
Skoro taką wielką wagę przywiązywano do tamtej rocznicy, to tym bardziej nie
powinno się lekceważyć dwóch ważnych rocznic, jakie będziemy obchodzić w tym
roku. I o to mi właśnie chodziło, a nie o szczegółową analizę "awantury
o senatora".

Nie będę w tym miejscu dyskutować nad koniecznością zainstalowania kamery przy
grobie Osmańczyka, bo to naprawdę zupełnie odrębny temat. Powiem tylko tyle, że
odmowna decyzja w tej sprawie to nie to samo co akt wandalizmu czy profanacji
i traktowanie jej w kategoriach naruszenia jakichś norm cywilizacyjnych to gruba
przesada. W końcu nie instaluje się kamer przy wszystkich grobach i trudno tu
mówić o jakiejś normie czy jej naruszeniu. Co najwyżej można mówić o
bagatelizowaniu sprawy, ale - jak powiedziałem - to osobny temat, którym nic
chcę się tu zajmować. Tak czy inaczej kaliber armat wytoczonych przeciwko
Karbowiakowi był niewspółmiernie wielki w porównaniu z obiektywną rangą
zarzucanych mu "grzechów" i uchybień. Potraktowano go bowiem mniej więcej tak,
jak gdyby sam osobiście profanował grób Osmańczyka.

Jeżeli zaapelowałem o to, aby wziąć się solidnie za opracowywanie pewnych
tematów historycznych, to głównie z tego powodu, że tematy te leżą u nas
(w naszym regionie) niemal zupełnie odłogiem, co uważam za rzecz skandaliczną.
Przez 17 lat, jakie upłynęły od upadku komuny, naprawdę można było dopracować
się w tej dziedzinie jakiegoś solidnego dorobku, a tymczasem dorobek ten jest
nikły. Trudno wymienić nie tylko prace dobre, ale nawet prace słabe czy
nierzetelne, bo po prostu nie bardzo jest co oceniać. Ważniejsze prace z tej
dziedziny już zresztą wymieniłem, podając przy tym swoją opinię na ich temat.

Skandalem jest to, że w dziedzinie, o której mowa, niewiele się u nas (w Opolu)
robi, a co gorsza - nie widać zbytnio woli nadrobienia tych zaległości. Fakt, że
opolskie środowisko naukowe nie zrobiło praktycznie nic z okazji 25-lecia "S",
jest wymowny aż nadto! To, że do tej pory nie potrafiła, nie chciała czy też nie
mogła Pani napisać nic konkretnego w odpowiedzi na moje propozycje dot. dwóch
tegorocznych rocznic, świadczy o tym, że nie ma niestety większych oznak poprawy.

Zamiast spierać się o słowa, wolałbym usłyszeć coś na temat planowanych przez UO
przedsięwzięć z okazji wymienionych przeze mnie rocznic. Niestety nie mogę się
tego doprosić i jest to dla mnie sytuacja chora.

W nawiązaniu do jednego z wcześniejszych postów dodam, ze nie interesują mnie
żadne poufne czy prywatne informacje na ten temat, ponieważ chodzi tu o sprawę
publiczną. Nie ma tu z czego robić tajemnicy, chyba że ktoś ma naprawdę coś do
ukrycia, ale w takim razie sytuacja wygladałby jeszcze gorzej niż mi się wydawało.

[Gość: monika]

Proszę nie pisać, że UO nic nie zrobił w 25 rocznicę Solidarności, bo
zorganizował wystawę. Napisałam wyraźnie, ze dzisiaj nikt nie narzuca tematów
badawczych czy konferencji. Sama ubolewam nad tym, ze chyba jest więcej
publikacji zagranicznych na temat NSZZ Solidarność niż polskich.
To, ze nic nie napisałam konkretnego nie jest żadnym symptomem braku poprawy,
tylko wynika właśnie z konstatacji, że polscy historycy nie poświęcają wiele
uwagi najnowszej historii. Nawet publikacje IPN dotyczą przede wszystkim
pierwszych lat powojennych, a niewiele okresu późnego PRL.
Te czasy, kiedy władze uczelni coś nakazywały dawno minęły. Jeśli sami
historycy nie podejmują tych tematów w takim zakresie, jak by Pan sobie życzył,
to trzeba na nich jakoś wpływać. Jak mogę więc na forum za nich decydować?
Przecież nie mam żadnych uprawnień ani możliwości, zeby cokolwiek im narzucać.

[Gość: Kuba]

O wystawie w bibliotece uniwersyteckiej sam wspominałem w swoich postach, więc
nie trzeba mnie w tej kwestii prostować. Uważam natomiast za skandaliczne, że
nie zrobiono wtedy nic więcej (np. konferencji naukowej!). Jeżeli podobnie
będzie z tegorocznymi rocznicami, to czeka nas kolejny, tym razem podwójny
skandal, i właśnie dlatego z uporem maniaka nalegam, aby zaczęto wreszcie
o tym poważnie rozmawiać zanim będzie za późno (czasu zostało juz naprawdę
niewiele!).

Nie zgadzam się z opinią, że podobnie jest w innych ośrodkach, bo miałem już
w ręku solidne publikacje historyczne z innych regionów na temat historii "S"
i mam dzięki temu jakieś porównanie. Poza tym trudno chyba oczekiwać, aby jakiś
inny ośrodek, a nie Opole, zajął się organizowaniem konferencji z okazji
35-lecia sprawy Kowalczyków. Nie we wszystkim można oglądać się na innych.
Jeżeli przepuścicie taką okazję do zwrócenia uwagi na Opole, to po prostu będzie
wstyd!

Jeśli się nie mylę, to aktualny rektor UO sam jest historykiem i chyba z tego
choćby tytułu ma jakiś wpływ na to, czym zajmuje się miejscowe środowisko
historyków. Jeżeli nie jako rektor, to po prostu jako historyk może inicjować
czy inspirować nowe przedsięwzięcia badawcze. Nie mówmy zatem, że nic się nie da
zrobić!

[Gość: monika]

Nie napisałam, że nic się nie da zrobić, tylko że nie mogę już w tej chwili
wypowiadać się, co zrobią historycy, bo nie dysponuję środkami przymusu.
Oczywiście rektor może inspirowć, ale przecież na to trzeba czasu.
Będę wdzięczna jeśli poda mi Pan dane bibliograficzne publikacji
uniwersyteckich z innych regionów na temat NSZZ "S" czy ugrupowań opozycyhnych.

[Gość: Kuba]

A co, biblioteka uniwersytecka nie dysponuje takimi informacjami? To też o czymś
świadczy! Dobrze, w wolnej chwili, przygotuję dla Pani takie dane, choć na pewno
nie będzie to wyczerpująca bibliografia tematu, a tylko wykaz pozycji, które
mniej lub bardziej przypadkowo trafiły do moich rąk.

Nie oczekiwałem od Pani stosowania środków przymusu wobec miejscowych
historyków, a tylko zasięgnięcia i dalszego przekazania informacji na temat ich
ewentualnych planów rocznicowych. Z tego, co Pani pisze, wnioskuję, że żadnych
planów nie ma (przynajmniej na razie!) i raczej niewiele się w tym zakresie
robi. Słowa o przymusie (nie moje!) sugerują wręcz, że występuje niechęć
do podjęcia wskazanej przeze mnie tematyki. Nie świadczy to dobrze o tym
środowisku! Jeżeli w najbliższym czasie nic się nie zmieni, to będzie kolejna
wielka kompromitacja!

[Gość: Kuba]

Na prośbę Moniki podaję przykłady (powtarzam – przykłady, a nie pełną
bibliografię tematu!) prac i publikacji o tematyce solidarnościowej, jakie
powstały poza regionem opolskim. Dalsze przykłady podam przy innej okazji.



W. Wiśniewski, „Solidarność’ małopolska w podziemiu. ‘Solidarność’ Regionu
Małopolska w latach 1981-1989”, Kraków 1991.

W. Zabłocki, „Stan wojenny w Małopolsce”, Kraków 1994.

„Stan wojenny w Małopolsce w relacjach świadków”, pod.red. Z. Solaka
i J. Szarka, Kraków 2005.

„Opozycja małopolska w dokumentach”, wybór i opr. A. Roliński, Kraków 2003.



N. Śliwa, „Ruch ‘Wolność i Pokój’ 1985-1989”, Kraków 19932 ( praca magisterska).

D. Iwaneczko, „Opór społeczny a władza w Polsce południowo-wschodniej
1980-1989”, Kraków 2004 (praca doktorska).

Władysław Rodowicz, „Komitet na Piwnej”, Warszawa 1994.

„Solidarność’ i opozycja antykomunistyczna w Gdańsku”, praca zb., Gdańsk 1995.

Sz. Rudka, „Poza cenzurą. Wrocławska prasa bezdebitowa 1973-1989”,
Warszawa-Wrocław 2001.

„Solidarność’ dwadzieścia lat później”, praca zb., Kraków 2001.

W. Sawicki, „Regionalny Komitet Strajkowy NSZZ ‘Solidarność’ Dolny Śląsk
XII 1981 – VI 1982, Wrocław 1996 ( praca magisterska).

J. Skórzyński, „Ugoda i rewolucja. Władza i opozycja 1985-1989, Warszawa 1995.

T. Tabako, „Strajk’88”, Warszawa 1992.

„Solidarność’ Podziemna 1981-1989”, pod red. A. Friszke, Warszawa 2006.

„Stan wojenny w Polsce 1981-1983, pod red. A. Dudka, Warszawa 2003.




Dodam, że w tej ostatniej publikacji (niezwykle obszernej!) znalazł się także
tekst Łukasza Kamińskiego i Pawła Piotrowskiego, „Dolny Śląsk i Śląsk Opolski”.
W tekście tym znalazła się jednak zaledwie garstka informacji nt. Opolszczyzny
(autorzy nie mieli na czym się oprzeć ze względu na brak badań podstawowych
w naszym regionie!). Uważam ten fakt za kompromitujący dla opolskiego środowiska
naukowego. Z tych samych względów (brak badań podstawowych w regionie!)
zabrakło także (z nielicznymi wyjątkami) informacji nt. Opolszczyzny
w monumentalnej publikacji rocznicowej wydanej w 2005 r. pod patronatem IPN
oraz KK NSZZ „S”: „Droga do niepodległości. ‘Solidarność’ 1980-2005”, Warszawa
2005. W publikacji tej znalazły się tylko dwa(!) nazwiska działaczy „S”
z regionu opolskiego. To także powód do wstydu dla opolskich historyków!
A może dla niektórych właśnie powód do dumy? Kto wie?

[Gość: Kuba]

W jednym z poprzednich postów Monika prosiła o podanie jej przykładów
nierzetelnych publikacji historycznych. Przy okazji robionego na jej prośbę
przeglądu literatury trafiłem i na taką publikację. To referat prof. Mariana
M. Drozdowskiego, "Sytuacja społeczno-gospodarcza Ziemi Opolskiej w latach
1976-1981", zamieszczony w wydanym w 2003 r. (pod jego redakcją )zbiorze "NSZZ
'Solidarność w latach 1980-2000. Materiały z konferencji". Autor referatu,
ujmując rzecz najdelikatniej, pisze bajki na temat tego, co rzekomo działo się
na Opolszczyźnie, a zwłaszcza w środowisku opolskiej WSP. Przypuszczam, że był
on inspirowany, a być może nawet świadomie wprowadzany w błąd, przez jakichś
ludzi z tego środowiska, zainteresowanych w kreoawaniu gloryfikującej ich
środowisko mitologii.

[Gość: Monika]

Dziekuję bardzo, niektóre z nich znam. Niestety, podane publikacje wcale nie są
dowodem na Pana tezę, ze na innych uniwersytetach prężnie rozwijają się badania
historyczne nad Solidarnością i ugrupowaniami opozycyjnymi. Wiele podanych
przez Pana prac powstało poza uniwersytetami lub autorami nie są historycy,
natomiast podane prace historyczne powstały w oddziałach IPN.
Wiesław Zabłocki to absolwent prawa, działacz NSZ. Po wprowadzeniu stanu
wojennego, decyzją komisji weryfikacyjnej UJ, został zawieszony w prawie
wykonywania zawodu nauczyciela akademickiego.
Jarosław Szarek i Z Solak, W. Wiśniewski, to pracownicy Krakowskiego Oddziału
IPN
W. Rodowicz to mjr AK, członek Komitetu Prymasowskiego, jego książkę wydała
Więź.
Pracę zb. na temat Solidarności Gdańskiej redagował dziennikarz, wydało
Wydawnictwo Instytut Konserwatywny im. E. Burke'a z Gdanska
Rudka Szczepan jest pracownikiem Muzeum Miejskiego Wrocławia
Jan Skórzyński jest dziennikarzem
pracę pod red. A. Friszke wydał ISP PAN.
Wiem, jak jest ogromna literatura na temat Solidarności, ale naprwdę niewiele
znaczących pozycji powstało na uniwersytetach.
Mam nadzieję, ze kiedy rozpocznie działalność opolski oddział IPN, to sytuacja
się poprawi, bo podejmą tam pracę historycy, których interesuje najnowsza
historia naszego regionu.

[Gość: Kuba]

Nigdzie nie stawiałem tezy, że badania nad najnowszymi dziejami politycznymi
Polski powinny stanowić wyłączną domenę badaczy uniwersyteckich. Chodziło mi
o fakt, że poziom zaawansowania tego typu badań w szeroko rozumianym opolskim
środowisku naukowym (nie tylko UO ale także Instytut Śląski) jest skandalicznie
niski w porównaniu z sytuacją występującą w innych ośrodkach akademickich.
Uważam, że całe opolskie środowisko naukowe powinno czuć się odpowiedzialne za
ten stan rzeczy i zabiegać o poprawę sytuacji. Jeżeli będziemy czekać z tym do
czasu powołania opolskiego oddziału IPN, to możemy nigdy się nie doczekać,
choćby z tego względu, że nadal nie będzie u nas odpowiedniego zaplecza
kadrowego do powołania takiej placówki. Na szczęście nie wszyscy u nas siedzą
z założonymi rękami. Coś jednak się robi i efekty są widoczne, aczkolwiek
dzieje się to poza środowiskiem UO i Instytutu Śląskiego i przy zupełnym braku
zainteresowania ze strony obu tych instytucji, co moim zdaniem nie wystawia
tym instytucjom najlepszego świadectwa.

W załączeniu kolejna porcja danych bibliograficznych dla lepszego ukazania, jak
daleko pozostajemy (jako ośrodek życia naukowego) w tyle za innymi ośrodkami
w kraju:



“‘Solidarność’. XX lat historii”, Warszawa 2000.

“Stan wojenny w Polsce. Kalendaria wydarzeń 13 XII 1981 - 31 XII 1982”,
red. W. Chudzik, R. Cywiński, I. Kielmel, I. Marczak, Warszawa 1999.

S. Rudka, “Radio ‘Solidarność’ Wrocław, Wrocław 1981”, Wrocław 2005.

M. Kietliński, “Kalendarium NSZZ ‘Solidarność’ Region Białystok 1980-1999”,
Białystok 2000.

M. Kietliński, “Ćwierć wieku podlaskiej ‘Solidarności’. NSZZ ‘Solidarność’
Region Białystok 1980-2005”, Białystok 2005.

K. Bondaryk, “Niezależne Zrzeszenie Studentów w Białymstoku w latach
1980-1981”, Białystok 1999.

“Stan wojenny, spojrzenie po dwudziestu latach. Sesja naukowa”, Białystok 2001.

A. Grajewski, A. Kasprzykowski, “Czas próby. ‘Solidarność’ na Podbeskidziu
w latach 1980-2005”, Bielsko-Biała 2006.

“Z dziejów ‘Solidarności’ podkarpackiej 1980-1990”, red. B. Adamski, Krosno 1992.

“Drugi obieg. Zbiór referatów wygłoszonych na seminarium poświęconym
niezależnemu ruchowi wydawniczemu w Łodzi, 6 czerwca 1991 r.”, Łódź 1991.

“Z dziejów NSZZ ‘Solidarność’ w Regionie Ziemi Łódzkiej. Materiały z sesji
popularnonaukowej. Łódź 29 IX 2000”, red. J. Chańko, Łódź 2001.

“Internowani z regionu łódzkiego. Materiały z sesji popularnonaukowej. Łowicz
15-16 grudnia 2001 roku”, Łódź-Łowicz 2001.

W. Domagalski, R. Peterman, “Studenci’81. NZS w oczach Partii i SB. Wybór
tekstów źródłowych”, Łódź 2006.

“15 lat NSZZ ‘Solidarność’ w regionie wałbrzyskim 1980-1995”, oprac.
M. Szczurowska i Z. Senkowski, Wałbrzych 1995.

“Studia i materiały z dziejów opozycji i oporu społecznego”, red. Ł. Kamiński,
t. 1-3, Wrocław 1998-2000.

“XX lat ‘Solidarności’ Śląsko-Dąbrowskiej, red. T. Płużański,
Katowice - Warszawa 2000.

“Przed Sierpniem był Lipiec. Historia i teraźniejszość ‘Solidarności’
na Lubelszczyźnie”, red. J. Kaczor, Lublin 2000.

Z. Złakowski, “‘Solidarność’ olsztyńska w stanie wojennym i latach następnych
(1981-1989), Olsztyn 2001.

“Przeciw ‘Solidarności’ 1980-1989. Rzeszowska opozycja w tajnych archiwach
Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”, oprac. J. Draus, Z. Nawrocki, Rzeszów 2000.

“Dwadzieścia lat ‘Solidarności’. Kalendarium rzeszowskie”, oprac. J. Klus,
A. Lignarski, J. Szkutnik, Rzeszów 2000.

T. Sopel, “Niezależny ruch chłopski ‘Solidarność’ w Polsce południowo-wschodniej
w latach 1980-1989”, Przemyśl 2000.

G. Gościński, “Opozycyjne grupy nacisku w regionie Podkarpacie w latach
osiemdziesiątych”, Krosno 1997.

A. Koptyra, “Powstanie i działalność NSZZ ‘Solidarność’ w Kombinacie
Przemysłowym Huty ‘Stalowa Wola’ i Regionie ‘Ziemia Sandomierska’ 1980-1981”,
Stalowa Wola 2000.

G. Gołojuch, “Ludzie ‘Stalowej Woli’. Historia opozycji antyustrojowej w Stalowej
Woli”, Kraków 2000 (praca magisterska).

W. Polak, “Najtrudniejsze egzaminy. Niezależne Zrzeszenie Studentów Uniwersytetu
Mikołaja Kopernika na tle wydarzeń w kraju i regionie (1980-1982)”, Toruń 2001.

“‘Solidarność’ a wychodzenie Polski z komunizmu. Studia i artykuły z okazji
XV rocznicy powstania NSZZ ‘Solidarność’”, Gdańsk 1995.

E. R. Dabert, “‘Solidarność’ wielkopolska 1980-1989. Kalendarium”, Poznań 1996.

P. Zwiernik, “Niezależny ruch studencki w Poznaniu od 13 grudnia 1981 r.
do 22 września 1989 r.” (praca magisterska).

G. Schlender, “‘Solidarność’ Wielkopolski Południowej w latach 1980-2000.
Zarys dziejów”, Kalisz 2001.




Co można zestawić z tym dorobkiem (bynajmniej nie kompletnym!) ze strony
szeroko rozumianego środowiska opolskiego? Jak na razie tylko dwie słabiutkie
książeczki, wydane kilka lat temu, oraz garść artykułów. Gdyby ktoś chciał robić
w tej dziedzinie jakiś ranking w rodzaju tego, jaki zrobiła "Polityka", to
obawiam się, że Opole wypadłoby w tym rankingu bardzo, bardzo nisko!

[Gość: Kuba]

Tytułem uzupełnienia dodam jeszcze, że dorobek środowiska opolskiego obejmuje
także dwie prace magisterskie na temat miejscowej "Solidarności" nauczycielskiej,
ale nawet ta autopoprawka z mojej strony nie zmienia faktu, że jako ośrodek
rangi wojewódzkiej pozostajemy w tej dziedzinie daleko w tylko z innymi ośrodkami.

[Gość: Monika]

Najpier zarzuty dotyczyły wyraźnie uniwersytetu. Dlatego zadałam pytanie o
publikacje uniwersyteckie. Trudno pisać, cyt. o zupełnym braku
> zainteresowania ze strony obu tych instytucji (tzn. UO i PIN IŚ), skoro
powstało kilka prac:
magisterska: G. Bieniarz "Opolszczyzna na tle wydarzeń krajowych w czasach
pierwszej "Solidarności" stanu wojennego" 2005
Doktorska
Krzysztof Zuba Ruch komitetów obywatelskich na Śląsku Opolskim w okresie
transformacji, a poza tym publikacje:
NSZZ Solidarność w latach 1980-2000. Materiały z konferencji, która odbyła się
w Opolu 22 listopada 2000 r., red. nauk. M.M. Drozdowski, Opole 2003.
M.Patelskiego: Niezależne Zrzeszenie Studentów w Opolu (październik 1980 –
grudzień 1981 r.), „Studia Śląskie” 2005, t. LXIV, s. 191-213.
“Aneks” – pismo NZS przy WSP w Opolu. Numer 10. – skonfiskowany, “Indeks” 2004,
nr 1-2.
Nie musi być zaplecza kadrowego do powołania oddziału IPN. Co roku historię na
uniwersytetach kończy kilkaset osób, a kilkudziesiąt broni prac doktorskich. Na
pewno znajdą się chętni, aby w nim pracować. Jestem przekonana, że nie będzie
brakować kandydatów w konkursie na dyrektora oddziału.

[Gość: Kuba]

Na temat książeczki z materiałami z konferencji "NSZZ 'Solidarność'w latach
1980-2000" pod red. M.M. Drozdowskiego już się wypowiadałem. Uważam, że nie
jest publikacja, którą można byłoby się chlubić, a to z uwagi na
"bajkopisarstwo" uprawiane tam przez M.M. Drozdowskiego. Oprócz artykułu
M. Patelskiego nt. NZS można by wymienić też przeoczony tutaj przez Panią
artykuł ks. A. Hanicha nt. Kościoła w stanie wojennym, ale ciągle będzie tego
wszystkiego tyle co kot napłakał w zestawieniu z dorobkiem innych ośrodków
(powtarzam - ośrodków, a niekoniecznie poszczególnych uczelni).

Kandydatów na dyrektora opolskiego oddziału IPN oraz chętnych do pracy w tej
placówce na pewno nie zabraknie - jeżeli będą pieniądze, to na pewno nie
zabraknie chętnych do ich brania. Mam jednak b. poważne wątpliwości co do tego,
czy osoby te naprawdę będą dobrze przygotowane merytorycznie do swoich zadań
w takiej sytuacji jaka aktualnie u nas istnieje - bez zaawansowanych badań
podstawowych ze strony opolskiego środowiska naukowego. Ludzie tacy musieliby
zaczynać badania praktycznie od zera i mogą minąć całe lata zanim będą widoczne
jakieś efekty. Sądzę, ze gdyby badania takie były u nas bardziej rozwinięte, to
łatwiej byłoby też uzyskać decyzję o powołaniu miejscowegp oddziału IPN. Łatwiej
byłoby wykazać, że wydane na ten cel pieniądze nie będą zmarnowane.

Wróćmy jednak do sprawy zasadniczej, a mianowicie do tego, co można byłoby
zrobić dla poprawienia sytuacji już w najbliższym czasie. Mam nadzieję, że
zainteresuje Panią informacja, że przedstawione tu przeze mnie propozycje
rocznicowe będą tematem konferencji prasowej, jaka odbędzie się we wtorek
4 lipca br. o godz. 17 w siedzibie Zarządu Regionu NSZZ "S" Śląska Opolskiego
przy ul. Damrota 4. Organizatorzy konferencji (Opolskie Stowarzyszenie Pamięci
Narodowej we współpracy z ZR NSZZ "S")liczą nie tylko na obecność mediów, ale
także na obecność rzecznika prasowego UO, którego powiadomi się oficjalnie
najpewniej w poniedziałek. Zaproszeni mają być również przedstawiciele
uczelnianej "S" z UO. Przypuszczam, że nie zabraknie tam okazji do dyskusji,
stanowiącej kontynuację i rozszerzenie dyskusji z tego forum.

[sebush]

Kuba! A nie pamiętasz, jak senator a dziś ponownie rektor UO chciał obciąć
pieniądze dla IPN?? Ten człowiek nie jest kompletnie zainteresowany
odkłamywaniem historii, dziwi mnie, że w Opolu tak wiele osób boi się podjąć
ten temat, a nie chce mi się wierzyć, że miasto to nie ma ludzi uczciwych i
rzetelnych, chcących spojrzeć na historię w zgodzie z prawdą!

[Gość: Kuba]

No właśnie! Niby ro ogladają się IPN, żeby podjął kłopotliwą dla nich tematykę
badawczą, ale z drugiej strony ten sam IPN jest dla nich solą w oku, czego
wyrazem jest takie a nie inne głosowanie w parlamencie. Na szczęście nie brak w
Opolu także ludzi o innym stosunku do przeszłości, czego wyrazem ma być
planowana na wtorek konferencja prasowa w siedzibie ZR NSZZ "S".

[Gość: Kuba]

No właśnie! Niby to ogladają się na IPN, żeby podjął kłopotliwą dla nich tematykę
badawczą, ale z drugiej strony ten sam IPN jest dla nich solą w oku, czego
wyrazem jest takie a nie inne głosowanie w parlamencie. Na szczęście nie brak w
Opolu także ludzi o innym stosunku do przeszłości, czego wyrazem ma być
planowana na wtorek konferencja prasowa w siedzibie ZR NSZZ "S".

[Gość: absolwentka]

Zastanawia mnie, czy ktos napisze alternatywna historie WSP/ UO niz ta, jak
oferuje nam pan SSN?? Taka bez wybielen i przemilczen?!

[Gość: Kuba]

Opracowanie takie byłoby nad wyraz potrzebne. Pomogłoby ono nie tylko w lepszym
zrozumieniu najnowszej historii naszego regionu, ale też w trafniejszym
diagnozowaniu aktualnej sytuacji.

Nowego naświetlenia wymagałyby nie tylko sprawy z czasów pierwszej
"Solidarności" czy stanu wojennego, ale także sprawy z czasów dużo
wcześniejszych. Szczegółowego i wolnego od retuszów przebadania wymagałaby np.
sprawa wpływu marca 1968 (a dokładniej - represji pomarcowych) na kszałtowanie
się późniejszego oblicza WSP/UO. Jak się wydaje, wpływ ten może być kluczem do
zrozumienia rozmaitych osobliwości WSP/UO na tle innych uczelni w kraju. Sprawa
ta została w następujący sposób przedstawiona (czy raczej - naszkicowana)
w cytowanej już tutaj książce Z. Bereszyńskiego:



Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Opolu, podobnie jak inne uczelnie
polskie, utraciła po “marcu” dotychczasową autonomię. Wiązało się z tym
dymisjonowanie dotychczasowego rektora WSP, prof. M. Horna, oraz dziekanów
i kilku kierowników katedr. W cytowanej tu notatce Wydziału Organizacyjnego
KW PZPR w Opolu z kwietnia 1968 r. postulowano wprowadzenie „do nomenklatury
KW kierownika studium nauk politycznych, a także dziekanów poszczególnych
wydziałów” WSP83. Oznaczało to, że obsada personalna owych stanowisk miała
pozostawać odtąd w wyłącznej gestii KWPZR.

Miejscowy aparat partyjny PZPR, na którego czele stał w tym czasie –
- jako I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR – Marian Miśkiewicz, rozpoczął
„ręczne sterowanie” sprawami kadrowymi na opolskiej WSP. W działaniach tych
czołową role odgrywali dwaj lokalni dygnitarze komunistyczni: kierownik Wydziału
Organizacyjnego KW PZPR, Stanisław Pogan, oraz I sekretarz Komitetu Miejskiego
i Powiatowego PZPR w Opolu, Augustyn Wajda. 18 kwietnia 1968 r. Egzekutywa KW
PZPR w Opolu zobowiązała obu tych dygnitarzy „do przeprowadzenia rozmów z KW
PZPR Katowice i Wrocław w sprawie wzmocnienia kadrowego WSP w Opolu”84. W ten
sposób w dziejach Opola po raz pierwszy – lecz niestety nie ostatni – zapisało
się niesławnie nazwisko „Pogan”...

Od początku maja 1968 r. do końca roku akademickiego Wyższą Szkołą
Pedagogiczną w Opolu kierował tymczasowo prorektor A. Zięba. Z początkiem
września 1968 r. tymczasowy zarząd uczelni oddano w ręce dwóch nowo mianowanych
prorektorów: doc. Jana Seredyki i doc. Zbigniewa Romanowicza85. W czerwcu 1969
r. Ministerstwo Oświaty i Szkolnictwa Wyższego podjęło decyzję o powołaniu z
dniem 1 września 1969 r. doc. dra J. Seredyki na stanowisko rektora. Prorektorem
d/s dydaktycznych mianowany został doc. Bolesław Reiner, o którym –
- z właściwą sobie „poprawnością polityczną” - tak pisze prof. S. S. Nicieja
w swoim zarysie dziejów opolskiej WSP: “Był pryncypialny i demonstrował swą
postawę ateistyczną”. Trójka docentów: J. Seredyka, B. Reiner i Z. Romanowicz,
wspierana przez nowych dziekanów: doc. F. Plutę i doc. A. Myśleckiego, kierowała
uczelnią do 1972 r.86

Prorektor B. Reiner zajął się ideologiczną “obróbką” miejscowej
społeczności studenckiej, o czym w następujący sposób pisze tenże prof. Nicieja:

“Po wydarzeniach marcowych postanowiono na uczelni zwrócić większą
uwagę na kształcenie ideologiczne. Zgodnie z zaleceniami V Zjazdu PZPR do
programu nauczania wyższych uczelni wprowadzono od letniego semestru 1968/69
nowy przedmiot, pod nazwą podstawy nauk politycznych, zajęciami z zakresu nauk
społeczno-politycznych objęto studentów wszystkich kierunków w wymiarze 2 godzin
tygodniowo przez 2 semestry. Do realizacji tych zadań powołano 1 lutego 1969 r.
Międzywydziałowe Studium Nauk Politycznych, przekształcone w Instytut Nauk
Społeczno-Politycznych, pod kierownictwem nowo powołanego prorektora doc. dr.
Bolesława Reinera”87.

W ramach pomarcowych represji opolska WSP została odseparowana kadrowo
od innych ośrodków akademickich. Do “marca” znaczną część kadry naukowej tej
uczelni stanowili pracownicy dojeżdżający z ośrodków pozaopolskich. Chodzi tu
w szczególności o sporą grupę samodzielnych pracowników naukowych, profesorów
i docentów, z Uniwersytetu Wrocławskiego oraz z politechnik wrocławskiej,
gliwickiej i częstochowskiej. Po “marcu” zerwano współpracę z tego typu osobami,
osłabiając w ten sposób intelektualny potencjał WSP, ale osiągając pożądaną
przez komunistów większą dyspozycyjność kadr naukowo-dydaktycznych tej uczelni
od lokalnych ośrodków władzy politycznej. Wynikły stąd problem niedostatku
samodzielnych pracowników naukowych “dyktatura ciemniaków” rozwiązała w typowy
dla siebie sposób - poprzez administracyjne wykreowanie jedenastu nowych
( “marcowych” ) docentów, którzy przejęli rozmaite funkcje kierownicze na
uczelni88.

“Marcowe” i “pomarcowe” represje skutecznie zastraszyły liczne rzesze
powojennej inteligencji polskiej, skłaniając ją ku politycznemu serwilizmowi
lub ku przezornemu trzymaniu się z daleka od wszelkich niezależnych inicjatyw
społecznych. Niejednemu działaczowi studenckiemu z 1968 r. na zawsze złamano
moralny kręgosłup ( przykładem tego mogą być późniejsze meandry politycznej
drogi życiowej Krzysztofa Borkowskiego, jednej z czołowych postaci “marcowego”
ruchu studenckiego na terenie Opola ). Niekiedy udało się nawet złamać kręgosłup
moralny całym środowiskom akademickim. Przykładem tego może być środowisko
akademickie Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu i późniejszego Uniwersytetu
Opolskiego. Środowisko to wzięło czynny udział w “wydarzeniach marcowych” jako
jedyne środowisko akademickie na terenie Opola, ale w późniejszych czasach
odgrywało już zupełnie inną rolę, stanowiąc w praktyce jeden z głównych
bastionów komunizmu i postkomunizmu w regionie opolskim. Udział tego
środowiska w rewolucji solidarnościowej lat osiemdziesiątych XX w. okazał
się niewspółmiernie nikły w stosunku do obiektywnie istniejących możliwości
kadrowych i organizacyjnych. Niewątpliwie ma to jakiś związek z represjami
jakie spadły na środowisko akademickie WSP po marcu 1968 r.



Koniec cytatu. Niestety jest to tylko ujęcie szkicowe, a zasygnalizowany tu
temat długofalowych następstw marca 1968 dla kondycji opolskiego środowiska
akademickiego ciągle czeka na gruntowne i kompleksowe przebadanie. Tylko kto
w naszych aktualnych warunkach opolskich odważyłby się na wdrożenie podobnego
programu badawczego? Ile rozmaitych tabu, prywatnych i środowiskowych, trzeba
byłoby przy tym naruszyć?!

[Gość: Kuba]

Gość portalu: absolwentka napisał(a):

> Zastanawia mnie, czy ktos napisze alternatywna historie WSP/ UO niz ta, jak
> oferuje nam pan SSN?? Taka bez wybielen i przemilczen?!


Właśnie przeczytałem w ogólnopolskim wydaniu GW, że rektor UMK w Toruniu powołał
dwa zespoły złożone z pracowników naukowych tej uczelni, które zajmą się
przeszłością pracowników UMK. Pierwszy zespół w ramach programu badawczego
ma opracować historię uczelni. Drugi zespół na doradzać rektorowi właściwe
postępowanie w przypadku ujawnienia kolejnych agentów SB w miejscowym środowisku
akedemickim. Może by tak władze UO poszły za tym przykładem zanim zacznie się
tzw. dzika lustracja w odniesieniu do środowiska WSP/UO? To, że takie sprawy
zaczną prędzej czy później wypływać również na terenie Opola, to tylko kwestia
czasu i lepiej się za wczasu do tego przygotować, żeby potem nie obudzić się
z ręką w nocniku!

[Gość: monika]

Tu nie rtle chodzi o strach, ile o to, że słabe jest zainteresowanie problemem
NSZ "S" na uniwersytetach, nie tylko opolskim. Powołanie oddziałów IPN
zdynamizowało badania nad historią najnowszą w tych osrodkach akademickich,
gdzie są oddziały. Dlatego uważam, że to jest najbardziej efektywny sposób, aby
odpowiedziec na zgłaszane przez Kube zapotrzebowanie.
Przepraszam, dla kogo IPN jest solą w oku, ze używasz liczby mnogiej?
Żyjemy w wolnym kraju i mozna mieć różne poglądy na kwestie ważności celów.
Można się nie zgadzać i spierać, walczyć na argumenty. Jednak potępiać w
czambuł kogoś, że głosował inaczej w demokracji się nie godzi. Chyba że silna
jest tęsknota za parlamentem kalek z piosenki Zembatego.

[Gość: Kuba]

No, tego by tylko brakowało, żeby nie wolno było krytykować posłów i senatorów
za to jak głosują! To by dopiero była demokracja!

Powołanie IPN (a niekoniecznie poszczególnych oddziałów tej instytucji)
zdynamizowało badania nad najnowszą historią polityczną Polski przede wzystkim
na tej zasadzie, że dostępne stały się bogate zbiory archiwaliów b. SB. Niestety
środowisko opolskie interesuje się tym źródłami w znikomym stopniu w pórownaniu
z zainteresowaniem jakie występuje w innych ośrodkach. To nie tylko moja opinia.
To samo mówią pracownicy IPN we Wrocławiu, którzy b. dziwią się, dlaczego
badacze opolscy tak rzadko korzystają z tych materiałów (sam słyszałem we
wrocławskim IPN-ie takie właśnie opinie razem z komentarzem na temat tego jak
głosował senator Nicieja).

[Gość: absolwentka]

Masz racje co do IPN. Pan Nicieja byl przeciw, gdyz jako sluga SLD bronil
partii, ale i siebie, moze sam ma wiele za uszami?? O panegirykach na czesc
Dzierzynskiego byla kiedys tutaj dyskusja. Ktos kto wychwalal zaslugi czekisty,
nie moze kochac IPN i jego pionu sledczego... Nawet kiedy jest historykiem. Ale
czy w ogole interesuje go prawda??

[Gość: marek]

To typowe czepianie sie. Uprawiasz tzw czepialstwo. Wszyscy wiemy, ze byl PRL i
jego obyczaje. Ktos kto urodzil sie po wojnie, zyl pod Strzegomiem, nie mial w
domu ojca AJ-owca, tylko chlopa, obcowal z prowincjonalna szkola i moda moze
nie musial tak nasiaknac antywidzeniem owczesnego swiata. Potem przyszlo
horyzontow poszerzanie, zycia poznawanie, ksiazek czytanie, autorytetow
szukanie. Nie dziwie sie, ze Pan Prof. Nicieja zawsze z takim wzruszeniem i
oddaniem mowi o osobach, ktore otwieraly mu oczy na swiat. A to Brozek, a to
Dziewulski, a to Kokot, a to Horn, Hornowa. Nie wymienie innych. Gdyby
wyladowal w Warszawie na UW to moze olsnilby go Baczko, Kolakowski, Geremek i
inni koryfeusze. Zbrodniczy system PRL-owski dobrze nauczyl sie maskowac swoje
odczlowieczenie, majac gebe pelna czlowieka. Wiec dla mlodych takich jak Prof.
Nicieja nie od razu PRL byl be, a ludzie lewicy byli protagonistami zla. Mogli
zafascynowac mlodego badacza takze tacy ludzie jak Prochnik, Lenski, czy
Dzierzynski. Przeciez nie tacy wielcy widzieli w tym systemie jakies wartosci.
Dopiero napisanie takich prac otworzylo droge do paszportu, a ten umozliwil
yobaczenie na wlasne oczy jak system radziecki niszczy polska kulture. To byl
pewnie szok. Tu zaczyna sie nowy Nicieja, badacz Lyczakowa, cmentarza Orlat. To
sa autentyczne zaslugi. Olsniewajace. Takich nie osiagneli w nauce ani pan Su.
ani pan Sm. Smieszy mnie gowniara = zakladam absolwentko ze jestes mloda
kobieta a nie jakims starym sklerotykiem = ktora nic jeszcze w zyciu nie
dokonala a juz ma gebe pelna zolci i jadu. Pomysl, zastanow sie, badz krytyczna
ale nie bezkrytyczna. Wroclawski IPN to tez nie jest wylegarnia naukowych
gwiazd, raczej odwrotnie, przechowalnia dla tych ktorzy nie zrobili
olsniewajacych karier w nauce, choc bardzo chcieli... Wiec niech koledzy
wroclawscy badaja, pisza, zyja i dadza zyc innym... i przedz wszystkim nie
dorabiaja srodowiskom geby tylko z tej racji ze jak kadrowcy z dawnej SB siedza
na cudzych teczkach. Fe !

[Gość: absolwentka]

To ze jestem mloda, chyba nie przeszkadza! Wazne aby miec rzetelny oglad
rzeczywistosci i tzw. kregoslup, watpie aby senator i rektor byl tak poruszony
Lwowem, ze zaczal o nim pisac ksiazki. Jesli ocieral sie o srodowisko
wroclawskie, a napewno tak bylo, to doskonale wiedzial czym byl Lwow i jakie
bylo jego znaczenie dla kultury polskiej. Moja teza jest inna: jako zaufany
czlowiek partii otrzymal paszport i pojechal na badania, jasne bylo, ze nie
napisze nic przeciw systemowi, i tak tez zrobil...

[Gość: Monika]

Dlaczego ciągle przypisujesz mi stwierdzenia, których nie wyraziłam? Gdzie
napisałam, ze nie wolno krytykować posłów czy senatorów?
Chyba, że dla Ciecie potępianie w czambuł to to samo, co krytyka. Dla mnie te
pojęcia mają odmienne zakresy znaczeniowe.
Przejrzyj zainteresowania badawcze hisoryków historii najnowszej i wytłumacz
im, że nie powinni się interesować pierwszymi latami powojennymi, a akurat
Solidarnością.
Mam pewną hipotezę, dlaczego jest słabe zainteresowanie panną "S", nie tylko w
Opolu.
Archiwa SB czy UB były dostępne, choć może nie w takim zakresie, jeszcze przed
postaniem IPN. Sama siedziałam w UOP i czytałam nierzadko szokujące dokumnety.
Dlatego jeszcze raz podkreślę: powstanie oddziału IPN w Opolu zdynamizuje
badania, bo:
zostaną zatrudnieni historycy, którzy się interesują okresem PRL;
dostępność archiwów będzie łatwiejsza, bo nie trzeba bedzie dojeżdżać.

[Gość: marek]

popieram pomysl akt opolskich w opolskim IPN !

[Gość: Kuba]

Nie mam nic przeciwko powołaniu opolskiego oddziału IPN, choćby dlatego, że
również z własnego doświadczenia wiem, jak uciążliwa może być konieczność dojazdu
do placówki wrocławskiej. Postulat ten nie powinien być jednak traktowany jako
wymówka usprawiedliwiająca rażące zaniedbania badawcze ze strony aktualnie
istniejącego opolskiego środowiska naukowego. A obawiam się, że tak właśnie
wygląda to w chwili obecnej.

[Gość: monika]

Róznimy sie w ocenie. Ty stale podkreślasz, ze mamy do czynienia z rażącym
zaniedbaniem, ja z kolei piszę o swobodzie wyboru tematów badawczych. Nie mogę
nikogo winić, że historia opolskiej NSZZ "S" nie jest na tyle atrakcyjna, żeby
masowo zechcieli ją badać.
Nie może być płaszczyną odniesienia do porównań ośrodek akademicki, w którym
jest wiele instytucji naukowych zatrudniających historyków: PAN, instytuty
badawcze, uniwersytety, akademie, wyższe szkoły peedagogiczne, prywatne
uczelnie i wreszcie utalentowani opozycjoniści, którzy niezależnie od
formalnego wykształcenia są zainteresowani, aby spisać swoje wspomnienia.
Napisz, ile prac powstało np. w Zielonej Górze, Koszalinie, Częstochowie,
Kielcach, Słupsku poza IPN.
Nie traktuję postulatu powołania IPN w Opolu jako wymówki, tylko jako skuteczną
formę intensyfikacji prac nad okresem PRL. Przy czym wcale nie jestem pewna, ze
akurat NSZZ Solidarność, stan wojenny i lata osiemdziesiąte będą na pierwszym
planie. W istniejących oddziałach jest to przecież tylko jeden z wielu
przedmiotów badań.

[Gość: Kuba]

No, jeżeli punktem odniesienia mają być dla nas takie ośrodki jak Koszalin,
Słupsk albo Częstochowa - miasta nie będące obecnie stolicami województw i nie
mające własnych uczelni rangi uniwersyteckiej - to chyba za bardzo zaniżacie
sobie poprzeczkę (mam nadzieję, że nie będziecie porównywać się np. z
Zawierciem, Wieluniem czy Oleśnicą, choć porównanie wypadłoby wtedy jeszcze
korzystniej dla Opola!). Wiem, że skakać będzie wtedy łatwiej, ale wydawało mi
się, że UO mierzy znacznie wyżej. Jeżeli chcecie uchodzić za porządny
uniwersytet, to wypada porównywać się z innymi ośrodkami.

Na terenie Opola historyków zatrudnia nie tylko UO, ale też PIN IŚl, instytucja
nie mająca swojego odpowiednika w wielu innych poważnych ośrodkach, a więc
problem bazy organizacyjno-instytucjonalnej nie przedstawia się u nas wcale aż
tak tragicznie. Przykład takich ludzi jak np. Bereszyński pokazuje, że wcale
nie jest u nas tak tragicznie także z pisującymi opozycjonistami, a więc i ta
wymówka wydaje mi się mocno przesadzona. Problem polega raczej na tym, że
miejscowe środowisko naukowe z kręgu UO oraz PIN IŚl nie potrafi lub nie chce
nawiązać współpracy z tego typu ludźmi, a podłoże tej niezdolności lub niechęci
jest ewidentnie polityczne.

[Gość: monika]

Niech więc będzie jako odniesienie do porównań wymieniona przeze mnie Zielona
Góra/Gorzów Wlkp oraz Bydgoszcz i Olsztyn, bo w tych ośrodkach akademickich są
delegatury IPN, podobnie jak w Opolu.
Instytut Śląski zatrudnia historyków, którzy zajmują sie historią powojenną,
lecz sami piszą projekty i określaja przedmiot swoich badań. Odpowiednikiem PIN
IŚ jest np. Instytut Zachodni w Poznaniu, Ośrodek Badań Naukowych im.
Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie, Południowo-Wschodni Instytut Naukowy w
Przemyślu.
Nie robię żadnych wymówek, tylko niestety praca p. Bereszyńskiego nie została
opublikowana, więc zasięg jej oddziaływania jest ograniczony.
Może dowiemy się czegoś więcej o podłożu politycznym niechęci do wspólpracy.
Czy p. Bereszyński zwrócił się z jakąś inicjatywą do władz PIN IŚ lub UO i
została ona storpedowana lub zignorowana z powodów politycznych?

[Gość: Kuba]

Myślę, że takim ludziom jak Bereszyński nie jest zbytnio potrzebna
instytucjonalna pomoc UO czy Instytutu Śląskiego, bo jak na razie z powodzeniem
obywają się bez pomocy z tej strony. Wiedza i doświadczenie tego typu ludzi
mogłyby natomiast przydać się tym instytucjom, gdyby zatrudnionym tam historykom
naprawdę zależało na rozwijaniu nowych programów badawczych. Widać jednak nie
zależy, skoro o taką pomoc nie zabiegają. Z tego co wiem, to obecny rektor UO
jest jedną z osób, które otrzymały do wglądu pełny tekst pracy
Z. Bereszyńskiego. Gdyby był zainteresowany jakąkolwiek współpracą, to dałby
temu wyraz po zapoznaniu się z manuskryptem. Nic takiego jednak nie nastąpiło.
Naprawdę nie mnie należy pytać o powody tego desinteressement!

badacz z UW będzie pisać książkę o Kowalczykach

[Gość: Kuba]

Właśnie otrzymałem informację, ze jeden z pracowników naukowych Uniwersytetu
Warszawskiego (nazwiska na razie nie podaję) przystępuje do pisania książki na
temat sprawy Kowalczyków. Wydawcą będą "Arkana". Wiadomość absolutnie pewna,
z pierwszej ręki. Monika jak zwykle ze mną się nie zgodzi, ale uważam, że jest
to kolejny powód do wstydu dla historyków z UO i dla całego opolskiego
środowiska naukowego. Tematy badawcze leżą dosłownie na ulicy, ale zbierają je inni!

Zainteresowanym przypominam, że jutro (tj. we wtorek 4 lipca) o godz. 17
w siedzibie Zarządu Regionu NSZZ "Solidarność" Śląska Opolskiego przy ul.
Damrota 4 w Opolu odbędzie się konferencja prasowa poświęcona przygotowaniom
do opolskich obchodów 35-lecia sprawy Kowalczyków oraz 25-lecia stanu wojennego.
Wstęp wolny. Zaproszenie do udziału w konferencji przekazano także władzom UO.
Ciekawe, czy ktoś z ramienia tych władz będzie obecny?

[Gość: absolwentka]

W Opolu interesuje raczej Lwow i tzw. kresy, a nie problematyka lokalna - te
tematy sa bardziej bezpieczne. Ale to tylko pozor...

[Gość: monika]

Nie interesowała mnie bibliografia , bo tę łatwo można znaleźć w internecie,
jak choćby na stronie
www.incipit.home.pl/bibula_/index.html, na którą często zaglądam.
Chodziło mi o udowodnienie tezy, że badania historyczne nad "S" i opozycją
rozwijają się w innych uniwersytetach.
Pisanie o przymusie oznaczało, że jeśli dysponuje sie środkami przymusu i są
one skuteczne, to można pisać bez deklaracji tych, których dotyczy zadanie, że
będzie wykonane. Inaczej nie należy wypowiadać się za kogoś.
Różnię się też z Panem w poglądach na temat, co stanowi podstawę reputacji
uniwersytetu. Moim zdaniem to dobra jakość nauczania, przygotowanie studentów
do wykonywania pracy zawodowej, tzn. obok przekazywania teorii i stanu wiedzy,
także pewnych umiejętności praktycznych, rozbudzanie ich kreatywności,
niezależności sądów i dociekliwości, to włączenie uczelni do naukowej
współpracy międzynarodowej, to realizacja projektów badawczych istotnych dla
teorii lub praktyki, to zapewnienie studentom dobrych warunków studiowania, to
tworzenie atmosfery sprzyjającej prowadzeniu otwartego dyskursu. Oczywiście w
ramach otwartego dyskursu jest miejsce dla proponowanych przez Pana konferencji.
Są one jednym z elementów, które kształtują reputację i wizerunek uniwersytetu.

Czy tak trudno zrozumieć, że obecnie jesteśmy poruszeni śmiercią dyrektora
Instytutu Historii prof. Leszka Kuberskiego i nie jest to odpowiednia pora do
rozmów na temat konferencji?

prof. Kuberski

[sebush]

Szkoda prof. Kuberskiego - młody człowiek i tak szybko odszedł! A strata ta
jest tym boleśniejsza, że była to soba prawa i dobra dla ludzi. To strata dla
UO, przede wszystkim dlatego, że takich ludzi na UO jakim był prof. Kuberski
chciałoby się mieć więcej na tej uczelnii!

[Gość: baryła]

A propos wymiany zdań pomiędzy Moniką a Kubą. W Gazecie Świątecznej z 1.07.06
czytam intersujące wspomnienia Leo Leszka Kantora - Żyda ze Strzegomia, od
kilkudziesięciu lat na emigracji. Jest tam i wątek opolski. Byłbym naprawdę
ciekaw, kto imiennie wydał decyzję o usunięciu go z WSP. Czy było więcej takich
przypadków? Jak rok 1968 wyglądał w Opolu?
Historycy, do piór!

[Gość: Kuba]

W odpowiedzi na post Baryły pozwalam sobie przytoczyć fragment wspominanej tu
książki Z. Bereszyńskiego, odnoszący się do pomarcowych repersji w opolskim
środowisku akademickim w 1968 r.:




Pomarcowa pacyfikacja środowisk akademickich
na terenie Opola

Jeszcze przez długi czas po spacyfikowaniu sytuacji na uczelniach
trwały porachunki z uczestnikami studenckiego protestu, idące w parze
z czystkami o podłożu nie tylko politycznym ale i narodowościowym
( “antysyjonistycznym”, czytaj: antysemickim ). W kwietniu 1968 r. lokalna
prasa reżimowa zaczęła wreszcie pisać o tym, że również opolskie środowisko
akademickie czynnie uczestniczyło w marcowych protestach studenckich. Było to
jednak wyłącznie obrzydliwe kopanie pokonanego i leżącego już na ziemi
przeciwnika.

W piątek 5 kwietnia 1968 r. zebrały się – dla dokonania porachunków
( oficjalnie dla oceny “postaw i zaangażowania członków PZPR w ostatnim okresie”
) – oddziałowe organizacje partyjne PZPR na dwóch wydziałach opolskiej WSP:
Filologiczno-Historycznym i Matematyczno-Fizycznym. “Referaty przedstawione
przez egzekutywy OOP – pisał wspomniany Marek Szymański w poniedziałkowym
wydaniu “Trybuny Opolskiej” z 7 kwietnia 1968 r. – dotyczyły atmosfery
i wydarzeń na uczelni w marcu br., kiedy to dochodziło do podejmowania przez
elementy wichrzycielskie, syjonistyczne i reakcyjne prób mających na celu
wciągnięcie studentów w ekscesy i burdy, mające m. in. miejsce na Uniwersytecie
Warszawskim i kilku innych wyższych uczelniach kraju”66. W takiej formie
“Trybuna Opolska” po raz pierwszy przyznała, że – wbrew temu co wcześniej
pisano na jej łamach – bynajmniej nie wszyscy opolanie byli przeciwni
“marcowemu” ruchowi studenckiemu.

W dalszej części cytowanego tekstu M. Szymański tak pisał o czystkach
wewnątrz uczelnianej organizacji PZPR na WSP:

“Szczególnie wiele miejsca w dyskusji poświęcili towarzysze z OOP
przy Wydz. Mat. Fiz. ocenie sylwetek i postaw tych swoich członków, którzy
w ostatnim okresie ujawnili swe prawdziwe - wrogie oblicze. Po pełnej partyjnego
zaangażowania dyskusji podjęto decyzję wykluczenia z partii Jana Serbinowskiego,
studenta III roku fizyki, który zatrzymany został w momencie przewożenia
z Krakowa do Opola ulotek [...]

Drugim wykluczonym z szeregów partii jest Adolf Czajkowski – student
IV roku mechaniki, który publicznie występował przeciwko uchwalonej przez
organizację partyjną rezolucji określającej stanowisko OOP wobec wydarzeń na
Uniwersytecie Warszawskim.

Osobno omówiona została sprawa piastującego do niedawna funkcję
kierownika Studium Wojskowego na WSP płk. Izydora Helina, który mimo
kilkakrotnych zawiadomień nie przybył na zebranie. Po zapoznaniu się z
przedstawionymi faktami obrazującymi sylwetkę moralną i wrogą, syjonistyczną
postawę I. Helina, towarzysze jednogłośnie postanowili wykluczyć go z szeregów
PZPR.

Na zebraniu OOP Wydz. Filolog. Hist. Podana została towarzyszom
decyzja podjęta 1 kwietnia br. przez Komisję Kontroli Partyjnej Miasta i Powiatu
dot. wykluczenia z szeregów PZPR członka OOP Wydz. Filolog. Hist. dr. Mariana
Treszela”67.

10 kwietnia 1968 r. tenże M. Szymański zaatakował personalnie na
łamach “TO” wymienionego powyżej płka Izydora Helina, zwolnionego nieco
wcześniej ze stanowiska kierownika Studium Wojskowego przy WSP. Atak ten był
typowym przykładem trwającej wówczas w całym kraju antysemickiej nagonki.
M. Szymański “demaskował” publicznie żydowskie pochodzenie represjonowanego
oficera, zaczynając swój artykuł od następującej prezentacji: “Izydor Helin,
syn Natana i Eleonory [...]”. Był to w zasadzie jedyny konkret w całym, nader
obszernym zresztą, artykule. Następujące dalej ogólnikowe zarzuty pod adresem
płka Helina stanowiły już tylko demagogiczne pustosłowie, służące wyłącznie
częściowemu zawoalowaniu antysemickiego podłoża represji68.

Sprawa wystąpień studenckich na terenie Opola powróciła jeszcze w
tekstach opublikowanych na łamach “TO” w dniach 19 i 23 kwietnia oraz 20 czerwca
1968 r.69 W tekście opublikowanym 23 kwietnia wspominany już wiceprzewodniczący
Zarządu Wojewódzkiego ZMS, E. Brudkiewicz, przyznał, że w “wydarzeniach
marcowych” licznie uczestniczyli również członkowie jego związku.

Pod szczególnie gwałtownym ostrzałem znaleźli się redaktorzy
opolskiego miesięcznika studenckiego “Fama”: Krzysztof Borkowski
( przewodniczący zespołu redakcyjnego ), Harry Duda, Stanisław Gruszecki i in.
W notatce Wydziału Organizacyjnego KW PZPR w Opolu z kwietnia 1968 r. pisano:
„W kształtowaniu niewłaściwej postawy studentów niemałą rolę odgrywało
wydawnictwo studenckie »FAMA«. Z materiałów, jakie między innymi zakwestionował
Wojewódzki Urząd Kontroli Prasy i Widowisk wynika, że przemycane tam były
pozycje wrogie. Wydaje się, że trzeba dokonać oceny postaw politycznych członków
kolegium tego pisma. Ponadto zachodzi potrzeba przedyskutowania kierunków tego
pisma pod względem merytorycznym. Większy wpływ i kontrolę nad treścią tego
pisma wykazać musi K[omitet] Z[akładowy] partii”70.

Po “wydarzeniach marcowych” K. Borkowski został odsunięty od
kierowania zespołem redakcyjnym “Famy”, ale redaktorzy owego pisma nadal
pozostali solą w oku ówczesnego establishmentu partyjnego. 20 czerwca 1968 r.
niejaki Stanisław Galos zaatakował na łamach “TO” redaktorów “Famy”, sugerując
niedwuznacznie, że należałoby poddać ich jeszcze surowszym represjom:

“Większość redaktorów pisma – donosił S. Galos – odegrała w opolskiej
WSP czołową rolę w wypadkach marcowych. Stanowiło to logiczne następstwo,
swoiste ukoronowanie ich wcześniejszych warcholskich poczynań wynikających –
podkreślam to raz jeszcze – nie z bezideowości, ale świadomego działania [...]
w kierunku na »nie« wobec socjalizmu [...]

Ingerencja instancji partyjnej spowodowała, że zmieniono naczelnego
redaktora »Famy«, ale skład redakcyjny nie uległ zasadniczym zmianom, co każe
żywić obawy o przyszłość studenckiego pisma”.

S. Galos atakował w pośredni sposób również inne osoby, pisząc, że
“wśród kadry naukowej znaleźli się [...] orędownicy gorliwie broniący eskapad
Borkowskiego, Gruszeckiego, Dudy i innych, którzy zawładnęli »FAMĄ«”71.

Podczas gdy najwybitniejsi pisarze polscy protestowali przeciwko
szkodliwym dla kultury narodowej poczynaniom ówczesnych władz PRL i
solidaryzowali się z opozycyjnym ruchem studenckim, niektórzy literaci opolscy
dali obrzydliwy popis politycznego serwilizmu, deklarując na łamach “Trybuny
Opolskiej” swoje poparcie dla “dyktatury ciemniaków”. Jako pierwszy uczynił to
Jan Goczoł, członek opolskiego oddziału Związku Literatów Polskich, który
w opublikowanym 25 kwietnia 1968 r. oświadczeniu, zatytułowanym “Zaproszeni
do kształtowania serc i umysłów”, przyłączył się do kampanii przeciwko
“syjonistom” i opozycyjnie nastawionym intelektualistom, próbując w następujący
sposób przeciwstawić im opolskie środowisko literackie:

“Niedawne wydarzenia marcowe rozpoczęły się wystąpieniami ludzi ze
środowiska literackiego, wystąpieniami, które mogły w opinii społeczeństwa
podważyć lub wręcz przekreślić prawo pisarzy do zabierania głosu w sprawach
społecznych, narodowych, politycznych. Hasło »Pisarze do piór«, jakie pojawiło
się wówczas na transparentach wieców robotniczych, wyrażało zarówno
zniecierpliwieni

[Gość: Kuba]

Podczas gdy najwybitniejsi pisarze polscy protestowali przeciwko
szkodliwym dla kultury narodowej poczynaniom ówczesnych władz PRL i
solidaryzowali się z opozycyjnym ruchem studenckim, niektórzy literaci opolscy
dali obrzydliwy popis politycznego serwilizmu, deklarując na łamach “Trybuny
Opolskiej” swoje poparcie dla “dyktatury ciemniaków”. Jako pierwszy uczynił to
Jan Goczoł, członek opolskiego oddziału Związku Literatów Polskich, który
w opublikowanym 25 kwietnia 1968 r. oświadczeniu, zatytułowanym “Zaproszeni
do kształtowania serc i umysłów”, przyłączył się do kampanii przeciwko
“syjonistom” i opozycyjnie nastawionym intelektualistom, próbując w następujący
sposób przeciwstawić im opolskie środowisko literackie:

“Niedawne wydarzenia marcowe rozpoczęły się wystąpieniami ludzi ze
środowiska literackiego, wystąpieniami, które mogły w opinii społeczeństwa
podważyć lub wręcz przekreślić prawo pisarzy do zabierania głosu w sprawach
społecznych, narodowych, politycznych. Hasło »Pisarze do piór«, jakie pojawiło
się wówczas na transparentach wieców robotniczych, wyrażało zarówno
zniecierpliwienie społeczeństwa zjawiskami prowokacyjnego politykierstwa w
środowisku literackim, jak niezrozumienia rzeczywistego układu sił i postaw
w poszczególnych środowiskach kraju [...]

Dla pisarzy na Opolszczyźnie socjalizm nie był i nie może być
przygodą intelektualną, lecz intelektualnym twórczym nazwaniem, wymienianiem
i wyrażaniem, a więc kształtowaniem tego wszystkiego, co socjalizm tutaj oznacza
[...]

Dlatego z oburzeniem i obrzydzeniem śledzimy rzucane ostatnio z gazet
Tel-Awiwu i Jerozolimy, z określonych gazet Zurychu, Paryża, Londynu, Nowego
Jorku, Bonn, Hamburga i Monachium, bezczelne potwarze i zaślinione nienawiścią
kłamstwa na naszą ojczyznę, na nas Polaków [...]

Ujawnione ostatnio fakty powiązań antypolskiej histerii zagranicznych
kół syjonistycznych z antypolską działalnością wewnątrz naszego kraju, tłumaczą
wiele z owych niepokojących nas i niezrozumiałych zjawisk dezintegrujących
nasze społeczeństwo, obrażających jego dumę, wykrzywiających jego wizerunek.
Zdemaskowane już poczynania redaktorów »Wielkiej Encyklopedii Powszechnej« są
tu, oczywiście przykładem symbolicznym”72.

W ślady Jana Goczoła poszedł inny miejscowy literat, Zbigniew
Zielonka, również członek opolskiego oddziału ZLP, który w oświadczeniu
opublikowanym przez “Trybunę Opolską” 26 kwietnia 1968 r. w następujący sposób
opowiedział się po reżimowej stronie barykady:

“Nadszedł czas odkłamania historii, odkłamania wielu dzieł i
podręczników do nauki historii, tworzonych w kosmopolitycznym, a w rzeczy samej
nieprzyjaznym Polsce klimacie, węszącym zawsze i wszędzie nacjonalizm polski.
Wprost przeciwnie – pragniemy, aby ukazano, zwłaszcza młodzieży, w całej chwale
i w całym pięknie to, co nazywamy polskością [...]

Jesteśmy po tej stronie barykady, gdzie toczy się walka o narodowe
i socjalistyczne a zarazem humanistyczne oblicze naszej ojczyzny i jej kultury”73.

Oświadczenie Z. Zielonki stanowiło modelowy wręcz przykład
nacjonalistycznej demagogii moczarowców, próbującej zwodzić społeczeństwo
górnolotną frazeologią pseudopatriotyczną.

Cytowane nieco wcześniej oświadczenie z 25 kwietnia 1968 r. nie było
jedynym haniebnym aktem serwilizmu w politycznej i literackiej biografii Jana
Goczoła. W kilkanaście lat później pisarz ten z równą gorliwością udzielił
poparcia reżimowi stanu wojennego, czego przykładem może być jego udział w
“społecznym” wojewódzkim komitecie obchodów święta 1 maja w 1982 r. oraz jego
późniejszy „wybór” na posła na Sejm PRL z listy PRON ( w 1985 r. ). J. Goczoł
nigdy nie uznał za stosowne rozliczyć się w jakikolwiek sposób z tych – oraz
innych tego typu - epizodów swojej biografii, a w szczególności z poglądów jakie
prezentował w 1968 i 1982 r. Nie brakło mu natomiast tupetu, by nawet w wolnej
Polsce brać się za rozliczanie innych osób - w bardzo podobny sposób jak
czyniono to w 1968 r.! W lutym 2004 r. Jan Goczoł, obok paru innych starych
komunistów opolskich – znalazł się w gronie sygnatariuszy sławetnego apelu
o odwołanie wiceprezydenta miasta Opola, Arkadiusza Karbowiaka, byłego działacza
opozycyjnego z końca lat osiemdziesiątych XX w., którego jedyną “winą” było
prezentowanie nieortodoksyjnych poglądów na historię i politykę. Autorzy
owego apelu uzasadniali swoje stanowisko m. in. troską o przestrzeganie praw
człowieka. Cała sprawa za bardzo jednak przypominała “marcowe” poczynania
J. Goczoła i jego ówczesnych towarzyszy partyjnych, aby – przynajmniej w
niektórych przypadkach – można było uwierzyć w szczerość tego typu deklaracji.

Na terenie Opola w ramach “pomarcowych” represji zostali relegowani
z miejscowej WSP następujący studenci: Jan Kazimierz Czech, Jan Serbinowski,
Marek Nowy, Mieczysław Plopa, Teodor Olbrich, Ryszard Rabaczyński i Stanisław
Żebrowski. Cztery inne osoby ukarano zawieszeniem w prawach studenta na okres
roku. W grupie tej znaleźli się: Krzysztof Borkowski, Adam Kaprzyk, Magdalena
Pawlaszczyk i Zuzanna Śliwa74. Dwie inne osoby ukarano naganą, a z dwoma
studentami władze uczelni przeprowadziły rozmowy ostrzegawcze75.

Przeciwko ośmiu studentom WSP został sformułowany akt oskarżenia. W
grupie tej znaleźli się: Mieczysław Plopa, Teodor Olbrich, Marek Nowy, Ryszard
Rabaczyński, Magdalena Pawlaszczyk, Jan Serbinowski, Stanisław Żebrowski i Jan
K. Czech76.

Surowe represje spadły również na niektórych pracowników naukowo-
-dydaktycznych WSP. Zwolnieni z pracy lub zmuszeni do odejścia z uczelni
zostali: dr Halina Smolińska, dr Marian Treszel, doc. Seweryn Dür77, dr. Felicja
Figowa, mgr Władysław Czermiński i mgr Zofia Gunaris78 i płk Izydor Helin. Doc.
Władysławowi Dziewulskiemu, dziekanowi Wydziału Filologiczno-Historycznego WSP,
najwybitniejszemu historykowi jaki kiedykolwiek funkcjonował w opolskim
środowisku naukowym, zabroniono kontaktów z młodzieżą, kierując wyłącznie do
pracy naukowej w Instytucie Śląskim79. Nie wszyscy z wymienionych byli ofiarami
represji politycznych w ścisłym tego słowa znaczeniu. Niektórzy, jak płk.
I. Helin i doc. S. Dür ( ortodoksyjny filozof marksistowski ), stracili pracę
na WSP z powodu swojego “niewłaściwego” pochodzenia. Ewidentnie antysemickie
podłoże miała również decyzja od odwołaniu z końcem kwietnia 1968 r.
dotychczasowego rektora WSP, prof. Maurycego Horna, aczkolwiek oficjalnie
zarzucano mu głównie to, że zajął „niezdecydowane i tolerancyjne stanowisko”
wobec wystąpień. studenckich na jego uczelni80.

W sprawozdaniu Służby Bezpieczeństwa Komendy Wojewódzkiej w Opolu
za rok 1968 r. znajdujemy m. in. następujące informacje i uwagi na temat
pomarcowych represji policyjnych:

„W związku z wydarzeniami marcowymi prowadzono 11 spraw na
22 podejrzanych, w tym 10 aresztowanych. Sprawy można podzielić na dwie grupy,
zaliczając do pierwszej sprawy prowadzone przeciwko studentom WSP Opole, do
drugiej sprawy przeciwko innym osobom, których wroga działalność miała za cel
poparcie studentów.

Przestępstwo w większości sprowadzało się do kolportażu ulotek,
rozklejania i rozrzucania rezolucji studenckich, zawierających fałszywe
wiadomości, nawoływania do strajku i poparcia [...]

W związku z wydarzeniami marcowymi i zaistniałymi wrogimi
wystąpieniami, stosowanie aresztu było konieczne, z uwagi na wagę spraw, a także
konieczność przeciwdziałania wrogiej działalności. Areszty w poszczególnych
sprawach stosowane były tylko w przypadkach koniecznych”81.

[Gość: baryła]

Dzięki, Kuba. To ciekawe, co piszesz. A swoją drogą, wyrzucenie z partii "za
karę" ostatecznie okazało się przysługą :)

[Gość: ...]

Moniko, piszesz sama--"tak jakby gdzie indziej profesorami byli absolwenci
Uniwersytetu Latającego czy Towarzystwa Kursów Naukowych"--z czego chyba jasno
wynika, że powszechny według Ciebie wymóg przynależności do PZPR nie dotyczył
jedynie WSP. Natomiast w następnym poście beztrosko stwierdzasz, że przecież
piszesz właśnie o WSP i zarzucasz innym nadinterpretację. To chyba nieładnie
tak swoje własne stwierdzenia może nie nadinterpretowywać, ale za to
przeinterpretowywać na pewno.

[Gość: monika]

Nie ma żadnej sprzeczności w tym co pisałam. W zależności od dyscypliny
naukowej nacisk na przynależnośc partyjną był słabszy lub silniejszy. Na WSP,
nie tylko opolskiej, wywierano większy nacisk niz na uniwersytetach. Akurat w
tym poście miałam na myśli WSP, co nie oznacza, że nie było presji na innych
uczelniach. Łatwiej było zostać bezpartyjnym asystentem na fizyce niż na
politologii.

[Gość: Matadore1]

Panie Kolego, Nie Uniwersytet Wrocławski, tylka Uniowersytet im. B. Bieruta,
czy nie tak??????????????

[narcyzpierwszy]

Uniwersytet Mikołaja Kopernika nie powstał z połaczenia żadnych uczelni, a mimo
to jest najlepszym i najwiekszym uniwersytetem na północ od Wisły - i do tego
trzecim co do wielkosci w kraju.

[narcyzpierwszy]

Miało być na północ od Warszawy oczywiscie

[Gość: Monika]

UMK był utworzony przez profesorów Uniwersytetu im. Stefana Batorego z Wilna.

[Gość: bystry]

fajnie to napisales. zwazywszy ze Wisla ma raczej bieg poludnikowy. Jakbys
napisal na polnoc od Warszawy to by sie zgadzalo. Ale nie masz racji. Torun
zaczal dzialac juz po wojnie. Po czesci zasilony przez Uniwersytet Wilenski,
ktory podzielil sie na Torun i Gdansk. A w Opolu mysl naukowa zaszczepiali po
wojnie ludzie z Wroclawia, na zasadzie odpryskow jednostek a nie wielkiej
grupy naukowej. Trzeba bylo takich "jebnietych" (sorry, ale mnie ponosi)
milosnikow nauki jak Teodor Musiol by tu za golej ziemi tworzyc WSP.

[Gość: matadore1]

Zbgychowi nikt d... nie obrobil na uczelni, a co dziwniejsze dyskusja nie
zostala "olana", podjęto ją nawet na pewnym forum, autora napietnowano
(nieslusznie). Ja widzialbym raczej w takich zachowaniach fiolozofię: nie
jestesmy zbyt mocnui, wiec dlaczego ktos sposrod nas opluwa to co robimy? Tylko
tuyle i az tyle

[Gość: matadore1]

Inna Polska oczywiscie była, była wiec alternatywa, wystarczy poczytac -
polecam!!!!

[Gość: ab]

Ile razy czytam wypowiedzi typu: tragicznie jest z polską medycyną (mowa jest
często o polskich medykach którzy mają być niedouczeni), z polską politologią
itp., to mnie ciarki przechodzą. Przecież ludzie Ci, gdy tylko wyjadą za
granice, zatrudniani są z pocałowaniem ręki. Odnoszą tam wielkie sukcesy.
Mówienie, że tragicznie jest z polską nauką jest nie na miejscu.

[Gość: G-ce]

Prawda jest taka ze studiuja tam ludzie ktorym nie chce sie zabardzo uczyc
takie 'odpady'. Z jakich duzych miast tam dojezdzaja?? z zadnych tylko
okoliczne wioski. Slask ma swoje uczelnie i Wroclaw rozniez i to bez porownania
z tymi opolskimi 'uniwersytetami'. Miasto tez nie przyciaga, no bo niby co. Te
wielkomiejskie ambicje sa az smieszne i te woj opolskie sztucznie stworzone.
Biedne miasteczko.

[Gość: marek]

Biedny mieszkancu Gliwic. Jestes madry bo zatrzymal sie u Ciebie pociag wiozacy
Politechnike Lwowska. Reszta pojechala do Wroclawia. Twoj kompleks wyzszosci ma
wiec krucha podstawe. Nie byli to w kazdym razie ludzie waszego gliwickiego
chowu. My w Opolu dorabialismy sie kadr od poczatku i mamy niezla Politechnike
i UNIWERSYTET, ktorego Gliwice jako slaskie zadupie nie maja. Cos na prawde
waszego wlasnego, bo tylko tyle wymysliliscie to GWSP. Nawiasem nazwa
skradziona z CHORZOWA ! Wstyd !

[Gość: absolwentka]

Nie wiem, czy UO jest az tak wielkim powodem do dumy? Moze dla opolskich
notabli?? Byc moze... W skali kraju liczy sie w niewielkim stopniu - niestety.

[Gość: monika]

UO może być powodem do dumy dla mieszkanców regionu, że dzięki jego powołaniu
mają łatwiejszy dostęp do wyższego wykształcenia - na niektórych kierunkach na
wysokim poziomie, na innych na dobrym, co potwierdzają akredytacje Panstwowej
Komisji.

[Gość: absolwentka]

A na czym ma polegac ow latwiejszy dostep do wyksztalcenie wyzszego? Na tym, ze
jest blizej? Czy na tym, ze wymagania wstepne sa nizsze?? Ilu Opolan faktycznie
studiuje na UO?? Moze jakas statystyka.
Samo sformulowanie traci demagogia, albo inaczej, retoryka á la SLD w wykonaniu
bylej pani minister edukacji, dr Ł. Czesto ten frazes byl w jej ustach.

[Gość: monika]

Wyobraż sobie, że wielu nie stać na studia w dużych ośrodkach akademickich.
Koszty utrzymania z dala od domu są znacznie wyższe niż dojazdy na zajęcia.
Ponad połowa studentów to mieszkańcy województwa opolskiego. Wymagania nie są
niższe, ale łatwiej się dostać niż na renomowane uczelnie.
Może napiszesz na czym polega demagogia stwierdzenia, że po przełomie
ustrojowym liczba studentów wzrosła z 500 000 do prawie 2 milionóe, co jest
wskaźnikiem łaywiejszego dostępu. Było to mozliwe, ponieważ powstało wiele
uczelni wyższych.

[Gość: absolwentka]

Samo stwierdzenie jest w sobie "wyswiechtane" poprzez marketing polityczny,
stad jest ono demagogiczne - to ze wzrosla liczba studentow, nie jest wynikiem
przyblizenia uczelni, tylko ich wiekszego upowszechnienia, w tym powstania
wielu nowych uczelni prywatnych. Co jeszcze wazniejsze, zniesiono limity, o
ktore byly utrzymywane przez PZPR.

[Gość: monika]

Własnie powstanie wielu uczelni i filii w miastach, gdzie ich nie było -
przybliżyło je. Czyli dzięki temu, ze jest UO, PO, PWSM, WSZiA w Opolu i PWSZ w
Nysie - dostęp do wyzszego wykształcenia dla mieszkanców woj. opolskiego jest
łatwiejszy. Limitów nie zniesiono. Z góry jest założona liczba studentów na
danym kierunku. Różnica polega na tym, ze te limity są większe na tych
kierunkach, które cieszą się największym zainteresowaniem.